fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 72 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear IV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    15 เม.ย. 60

IV.
บรรจบ...





      “ไทกะ...” แนซเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเย็นจัด เมื่อกลับมาในห้องพักแล้วพบว่าเจ้าเสือแดงงี่เง่าพาใครมาด้วย 
      ชายหนุ่มร่างสูงเส้นผมสีเขียวและดวงตาสีมรกตที่เขาเคยประมือด้วยตอนแข่งสตรีทบาสฯ…กับทีม ชู้ตเตอร์สามแต้มที่แนซต้องยอมรับว่า...ฝีมือดีที่สุดที่เขาเคยพบ 
      แต่หมอนี่เป็นหนึ่งในคนที่เคยทำร้ายไทกะ...ถึงจะเคยได้ฟังว่าเป็นคนปล่อยเจ้าเสือแดงมา
      แต่ทำร้ายก็คือทำร้ายอยู่ดีนั่นล่ะ 
     ส่วนมิโดริมะก็จ้องมองอีกคนอย่างค้นหา แนซ โกลด์ จูเนียร์ กัปตันทีมบาสฯ ที่เคยประมือด้วยตอนสตรีทบาสฯ เมื่อสามปีก่อน 
ทำไมคากามิจึงมาอยู่กับหมอนี่ได้?
       ฝีมือของแนซนั้นเป็นของจริง...ถึงขนาดทำให้อาคาชิแทบจนแต้มมาแล้ว 
       “มิโดริมะอยากมาฉันก็พามาน่ะสิ” คากามิยักไหล่อย่างไม่สนใจท่าทางน่ากลัวและรังสีอันตรายของแนซ เขาเจอมันจนชิน 
       “ไหนบอกไม่อยากเจอไงว่ะ?” 
       “ก็ไม่ได้อยากเจอ...แต่นายบอกว่าควรเลิกหนี อีกอย่างในบรรดาพวกนั้นทั้งหมดเจอมิโดริมะก็ดีกว่าตั้งเยอะ” 
        “คากามิมาอยู่กับนายได้ยังไง?” 
        “ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องตอบ” แนซ ไม่สนใจมิโดริมะ แต่ใช้ ดวงตาสีฟ้าคมจ้องมองคากามิอย่างถามไถ่ 
        ถึงจะไม่ชอบใจยังไงแต่เขาเคารพการตัดสินใจของเจ้าเสือแดงงี่เง่านี่เสมอ
       ไม่อย่างนั้นไม่ใช้อำนาจของตัวเองช่วยปกปิดข้อมูลของไทกะที่อเมริกาหรอก 
        “ว่าแต่คินไปไหน?” เมื่อไม่เห็นร่างสูงอีกคนคากามิก็เอ่ยถาม 
         “ไปทำธุรกิจส่วนตัวของที่บ้าน” 
         “มานี่ยังทำงานอีก...หมอนั่นมันร่ำรวยจนน่าเกลียดจริงๆ เออ...ลืมไป นายก็น่าเกลียดเหมือนกัน” เขาจำได้ว่าแนซมีทรัพย์สมบัติเยอะมากกกก ขนาดครอบครองที่ดินในแอลเอที่ค่าครองชีแพงหูฉี่ 
         “นายก็กินล้างกินผลาญกับคนน่าเกลียดอย่างฉันนี่ล่ะ กระเพาะราวกับหลุมดำ” เขาเอาความจริงมาพูดคากามิก็ได้แต่ถลึงตาใส่ ท่าทางใกล้ชิดเป็นกันเองนั้นทำให้มิโดริมะขมวดคิ้ว ยิ้มขื่น 
       เขาเคยเป็นเจ้าของความสนิทสนมนี้ 
       เคยเป็นเจ้าของดวงตาและรอยยิ้มสดใส 
       แต่...แค่อีกคนยังพูดคุยด้วย ก็ดีเกินพอ 
      “ฉันซื้อของมาทำมื้อเย็นเยอะแยะ นายต้องชอบแน่ๆ ลองกินอาหารญี่ปุ่นดูหน่อย ไม่ได้ทำมานานแล้ว” 
       “เอาที่นายอยากทำ...ถ้ามันอร่อย ฉันมีรสนิยม” 
       “จ้าๆ...พ่อคนหัวสูง แล้วคนอื่นในทีมนาย” 
        “ซิลบอกให้พวกนั้นไปเดินเล่น เดี๋ยวค่ำๆ นายคงได้เจอ ตกลง...เจ้าหมอนี่มาทำไม?” สะบัดนิ้วไปทางมิโดริมะ 
       “มิโดริมะบอกว่าขาของฉันมีทางรักษาให้กลับมาหายดีได้...” คำตอบเรียบๆที่ทำเอาแนซเบิกตา สูญเสียความสุขุมไปครู่นึง 
        แม้กระทั่งหมอที่เก่งที่สุดที่เขาหามา...ยังส่ายหน้าอย่างจนปัญญากับอาการของไทกะ แล้วหมอนี่... คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที 
       “ไทกะ...ฉันอยากดื่มกอร์ตาโด ชงให้หน่อย” 
        “จะไม่ให้ฉันฟังด้วยหรือไง!” 
         รู้นะว่าจงใจไล่เขา 
        “เออ...รู้ดีก็ไปชงมา ใส่แก้วกระเบื้องลายทิวลิปด้วย” 
        “ขนาดแก้วยังเรื่องมากอีก” ถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ยอมลุกขึ้นไปแต่โดยดี 
         แนซหวังดีต่อเขา...คากามิเข้าใจเรื่องนี้ดี
         คนๆ นี้ไม่มีทางทำร้ายเขา...
        เมื่อพ้นร่างคากามิไปแล้วรังสีอึมครึมก็ปกคลุมไปทั่วห้องกว้าง ท่าทีผ่อนคลายของแนซหายไปทันควัน ตาสีฟ้าคมกริบเย็นจัดจ้องมองมิโดริมะ ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวแต่อย่างใด จ้องกลับอย่างปกติธรรมดา 
        “นายแน่ใจได้ยังไงว่าจะรักษาไทกะให้หาย...คงไม่ใช่เป็นแผนการหวังใกล้ชิดเจ้างี่เง่านั่นหรอกนะ”
        เจ้าเสือเชื่อคนง่าย...ซื่อบื้อเอ๊ย!! 
        “ฉันเป็นหมอ...” 
        “รู้โว้ย!!” เขาสืบประวัติเจ้าพวกนี้จนรู้ดี “แต่นายเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของญี่ปุ่น...ไม่เกี่ยวกับการทำกายภาพบำบัด” 
         “ฉันเป็นนักกายภาพบำบัดมือหนึ่ง...หากนายยังไม่รู้” มือเรียวดันแว่น 
         ตั้งแต่วันที่ปล่อยคากามิไปเขาก็ศึกษาเรื่องการทำกายภาพอย่างจริงจัง...โดยเฉพาะเรื่องข้อเท้าของนักกีฬา คิดว่าอาจจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้ แต่ก็ไม่ต้องการให้มันจริง 
       เพื่อคนเพียงคนเดียว... 
      ดวงตาสีเขียวคมกริบจริงจังหนักแน่น แฝงความเสียใจเปี่ยมล้น...และเหนืออื่นใด...คือความมุ่งมั่น 
       เจ้าหมอนี่รักไทกะ...รักมากด้วย
       เขาอยากรู้นักว่าทำไมจึงได้ทำร้ายเจ้าเสืองี่เง่านั่นได้ลง ในเมื่อรักขนาดนี้... 
       “จะรักษาก็ได้... ถ้าไทกะหายดี...คนที่ดีใจที่สุดก็เป็นหมอนั่นเอง” เขาเห็นเสมอ...ดวงตาคู่สวยปวดร้าวยามมองลูกบาสฯ มองการแข่ง NBA การเล่นสตรีทบาสฯ แต่ไม่อาจลงไปเล่นด้วยได้ 
         ด้วยระดับฝีมือของไทกะ...การแข่งใน NBA ไม่ใช่เรื่องยาก 
         “ขอบคุณที่ดูแลคากามิ…มาเสมอ” 
         ดูแลปกป้องในขณะที่เขาไม่สามารถทำได้ 
        “เหอะ!! ไม่ต้องมาขอบคุณ... ฉันไม่ได้ทำเพราะพวกนาย”                   สภาพของเจ้าเสือที่เคยแข็งแกร่ง คนกล้าที่ร้อนแรงดั่งดวงตะวัน ไม่ต่างอะไรกับ                     
         
       ซากศพ... 
       ต่อให้เขาเคยเกลียดแค่ไหน...ก็ไม่มีทางทำร้ายลง 
      “มั่นใจแค่ไหนว่าจะหาย?” 
       “ร้อยเปอร์เซ็นต์!!” 
      “ดี... ถ้าอย่างนั้นฉันต้อนรับนายดีขึ้นสักหน่อย” อย่างน้อยไม่ให้คนโยนออกไปเวลามาล่ะกัน ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายมีอำนาจในญี่ปุ่นมากกว่าเขาก็เถอะ “อ้อ...เจ้าไทกะไม่ได้อยู่ในการดูแลของฉันแค่คนเดียวหรอกนะ นายคงรู้จัก...หมอนั่น มินาโมโตะ ซิลเวอร์ คิน” 
      มิโดริมะถอนหายใจ “รู้จักสิ...” เขานึกออกทันทีว่าเจ้าของบูกัตติ เวย์รอนคันนั้นเป็นของใคร
      มินาโมโตะ ซิลเวอร์ คิน คือคุณชายลูกครึ่งตระกูลมินาโมโตะ เสมือนยากุซ่าอีกครึ่งของสายเลือดเป็นนายทุนด้านที่ดินของอเมริกา ด้วยฐานะและความสามารถ...ทำให้เป็นนักธุรกิจที่น่าจับตามองเป็นอันดับต้นๆ ถอนหายใจแผ่วเบาอีกครั้ง 
       “ก็ดี...เขามีอำนาจที่จะพอฟัดพอเหวี่ยงกับอาคาชิ ปกป้องคากามิได้” 
      “อาคาชิ? คนที่เคยเจอกับฉัน?” แนซเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ ทุกครั้งที่พูดถึงชื่อนี่ มีความสามารถแบบเดียวกับเขา...อีกอย่างก็ทำให้เขาสัมผัสความพ่ายแพ้ครั้งแรกด้วย บวกรวมๆ กับเรื่องของไทกะ แนซเลยหมายหัวอาคาชิขึ้นลิสต์อันดับหนึ่งในบัญชีดำทันที 
       “อาคาชิตามหาตัวคากามิไปจนทั่ว...หลายปีมานี้ก็ยังตามหา หากได้เจอ...คงไม่ปล่อยไว้เฉยๆ” 
       “แค่ที่เคยทรมานเจ้าไทกะยังไม่พอ!” แนซเริ่มหัวเสีย 
       “นายอย่าพาลมิโดริมะสิ แนซ...” แก้วกาแฟหอมกรุ่นถูกวางตรงหน้า ขัดอารมณ์ที่เริ่มเดือดของแนซทันที 
         ก็เป็นแบบนี้เสมอ...เวลาเจ้าคนใจร้อนตาฟ้านี่อารมณ์เสีย เขาเป็นทัพหน้าในการเจรจาตลอด 
        “ฉันชงเผื่อนายด้วย” เลื่อนแก้วอีกใบให้อีกฝ่าย มิโดริมะเบิกตาค้าง ท่าทางอึ้งจนน่าขัด
        นี่เป็นอาหารอย่างแรกในรอบหลายปี...ฝีมือของคากามิ เขาจิบกาแฟแก้วนั้นช้าๆ  รสชาตินุ่มละมุนติดลิ้น หวานแบบที่เขาชอบ ยิ่งดื่ม...ความรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจก็มากขึ้น... ยกยิ้มบางแสนอ่อนโยนมองคากามิ 
        “ขอบคุณ...” รอยยิ้มของคนยิ้มยากที่เคยยิ้มให้เขาทำเอาคากามิเก้อไปนิด ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ 
        อย่ามาใจเต้นแรงตรงนี้ไทกะ...นึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเคยทำไว้กับตัวเอง อย่าหลงใหลไปกับความอ่อนโยนเหล่านี้ ต้องเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
         แม้จะยอมรับ...แต่ไม่ได้หมายความว่าวางใจทั้งหมด 
เขาไม่อยากกลับไปอยู่ในสภาพตัวหมากที่ให้อีกฝ่ายโยกเล่นตามใจชอบ 
         “พยามอย่าให้อาคาชิรู้เรื่องของนาย...” มิโดริมะเตือนอีกครั้ง ถึงคากามิจะอยู่ในการดูแลของแนซกับมินาโมโตะ แต่คนอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่ เมื่ออยากได้อะไรล้วนไม่เลือกวิธีการ 
         “ฉันต้องเป็นโค้ชให้ทีมอเมริกา ยังไงวันแข่งก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว” ยักไหล่อย่างไม่สนใจแต่มือสั่น 
         เขากลัวอาคาชิ...กลัวมากที่สุด ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อ มือต้องเอื้อมกุมหัวใจตัวเองทุกครั้งไป…             รอยบางอย่างยังคงสลักลึกในความทรงจำ 
        “ระวังไว้...ฉันมานานแล้วคงต้องขอตัวก่อน” ร่างสูงลุกขึ้น ใช้มือแนบแก้มคากามิเบาๆ “อย่าดื้อมากนะ...ดูแลตัวเองดีๆ ส่วนเรื่องขา...ไว้ฉันจะจัดโปรแกรมให้นายทำตาม” 
        “อืม...รู้แล้ว”
         มิโดริมะยิ้ม อยากสัมผัสมากกว่านี้...แต่...แค่นี้คงเพียงพอ 
         “มิโดริมะ..” เสียงรั้งแผ่วๆ ที่ทำให้หันกลับไปมอง 
         “หืม?” 
         “นาย...กับทาคาโอะ…” 
         “ฉันเลิกกับทาคาโอะมาสามปีกว่าได้แล้ว” ยิ้มบาง
         ในเมื่อไม่ได้รักอีกฝ่าย...หากจะรั้งก็เป็นการทำร้ายหัวใจคู่หูตัวเอง 
         “เลิก...เหรอ?” 
          กับคนที่นายเคยรัก...จนใช้ฉันเป็นเครื่องมือ 
          ทำไม...
          ได้แต่ถามตัวเองในใจ ส่วนคนให้คำตอบนั้นไม่อยู่แล้ว ดวงตาสีแดงสวยที่ฉายแววสับสนทำให้แนซถอนหายใจดึงร่างโปร่งมากอด
           รุ่นปาฏิหาริย์...ทำให้ไทกะมีปฏิกริยาเสมอ การได้พบเจอมิโดริมะ ชินทาโร่ ในวันนี้ถือเป็นเรื่องโชคดีอย่างหนึ่ง...
          บ่วงที่ร้อยรัดหัวใจดวงอาทิตย์สดใสเอาไว้...ได้คลายออกทีละน้อย ทีละน้อย
        และในสักวัน...คงหลุดจากพันธนาการนั้นได้...
   



          “อาคาชิคุง...เห็นภาพพวกนี้หรือยังครับ?” เสียงนุ่มๆ ของหนุ่มผมฟ้าเอ่ยขึ้นบนดาดฟ้ากว้าง ที่สามารถมองวิวของเมืองโตเกียวได้เกือบสามร้อยหกสิบองศา 
          อาหารชั้นหนึ่ง ไวน์ชั้นเลิศ ทิวทัศน์แสนงดงาม บทเพลงไพเราะขับกล่อม
          หากไม่ร่ำรวยจนเงินทองเหลือใช้คงไม่จองดาดฟ้าโรงแรมหกดาวไว้ทั้งชั้นเพื่อกินมื้อค้ำเช่นนี้... 
          “ผมเห็นแล้วล่ะ...สายสืบของนายนี่ทำงานดีนะเท็ตสึยะ” ผู้ตอบหยักรอยยิ้มเย็น ดวงตาคู่คมโชนแสง 
           “อาโอมิเนะคุงล่ะครับ?” ถามอีกคนที่นั่งไขว้ห้างจิบไวน์สีเลือดช้าๆ 
           “หึ...ฉันได้แม้กระทั่งที่อยู่"               "สมกับเป็นหนึ่งใน FBI นะครับ” หนุ่มผมฟ้าชม “มิโดริมะคุงคิดว่าจะปิดเรื่องนี้ไปได้แค่ไหนกัน...ทำอะไรตลกนะครับ"
          แค่ตระกูลมิโดริมะตระกูลเดียวจะสามารถปกปิดความลับจากพวกเขาได้งั้นเหรอ...คิดง่ายไปแล้ว 
         “มีคนของมินาโมโตะอยู่รอบๆ โรงแรมเป็นปัญหานิดหน่อยนะ” อาคาชิยักไหล่อย่างไม่สนใจ ตอนอยู่อเมริกา...อำนาจของเขาทำอะไรไม่ได้มาก...แต่...เมื่อเข้ามาญี่ปุ่น...เขามั่นใจ...  
       “หนีไปสามปีกว่า...กลับมาไม่รู้จะเป็นยังไงนะครับ" คุโรโกะยิ้มด้วยแววตากระหาย ความบ้าคลั่งที่พยามสะกดเอาไว้ฉายชัดจนอีกสองคนหัวเราะ 
         อาโอมิเนะแสยะยิ้ม “คงพยศขึ้นไม่น้อยทีเดียว หึๆ ฉันชอบปราบพยศเสียด้วย”
        “ต้องขอบคุณผมนะ...รู้ไหม...” กว่าเขาจะกดดันให้มีการแข่งกระชับมิตรครั้งนี้ได้ ต้องใช้สมอง ใช้เส้นสายและทรัพย์สินไปมาก 
        เพราะรู้ว่าหากแนซมา...ใครอีกคนต้องมาด้วย
        และมันก็คุ้มค่า... 
        อา...เขาอดใจรอไม่ไหวแล้วสิ
 อาคาชิแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตน  “หากได้กลับมาคงต้องสั่งสอนที่หนีไปสักหน่อยนะครับ...” 
       “ให้ตามหากันวุ่นวาย..”
       "หึ...นั่นสิ แล้วนี่เจ้าบ้านั่นรู้หรือยัง?” หนุ่มผิวแทนรินไวน์ให้ตัวเอง วันนี้เขาดื่มได้มากกว่าปกติ คิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นแล้วมันก็สนุกจนเลือดในกายเต้นเร่าๆ 
         “เรียวตะไปถ่ายแบบที่ซานโตรินี แต่ผมส่งข่าวไปแล้ว ไม่ต้องห่วง” 
         “ดี...” ดวงตาสามคู่ทอประกายสนุกสนาน ที่หากใครมาเห็นต้องบอกได้ว่า...น่ากลัว 
         อะไรก็ตามที่เป็นของพวกเขา...หนีไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียว...อย่างไรเสียก็ต้องกลับมา... 
        เสือสีแดงที่เคยหายไป...ดวงตะวันที่จากฟ้า 
        ถึงเวลาต้องกลับสู่มือเจ้าของ...




                  ไม่เจ็บอย่างช้่านนนใครจะมาเข้าจายยย..การพิมพ์นิยายและอัพนิยายกับมือถือนี่เป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดมากมายจริงๆคะ ย่อหน้าเปลี่ยนหมดเลย ฮืออออ...ขอโทษทุกคนไว้ด้วยน้าาาา เพราะน้องคอมพังตอนนี้จึงอาศัยแต่น้องศัพท์ หากเจอคำผิดหรือย่อหน้าแปลกๆขอภัยไว้ด้วยน้าาา (โค้งงงง)

                 ป.ล. ในหกคนของรุ่นปาฎิหาริย์มีเทวดาอยู่สองซานตานอยู่สี่ เป็นใครก็พอจะเดาได้เนอะ หุๆๆ 

               ช่วงนี้ทนกับย่อหน้าแปลกๆไปก่อนนะคะ เดี๋ยวจะใช้คอมจัดให้ดีอีกที

              อย่าลืมรักษาสุขภาพนะคะ  ^_^
             วันนี้...ฝันดีนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #5755 MartiniLubik (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2564 / 06:54
    คือหลอกใช้คากมิจีบคนที่ชอบป่ะเนี่ย แงงง แล้วแบบขังไว้เป็นที่ระบายด้วยไหมนะ กลัวใจมาก ทำไมคนที่เหลือมันไม่สำนึกเลยอ่ะ ชินทาโร่ปกป้องคากามิด้วยนะ ฮื่ออออ เชียร์เทอสุดใจหัวเขียว ดีให้สุดนะ ไม่งั้น จะไม่ให้ใครแล้ว
    #5,755
    0
  2. #5664 Shipnielong (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 12:41
    ออหออออ อย่ามายุ่งงง!!!!! ไป๊!!!
    #5,664
    0
  3. #5155 หงลี่ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 15:43
    โฮ่!! นายน้อย ครก อาโฮ่ ขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึกอีกหรอว่าทำไทจังเจ็บแค่ไหนน่ะห๋าาาา อ๋อ เจ้าหมาโกเดนด้วย

    # ฮึ่ย!! อยากเข้าไปในฟิคแล้วต่อยชักหมัดสองหมัดจริงๆ แฮร่!! (อินจัด)
    #5,155
    0
  4. #5082 June-Tongon (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 22:32
    สงสัยฉันคิดผิดไป~~ ว่านายควรจะเป็นพระเอกเหล่าแดง ฟ้า ดำ ฉันจะให้แนซมาเป็นพระเอก //อะไรจะร้ายป่านน้าน
    #5,082
    0
  5. #5036 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:11
    ความคิดช่างเลวนัก ฝ่ายอาคาชินี่สมเป็นตัวร้าย ทำมายยยยยย ทำไมต้องร้ายไทกะแบบนี้ แค่นี้ไม่พอหรอ? อาโฮ่เป็นFBI แบบนี้ หากไทกะกลับอเมริกาไปได้ อาโฮ่ก็เข้าใกล้อีกนิดแล้วอ่ะดิ ในรุ่นปาฏิหารย์สงสารมิโดริมะสุดแหละ เคยโดยอาคาชิเอาปืนจ่อไม่พอ ยังต้องมาเล่นบาสเดียวกันอีก ฮ่วย! ที่แน่ๆ4คนร้าย แล้วมุคคุงจะเป็นยังไง?? เหมือนมิโดริมะหรือเหมือนอีก4คน??
    #5,036
    0
  6. #4705 M.D. MayDay (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:30
    เกลียดสี่คนนี่มาก ขอให้โดนซัดเละซักทีสองทีเถอะ
    #4,705
    0
  7. #4665 snow97 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 11:01
    ชินทาโร่โคตรพระเอกเลยยยย แต่พวกปาฏิหาริย์คนอื่นนี่ค่อนข้างไปทางที่เลวร้ายนะเนี่ย สงสารไทกะ
    #4,665
    0
  8. #4635 azusasama9 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 01:17
    ขอให้พระเอกอยู่ทีมอเมริกาได้มั้ย 5555555
    รุ่นปาฏิหารย์ เทวดาสอง ซาตานสี่ จริงๆด้วย
    ทำไมพวกคุณถึงทำร้ายไทกะแบบนี้ T_T!!
    ยังดีที่มิโดริมะกับมุคคุงยังออกจากวงจรผู้ร้ายมาได้ 5555555
    แต่งสนุกมากคะ ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรกยันปัจจุบันเลย ชอบมาก เป็นกำลังใจค้า!
    ป.ล. ทีมอเมริกาที่เหลือ ขอพนันว่าหล่อนะคะ 555555 (ในหัวจินตนาการไปไกลเรียบร้อย *^*)
    #4,635
    0
  9. #4633 khun17461 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 16:38
    จะผิดมั้ยถ้าชอบแบดๆแบบนี้ โอ้ยย มันดีต่อใจ//บาปมาก อยากให้เสือแดงเจอกับสี่คนนี้เร็วๆจังเลย 
    มิโดริมะเทวดาของเสือน้อย งานดีมาก
    #4,633
    0
  10. #4629 Dear~ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:11
    ไม่นะอาโฮ่ตู//เป็นลม
    #4,629
    0
  11. #4628 MakiDear (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 02:44
    ง่าาาา เสือน้อยจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ยยยยย
    อย่ารุนแรงกับเสือน้อยมากนะฮับผมมม
    ขอเดาว่า เทวดา2คนนี้ต้องเป็น มิโดริมะกับมุราซากิบาระ แน่นอนค่ะ
    #4,628
    0
  12. #4625 Albenia (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 19:40
    เชียร์แนซกับคิน//^?^ รักเลย
    #4,625
    0
  13. #4623 thairnee1234 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 10:20
    แหมมมม อยากฆ่าทิ้งจังเลย^^~//แสยะยิ้ม

    แหมมมม 'เตี้ย' แล้วยังทำเก่งอีกนะจ้ะคุโรโกะคุง^^~ สูงได้แค่นั้นแท้ๆไอเตี้ย!!//ยิ้ม

    แหมมมม 'ดำ'แล้วยังทำกร่างอีกนะจ้ะอาโอมิเนะคุง^^~ สีผิวนี่แทนสินะจ้ะ แทนที่สีขาวหน่่่ะไอดำ!!//ยิ้มมกว่าเดิม

    แหมมมม 'โง่'แล้วยังอวดฉลาดอีกนะจ้ะคิเสะคุง^^~ คะแนนสอบห่วยแตกขนาดนั้นแท้ๆจ๊าดง้าวเอ๊ย!!//ยิ้มมกว่าเดิม

    แหมมมม 'สูงน้อย'แล้วยังทำเบ่งเก๊กหล่ออีกนะจ้ะ อาคาชิคุง^^~ ถึงจะหล่อ รวยเก่ง เท่ ฉลาาดจริงแต่ถ้าไม่สูงก็ไม่มีใคร(แน่ใจ?)เอานะ//ยิ้มหวาน
    #4,623
    0
  14. #4620 kn_nin (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 00:11
    ยังดีที่มีเทวดา สงสารน้องเสืออ่า มิโดริมะ แนซกับคินด้วยดูแลคากามิดีๆน้า~ หึ เปลี่ยนพระเอกไปเล๊ยยยยยย
    #4,620
    0
  15. #4619 someone like you (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 23:44
    ทำไมรุ่นปาฎิหารย์ถึงเป็นแบบนี้อะ (แต่ว่าโหมดมืดก็ดีเหมือนกันนะ )

    สงสารเสือน้อย(แต่ก็แอบบปันใจไปหน่อยนึง)
    #4,619
    0
  16. #4618 wipawan (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 22:27
    อยากรู้จังว่าเกิดอะไรขึ้นกับคางามิกันแน่ รุ่นปาฏิหารย์แนวนี้ไม่ชอบเลยอ่ะ อยากได้แนวสนุกๆมากกว่า แต่ว่าพออ่านแล้วก็อยากจะอ่านต่อ ฉะนั้นแต่งต่อให้จบนะค่ะ (^-^)
    #4,618
    0
  17. #4616 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 22:11
    ฮื่อออออ มิโดริมะ แนซ คิน ช่วยไทจังโด้ยยยยยยย รุ่นปาฏิหาริย์ร้ายกาจมาก
    #4,616
    0
  18. #4615 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:48
    เราอยากฆาตกรรมซาตานทั้งสี่จังเลยน๊า~~~//ยิ้มแต่มือถือมีด//
    เปลี่ยนพระเอก..เปลี่ยนพระเอก!! ไม่เอารุ่นปฏิหารหล่ะ...เอ๋?!เว้นเทวดาไว้สักสองกะได้// ขอพระเอกเป็นทีมอเมริกาแทนได้ไหม??
    #4,615
    0
  19. #4614 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:13
    โห่ พวกนายยังจะทำร้ายจิตใจกันอีกหรอ มิโดริมะนายคือพระเอกจริงๆ
    #4,614
    0
  20. #4613 tsubakihime (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:11
    ทำม้ายยยย พวกนายทำอะไรคางามิของช้านนนน ฮือออ แค่นี้คางามิก็เจ็บแล้วปะ มิโดริมะ ช่วยคางามิ ด้วยยย
    #4,613
    0
  21. #4612 ANuch TH (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:03
    ร้ายรุนแรงมากกก ไม่อยากให้ไทกะเจออีกเลย TT แงงง ปกป้องไทกะไว้ให้ได้นะทุกคน
    #4,612
    0
  22. #4610 ZANDRO (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 20:25
    คือไม่ว่าจะทั้งซาตานเเละเทวดาก็ได้กินหนูมี๊หมดใช่มั้ยคะ หรือยังไงเอ่ยย ลุ้นๆ
    #4,610
    0
  23. #4609 yugjae10051 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 19:59
    พอใช้คอมเขียนผิดก็พอปะมาณ พอใช้โทรศัพท์เขียนไม่

    ผิดสักตัว



    นายน้อย น่ากลัว

    มิโดริมะ นายคือพระเอก
    #4,609
    0
  24. #4608 Momoji (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 19:24
    รอติดตามต่อนะ สนุกมาก ชอบ
    #4,608
    0
  25. #4607 secret shadow (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 19:15
    โห...แค่นี้ไม่พออีกหรอ ทั้งจิตใจแตกสลาย ทั้งเล่นบาสที่รักไม่ได้ โรคจิตอ่ะ หมั่นไส้ด้วย ชินจัง อัตจัง แนช และก็คิน ต้องช่วยไทจังให้ได้นะคะ โดยเฉพาะชินจังที่อวยมากๆ แล้วก็เรื่องขาต้องช่วยให้ได้นะ ฮือ//ยกมือไหว้
    #4,607
    0