fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 69 : Long Fic : ??? x Kagami...Tear of Light...Tear I.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    6 เม.ย. 60







I.

เวลาเริ่มเดินอีกครั้ง...

 

 

3 ปีต่อมา...

 

“สภาพแบบนี้จะออกไปไหนอีกล่ะเจ้าลิง!!” เสียงที่ทำให้ร่างซึ่งกำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้าสะดุ้งเฮือก คิ้วเรียวบนใบหน้าขมวดเข้าหากันกับการเรียกเขาด้วยสรรพนามแสนหยาบคาย

“ใครเป็นเจ้าลิงฟะ!! อีกอย่างฉันจะออกไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ!!

“เหอะ!! คิดว่าอยากยุ่งกับนายมากนักหรือไงว่ะ! แต่นายมันไอ้ตัวหาเรื่องไงล่ะ!! ออกไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องกลับมา!!

คนถูกเอาความจริงมาย้อนสะอึกเล็กน้อย “บ่นเป็นคนแก่ไปได้น่า...ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านายขี้บ่นได้ขนาดนี้”

“ใครมาเจอนายต้องประสาทเสียทุกคนนั่นล่ะโว้ย!! เฮ้ย! ไทกะ จะออกไปไหนหาไอ้บ้า!! ฉันจะได้ตามเก็บศพนายกลับมาถูก”

“ปากเสียจริงโว้ยยย...ไปสตรีทบาสแถวนี้ล่ะ...ถ้าจะตามไปก็เชิญเลย...แนซ”

ดวงตาสีฟ้าคมกริบมองร่างปราดเปรียวที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห

ไปสตรีทบาสทำไมล่ะเจ้าลิงโง่นั่น! เล่นบาสฯ ก็ไม่ได้...ทำอะไรก็ไม่ได้ ได้เพียงมองดู สร้างบาดแผลให้ตัวเองเจ็บปวดทำไมกันก็ไม่รู้

ยิ่งนายทำให้ตัวเองเจ็บเท่าไหร่...คนรอบข้างที่รักและให้ความสำคัญกับนายจะเจ็บมากยิ่งกว่าอีกนะ

 เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้หรือไง...เจ้าเสือแดงโง่!!

 

ดวงตาสีแดงเข้มดุจดวงอาทิตย์คู่สวยกวาดมองการแข่งสตรีทบาสฯ อย่างตื่นเต้น สองทีมที่ปะทะกันนั้นมีฝีมือสูสี การเล่นด้วยเทคนิคขั้นสูงช่างชวนให้น่าตื่นตาตื่นใจ แต้มที่ห่างกันไม่มากยิ่งทำให้คนดูสนุกยิ่งขึ้น

“คราวหน้าไปดู NBA ดีกว่าไหมนะเรา?” พึมพำเบาๆ ดูเหมือนว่าเขาจะชอบทำให้ตัวเองเจ็บปวดจริงๆ เสียด้วย

ได้เพียงแค่ดู...ไม่อาจเล่นได้ บาสเกตบอลที่เขารัก

ตั้งแต่วันนั้นเมื่อสามปีก่อน...ก็ไม่อาจสัมผัสลูกกลมๆ สีส้มๆ นั่นได้อีกเลย

หากไม่มีเรื่องราวคราวนั้น...ฉันก็จะสามารถทำตามความฝันของตัวเองได้อย่างถึงที่สุด

บางเขาก็อยากย้อนเวลากลับไปเมื่อก่อน...หากเลือกได้คากามิเองก็จะเลือกไม่รู้จักกับคนๆ นั้น ชายหนุ่มร่างเล็กผู้มีเส้นผมสีฟ้าอ่อนจาง และดวงตาสีเดียวกัน ผิวขาวซีดราววิญญาณหลอน

ซิกแมนเงามายาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์

คุโรโกะ เท็ตสึยะ

เพราะหมอนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการพบกันทั้งหมด เริ่มด้วยคิเสะ  มิโดริมะ   อาโอมิเนะ  มุราซากิบาระ และ...อาคาชิ หากเขาไม่เจอคุโรโกะก็ไม่ต้องเจอพวกรุ่นปาฏิหาริย์ ไม่ต้องทรมานจนถึงทุกวันนี้

“ระวัง!!” เสียงเตือนที่ทำให้คากามิเอื้อมมือไปโดยสัญชาตญาณ มือเรียวเอื้อมรับลูกบาสฯ สีส้มได้อย่างง่ายดาย สร้างความแปลกใจให้คนเล่นในสนามที่ทำบอลพลาด นึกว่าจะอัดโดนหน้าใครสักคนไปแล้วเสียอีก

“เฮ้!! ไม่เลวนี่นายน่ะ!!

“ลงมาดวลกันหน่อยสิ!” เสียงทักภาษาอังกฤษ คากามิส่ายหน้าโยนลูกบาสฯ คืนเจ้าคนที่ว่า

“ขอโทษที...ฉันเล่นบาสฯ ไม่ได้”

“อย่ามาอ้างน่า! เห็นอยู่ว่ามีฝีมือ”

“หรือไม่กล้าว่ะ?”

ดูท่าทางจะมีเรื่องเสียแล้วแฮะ อย่างนี้ก็เท่ากับที่แนซปรามาสไว้น่ะสิ!!  

“ก็แค่บังเอิญ” คากามิยักไหล่ หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่รอช้ากระโดดลงไปร่วมวงด้วยตั้งแต่แรก ตอนนี้...เขาไม่อาจทำแบบนั้น การต้องเลือกระหว่างเล่นบาสฯ ที่ตัวเองรัก กับการเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต คากามิจำเป็นต้องเลือกอย่างหลัง

“ไอ้หมอนี่!!

สงสัยได้มีเรื่องแน่ๆ 

"ไปบังคับเขา ไม่รู้มารยาทของสนามแถบนี้เหรอ?” เสียงทุ้มเย็นจัดเอ่ยทักมาเบื้องหลังของคากามิ ทำให้กลุ่มคนทั้งหลายสะดุ้ง ทำสีหน้าหวาดหวั่นเป็นแถบ คากามิเลิกคิ้วหันกลับไปมอง

 เป็นชายหนุ่มร่างสูง...สูงมากกว่าแนซเสียอีก เฉียด 2 เมตรกว่าได้ล่ะมั้ง เส้นผมสีเงินยวงที่ถูกมัดรวบเป็นจุกทำให้บรรยากาศรอบตัวหมอนี่น่าเข้าใกล้ขึ้นนิดนึง ดวงตาสีอเมทิสตย์คมกริบ เจ้าเล่ห์ และแฝงประกายน่ากลัว

บรรยากาศคล้ายกับใครบางคนที่คากามิเคยรู้จัก...

อาคาชิ เซย์จูโร่ จักรพรรดิแห่งรุ่นปาฎิหาริย์

“ซะ...ซิล ซิลเวอร์!!” เสียงตะโกนดังก้อง มองชายหนุ่มราวกับราชาแห่งความหวาดกลัว

ผู้ถูกเรียกถอนหายใจ ตอนแรกจะเมินผ่านแต่ลักษณะท่าทางของคนๆ นี้ช่างดึงดูดสายตา ไหนจะเส้นผมสีแดงดำยาวประบ่า ดวงตาสีสดราวกับสีของพระอาทิตย์ยามอัสดง ทุกครั้งที่เขาแวะมาดูสตรีทบาสแถวนี้จะเห็นหน้าหมอนี่ตลอด แววตาที่เป็นประกายระริกราวกับเสือแดงผู้กล้าแกร่งกำลังจ้องล่าเหยื่อแต่กระนั้นก็แฝงความเศร้าลึกล้ำ

“ก็รู้จักฉันนี่นะ...ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไปเถอะ ส่วนนาย...มาด้วยกัน” มือแกร่งหยาบกระด้างดึงร่างของคากามิให้เดินตามไป

“เฮ้ยๆ!! นี่อะไรว่ะ!!” คนลากก้าวยาวๆ โดยไม่สนใจร่างที่ตามหลังมา “โว้ย!! ปล่อย!!” คากามิสะบัดมือออก ขณะที่ถูกลากมายังสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

“อุตส่าห์ช่วยทั้งที...ไม่มีขอบคุณกันเลยนะ...”

พ่อเสือสีแดง ร่างสูงกว่าต่อประโยคนั้นในใจ ตอนแรกก็ตั้งจะใจเมินผ่านหรอกนะ เพราะไม่ใช่เรื่องอะไรของเขา

"ขอบคุณก็ได้!!

“ไม่มีก็ได้สิ...นายนี่ไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไหร่เลยจริงๆ แนซไม่สอนอะไรนายบ้างหรือไง?”

“แนซ? นายรู้จักแนซเหรอ?”

“ก็เคยเล่นบาสฯ ด้วยกัน”

“หา! เล่นบาสฯ กับแนซได้แสดงว่านายไม่ใช่คนดีแน่ๆ” สไตล์ของหมอนั่นหยิ่งผยอง เอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่ เพราะมีความสามารถและพรสวรรค์อันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้เพื่อนร่วมทีมเองต้องมีฝีมือในระดับเดียวกัน

คิ้วเรียวบนใบหน้าร่างสูงขมวดเข้าหากัน มาตรฐานการตัดสินคนของหมอนี่น่าแปลกเกินไปแล้ว

แต่...สะอาด ใสซื่อ

“นายอยู่บ้านเดียวกับแนซใช่ไหมเดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ไปส่ง?”

“หา? ฉันไม่ใช่เด็กนะ”

“รู้น่า...แต่รีบมาเถอะ” คากามิทำหน้างงอยู่ได้แป๊บเดียวก็ถูกลากให้เดินไปอีก

ไอ้หมอนี่!! จะลากเขาไปไหนอีกแล้ว!! เขาไม่ใช่ตุ๊กตาหมีนะโว้ยยย!!

มันไม่ฟังกันด้วย ไอ้มนุษย์มึน!!

 



“คุโรโกจจิ!! คุโรโกจจิ!! วันนี้เลิกงานแล้วใช่ไหมฮะ! ไปกินมื้อเย็นกันเถอะ!!” เสียงโหวกเหวกโวยวายจากร่างสูงผมสีทองหน้าตาหล่อเหลา ทำให้คนถูกเรียกถอนหายใจเบาๆ ร่างเล็กแต่แลดูแข็งแรงในสูทสีดำเอ่ยเสียงนิ่ง

“ผมอยากกลับไปพักผ่อนมากกว่านะครับ...คิเสะคุง”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ...วันนี้ฉันชวนทุกคนมาด้วยเลยนะ”

“ว่างกันเหรอครับ? แต่ละคนงานรัดตัวทั้งนั้น?”

“ต้องว่างสิฮะ! คุโรโกจจิลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้...วันอะไร?”

 คุโรโกะนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าจางทอแววเจ็บปวดก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมในช่วงพริบตา “จะไปกินที่ไหนกันเหรอครับ?”

“บ้าน...หลังนั้น...” สถานที่ซึ่งเปี่ยมความทรงจำ

“อืม...ไม่ใช่ถูกขายไปแล้วหรือครับ?”

“คนซื้อก็เป็นอาคาชิจจิยังไงล่ะฮะ?”

“อาคาชิคุงน่ะเหรอ? ผมนึกว่าเขาจะไม่สนใจเสียอีก” ในเมื่อคนๆนั้นเป็นเจ้าของแผนการครั้งนั้นเอง...ไม่สิจะบอกว่าเป็นเพราะคนๆ เดียวก็ไม่ได้...

พวกเขาทั้งหมดนั่นล่ะ

“ไม่หรอกฮะ...อาคาชิจจิสนใจ พวกเราทุกคนก็เหมือนกัน”

“ต่อให้ไปทานข้าวที่นั่น...ก็คงแต่ได้สั่งมาจากร้านนั่นล่ะครับ พวกเราไม่มีใครทำอาหารเป็นกันสักคน”

เพราะไม่จำเป็น...เมื่อก่อน...จะมีใครบางคนคอยทำอาหารให้พวกเขาเสมอ

แต่ตอนนี้...ไม่มีทางแล้ว

“วันนี้สินะฮะ...ที่คนๆนั้นหายไป” แม้จะใช้อำนาจตระกูลอาคาชิ ตระกูลมิโดริมะ หรืออำนาจตระกูลของพวกเขาทุกคนก็ไม่สามารถหาตัวคนๆ เดียวได้เลย

ราวกับหายไปจากโลกใบนี้...

 ดวงตาสีอำพันทอดมองท้องฟ้าซึ่งกำลังถูกย้อมสีด้วยดวงอาทิตย์ที่ลับฟ้า คลับคล้ายคลับคากับดวงตาของใครบางคน

คากามิจจิ...

คนเราเมื่อมีของสำคัญอยู่ข้างกาย มักไม่รู้คุณค่าของสิ่งนั้น...ตราบจนบางสิ่งบางอย่างจางหายไป

จึงตระหนักรู้ว่าใครบางคน...มีค่ามากมายเพียงใด 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5719 Shipnielong (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 21:57
    อ่านรอบที่ 5 แน้วววสสสสส
    #5,719
    0
  2. #5661 Shipnielong (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 12:23
    อ่ะ เจ้าคนพวกนี้!!!
    #5,661
    0
  3. #5534 Lily for Lisa (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 14:18
    กลับมาอ่านกี่ทีก็สงสารน้อง;^;
    #5,534
    0
  4. #5151 หงลี่ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 07:28
    อ้ากกก พวกแกสินะที่ทำไทจังของชั้นน่ะ#ผิด

    ไทจัง ว่าคนที่คบกับแนซเป็นคนไม่ดีเฉย
    #5,151
    0
  5. #5033 .:: Hibari★Kira ::. (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:24
    ฮึ้ยยยยย พวกคุโรโกะไปทำอะไรคางามิ ห๊าาาาาาาา แนชจับคางามิมาเป็นของตัวเองไปเลยยยย #เลว #ตูเนี่ย 555
    #5,033
    0
  6. #4670 Nut (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 09:02
    พวกคุโร๊ะจังก็ดูน่าสงสารเหมือนกันนะ
    #4,670
    0
  7. #4546 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 22:32
    พวกเอ็งงงงงงง ทำอะไรคากามิของช้านนนน โอ้ยยย เกี้ยวกราด เกี้ยวกราดมาก สงสารคากามิ
    #4,546
    0
  8. #4538 thairnee1234 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:48
    พวกแกกกกกกกก!!!!ทำอะไรไทจังวะ!!!(บ่าวมิได้ว่านายน้อยนะเจ้าคะ บ่าวเปล่านะเจ้าคะทูลหัวของบ่าวว//fcอาคาชิ)
    #4,538
    0
  9. #4533 gemello (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 12:38
    พวกรุ่นปาฏิหาริย์ไปทําอะไรคางามิไว้ล่ะเนี่ย!?
    เหนื่อยไหมแนชตามดูแลคางามิเนี่ย5555
    #4,533
    0
  10. #4517 Pikaguhahi (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 08:00
    Allkagaแน่เลยร้องครกพูดว่าเราทุกคนเเหละ
    #4,517
    0