fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 71 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear III.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    11 เม.ย. 60




III.

การพบกันอีกครั้ง

 

คากามิคุงผมมีเรื่องอยากขอให้ช่วยหน่อยน่ะครับหนุ่มผมฟ้ากัปตันทีมบาสฯ เซย์รินเอ่ยกับคู่หูที่เดาะลูกสีส้มไปมา

หืม? มีอะไรคุโรโกะไม่ใช่ว่าให้เอาของขวัญวันเกิดไปให้พวกนั้นอีกนะ ฉันจะบ้าตาย!! พวกคนกวนประสาท!!’

 ‘ไม่ใช่ครับอยากให้คากามิคุงไปซื้อของด้วยกันต่างหาก  อีกอย่างทำเหมือนผมขออะไรหนักหนาแบบนี้ใส่ร้ายกันนะครับ

เหอะ!! ซื้ออะไรว่ะ? แล้วแฟนนายไปไหน?’

 ยกมือขึ้นโอบคอคู่หูหึๆคุโรโกะไม่ตอบหัวเราะกับท่าทางอยากรู้นั่น

ช่างเป็นคนที่สดใสอยู่ด้วยแล้วไม่มีวันเบื่อเลย

แสงสว่างที่ส่องประกาย

 

 

ฉันจะออกไปเดินเล่นข้างนอกพวกนายอย่าก่อปัญหาล่ะ

คากามิเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้กับเจ้าสองคนที่ ไปรับเพื่อนร่วมทีมของตนที่สนามบิน  คินกับแนซจะพาเขาไปด้วยตัวคากามิเองก็ขี้เกียจเกินจะลุกจากเตียง  รู้นะว่าทั้งสองคนเป็นห่วงไม่อยากให้อยู่คนเดียว แต่คากามิก็โตมากแล้วด้วย

ร่างในชุดกางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อสีขาวเดินออกมาด้านนอกที่หิมะโปรยปรายเขาไม่ได้หยิบเสื้อคลุมมาด้วยอาจเพราะชินชากับความหนาวเย็นของหิมะที่อมริกามาก่อนด้วย  ถนนซึ่งทอดตัวยาววันนี้เงียบเหงากว่าทุกครั้งคงเพราะมีหิมะตกผู้คนเลยหลีกหนีความหนาว

เมื่อก่อนเขาก็ต้องวิ่งวุ่นหาของกินทำอาหารแล้วเฮฮากันอย่างสนุกสนาน

 

คากามิจจิผมจะกินซุปหัวหอม!! ซุบหัวหอมอ่า…’

เงียบปากไปเลยคิเสะฉันจะกินไก่ทอดเทอริยากิโว้ยย

กินไก่มากๆ เดี๋ยวข้อเท้าก็เสื่อมหรอกครับอาโอมิเนะคุง’ 

นายก็เลิกหยิบมันฝรั่งเถอะเท็ตสึจะให้เจ้าคากามิทำซุปใช่ไหม? รู้ทันนะโว้ยย

มิเนะจิน..ฉลาดแปลก

หา? หาเรื่องหรือไงว่ะ

พวกนายเลิกทะเลาะกันสักทีได้ไหม!!’

ปล่อยไปเถอะชินทาโร่..ไทกะ..นายอยากทำอะไรก็หยิบเอาเลย

นายจ่ายนะอาคาชิ!!’

หึ! จะเหมาทั้งร้านผมก็มีปัญญาจ่ายน่า

 

เป็นความทรงจำที่สวยงามมากจนหัวใจอ่อนไหวตามไม่เคยนึกว่าตนเป็นได้เพียงตัวหมากที่คนเหล่านั้นใช้โยกเล่นไปมาตามใจ

เมื่อได้ดั่งปราถนาหมากตัวนั้นก็ไร้ค่าทำลาย

“เลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องสักทีไทกะอุตส่าห์ไม่ได้มาประเทศนี้สามปีกว่าแล้วถ้าเดินไปสนามตอนแข่งวินเทอร์คัพจากตรงนี้จะไกลไหมหว่า” ยกมือถือขึ้นมาเปิดดูแอพพลิเคชั่นแผนที่  ถึงจะเคยอยู่ญี่ปุ่นมาก่อนแต่เขาเองก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนนอกจากโรงเรียนกับสนามแข่ง  มีไปเที่ยวบ้างตอนถูกลากให้ไป  แต่เขาก็ชอบที่จะเล่นบาสฯ หรือดูวีดีโอการแข่งดีกว่า

สาวเท้าก้าวไปเรื่อยๆ  ตามทางที่ทั้งคุ้นและไม่คุ้นเคย

“มาถูกจริงๆ ด้วยแหะมีประโยชน์เหมือนกันนะเจ้าแอพฯ” หัวเราะเบาๆ ดวงตาคมมองโดมสนามขนาดใหญ่

เป็นจุดเริ่มต้นจุดรวมและจุดจบ

คากามิเดินเข้าไปข้างในวันนี้ไม่มีการแข่งสนามจึงดูสงบแต่ก็ยังมีนักเรียนโรงเรียนไกลๆ ที่แวะมาดูสนามแข่ง

”กำลังจะแข่งสินเทอร์คัพอีกครั้งแล้วสิ” ร่างสูงโปร่งพาตัวเองไปนั่งบนอัศจรรย์เชียร์เท้าคางมองสนามกับภาพความทรงจำต่างๆ ที่ผุดขึ้นมา

เขาประเดิมรอบแรกกับโทโอที่สนามนี้ต้องต่อกรกับอัจฉริยะแห่งวงการบาสฯบาสเกตบอลเพลย์เยอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เขาเคยเห็น

อาโอมิเนะ ไดกิ

สไตล์การเล่นบาสฯ อันเป็นเอกลักษณ์และไม่มีใครเหมือนร่างกายที่เปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์อาโอมิเนะเป็นคนเดียวที่บังคับโซนได้ตามใจชอบ

ต่อมาก็เจอกับมุราซากาบาระโล่แห่งเอจิสต์...เซนเตอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ร่างกายใหญ่โตสองเมตรกว่า พละกำลังมหาศาลนิสัยขี้โมโหนั่นอีก

นัดล้างตากับไคโจวที่ต้องเจอกับคิเสะ..ผู้เล่นยอดเยี่ยมเปี่ยมความสามารถ

สุดท้ายการปะทะกับอาคาชิที่ต้องงัดเอาทุกสิ่งทุกอย่างมาสู้กับจักพรรดิแห่งปฐมกาล

จะว่าไปก็เสมอกับมิโดริมะในรอบคัดเลือกนี่นะ  ชู้ตเตอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดอัจฉริยะในการทำสามแต้มด้วยลูกสูงชะลูดแบบที่ไม่มีใครเลียนแบบได้

 

ขอร้องได้โปรด..ปล่อยฉันไป...พาฉันไปจากที่นี่ น้ำเสียงเว้าวอนเปี่ยมจะขาดใจในวันนั้นยังก้องในความทรงจำ คนอื่นต่างไม่สนใจมองเมินราวกับเสียงแมลงน่ารำคาญ แต่ว่า...

ฉันปล่อยนายครั้งนี้ไม่ได้ขอให้อภัยกัน เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ทำกับนายนั้นหนักหนาเพียงใด และฉันก็ไม่มีสิทธิ์จะเอ่ยประโยคนั้น…’ มือใหญ่ที่พันเทปไว้แตะแก้มเขา

แต่...ขอให้มีความสุขเถอะนะคากามิ  ขอโทษสำหรับทุกสิ่งแม้นายจะเกลียดจะโกรธแต่ฉันขอโทษจริงๆ ตาคมฉายแววเจ็บปวด น้ำเสียงพร่าราวร่ำไห้

ขอแค่นายมีความสุขและยิ้มได้อย่างที่เคยก็พอ

 

 

หากไม่มีมือที่ยื่นมาในวันนั้นเขาอาจไม่มีลมหายใจมาจนถึงตอนนี้

หากถามว่าคนที่เขาทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอก็คือ

มิโดริมะ  ชินทาโร่

 

“นายจริงๆด้วย” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักพร้อมร่างสูงนั่งข้างๆ เขา  ชุดขาวสะอาดดูพร่าเลือนในสายตา คากามิเบนหน้าไปหาเจ้าของเสียง พลันหัวใจที่สงบนิ่งเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง มือสั่นระริก ความหวาดกลัวเล่นปราดเข้ามาจนได้แต่กัดปากตัวเอง เห็นท่าทางแบบนี้แล้วคนทักก็ใจเสีย...รู้สึกผิดและเจ็บปวด

แค่เห็นหน้าเขา...คากามิก็เกิดอาการหวาดกลัวไม่หยุด

สมควรแล้ว...

“สบายดีนะ” อยากยื่นมือไปลูบแก้มเนียนใสที่ซูบผอมลง

คากามิ ไทกะ คนนี้ดูไม่เหมือนคนเก่าที่เขาเคยรู้จัก ผู้ชายแกร่งกล้า จอมบ้าพลังในสนาม ตัวขี้โหวกเหวกโวยวาย หรือเจ้าเสือจอมใสซื่อที่ให้พวกเขาหลอกแกล้งได้ง่ายๆ ตอนนี้เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จัก...

ร่างโปร่งที่ผอมลงมาก เส้นผมสีแดงดำยาวประบ่าและถูกรวบเอาไว้ ผิวสีน้ำผึ้งดูขาวขึ้นกว่าแต่ก่อน มองเผินๆ...ไม่มีใครคิดว่านี่คือนักกีฬาบาสเกตบอลยอดเยี่ยมของวงการบาสฯ ม.ปลายญี่ปุ่น

“ฉัน...สบายดี” คากามิกลืนน้ำลายลงคอ บังคับมือที่กำลังสั่นให้มั่นคง

คนที่คิดถึงเมื่อครู่...นั่งอยู่ข้างๆ

ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่น กวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะเอาหมวกที่ตนสวมวางทับบนหัวคากามิ แล้วคว้ามือให้ลุกขึ้นเดิน

“มิโด...มิโดริมะ!! จะไปไหน” คากามิร้องเสียงหลง

ทำไมเดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ชอบฉุดให้เขาเดินไปไหนมาไหนนักว่ะ!! แถมไม่มีใครบอกกันสักคำ!!   

“วันนี้ราคุซันมาดูสนามแข่ง...คนของอาคาชิทั้งนั้น นายมาเถอะ” เขาไม่อยากให้อาคาชิรู้ว่าคากามิมาที่ญี่ปุ่น ไม่อย่างนั้น...

“แล้ว?”

“นายมากับฉันเถอะ...ขอโทษที...เจ็บไหม?” รีบเอ่ยถามเมื่อรู้ว่าตนกุมมือคากามิแน่นเกินไป เขาไม่อยากทำร้ายให้อีกฝ่ายเจ็บแม้แต่น้อย...ถึงจะเคยทำร้ายมามากกว่านั้นก็ตาม...

“ไม่เจ็บ...” คากามิส่ายหน้า ถึงจะกุมแน่นไม่ปล่อยแต่ฝ่ามือใหญ่นั้นก็ไม่ได้ใช้แรงมากเลย “จะพาฉันไปไหน?” คากามิถามร่างสูงที่เดินนำ

แม้จะหวาดกลัวอยู่บ้าง...แต่เพราะเป็นคนๆ นี้ความหวาดกลัวทั้งหลายจึงคลายลง บรรยากาศรอบตัวมิโดริมะเป็นแบบนี้เสมอ...

สุขุม สงบ นุ่มนวล ชวนให้วางใจ...

เพราะแบบนั้นแหละ...เพราะแบบนั้น

“นาย...เป็นหมอแล้วเหรอ?” เห็นอีกฝ่ายใส่เสื้อกาวน์ทับชุดสูท

“เพิ่งออกเวรเลยมานั่งดูสนามแข่งบาสฯ แล้วก็...เจอนาย”

“ยังเล่นบาสฯ อยู่สินะ” คากามิยิ้มบางๆ เห็นเทปขาวที่พันมือซ้ายของอีกฝ่ายก็พอจะเดาได้

ชู้ตเตอร์อัจฉริยะ...ลูกสามแต้มที่สวยงามที่สุด แม้แต่ในสนามของ NBA คากามิก็ไม่เคยเห็นใครทำได้เหมือนมิโดริมะ

รอยยิ้มนั้น...งดงามเฉกเช่นรอยยิ้มในความทรงจำ 

เจิดจ้าเหมือนดวงตะวัน 

“ที่นี่?”

“โรงพยาบาลของฉันเอง” ร่างสูงเดินนำเข้ามาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ก่อนจะกดลิฟท์ไปชั้นบนสุด

“ของนาย?”

“ความจริงเป็นของคุณพ่อ แต่ท่านวางมือแล้วเลยตกมามือฉัน”

“นายคงยุ่งมาก”

“อืม...”

“แล้วทำไมถึงพามาที่นี่เหรอ?”

“เพราะคนของอาคาชิจะไม่มายุ่มย่ามในอาณาเขตของฉัน” เช่นเดียวกันที่คนของเขาจะไม่ไปยุ่งในอาณาเขตของอาคาชิ

“มานั่งก่อน” มิโดริมะดันคากามิให้นั่งอยู่บนโซฟานุ่ม กดปุ่มบนคอนโทรลริมหน้าต่าง ผ้าม่านโปร่งสีครีมก็ถูกดึงออก กระจกที่มองเห็นวิวสูงได้เกือบสามร้อยหกสิบองศา อุปกรณ์ตกแต่งเรียบง่าย มีตู้หนังสือมากมาย และ...เปียโนแก้วสีขาวสวย

คนกวนโมโหอย่างหมอนี่...ทำได้แทบทุกอย่าง ใครจะนึกว่าเขาจะเล่น...เปียโนได้ไพเราะราวนักดนตรีมืออาชีพ

“ดื่มชาหรือโกโก้”

“ชาแล้วกัน...ฉันเบื่อโกโก้ อเมริกาก็กินแต่ของพวกนี้”

“นาย... ฉันไปอยู่อเมริกามา...”

“ครึ่งปี...กับการรักษาตัวในโรงพยาบาล อีกปีกว่าในการทำกายภาพบำบัดให้ตัวเองไม่กลายเป็นคนพิการ เพราะข้อเท้าได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก นี่คือที่นายอยากรู้ใช่ไหม?” เสียงนิ่งเรียบ รับชาจากมืออีกฝ่ายมาจิบ เห็นดวงตาคมฉายแววปวดร้าวคากามิก็ผุดยิ้มมุมปาก

“ฉัน...”

“ไม่ต้องพูดขอโทษหรอก...แค่วันนั้นที่นายปล่อยมือฉันมา...”

ก็เพียงพอแล้ว

ถึงฉันจะเคยเกลียดและโกรธแค่ไหน...แต่หากไม่มีการช่วยเหลือจากนายในวันนั้น...ฉันคง...

“อาคาชิทำอะไรนายบ้าง?” เขาไม่เชื่อว่าคนอย่างหมอนั่นจะทำเฉย...หากรู้ว่าใครเป็นคนปล่อยเขามา

“ก็เกือบฆ่าฉันตายยังไงล่ะ” พูดราวเป็นเรื่องธรรมดา แต่เขายังจำภาพได้ติดตา อดีตกัปตันที่โกรธจัดจนถึงขั้นใช้ปืนจ่อหน้าเขา...

“แต่นายยังรอดมาได้”

“อาคาชิรู้ดีว่าหากทำอะไรฉัน...สิ่งที่ตามมาจะไม่คุ้มเสีย คุโรโกะ อาโอมิเนะ คิเสะ ไม่พูด ไม่เจอหน้า กับฉันมาเกือบปี”

“แค่นายปล่อยฉันมานี่นะ?” ตัวหมากที่ไม่เห็นค่าอย่างเขามีความสำคัญถึงขั้นนั้น?

“หึ...นายส่งผลกระทบมหาศาล แค่นายหายไป...”

ก็ราวกับเอาลมหายใจ เอาดวงตะวันไปจากพวกเรา

“นายอยู่ที่อเมริกาก็ดีอยู่แล้ว...อำนาจของพวกเราไม่ได้มากมายในแถบนั้น”

“ความจริงฉันก็ไม่อยากมาเหมือนกัน...แต่มีคนบอกว่าฉันควนเลิกหนี อีกอย่าง...ฉันมาเรื่องงานบาสฯ กระชับมิตร”

“นาย? ถูกบังคับให้มาเป็นโค้ช เพราะเป็นคนเดียวที่เคยแข่งชนะพวกนาย”

 “ทีมอเมริกาเหรอ?”

“ใช่” มิโดริมะแทบจะกรอกตา จะทำให้การแข่งบาสฯ กลายเป็นสงครามแน่นอน

 หากพวกนั้นเห็นคากามิ...ต่อให้ต้องใช้สารพัดวิธีสกปรก...ก็ไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดมือไปแน่

“อย่าไปโผล่ที่สนามดีกว่า”

“ทำไมล่ะ? ฉันคิดว่าตัวเองก็สมควรเลิกหนีได้แล้ว...ฉันหวาดกลัวพวกนาย...นั่นเป็นความจริง แต่...ฉันเองก็มีคนคอยอยู่เคียงข้าง จะให้พวกเขาเป็นกังวลไม่ได้ แม้ฉันจะเล่นบาสฯ ไม่ได้...”

“นาย? ทำไม?” ร่างสูงผุดลุกขึ้นทันที

“ข้อเท้าและขาได้รับการกระทบกระเทือนเกินไป หากกระโดดหรือออกกำลังกายหนักๆ...จะทำให้ฉันเดินไม่ได้”

“กายภาพบำบัดล่ะ?” มิโดริมะถามอย่างร้อนรน 

“แค่ทำให้เดินได้เท่านั้น...ฉันยังไม่ได้บอกนายหรอกเหรอ...ว่าหนึ่งปีครึ่งที่ต้องนั่งบนวีลแชร์ ไม่ได้เดินด้วยขาของตน...” ยิ้มเยาะ ตาสีเขียวเบิกขึ้น มือแกร่งกำแน่น ภาพในอดีต...

ขาเรียวที่ถูกล่ามโซ่และพันธนาการไว้กับเตียง

ใบหน้าเปื้อนน้ำตา...

“รออยู่นี่” มิโดริมะไปอีกมุมหนึ่ง กดอะไรยิกๆ สักครู่ หยิบเครื่องมือหลายอย่างพร้อมอุปกรณ์การแพทย์มาวางตรงหน้า คากามิเลิกคิ้ว 

“เอาขามา” ร่างสูงย่อตัวลงประคองเรียวขาขึ้นมาเบาๆ ทำราวกับแก้วเปราะบาง กดจุดลงไปและสำรวจอย่างจริงจัง คากามินิ่วหน้า มองอีกคนอย่างสงสัย

“ฉันจะทำ CT SCAN* ขอดูอาการนายให้แน่ใจก่อน”

“ทำไม?”

“ฉันจะทำให้นายกลับมาเล่นบาสฯ ได้อีกครั้งยังไงล่ะ!” บอกอย่างมั่นใจให้คากามิทำตาโต ขนาดหมอที่อเมริกายังบอกว่าโอกาสเป็นไปได้นั้นน้อย...แสนน้อย ส่ายหน้า...

“หมอแต่ละคนต่างก็เอ่ยปากเหมือนกันว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้”

“เพราะพวกเขาไม่ได้เก่งเหมือนฉันน่ะสิ” ดันแว่นอย่างมั่นใจ “ฉันเป็นหมอทำกายภาพบำบัดให้นักกีฬาฝีมือดีที่สุดของญี่ปุ่น...และอาการของนาย...มันมีทางทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม”

คากามิอยากจะด่าคนอวดเก่ง...แต่รู้ว่า...มิโดริมะพูดแต่สิ่งที่ตนทำได้เท่านั้น

เขายังมีความหวังเหรอ? เจ้าลูกกลมๆสีส้มๆ ที่ได้แต่มองคนอื่นเล่นกัน...แต่ตนไม่อาจสัมผัสนั้น...เขาจะมีโอกาส

“ดูเหมือนนายจะทำตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัด...ไม่ต้องห่วง ฉันบอกว่าได้ก็คือได้” ร่างสูงพูดหนักแน่น เอ่ยคำต่อมาอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก

“นาย...เชื่อใจฉันได้” ความเชื่อใจที่เคยทำร้ายอีกฝ่ายมาครั้งหนึ่งดังนั้นเขาก็ละอายเกินกว่าจะพูดออกมา

“หึ” คากามิหัวเราะในลำคอ “รู้ไหม...ฉันเคยวางความไว้ใจทั้งหมดไว้บนมือพวกนาย เคยมอบหัวใจรวมถึงฝากชีวิตเอาไว้...แต่กลับถูกโยนทิ้งไม่มีชิ้นดี...” เสียงนั้นไม่ได้กรุ่นโกรธ ไม่ได้ต่อว่า แต่ความหมายเสียดแทงคนฟังยิ่งนัก

แต่...ฉันไม่มีทางเลือก ในเมื่อนายบอกว่าได้...นายก็ทำได้ตามที่พูดเสมอ...ฉันยังมีความฝันของตัวเองที่ไม่อาจทอดทิ้ง”

“ครั้งนี้ฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวัง” แสงสว่างที่เคยปล่อยให้หลุดมือ หัวใจที่เคยหายไปนานหลายปี

มือแกร่งรวบร่างโปร่งเข้ามาในอ้อมแขนกอดแน่นจนคากามิหายใจแทบไม่ออก กลิ่นหอมเอกลักษณ์...สัมผัสที่แสนโหยหา

“ฉันสัญญา...”

และคนอย่างเขา...หากเอ่ยคำสัญญานั่นก็ไม่ต่างอะไรกับคำสาบาน  




ในส่วนของเรื่องนี้...รุ่นปาฏิหาริย์...คือตัวร้ายคะ 5555 มิโดริมะ นี่ท่าทางจะโอเคที่สุดแล้ว...ส่วนเรื่องในอดีตนั้น...จะค่อยๆแทรกไปในแต่ละตอนเนอะ 

ช่วงนี้ทำตัวดี(?) หรือเปล่า (?) แต่เพราะทุกคนต้อนรับกันอย่างอบอุ่น จึงแอบพิมพ์ระหว่างทำงาน เพื่ออัพให้เลยค่าาาาาาาา หุๆๆ

ในส่วนของ NC ไม่เกินวันที่ 12 นี้จะทยอยส่งให้นะคะ ดีนะในเมล์เก็บไฟล์ NC ไว้ ไม่ให้ร่ำไห้แน่ๆ 

ป.ล. ถ้าหากจะเปลี่ยนจากเพจเป็นกลุ่มจะมีใครลำบากไหมอ่า...แบบว่า...จะได้อัพไฟล์ NC ลงในกลุ่มเลย สะดวกกับทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วย หากคิดเห็นยังไงบอกกันได้นะคะ

ป.ล. 1 อาการแปรปรวนสุดยอด...ร้อนจัดแล้วยังต้องเจอฝน สองฤดูกาลในวันเดียวจริงๆ =_= ช่วงนี้ใกล้สงกรานต์แล้ว...รักษาสุขภาพและดูแลตัวเองดีๆน้าาาาาา

ป.ล. 2 ขอบคุณที่ยังรอคนเกเรคนนี้ 555 ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันเสมอเนอะ >//////<


ฝันดีและราตรีสวัสดิ์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5663 Shipnielong (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 12:36
    เอาล่ะค่ะ นุเชียร์มิโดริมะ ส่วนคนอื่นถ้าเหตุผลที่ทำร้ายน้องบ้งเกินไปก็อย่าหวังนะคะ หึฟ์
    #5,663
    0
  2. #5242 HygeiaCruz (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 05:20
    แนะนำลงกลุ่มเลยค่ะ เพราคนอ่านเรื่องของไรท์เยอะขึ้นทุกวันๆ ไรท์มานั่งส่งให้ทีละคนตายพอดีค่ะ5555555
    #5,242
    0
  3. #5154 หงลี่ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 15:16
    ในอดีตทำอะไรกับไทจังไว้กันเนี่ย

    มิโดริน อบอุ่นมาก #ทีมมิโดรินค่าาา
    #5,154
    0
  4. #5035 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 02:17
    กรี๊ดดดด มิโดรินทำตัวดีเสมอ เกิดอะไรในอดีต คางามิถึงกับโดนล่ามโซ่ขาเลยหรอ? ดีใจที่มิโดรินใจดีปล่อยคางามิไป แต่อาคาชินี่มัน...เลวจริงๆ! #ด่าซะไม่ไว้หน้าท่านเลยตู ถึงกับเอาปืนจ่อหน้ามิโดรินต้องมีความเลวอยู่ในตัวมากอ่ะ ????????
    #5,035
    0
  5. #4704 M.D. MayDay (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:23
    มิโดริมะ คุณหมอช่วยไทกะให้ได้นะ
    #4,704
    0
  6. #4600 Anny (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 01:54
    กลับมาแล้วขอบคุณมากนะคะ มีเรื่องใหม่มาอีกแล้วจะรอนะคะ
    #4,600
    0
  7. #4597 wipawan (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:37
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ สนุกมากๆ ชอบลุ้นตอนต่อไป แล้วก็เกิดอะไรขึ้นกับคางามิกันแน่ มาอัพต่อนะค่ะ คิดถึงค่ะ:)
    #4,597
    0
  8. #4596 Yui-na (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 16:20
    อร๊างงงงงงง~  ชินทาโร่คืออบอุ่นมากอ่าาาาาา~

    นักเขียนมาอัพไวๆมากนะคร้า~  อยากอ่านมากเลยคร้าาาาา~
    #4,596
    0
  9. #4593 Knight keys (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 03:31
    มิโดริมะ นายนี้พระเอกตัวจริง ไม่รู้ว่าโกรธอะไรกันน่าสงสัย แต่ตอนนี้สงสารน้องเสือมากจริงๆ
    #4,593
    0
  10. #4592 จันทร์เจ้า (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 01:29
    อ่านเรื่องนี้เเล้วรู้สึกมีความเกลียดพวกรุ่นปฏิหารย์
    #4,592
    0
  11. #4589 YingStarlight (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:26
    ชินทาโร่คือดีงามอ่ะพระเอกโดยแท้
    ปล.ถ้าเปลี่ยนเป็นกบุ่มบอกด้วยนะค่ะแอด
    #4,589
    0
  12. #4587 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 07:55
    ฮรุกกก รุ่นปาฏิหาริย์เป็นตัวร้าย ใครเป็นพระเอกกันนนนน แต่นี่ทีมชินทาโร่แล้วเรียบร้อย55555555555555555555
    #4,587
    0
  13. #4586 Blood JOKER (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 02:26
    ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้ ไม่เคยอ่านแบบที่รุ่นปฏิหาริย์เป็นตัวร้ายสักที น่าสนใจดีค่ะ อ่านแล้วอยากให้มิโดริมะเป็นคนเดียวในรุ่นปฏิหาริย์ได้คบกับคากาจัง ที่เหลือก็คนใหม่ 5555 แอบอยากรู้ว่าคุณพี่ฮิมุโระจะทำอะไรมุราซากิบาระหรือเปล่าตอนรู้เรื่อง รออ่านต่อนะคะ >{}<
    #4,586
    0
  14. #4584 M.D. MayDay (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 17:36
    มารอค่า มาต่อรัวๆๆอบบนี้ ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกก \>[] #4,584
    0
  15. #4582 Momoji (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 13:35
    ต้องให้มิโดริมะจริงๆ ตอนนี้... ไทกะ T^T
    #4,582
    0
  16. #4581 thairnee1234 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 13:27
    เกลียดรุ่นปฏิหาริย์อ่ะ!! ชินจังชั้นรักนาย! นายน้อยคะ บ่าวคนนี้รักนายน้อยนะคะ แต่ครั้งนี้บ่าวจะไม่ให้อภัยนายน้อยจนกว่านายน้อยจะมาขอโทษไทจังค่ะ!
    #4,581
    0
  17. #4580 gemello (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 13:24
    เปลี่ยนเป็นกลุ่มก็ได้ค่ะ แล้วแต่สะดวก
    มิโดริมะะะะะะ ดูเป็นคนดีสุดในรุ่นปาฏิหาริย์แล้วมั้ง55555
    #4,580
    0
  18. #4579 aom41040 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 12:55
    อยากให้ไทกะเล่นบาสได้ TT
    #4,579
    0
  19. #4578 MISAKI_NANIKO (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:56
    ขอแนะนำให้เปิดเพลง  Tooku Kimi e ไปด้วยในการอ่าน มันเข้ากันมากกกกกก
    เมื่อมิโดรินเจอคากามิน และขอยกบทพระเอกให้มิโดรินเลยค่าาาาาาา
    #4,578
    0
  20. #4576 SayumiKanasa (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:31
    เปลี่ยนเรื่องนี้เป็นMidoKagaเถอะค่ะ //อวยมิโดริมะ

    ชินจังดีกันไทจังมาก เอาบทพระเอกไปเถอะค่ะ//จากใจ

    มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่ค่ะ
    #4,576
    0
  21. #4575 ชนิสรา กรณ์ชนาธิป (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:10
    ทำกลุ่มดีค่ะจะได้เข้าไปอ่านได้เลยไม่ต้องรอส่งที่ละคน
    #4,575
    0
  22. #4574 yammy4545 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 10:23
    ไรท์มาต่อฮานะจังด้วยยยย TT
    #4,574
    0
  23. #4573 MakiDear (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 10:04
    นี่พวกนายทำอะไรเสือน้อยเนี่ยยย ทำไมทำอะไรถึงไม่คิดถึงความรู้สึกของเสือน้อยกันบ้างฟ่ะ สงสารคากามิค่ะ T_T
    ปล.เรื่องเพจกับกลุ่ม
    คิดว่าแบบกลุ่มก็ดีนะคะ สามารถหาอ่านได้ง่ายขึ้น แล้วพี่ก็สามารถคุยกับลูกเพจได้ด้วยน่ะค่ะ
    #4,573
    0
  24. #4572 HibariFuyu (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 09:59
    อาคาชิ!!!!นี่นายทำอะไรกับไทจังลูกฉัน!!!!!!!
    #4,572
    0
  25. #4571 fon336362 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 09:46
    ในอดีตทำอะไรคากามิกันเนี่ย สงสารเสือน้อยTT
    #4,571
    0