fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 67 : Long Fic : Allkaga...Bloody Rose...SP...สิ่งที่สืบต่อไป...รุ่นต่อรุ่น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    28 พ.ค. 60

“จะพาเด็กๆไปซื้อเสื้อผ้า และอุปกรณ์สำหรับเตรียมเข้าเรียนนะ” คากามิที่บอกพวกหนุ่มๆทั้งหกคนในห้องนั่งเล่นใหญ่ของบ้าน

“ให้คนเตรียมไว้ไม่ดีกว่าเหรอฮะ” คิเสะเอียงหน้าถาม “เอาพวกตัวป่วนออกไปข้างนอกเดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอกฮะ”

“พ่ออ่ะ...ใครเป็นตัวป่วน” เด็กหนุ่มผมสีทอง ตาสีทองเช่นเดียวกับคนเป็นพ่อ ท่าทางเหมือนกันเปี๊ยบ

“จะให้แจกแจงรายคนก็ได้นะ” มิโดริมะดันแว่น เซ็นเอกสารและแก้อย่างละเอียด

“คากามิคุงไปคนเดียวเหรอครับ?” คุโรโกะถอดแว่นสายตาออก

“ไปกับเด็กๆไง ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านพ่ออิจิเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเทย์โควนี่นา แด๊ดก็อยู่”

“อ้อ...” หนุ่มๆพยักหน้า

เอาเจ้าพวกตัวป่วนไปให้พ่ออิจิจัดการก็ดีเหมือนกัน

“ไอไปกับคุณแม่ด้วย...พ่อๆไม่ต้องห่วงน้า” สาวน้อยน่ารักที่โตมามีความงามและเสน่ห์เปี่ยมล้น ชนิดที่มองแล้วมองอีกได้ไม่มีเบื่อ

คากามิ ไอ

กุหลาบแดงน้อยของบ้าน

ที่ทั้งเหล่าพี่ชายและเหล่าคุณพ่อหวงยิ่งกว่าอะไรดี

ลูกสาวคนสวยกอดคุณพ่อแน่นๆ หอมแก้มอย่างออดอ้อน “น่ารัก...จริงๆลูกสาวฉัน” อาโอมิเนะชม

มีลูกสาวน่ารักๆ แล้วรู้สึกจรรโลงกว่าพวกลูกชายกวนประสาทนั่น อ้อ...อย่างน้อยเจ้าพวกนั้นก็เป็นกระสอบทรายให้อัดแล่นยามว่างได้

“เดี๋ยวสายนะครับ” เสียงเรียบจากลูกชายคนโตของบ้าน ที่สืบทอดสายเลือดของคุณปู่และพ่อตัวเองมาอย่างเต็มเปี่ยม ดวงตาคมกล้าแบบที่เด็กวัยเดียวกันไม่มี

“งั้นไปได้แล้ว ไอมานี่ลูก พวกนายอยู่บ้านกันดีๆ อย่าทำบ้านพัง ฉันทำอาหารเอาไว้ในครัว มีขนมหวานของนายด้วยอัตสึชิ”

“ครับๆๆ” เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

คุโรโกะส่งเสื้อคลุมให้ “หิมะตก เดี๋ยวจะหนาวนะครับ” ใส่ถุงมือถักให้อีกฝ่าย

“ขอบคุณ” คากามิยิ้มกว้างหอมแก้มแทนการขอบคุณ ก่อนจะจูงมือลูกสาวออกไปข้างนอก ทิ้งให้คุโรโกะโดยโวยเพราะได้รับรางวัลจากกุหลาบแดงคนเดียว แวมไพร์หนุ่มจืดจางถูกรุมตีด้วยแรงที่ไม่เบานักจากเพื่อนๆจนหัวที่ยุ่งอยู่แล้วยุ่งกว่าเดิม

“อาคาชิส่งจดหมายหาท่านพ่ออิจิหรือยัง” มิโดริมะเลิกคิ้ว

“เรียบร้อยแล้วครับ” แสยะยิ้มนิดๆ “ให้พวกตัวแสบลำบากเสียบ้าง หึๆ”

พวกเขาอยากให้ลูกชายแข็งแกร่ง จึงให้ท่านพ่อจัดการได้อย่างเต็มที่

“งื้อ...คินแย่งขนม มุราซากิบาระย่นคิ้ว” ขนมที่ไทจินเตรียมไว้ให้ถูกเจ้าลูกชายจิ๊กไปกินเสียได้

หน็อย!! เดี๋ยวกลับมาต้องมีสั่งสอนกันบ้างแล้ว!!

 

“อื้อหือ...โรงเรียนใหญ่มากเลยอ่า...แม่เคยเรียนที่นี่หรือครับ” เรียวถามอย่างตื่นเต้นเล็กๆ ดวงตาสีทองสวยกวาดมองไปรอบๆ แม้ท่าทางจะราวบ้านนอกเข้ากรุง แต่หน้าตาดูดีชนิดที่นายแบบชิดซ้าย เสน่ห์เปี่ยมล้นและอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมานั้นชวนให้ต้องมองแล้วมองอีก

“ก็...จะบอกว่าเรียนก็ได้ล่ะมั้ง” คากามิหัวเราะ เขาหลับเกือบตลอด ที่รอดมาได้นี่เพราะใช้วิธีมิชอบ และการติวอย่างเอาจริงเอาจังของมิโดริมะกับอาคาชิโดยเฉพาะ

“ของกิน?”

“มาเรียนนะคิน ไม่ใช่มาหาของกิน” หยิกแก้มลูกชายที่สูงใหญ่กว่าตัวเองไปแล้ว จากเจ้าไททันน้อยๆ ตอนนี้สูสีกับพ่อตัวเองล่ะ วันก่อนแว่วๆว่าสองพ่อลูกกินนมเพื่อแข่งกันสูง

“พ่อ...บอก...ของ...อร่อย”

“อย่าสนใจแต่เรื่องกินเหมือนหมอนั่นให้มากนักสิคิน” คากามิกลอกตา จะตีหัวลูกชายก็ไม่ได้ เพราะเจ้าตัวดันสูงกว่าเขาไปหลายเซ็นต์ฯ

“เซย์ริวลูกเตรียมเอกสารให้ทุกคนเรียบร้อยแล้วนะ”

“ครับ...” พี่ใหญ่ของเหล่าทโมนตอบ อันที่จริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องอาศัยเอกสารอะไรสักอย่างก็ได้ เพราะไหนๆ ท่านตาก็เป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนี้ แม้อดีตราชาแวมไพร์จะทิ้งภาระหน้าที่ในมือทั้งหมดและโยนโครมให้ลูกชายกับบรรดาหลานๆไปทุกอย่าง แต่เหลือเพียงเทย์โควแห่งนี้เท่านั้นที่เจ้าตัวยึดเอาไว้ไม่ยอมให้ใครมาดูแล...

เพราะนี่เป็นสถานที่เดียว...ที่มีความทรงจำที่งดงามที่สุด...

ไม่ว่าจะผ่านไปนานที่ร้อย...กี่พัน...

จากรุ่น...สู่รุ่น...

“แม่ขา...เราไปหาท่านตากับท่านยายกันเถอะ” สาวน้อยเกาะแขนคนเป็นแม่ ดวงตากลมโตทอประกายวิบวับ

“อย่าไปเรียกให้ท่านยายได้ยินล่ะไอ...เสียงบ่นเป็นชุดมาแหงๆ” รุยพึมพำ ท่านยายจอมซึนแสนขี้บ่นที่ไม่รู้ว่าท่านตาหลงรักไปได้ยังไง

“ไปกันเด็กๆ...อ้าว...” คากามิชะงักก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครเดินมายังพวกตน

“ทสึคิจัง~~~” ไม่ทันได้อ้าปากทัก เจ้าหมาป่าตัวโตก็โผล่พรวดไปยังสาวน้อยผมสีดำยาวสยายที่ถักเป็นเปียสองเข้าอย่างน่ารัก ชุดเครื่องแบบสีดำตัดกับผิวการที่ขาวจัดจนเห็นเส้นเลือด ดวงตาสีเทากลมโตสดใสมีชีวิตชีวา

แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์...ผู้มีชื่อเดียวกับพระจันทร์อันศักดิ์สิทธิ์...

ทสึคิ

“คิดถึงจังเลย...ไม่ไปเยี่ยมพี่เรียวที่บ้านบ้างเลย พี่เรียวเหง๊าเหงา” เจ้าคนทำหน้าตาน่าสงสารเอื้อมมือไปจะกุมมือน้องสาวคนสวยแต่กลับถูกพี่ชายคนข้างๆปัดออกแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“พ่อบอกว่าถ้าเจอนายให้สาปเป็นน้ำแข็งไดเลยนะเรียว” เสียงทุ้มแฝงรอยยิ้มเอ่ยบอก ก่อนจะยักไหล่ “อย่ามาเจ้าชู้กับน้องสาวฉัน” ก่อนจะดึงมือน้องสาวสุดน่ารักมาไว้ด้านหลัง โดยที่คนถูกพี่หวงก็หัวเราะเบาๆ

“ไรย์อ่ะ! ไม่เอาดิ! เราตกลงกันแล้วนะ!!” เรียวทำสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะหายวับไปแล้วคว้ามือน้องชายผมฟ้าจอมจืดจางจากนั้นก็ผลักไปทางไรย์เทย์

“เอาชิโรไปเลย!!” เด็กหนุ่มแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์กลอกตาอย่างระอา ขณะประคองร่างขาวสะอาดที่ถูกพี่ชายผลักมาทางเขาให้ยืนดีๆ ผิวกายขาวซีดกว่าแวมไพร์ทั่วไป ดวงตาสีฟ้าอ่อนจางจนเกือบจะเฉยชากับทุกอย่างนั้นทอแววยินดีนิดๆ

“ไม่เจอกันนานนะครับ...ไรย์”

“อืม...สบายดีนะชิโร ขอโทษที่ไม่ได้ไปเยี่ยมเสียนาน”

“อือ...ไม่เป็นไร ผมได้หนังสือที่ส่งมาให้ทุกอาทิตย์ล่ะ”

“ชอบก็ดีแล้ว” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนปากของไรย์เทย์ บรรยากาศที่ราวโลกนี้มีกันสองคนทำให้ผู้ใหญ่คนเดียวขมวดคิ้วก่อนหัวเราะ

คอยดูนะ...เขาจะเรียกเก็บสินสอดจากพี่ฮานามิยะกับพี่อิมาโยชิให้หมดตัวเลย!!

ส่วนเหล่าทโมนมองหน้าเล็กน้อยก่อนพี่ใหญ่อย่างเซย์ริวจะหรี่ตา ไอพลังเย็นๆแผ่ออกมาจนหลายคนเริ่มขนลุก ตาคมปรายมองน้องชายผมเหลือง

“ตกลงอะไรกับไรย์เทย์ครับ...เรียว?” กดเสียงต่ำเรียกชื่อตอนท้าย จนเรียวส่ายหัวไปมาเอาตัวไปซ่อนหลังทสึคิ

ช่างมาดแมนดีแท้...

“เปล่าน้า~~ พี่เซย์ริว...”

“ฉันว่าหมอนี่ต้องตกลงเรื่องผลประโยชน์เข้าตัวแน่ๆเซย์ริว” โมริตะกลอกตาให้สภาพดูไม่ได้

“กลับบ้านไปคงต้องคุยกันหน่อยนะครับเรียว...” คำสั่งประกาศิตจากพี่ชายที่มิอาจขัด...เขาอาจ...ตายแหงๆ~~

“อ่า...” เจ้าหัวเหลืองทำสีหน้าประมาณโลกแตกให้คนอื่นๆหัวเราะเยาะซ้ำ คากามิหัวเราะขำ กอดคอลูกสาวคนสวยแล้วเอ่ยชวน

“เราไปเยี่ยมท่านตากันดีกว่าเด็กๆ...” 




“สวัสดีครับ...ท่านพ่อ” เสียงทักทายร่าเริงพร้อมมือที่เปิดประตูเข้ามาอย่างไม่ได้ขออนุญาต ไม่ได้ทำให้คนในห้องอารมณ์เสียหรือโมโหแต่อย่างใด ดวงตาคมกล้าเปี่ยมด้วยอำนาจกลับทอประกาย...อ่อนโยน

“ท่านตาา!! เด็กผมทองยิ้มแฉ่งหายวับมาปรากฎตรงหน้าท่านผอ.ทันที “ผมอยากอยู่ห้องเดียวกับทสึคิจังนะ ให้ผมอยู่นะ!

“นายถามยายอกแบนหรือยังว่าอยากอยู่ห้องเดียวกับนายหรือเปล่า?” รุยกลอกตานิดๆ แต่คำพูดของเด็กผิวแทนทำให้หลายคนขมวดคิ้ว

หนึ่งคือแวมไพร์สาวเลือดบริสุทธิ์ที่ถูกกล่าวหา...ส่วนอีกคนก็พี่ชายของเจ้าตัวนั่นล่ะ

“มารยาทไม่ดีเลยนะครับรุย” ชิโรตักเตือน “ไปว่าสาวน้อยอย่างทสึคิจังได้ยังไง”

“ขอบคุณนะชิโร” ไรย์เทย์ยิ้มบางอย่างขอบคุณ อย่างน้อยในครอบครัวเพี้ยนๆก็มีคนปกติแบบชิโรหลุดมาคนหนึ่ง...

“หมั่นไส้เนอะ...พี่เซย์ริว” พี่ชายของพวกตัวแสบทั้งหมดขยับรอยยิ้มเย็น

“นั่นสิ...น่าหมั่นไส้” จะจีบน้องชายของเขางั้นเหรอ...หึ

“ท่านตาขา...ท่านยายไปไหนเหรอคะ? ไอคิดถึงจังเลย” น้องสาวคนสวยกระโดดนั่งตักท่านตาที่เรียก มือแกร่งลูบผมนิ่มสลวยของหลานสาวเบาด้วยความเอ็นดู

“ไปเที่ยว...ข้างนอก” ท่านราชาแวมไพร์ที่ปกติจะพูดน้อยไม่ค่อยมีคนเข้าใจ แต่หากเป็นต่อหน้าหลานสาวสุดที่รักคนนี้ เจ้าตัวจะยอมอ้าปากพูดมากขึ้นกว่าเดิม

“ท่านยายไม่ชวนไอไปด้วย” ใบหน้าน่ารักแบะปากอย่างแสนงอน

“เดี๋ยวพี่ชายพาไปเองนะไอจัง” โมริตะบอก

“แน่ใจนะคะ พี่ชาย สัญญากับไอนะ”

“แน่นอนสิครับ...พี่เคยผิดสัญญากับไอเหรอ”

“ไม่เคยค่ะ” น้องสาวยิ้มแป้น “ท่านตา...ให้พวกพี่ๆกับไออยู่ห้องเดียวกันนะ ทสึคิจังด้วย พี่ไรย์ด้วย นะคะ นะคะท่านตา”

“เข้าทางเรียวสิ...” คากามิที่ชงชาเสร็จบอกพร้อมยิ้มขำเมื่อลูกชายผมทองทำตาหมาน้อยใส่

นี่เจ้าเล่ห์ขนาดส่งน้องสาวเป็นคนออกหน้า?

“สบายดี...ไทกะ?”

“สบายดีครับ...ท่านพ่อดื่มชากุหลาบหน่อยครับ งานเยอะไหมครับ?”

“ไม่เยอะ...สบาย...เฮียวเซย์...ป่วน”

คากามิหัวเราะ แด๊ดของเขาก็ยังคงป่วนเสมอต้นเสมอปลาย เอาแต่ใจจนเขาสงสารท่านพ่อหน่อยๆ แถมท่านพ่อคนอื่นก็ชอบพาแด๊ดเหลวไหลออกไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่แทบจะทุกมุมโลก

“ท่านพ่อแค่ถูกแด๊ดป่วน แต่ผมถูกเจ้าพวกกวนประสาทในบ้านป่วนเลยนะ!

“น่าสงสาร...” มือแกร่งลูบผมกุหลาบแดงแสนบริสุทธิ์ตรงหน้า ไทกะผ่านความยากลำบากมาหลายอย่างยังต้องมาเจอพวกนิสัยไม่ดีอย่างลูกและหลานชายเขาอีก รู้ดีว่าพวกนั้นนิสัยยังไง...เลี้ยงมากับมือกับเท้าตั้งแต่เด็ก...แถมหลานๆที่ถอดแบบออกมาก็นิสับแทบจะเป็นพิมพ์เดียวกันแบบสำเนาถูกต้องแป๊ะ

“จัดตามที่ท่านตาเห็นสมควรเถอะครับ...” เซย์ริวบอก มองสบดวงตาคมที่เหมือนกับเขา ท่านราชายิ้มบาง

บางอย่างที่สืบทอดไปยังรุ่น...สู่รุ่น

ทำให้สิ่งที่พวกเขาเพียรรักษา...ยังคงดำรงอยู่สืบต่อไป

“ห้องเดียว...”

“น่าจะทำโรงเรียนพังนะครับ” คากามิค้าน รู้ดีว่าเจ้าลูกแต่ละคนนิสัยเป็นยังไง

“หึ...ทำพังสิ” รอยยิ้มกระตุกบนมุมปากท่านราชาจนหลานๆขนลุกนิดหน่อย

เหมือนท่านพ่อในบ้านที่หาเรื่องรังแกพวกเขานั่นล่ะ

แต่...ก็น่าลองนี่นา ไหนๆก็เป็นช่วงรั้วโรงเรียน ต้องประกาศสักดา

สร้างวีรกรรมให้เป็นที่จดจำหน่อย...

 

 

 

“ห้องเรียนไปทางไหนเนี่ย...ไม่น่าออกมาหลังเลย” เรียวปากบางเม้มแน่นขณะที่ก้าวเท้าเดินไปตามทางเดินหินอ่อน ชุดนักเรียนสีดำที่สวมขับผิวกายขาวให้เด่นชัด เส้นผมสีแดงปนตำยาวสยายทิ้งตัวเลยสะโพกมน ดวงตาสีแดงสวยสะท้อนท้องฟ้ายามราตรี...

เสมือนดวงตะวันที่ส่องแสงในเวลาค่ำคืน

ดวงจันทร์กลมโตทอแสงให้ความสว่าง ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้ร่างโปร่งบางมากขึ้น...

กว่าจะงอแงไม่ออกมาพร้อมพวกพี่ชายได้ต้องเหนื่อยตั้งเยอะ หากไม่ใช่เพราะท่านแม่เตะส่งอย่างโมโหพวกพี่ๆไม่มีทางยอมหรอก แค่จากบ้านมาโรงเรียนไม่ถึงสิบนาที ใช้เวทเคลื่อนย้ายหรือเดินมาแป๊บเดียวเอง! ไม่รู้จะหวงไปไหนทั้งพวกท่านพี่ ท่านพ่อ! คากามิ ไอ ถอนหายใจเบาๆ กุหลาบแดงน้อยที่ทั้งพี่ชายและท่านพ่อหวงมากยิ้มบางอย่างระอาใจ ดวงตาแหงนมองท้องฟ้าสีราตรี

เธอเป็นนักเรียนเครื่องแบบดำของเทย์โคว ไฮสคูลมาเดือนกว่าแล้ว การเรียนของที่นี่สนุกสนาน เธอแทบจะเอาแต่ใจได้ทุกอย่างในโรงเรียนแห่งนี้...เพราะท่านตาก็ตามใจเธอทุกอย่าง ส่วนหากมีเวลาว่างท่านยายก็จะพาไปเที่ยวชมในโรงเรียนหรือพาออกไปข้างนอก พวกท่านพี่ทั้งหกคนเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในโรงเรียนเหมือนพวกท่านพ่อเลย...เพราะเป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่สืบเชื้อสายมาอย่างเข้มข้น ตำแหน่งผู้คุมกฎเหมือนกันเปี๊ยบอีกด้วย

ส่วนพี่ไรย์กับทสึคิจังเป็นถึงประธานนักเรียนและรองประธานนักเรียน...แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์พี่น้องที่ครองตำแหน่งตั้งแต่เข้ามาปีหนึ่งโดยไม่มีแวมไพร์คนไหนคัดค้าน อีกอย่าง...พวกพี่เขาก็ไม่ต้องการมนุษย์เครื่องแบบขาวเข้ากลุ่มด้วย อยู่รวมกันเอง เวลาเดินสร้างออร่าจนแสบตา...

ส่วนเธอ...คากามิ ไอ เป็นผู้ช่วยพิเศษของสภานักเรียนและสภาผู้คุมกฎ มีสิทธิ์เข้าออกทุกส่วนของโรงเรียนแห่งนี้ พวกพี่ๆไม่ได้บอกว่าเธอเป็นน้องสาว...ถึงจะบอกไปก็ไม่มีใครเชื่อ ไอไม่ได้เป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา แต่เธอเป็นส่วนผสมที่สะอาดบริสุทธิ์ที่สุดระหว่างเลือดของแวมไพร์...และกุหลาบแดง ถึงจะมีมนุษย์และแวมไพร์หมั่นไส้มาหาเรื่องบ้าง แต่พวกพี่ๆก็จัดการจนเธอไม่แทบอยากรู้วิธีการ

“นั่นมันพี่ชิโร...กับ...พี่ไรย์?” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อเมฆเคลื่อนออกจากการบดบังแสงจันทร์สาดส่องให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มเรือนผมสีฟ้าจางและดวงตาสีเดียวกัน ผิวกายขาวซีดในชุดเครื่องแบบสีดำ เด็กสาวยิ้มกว้างหูเล็กขยับดุ๊กดิ๊ก เหมือนกำลังฟังอะไรสักอย่าง นี่เป็นเวทเล็กๆน้อย...ที่ท่านยายสอนให้...เวทแอบฟัง

“ชอบมานั่งตรงนี้จริงๆเลยนะชิโร” ท่านประธานของเทย์โxิ้มบาง ไล้ปลายนิ้วไปตามเรือนผมนิ่ม

“ท่านยายบอกว่าเจอกับท่านตาที่นี่ครั้งแรก...พวกท่านพ่อกับท่านแม่ก็ชอบมานั่งพักใต้ต้นไม้แห่งนี้เหมือนกัน ทสึคิจังไปไหนเหรอ?”

“อยู่กับเรียว” คำตอบมีความเบื่อหน่ายชัดเจน

ชิโรยิ้มขำ “ตกลงไรย์ยอมให้ทสึคิยังไปกับเรียวเพราะจะมานั่งคุยกับฉันแค่นี้เอง?”

“ไม่ใช่หรอก...” ไรย์เทย์ยิ้ม “เรียวถึงจะเจ้าชู้กวนประสาท...แต่หมอนั่นรักทสึคิ...ฉันละเลยได้บ้าง”

หากเกินเลยไปหรือเจ้าหมาป่าจอมวายรายนั่นเอาเปรียบเขาจะเผาให้เกรียม!!  

“ไม่กลัวพี่เซย์ริวเหรอ?”

“อย่าพูดถึงพี่ชายนายเถอะ” เขาถอนหายใจ...

อาคาชิ โนะ เซย์ริว แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่ทำให้แวมไพร์ทุกคนในโรงเรียนสยบลงอย่างง่ายดายเพียงแค่เจ้าตัวก้าวเท้าเข้ามา ฝีมือร้ายกาจ มันสมองอันชาญฉลาด และความเลือดเย็นอำมหิต เขาเคยถูกคนๆนี้คัดขวางหลายครั้งเวลามาหาชิโร

ไม่ได้พูดให้มากความหรอก...เป็นพวกชอบลงมือทำเลย...ทีเดียวก็เกือบตาย

“วันนี้ไรย์จะไปที่บ้านหรือเปล่า?”

“ไปสิ...อยากทานฝีมือท่านน้า”

ชิโรหัวเราะในลำคอ “นายอาจจะถูกพวกท่านพ่อเตะออกจากบ้าน”

พวกท่านหวงอาหารฝีมือท่านแม่มาก...มีแค่ไอจังเท่านั้นล่ะที่ได้รับสิทธิพิเศษ ส่วนพวกเขาน่ะเหรอ...ทิ้งให้อดมื้อกินมื้อ หากินเอาเอง

เป็นท่านพ่อที่รักพวกเขาจริงๆ!

ทั้งสองคนยังคงคุยกันไปเรื่อยๆ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และบรรยากาศอบอุ่นที่รายล้อมอยู่นั้นทำเอาคนแอบฟังยิ้มกว้างตามอย่างมีความสุข

เอ...ถึงพวกท่านพ่อจะชอบเอาท่านพี่มาทำเป็นกระสอบทรายบ่อยๆ แต่ก็ใช่จะยอมให้ไปเป็นลูกสะใภ้บ้านอื่น...เห็นดีพี่ไรย์ต้องผ่านด่านอีกเยอะเลย คิกๆ

ร่างโปร่งบางสาวเท้าก้าวยาวๆหนี ไม่อยากรอบกวนฉากหวานๆเบื้องหน้า ไปห้องเรียนดีกว่า ตั้งใจว่าใช้เวทเคลื่อนย้ายน่าจะดี... นิ้วเรียวขยับวาดวงเวทอย่างรวดเร็ว...แต่เธอเป็นพวกหลงลืมพิกัดอยู่บ่อยๆ เวทเคลื่อนย้ายมีข้อกำหนดคือหากไม่กำหนดภาพก็ต้องกำหนดพิกัด เธอจำมันได้แค่บ้าน โรงเรียน บ้านน้าทาคาโอะ ห้องผอ. เท่านั้นล่ะ!!

“หวังว่าคงไม่หลงไปไกล...” แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นเมื่ออาคมเคลื่อนย้ายสิ้นสุด ส่วนเจ้าของเวท...กำลังยิ้มแหย...

นี่มันไม่ใช่ห้องเรียนแน่ๆ เหมือน...ห้องพักส่วนตัวของใครสักคน

การตกแต่งโทนสีดำ มีคนบ้าเอาสีดำมาตกแต่งห้องด้วย... ผ้าม่าน โซฟา เตียง ผ้าปูเตียง พรม โคมไฟ ยังเป็นสีดำ

“ต้องออกไป” สรุปกับตัวเองสั้น “บุกรุกห้องคนอื่นไม่ใช่เรื่องดี...ไปหาท่านตาก่อน”

ให้ท่านตาส่งไปที่ห้องเรียน...เข้าสายก็ไม่เป็นไรหรอก

นิ้วเรียวขยับร่ายเวทอีกครั้ง...

“ใคร! เสียงทุ้มเย็นจัดพร้อมอากาศในห้องที่มีน้ำแข็งเกาะตัว...ร่างบางถูกมือเย็นเยียบจับและกดแน่น

มือเย็นอย่างกับวิญญาณ!!

“อ่ะ...เอ่อ...ฉันร่ายเวทผิดน่ะคะ ขอโทษนะคะ ไม่ได้ตั้งใจรบกวน” ส่งเสียงอย่างสำนึกผิด ไม่สนใจบรรยากาศที่เย็นจัดนั้น “จริงๆนะ...ไม่ได้มาทำอะไรเลย จริงๆนะคะ เชื่อฉันได้ “เจ้าของห้องยังคงเงียบ ให้ดวงตาคมกริบมองร่างสาวน้อยตรงหน้า...

กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกกุลาบต้องจมูก หน้าตาน่ารักไม่ได้หมายความว่าไร้พิษภัย

คงไม่มีใครเข้าห้องคนอื่นได้ง่ายๆเมื่อเจ้าของห้องร่ายอาคมป้องกันเอาไว้ โดยเฉพาะห้องของเขา...

“ฉันยืนยันได้นะ” กระพริบตาปริบๆ ท่าทางออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว เงยหน้ามอง...ก่อนจะเบิกตานิดๆ เป็นชายหนุ่มร่างสูง...รูปร่างแข็งแรง ผิวขาวจัด...ขาวจนเห็นเส้นเลือด...แต่ไม่ได้ซีดเหมือนพี่ชิโร ดวงตาสีเงินราวม่านน้ำแข็ง เส้นผมสีเงินยาวสยาย ยิ่งนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเพราะคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ...

หา!! เพิ่งอาบน้ำเสร็จ!

กล้ามท้องเรียงตัวสวยอวดสายตา

“ว๊ายย!! เด็กสาวดึงมือขึ้นปดหน้าตัวเองถอยออกห่างๆทันที “ไม่ได้แอบมาดูคุณอาบน้ำนะ! ฉันไม่ใช่โรคจิต! คิ้วเรียวของเจ้าของห้องเลิกขึ้นนิดหน่อยกับปฏิกิริยาสาวน้อยตรงหน้า มือแกร่งสะบัดเรียกชุดคลุมอาบน้ำมาสวมก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ต้องการอะไร?”

“ไม่ได้ต้องการอะไร ไม่ได้มาขโมยชุดชั้นในคุณด้วย!! รีบปฏิเสธทันที

ความคิดเพ้อเจ้อ...แถมยังไม่ยอมลืมตาอีก

“ทำไมเข้าห้องฉัน...ได้”

“ก็...หลงเข้ามา”

“ห้องนี่มีอาคม...ป้องกัน”

“อ่ะ...เอ่อ” จะให้บอกได้ยังไงว่าสายเลือดกุหลาบแดงของเธอพิเศษ...ไม่ว่าอาคมหรือมนตราใดๆก็ไม่อาจใช้ได้ผลกับกุหลาบแดง

“บอก! เสียงเขาเย็นจัด อากาศในห้องมีน้ำแข็งเกาะกุม

“คุณเป็นคนหรือวิญญาณกันแน่ ทำไมห้องเหมือนห้องสู่สุขคติเลย! ฉันไม่ยุ่งกับพวกวิญญาณหลอนนะ!! ก็บอกแล้วว่าฉันหลงทางมาอ่ะ! รอยยิ้มบางถูกจุดตรงมุมปากร่างสูงกว่า

สาวน้อยตรงหน้าเขา...น่าเอ็นดู

“หลง?”

“ใช่ค่ะ...ไอหลงเข้ามา ไอจะไปห้องเรียนแต่จำพิกัดไม่ได้ จำภาพไม่ได้ จึงหลงมานี่” เผลอแทนตัวเองเหมือนตอนอยู่กับครอบครัวไป...แต่การเรียกแบบนั้นก็ทำให้ความเย็นชาหายวับไปทันที

“จะเรียกร้องค่าเสียหายก็ได้นะที่ไอบุกรุก เดี๋ยวไอเอามาคืน...”

“ไม่ต้อง...”

“คุณชื่ออะไรคะ?”

“ซามุอิ ยูกิ”

“ซามุอิที่มาจากฤดูหนาว ส่วนยูกิก็มาจากหิมะ คนอะไรชื่อก็เย็น นามสกุลก็เย็น แถมบรรยากาศในห้องก็เย็นอีก เหมือนวิญญาณอ่ะ! สาวน้อยวิจารณ์

“เธอล่ะ?”

“คากามิ ไอ ค่ะ! ให้ไอไปได้หรือยังคะ?”

คากามิ ไอ ชื่อนี้คุ้นหูอย่างน่าประหลาด...และยัง...ทำให้บางส่วนในร่างกายเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณซามุอิ...ไอขอไปก่อนนะ คุณรู้ชื่อแล้วจะทวงตอนไหนก็ได้”

“อืม...” เขายอมในที่สุด

“เย้! ขอบคุณคะ! สาวน้อยกระโดดตัวลอย เอามือลงจากการปิดหน้าก่อนจะตาโต จ้องมองคนผมเงินนิด ๆ

“คุณใส่เสื้อผ้าตั้งเต่เมื่อไหร่?”

“นานแล้ว”

“นานแล้ว?” ทวนเสียงสูง “ทำไมไม่บอกฉันคะ ให้ฉันปิดตาทำไม!

เขาผิดเหรอ? แม่สาวน้อยคนนี้บุกห้องเขา แถมตอนนี้ยังตวาดเขาเหมือนทำอะไรผิดอีก

“คุณนี่ใจร้ายจริงๆ!! บ่นพึมพำ

“ไอ...” เสียงเย็นยะเยือกอีกสายหนึ่งดังขึ้นก่อนอ้อมแขนแข็งแรงจะโอบรอบเอวบาง

“พี่เซย์ริว! ไอเรียกเจ้าของอ้อมแขนแกร่ง “ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะคะ? ไม่เรียนเหรอคะ?”

“เห็นไอจังหายไปนาน...พี่เป็นห่วง” เสียงทุ้มอ่อนโยนลง

“เซย์ริว?”

กล้าเรียกชื่อพี่เซย์ริวห้วนๆสั้นๆด้วย...ตกลงดับเบิลไอซ์ (ชื่อน้ำแข็งนามสกุลน้ำแข็ง) นี่เป็นใครกันแน่?

ดวงตาคมสบกับดวงตาสีเงิน “ขอโทษที่คนของฉันมารบกวนนายนะยูกิ”

คนของฉัน...

ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกหงุดหงิดนิดๆกับประโยคสั้นๆนี้

“หลงทางเหรอไอจัง?” รู้นิสัยน้องสาวดี

“ค่ะ ไอจำไม่ค่อยได้นี่นา...” ยิ้มแหย

“ไปกันเถอะ...พี่คนอื่นเป็นห่วง รอเราอยู่ที่คฤหาสน์ผู้คุมกฎ”

“พวกพี่โดดเรียนใช่ไหมคะ?”

เซย์ริวยิ้มบาง... “ไว้เจอกันยูกิ” บอกลาสั้นๆก่อนจะหายวับไป

“พี่ยูกิ...” เสียงเรียกหวานใสระคนอบอุ่นดังมาจากหน้าประตู

“ตามังกรนิสัยย่ำแย่ กับคากามิ ไอ คนดังนี่คะ? ทำไมมาอยู่ห้องพี่ยูกิ?” ยิ้มขำกับเรื่องตอนเปิดเทอมที่ราชามังกรคนนั้นก่อไว้กับน้องสาวเขา

“คนหนึ่งหลงมา...อีกคนมาตาม”

ผู้สืบทอดสายเลือดของราชาแวมไพร์...กับ... กุหลาบแดงเลือดผสมที่บริสุทธิ์ที่สุด...

 กลิ่นนั้น...เขาคุ้นเคยดี...จากความฝันทุกค่ำคืนเมื่อหลับตาลงภาพเดิมๆก็แล่นเข้าในห้วงสำนึก

“คากามิ...มิน่าล่ะค่ะ นามสกุลเดียวกับกุหลาบแดงที่บริสุทธิ์ที่สุดคนนั้น!!

“ใช่...” ดวงตาสีเงินวาววับ

“แสดงว่าทั้งสองคนคือคนที่เราตามหาหรือคะพี่ยูกิ?”

เรียวปากบางขยับยิ้มเย็น ดวงตาสีเงินทอแสง...

ต้องได้เจอกันอีก

คากามิ ไอ...

 

“ทำไมคุณดับเบิลไอซ์เขาถึงเรียกพี่เซย์ริวสั้นๆได้คะ?” สาวน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ไปว่าเขา...” มือแกร่งลูบผมน้องสาว

“บอกหน่อยสิคะพี่เซย์ริว...อย่ามีความลับกับไอจังนะ ไม่งั้นไอจะฟ้องท่านพ่อ ท่านตา ท่านยาย”

น้องสาวเขามีกองทัพขนาดย่อมที่พวกเขาทุกคนต้องยอมแพ้

“ซามุอิ ยูกิ เป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับท่านแม่และพวกท่านพ่อ”

“คะ?”

“เขาคือ...มนุษย์ธรรมดา...แต่เพราะธรรมดาเกินไปนั่นล่ะ...พวกเขาจึงพิเศษกว่ามนุษย์ทั้งหมด”

“พี่เซย์ริวอธิบายให้ไอฟังสั้นๆหน่อยเถอะค่ะ” เบ้ปาก

แวมไพร์ผู้มีชื่อเดียวกับราชามังกรยิ้มเอ็นดู “แวมไพร์อย่างพวกเรา...เรียกขานเขาว่า...มนุษย์ผู้สร้าง...”

“ มนุษย์ผู้สร้าง...เป็นคำที่ฟังดูยิ่งใหญ่นะคะ”

“กำลังพูดถึงสองพี่น้องซามุอิกันเหรอ?”

“พี่โมริตะ” สาวน้อยโผเข้าหาพี่ชายผมเขียว

“ตาหัวเงินนั่นมีญาติด้วยเหรอคะ?”

“ไปว่าเขา” ปลายนิ้วเรียวเคาะจมูกน้องสาว ดึงมือบางให้เข้ามาในห้องรับแขก 

“มีน้องสาว...ซามุอิ คามุย” ว่าแล้วก็เหลือบมองพี่ชายตัวเอง ไอเห็นท่าทางนั้นก็เลิกคิ้ว

“เอ...มีอะไรหรือเปลาน้า?”

“สาวน้อยคามุยเขาซัดพลังกับพี่เซย์ริวของเราไปตอนวันเปิดเรียน”

“จริงเหรอคะ? มีคนกล้าชนกับพี่เซย์ริวด้วย ไออยากเห็นหน้าจัง”

“ก็พี่ชายเราตัดผมสาวน้อยเขาหน้าตาเฉยเลยนะไอจัง” เรียวฟ้อง...

เขาถูกพี่ชายเล่นงานเสียเหมือนกระท้อนทุบ ต้องรีบบอกน้องสาวคนสวย

เซย์ริวส่ายหน้าดึงน้องสาวให้นั่งบนโซฟานุ่ม ในห้องเต็มไปด้วยขนมและของกินมากมายโดยมีเจ้าไททันน้อยหัวม่วงกินไม่แบ่งคนอื่น ส่วนแวมไพร์ผิวดำผ่าเหล่าผ่ากอก็เงยหน้าจากหนังสือลามกขึ้นมายิ้มเอาใจน้องสาวแล้วก้มหน้าอ่านต่อ

“พี่เซย์ริวไม่ทำเรื่องที่ไม่เป็นสุภาพบุรุษโดยไร้เหตุผลแน่ๆเลยคะ?”

“คามุยจังเขาเดินชนพี่เซย์ริวแล้วผมไปติดเข็มกลัดที่อก ถอดให้ไม่ได้เพราะนั่นเข็มกลัดของแวมไพร์เลือดแท้ฯ  พี่ชายเราก็ไม่ยอมเสียเวลาดีดนิ้วเป๊าะเดียวผมสาวน้อยเขาขาดไปเกือบนิ้วเลย” เรียวเล่า ส่งขนมหวานให้สาวน้อยทสึคิ แบะปากนิดหน่อยเมื่อเห็นเจ้าชิโรน้องชายกับไรย์เทย์นั่งอ่านหนังสือกันกระหนุงกระหนิง

“ผู้หญิงเรื่องมาก...ไม่ต้องสนใจหรอกไอจัง” พี่ชายบอก แต่น้องสาวกลับหัวเราะตั้งใจว่าจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้พวกท่านพ่อและท่านแม่ฟังดีกว่า

“เดี๋ยวท่านตากับท่านยายจะมา”

“จริงเหรอคะ?” ทำตาโต

“พวกท่านพ่อด้วย”

“ใช่แล้วไอจัง...ท่านแม่ของทสึคิกับท่านพ่อทั้งสองก็จะมาล่ะ” พระจันทร์น้อยยิ้มอย่างน่ารัก

“พวกพี่ๆต้องทำงานกันอีกไหมคะ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว...นี่เวลาพักผ่อนแค่นิดเดียวเอง”

หน้าที่ซึ่งได้รับสืบทอด...ภาระที่แบกไว้บนบ่า แม้จะหนักหนาสาหัสและเหนื่อยหน่ายแค่ไหน แต่พวกเขาก็น้อมรับมันด้วยความเต็มใจ

พวกท่านตา...พวกท่านบอกเสมอ

ไม่ใช่รับผิดชอบเพื่อประกาศศักดาแห่งอำนาจว่าเราอยู่เหนือเผ่าแวมไพร์ แต่ทำเพื่อให้คนรอบตัวของเรามีความสุข ให้คนสำคัญของเรามีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในแต่ละวัน เพื่อรักษา...ครอบครัวของเรา...

“พี่ชายคะ ไออยากรู้จักสาวน้อยคามุยจังเลย...” ยิ้มหวานอย่างมีแผนการให้เหล่าพี่ชายมองหน้ากัน

ตระกูลซามุอิ...เป็นตระกูลของมนุษย์ผู้สร้างครอบครองพลังน้ำแข็งสัมบูรณ์ ยิ่งมีเส้นผมสีเงินและดวงตาสีเงินด้วยแล้ว...พลังยิ่งสูงมาก การที่เด็กสาวคนนั้นปะทะฝีมือกับราชามังกรไปได้เกือบครึ่งชั่วโมงย่อมยืนยันความสามารถของเธอได้เป็นอย่างดี...

ส่วนพี่ชาย...ผู้สืบทอดตระกูลซามุอิที่อายุน้อยที่สุดนั้นไม่มีใครอ่านออก เก่งกาจ มนุษย์เครื่องแบบขาวที่ไม่ต้องมีแวมไพร์ประจำกลุ่มก็ไม่มีแวมไพร์ตนไหนอาจหาญเป็นศัตรูด้วย พลังอำนาจที่มีก็ทำให้เซย์ริวยอมรับในฝีมือ...

“ไอจังอย่าไปรังแกสาวน้อยเขานะพี่ชายเขาหวง” โมริตะเอ่ยปราม

“ไม่น่า! พี่ๆอย่าใส่ร้ายไอสิค่ะ ไอแค่อยากได้เพื่อนเพิ่มสักคน ตอนนี้มีเพื่อนแค่ทสึคิจังคนเดียวเอง เนาะทสึคิเนาะ”

“ใช่ค่ะๆ แถมเพื่อนคนนี้พวกพี่ๆก็ไม่น่าจะมีปัญหาด้วย” สองสาวของบ้านต่างส่งเสียงสนับสนุนกันแถมยังยิ้มหวานตาออดอ้อน พี่ชายอย่างพวกเขาเคยทำอะไรได้ที่ไหนล่ะ

“เด็กๆเสียงดังอะไรกันฮึ? ทะเลาะกันอีกแล้วหรือไงเจ้าพวกตัวแสบ”

“แม่ใส่ร้ายอ่า! ลูกพากันประท้วง

“กวนประสาทจริงๆ พวกเจ้าเด็กบ้าพวกนี้! ไอจังมาให้พ่อกอดหน่อยมา!!

สองมาตรฐานชัดๆ!!

“ไอจังหลานรัก มาให้ตากอดหมับๆมาคิดถึงจังเลยยยย!

“ปล่อยหลานให้ฉันกอดบ้างสิว่ะนาย!

“ทสึคิมาตาคิดถึงจังเลย น่ารักจริงๆ ไม่เหมือนพวกหลานกวนประสาทพวกนั้น”

หนุ่มๆที่เหลือมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจอย่างระอา

มากันทั้งก๊วนแบบนี้...เฮ้อ...

เซย์ริวส่ายหน้าแต่ดวงตาคมกริบนั้นหยักรอยยิ้มบางๆ

สิ่งที่สืบทอดกันไปรุ่นต่อรุ่น

จากเหล่าท่านตา

สู่มือพวกท่านพ่อ...

และอยู่ในมือของพวกเรา

ความสุข...ที่จะสืบไป...



กว่าจะอัพตอนนี้ให้จบ...รู้สึกว่าใช้เวลานานเหลือเกิน...แถมยังปรับเปลี่ยนจากที่เคยพิมพ์เอาไว้ไปเสียเยอะด้วยคะ  แต่...อยากให้จบแบบนี้จริงๆนะ อยากให้จบแบบเรื่องเดินต่อไปได้ตามแนวคิดของคนอ่านแต่ละคน งุงิๆ 

ตอนนี้น้ำท่วม...ท่วมปุ้งปุ้ง จนจะพายเรือไปมาไหนแล้ว ต่างตังหวัดน้ำท่วม กลับมากทม.ก็เป็นเวนิส หากมีคอลโดล่าคงให้บรรยกาศ =_= 

อย่าลืมรักษาสุจภาพนะคะ น้ำท่วม ฝนตก แถมเชื้อโรคหรือแบคทีเรียอีก เยอะแยะไปหมดเลย ระวังอย่าให้ตัวเองป่วยน้าาาาาา

หากไม่มีอะไรผิดพลาด...คิดว่าคงได้เจอกันไม่เกินวันพุธแน่นอนค่ะ ^_^

ฝันดีนะคะ ^_^



 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5149 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 18:30
    อยากให้มาต่อเรื่องนี้นะค่ะ ถึงจะจิตนาการแต่ก็ไม่สนุกเท่ากับอ่านนะค่ะ ถ้าเป็นไปได้อยากให้สานต่อเรื่องนี้นะค่ะ
    #5,149
    0
  2. #4966 gemello (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 23:01
    น่ารักจังเลยยย ชอบมาดเลยค่ะ
    #4,966
    0
  3. #4965 codep (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 22:44
    ขอบคุณที่มาต่อจนจบนะคะ //กอดดด
    อ่านแล้วอมยิ้มตามตลอดเลย เป็นครอบครัวที่น่ารักจริงๆ และคุณสามีก็ยังขี้ห่วงเหมือนเดิม
    รุ่นลูกนี่น่าจะดูป่วนกว่่ารุ่นพ่อนิด ๆ นะแต่ละคนแสบ ๆ ทั้งนั้น 555
    #4,965
    0
  4. #4964 mykkkk (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 22:10
    น่ารักกก
    #4,964
    0
  5. #4963 M.D. MayDay (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:39
    จบแล้ววว สืบทอดต่อไป เป็รคำที่อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดีค่ะ
    #4,963
    0
  6. #4927 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 15:25
    ต่อตอนนี้ให้จบนะค่ะไรท์ ที่จริงก็อ่านเลยไปแล้วแต่กลับมาอ่านใหม่รู้สึกแยากอ่านตอนนี้ต่อ มีแต่คนชอบนะค่ะ :)
    #4,927
    0
  7. #4699 M.D. MayDay (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:06
    มารอค่ะ >\\\\<
    #4,699
    0
  8. #4453 Albenia (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:06
    รออยุ่นะ
    #4,453
    0
  9. #4424 snoppanit (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:36
    สู้ๆค่ะไรต์ มาต่อเร็วๆๆๆน้าาา เราจะรอ
    #4,424
    0
  10. #4401 แมว (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 10:29
    อัพต่อเร็วๆน้า
    #4,401
    0
  11. #4395 YingStarlight (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 20:33
    มาต้อเร็วน่าค่ารออยุ่น่า
    #4,395
    0
  12. #4384 nico-nico (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 18:38
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #4,384
    0
  13. #4366 M.D. MayDay (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 13:20
    อ่านกี่รอบก็ไม่เบื่อ มารอค่าาาส
    #4,366
    0
  14. #4340 M.D. MayDay (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 17:29
    ชอบบบ รอค่าา
    #4,340
    0
  15. #4331 nut (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:06
    นายเอาน้องชั้นไป แต่เอาน้องนายมา สินะ?

    #4,331
    0
  16. #4330 nut (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:06
    นายเอาน้องชั้นไป แต่เอาน้องนายมา สินะ?

    #4,330
    0
  17. #4327 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 20:02
    มาต่อไวไวนะคะไรต์เตอร์ รอค่าาาาาาาาาา
    #4,327
    0
  18. #4323 Yestheday (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 12:32
    ไรท์จ๋าขอ nc ของมุซากิจังหน่อยจิ เก๊ายังไม่ได้เลยยยย
    badblood13ws@gmail.com
    #4,323
    0
  19. #4321 ควอเรีย (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 21:42
    ไรท์ เรายังไม่ได้ nc ของมุราซากิบาระภาคbloody rose เลยอ่ะ ส่งให้หน่อยนะคะ allanas2541@gmail. com ขอบคุณค่ะ
    #4,321
    0
  20. #4320 thairnee1234 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 20:20
    สู้ๆค่าไรท์ ไรเตอร์ไฟร์ โอ้วววววว
    #4,320
    0
  21. #4317 gemello (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 14:18
    น่ารักกกกก แอบชอบคู่ไรย์กับชิโร
    #4,317
    0
  22. #4316 F9tiss (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 14:14
    เป็นครอบครัวที่น่ารักอะ
    #4,316
    0
  23. #4312 kim_undershine (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 11:53
    รักครอบครัวนี้จริงๆ55
    #4,312
    0
  24. #4311 คิมดงจุน (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 10:01
    ดีใจมากเลยที่ไรท์กลับมาาาา คิดถึงงงง
    #4,311
    0
  25. #4309 orange-candy (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 08:58
    รออ่านต่อจ้า สู้ๆนะ
    #4,309
    0