fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 66 : Long Fic : Allkaga...Bloody Rose...SP...Tomorrow & Today

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    30 ก.ย. 59

“นั่งคิดอะไรอยู่น่ะเฮียวเซย์ เหม่อแบบนี้ระวังตกหน้าต่าง”

“อ่า...ฮิเมะ จะออกไปข้างนอกเหรอ? ไปด้วย!!” ทำท่าจะกระโดดผลุงออกมาจนหญิงสาวยกมือห้ามไว้ก่อน

“ไปกับชิระ แล้วก็เรนะ นายอยากไปให้เรนะว่าเอา?”

“ง่า...ไม่ไปก็ได้ แต่ถ้าเรนะทำไอศกรีมเมื่อไร่มาเรียกฉันด้วยนะ”

ถึงโดนด่าประจำ...แต่เรื่องของกิน...โดยเฉพาะไอติม ฝีมือยัยนั่นสุดยอดที่สุด

“ไปหาตาแก่ของนายไป...” ฮิเมะหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าแดงๆของเฮียวเซย์ ส่ายหน้าขำๆให้กับความสัมพันธ์แปลกๆของท่านราชาแวมไพร์กับกุหลาบแดงนี่

ทะเลาะกันก็บ่อย...ไม่สิเฮียวเซย์โวยวายอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก เจอหน้ากันก็แหง่ๆใส่เขา แต่พอมีอะไรก็วิ่งไปหาอีกฝ่ายตลอด

“ใครเป็นของฉันกัน!! ตานั่นเป็นตาแก่น้ำแข็งพันปี จอมเย็นชาและขี้แกล้ง เป็นเวมไพร์น้ำแข็งใจร้าย!!” ฉายามาเต็มจนฮิเมะส่ายหน้า อดคิดไม่ได้ว่าหากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เฮียวเซย์ว่าอิจิแบบนี้จะยังมีชีวิตรอดอยู่ไหม

แต่นั่นล่ะ...หมอนี่ได้สิทธิพิเศษมากมายโดยที่ตัวเองไม่ค่อยรู้ตัวเท่าไหร่ด้วย...

“ก็ซื่อบื้อนี่นะ...”

“ไม่ไปด้วยแล้ว...อย่าลืมของฝากนะฮิเมะ”

“อืมๆ” พ้นร่างของหญิงสาวเฮียวเซย์ก็ถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ ก่อนจะกระโดดผลุงลงทางหน้าต่าง เดินไปตามเส้นทางอันแสนคุ้นเคย ต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี

อาณาเขตหวงห้ามของราชาแวมไพร์...

“ฉัน...ปวดหัวชะมัด” มือเรียวแตะเจ้าต้นไม้เบาๆ เขาไม่ใช่คนชอบคิดอะไรมาก ไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อนด้วยเช่นกัน แต่เรื่องบางอย่าง...จำเป็นต้องคิดด้วยตัวเอง...ยิ่งเรื่องของหัวใจและความรู้สึกด้วยแล้ว...

เขารักฮิเมะ...นั่นคือหญิงสาวที่เขาจะสร้างครอบครัวด้วย เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาจะรัก...นั่นคือความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่...หัวใจกลับเต้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อพบใครอีกคน...แรกเริ่มเดิมทีก็อยากป่วนอีกฝ่ายที่ทำหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี แต่พอเข้าไปสัมผัสใกล้ๆ

ได้เห็นความอบอุ่นที่ไม่ค่อยเห็น

รอยยิ้มบางๆที่มุมปากนั่น...

หัวใจกลับ...สั่นไหว

“เพราะนายคนเดียวเลยตาแก่เอ๊ย!

“อะไรคือเพราะฉัน?” เสียงทุ้มเย็นๆดังขึ้นพร้อมอ้อมแขนที่กอดรัดเอวแน่น ก่อนภายในพริบตาร่างของทั้งคู่ก็มาปรากฏบนกิ่งไม้ใหญ่ ท่านราชาเหยียดขาออก งอเข่าขึ้นตั้งฉาก กักร่างกุหลาบแดงจอมป่วนไว้ในอ้อมแขน ดวงคู่สวยแหงนมองอย่างงงๆ

“นายไม่ทำงานเหรอตาแก่? ไม่ใช่ว่าช่วงนี้งานเยอะหรอกเหรอ”

“อืม...เหนื่อย” พูดแค่นั้นก็วางศีรษะลงบนไหล่เนียน สูดกลิ่นกุหลาบหอมๆเข้าปอด

“ตาแก่...”

“หือ”

“เปล่าอ่ะ...แค่เรียกเฉยๆ”

“ตัวยุ่ง”

“ใครเป็นตัวยุ่ง!! นายน่ะสิ! เป็นตาแก่พันปี”

“อืม”

“กวนประสาทที่สุดเลย”

“อือ...”

“ตาแก่อิจิ!!

“พาเที่ยว...” เสียงทุ้มเอ่ยบอกสั้นๆ แต่ทำให้ดวงตาคู่สวยโตขึ้นอย่างยินดี ปากที่กำลังจะเจื้อยแจ้วเงียบลงทันทีกับข้อเสนอที่อีกฝ่ายจะพาเที่ยว ดวงตาคมของท่านราชามองแก้มนิ่มที่อยู่ใกล้เพียงนิด ดวงตาเปล่งประกายสดใสนั่นก็ยิ้มบางๆ

 เฮียวเซย์เป็นคนมองออกง่าย คิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด สดใส ร่าเริง ไม่ค่อยคิดอะไรมาก ใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างมีความสุข

เป็นตัวป่วน ตัวยุ่ง ที่ทำให้ชีวิตของเขามีสีสัน

“ฮิเมะ?”

“ไปข้างนอกกับชิระจังแล้วก็เรนะ อือ... ตาแก่...ชิระจังบอกฉันว่าเราสองคนเป็นคู่แท้กัน?” เอียงหน้าเล็กน้อยเพื่อให้มองสบดวงตาคมได้ชัดๆ “แต่ฉันก็สงสัยอยู่ดี ทั้งฉัน ทั้งนาย ต่างก็มีคนที่เป็นคู่ชีวิตของเราทั้งคู่ นายมีชิระจัง ฉันเองก็มีฮิเมะ และรักเธอมากด้วย...”

“อืม...เด็กดื้อ...”

“อย่ามาเรียกเด็กสิ” ตีอกแกร่งไปเบาๆหนึ่งที

ทำร้ายมากไม่ได้ ตอนนี้เขาอยู่บนต้นไม้ มีตาแก่ดูแลอยู่ เดี๋ยวเกินคนแก่อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาปล่อยเขาให้ตกลงไปเฉยๆอีก...ใช่ว่าตาแก่จะไม่เคยทำแบบนั้นสักหน่อย...เวลาเขาดื้อมากก็ชอบแกล้งให้หัวใจวาย สุดท้ายก็ช่วยอยู่ดี เหอะ!!

ตาแก่ขี้แกล้ง

“หึ” ยกยิ้มขำๆ เฮียวเซย์ชอบเรียกเขาว่าตาแก่ แล้วเขาเองก็เรียกอีกฝ่ายว่าเด็กดื้อเช่นกัน “พันธะ...สัญญา”

“ฉันรู้น่า...ว่าฉันเป็นผู้ผูกพันธะสัญญากับนาย” ที่หลังมือเรียวปรากฏสัญลักษณ์นกฟินิกซ์สีดำขดตัวเป็นวงกลม ตราของตระกูลราชาแวมไพร์...

อิจิแข็งแกร่งเกินไป เลยไม่จำเป็นต้องดื่มกินเลือดของมนุษย์ หรือเลือดแวมไพร์ด้วยกัน แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่อีกฝ่ายบาดเจ็บ เฮียวเซย์จึงมอบโลหิตของกุหลาบแดงให้ และถูกจับผูกพันธะสัญญาไปด้วย

“ชิระ...คู่แท้ ฉันและนาย...”

“ก็นั่นล่ะ ชิระจังก็บอกฉันแบบนั้นเหมือนกัน”

“อย่ากังวล...” เหมือนที่คู่หมั้นเขาบอกว่าไม่ใช่เขาที่คิดมาก กุหลาบงามนี้ก็เช่นกัน “ยิ้ม...” นิ้วแกร่งแตะที่มุมปากก่อนจะดึงนิดๆ ให้เฮียวเซย์หัวเราะ นี่เป็นกริยาที่มีเพียงไม่กี่คนได้เห็นจากราชาแวมไพร์

“ฉันก็พอเข้าใจที่ชิระจังบอกล่ะนะ แค่คิดว่า...เฮ้อ...อยู่มาตั้งนาน มีฮิเมะอยู่ข้างๆ แต่พอมาเจอตาแก่เจ้าเล่ห์ก็ถูกหลอกเอาเสียได้ เพราะนายคนเดียวเลยแท้ๆ”

“ใครหลอก?”

เขาสิอยากถามว่าใครกันแน่...ใสซื่อและบื้อสุดๆ ชอบเอาตัวเองมาคลอเคลียราวกับลูกแมว หาเรื่องแง้วๆและเอาแต่ใจกับเขา สะกดสายตาของเขาให้ตรึงไว้ที่ตัวเอง คนอื่นยังบ่นเลยว่าเขาน่ะชอบจัดการปัญหาให้เฮียวเซย์จนกุหลาบงามไม่ค่อยทำอะไร ยิ่งเรนะ...แม้จะไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยเท่าไหร่ แต่รายนั้นก็ฝากบอกฮิเมะมาว่าให้ตามใจเฮียวเซย์น้อยลงหน่อย เสียคนแล้ว...

“ตาแก่นั่นล่ะ...”

“เด็กดื้อ” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างหู ก่อนจะใช้มือแกร่งเชยคางขึ้นและทาบทับจุมพิตบนปากอย่างพูดนั้นแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ดูดชิมโลหิตหวานหอมที่เป็นของเขาผู้เดียว... รั้งร่างคนขี้อายแน่นรวบจนอีกฝ่ายราวกับจมไปกับอกกว้าง

ไม่ว่าจะเป็นโชคชะตาพรมลิขิต หรืออะไรก็ตามที่ชักนำให้เขารู้จักเฮียวเซย์...

ขอบคุณ...

 

 

“พ่อเฮียวเซย์...” เสียงเรียกนิ่งๆไม่สมวัยเด็กของตัวเองทำให้ร่างของกุหลาบแดงที่กำลังตั้งใจกับการเอกสารสำคัญซึ่งตาแก่บางคนเอามาให้อ่าน ถ้าเป็นเขาเมื่อก่อนนะจะโยนทิ้งไปให้ไกลเลย

แต่ว่าตอนนี้เขาโตขึ้น...ไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว

หลังจากเสียภรรยาสุดที่รักไป เขาเคยอยู่อย่าไร้ชีวิตไปเกือบปี โชคดีแค่ไหนที่ข้างๆยังมีตาแก่คอยดูแล มีลูกชายหัวที่สำคัญซึ่งต้องคอยปกป้อง

“มีอะไรเอ่ยเซย์จัง? ไม่ไปช่วยงานพวกตาแก่เหรอ?” เห็นเด็กอายุน้อย ตัวเล็กแค่นี้ อาคาชิ เซย์จูโร่ เป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่สืบสายเลือดมาอย่างเข้มข้นที่สุด

ทั้งพลัง ปัญญา มันสมอง

เด็กน้อยไม่สมเด็กส่ายหน้า หายวับมานั่งข้างๆ แถมยังดึงเอกสารในมือผู้ใหญ่ไปอ่านแบบไม่สนใจอีก “ผมช่วยไหม?”

“เซย์จังจะช่วยฉันทำ?”

“อือ...ครับ”

“ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนแน่ๆ...เซย์จังไม่ชอบทำอะไรขาดทุน” ดวงตาคมมองกุหลาบแดงที่ท่านพ่อแสนรักก่อนจะหยักรอยยิ้มนิดๆ

“หนึ่งคำถามครับ”

“ถามมาสิ ถ้าตอบได้ฉันจะตอบ แลกกับที่ไม่ต้องปวดหัวกับเจ้าเอกสารบ้าๆนั่น น่าเบื่อจะตาย!” แบะปากนิดหน่อย

“พ่อเฮียวเซย์มีลูกกับพี่ฮิเมะ?” อาคาชิเคยเจอหญิงสาวนามฮิเมะอยู่บ้าง เพราะแม่ของเขาสนิทสนมกับฝ่ายนั้นมาก

พี่สาวแสนสวย ฝีมือทำอาหารอร่อย ผู้มีรอยยิ้มงดงามราวกับดอกกุหลาบแดง

“อืม...น่ารักมากเชียวล่ะ” เฮียวเซย์ยิ้มกว้างหัวเราะอย่างเห่อลูกสุดๆ

“ทำไมผมไม่เคยเจอ?”

“อือ...เพราะไทกะของฉันยังไม่อาจลืมตาได้ในตอนนี้  เด็กคนนั้นต้องใช้เวลาสักพัก ฉันอยากให้ลูกชายตัวเองปลอดภัย แค่สายเลือดที่มีอยู่ในตัวเด็กคนนั้นก็ลำบากมากแล้ว...” ยิ้มอย่างฝืนๆ ให้อาคาชิน้อยแตะแก้มนิ่มเบาๆ

หากเป็นท่านพ่อของเขา...ย่อมไม่มีทางยอมให้คนๆนี้ทำหน้าเศร้า

อาคาชิไม่เคยโกรธหรืออะไร ที่ท่านพ่อรักคนอื่นนอกจากท่านแม่ของเขา อย่างที่ท่านแม่มักเล่าให้ฟังเสมอ ว่าภรรยาเพียงคนเดียวของท่านพ่อคือแม่ของเขา และคู่ชีวิตที่จะเคียงข้างกันไปตลอดคือ...กุหลาบแดงคนนี้

“ผมจะปกป้องลูกชายของพ่อเฮียวเซย์” อาคาชิบอก “พวกผมทุกคน...จะปกป้องให้” ถึงจะชอบพากันไปก่อเรื่อง และทำให้เขากับเพื่อนถูกลงโทษบ่อยๆ แต่ว่าพวกเขาชอบท่านพ่อเฮียวเซย์คนนี้มาก

อยู่ใกล้แล้วอบอุ่น รายล้อมด้วยความสุขในทุกๆวันเสมอ...

เฮียวเซย์หัวเราะ ลูบผมแดงๆอย่างอ่อนโยน “งั้นถ้าได้เจอไทกะ...ฉันต้องฝากพวกเซย์จังดูแลด้วยนะ”

“ครับ...” เรียบนิ่ง แต่หนักแน่น และมั่นคง

“เฮียวเซย์ เซย์จูโร่” เสียงนิ่งๆที่ทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง เห็นท่านราชาเดินตรงมาพร้อมของฝากมากมายในมือ

“ของฝาก!! ตาแก่น่ารักชะมัดเลย!!” คนที่บอกว่าตัวเองโตแล้ว วิ่งหาของกินทันที ดวงตาคมปรายมองลูกชายที่นั่งทำงานแทนใครบางคนแล้วถอนหายใจ

“คนอื่นล่ะ?”

“พวกท่านอามารับกลับไปแล้วครับ บอกว่าวุ่นวาย”

“คฤหาสน์พังไปเท่าไหร่?”

“ไม่เยอะครับท่านพ่อ”

“ซ่อมยัง?”

“อัตสึชิทำพังเยอะที่สุด ผมส่งใบเรียกเก็บค่าเสียหายไปคฤหาสน์มุราซากิบาระแล้วครับ”

“อือ...ดี” ในเมื่อเจ้าพวกเด็กแสบนั้นทำบ้านเขาพังทุกครั้งที่มา ก็ให้พวกพ่อแม่รับผิดชอบไปเลยแล้วกัน

“นายนี่กับหลานๆก็ไม่ปราณีเลยนะตาแก่” เฮียวเซย์ส่ายหน้า

“กวน...”

“อืม...ฉันก็ว่างั้น เด็กพวกนั้นน่าจะกวนประสาทที่สุดจริงๆนั่นล่ะ นิสัยต้องถอดแบบพ่อกันมาแน่นอน!!

“กินดีๆ” มือแกร่งแตะปากสวยที่เปื้อนไปด้วยคราบของกิน

“งื้อ! ก็มันอร่อย!

“เด็กดื้อ”

“ตาแก่”

อาคาชิน้อยมองบรรยากาศหวานๆแบบแปลกๆที่คนสองคนก่อขึ้น อยากจะกลอกตาไปมานัก แต่มันไม่ใช่วิสัยเขา จึงวางเอกสารที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วไว้ ก่อนจะหายตัวไปทันที

เขาไม่อยากอยู่เป็นก้าง

 

 

“อ้าว...เซย์จังไปไหนแล้วล่ะ” ดวงตาเรียวสีแดงมองหา

“ช่าง...”

เป็นคุณพ่อที่รักลูกชายจริงๆเลย

“ง่วง?”

“ยัง...รอตาแก่อยู่” รอยยิ้มบางแต้มขึ้นบนใบหน้าคนยิ้มยาก ก่อนอ้อมแขนแกร่งจะดึงร่างหอมมานั่งบนตัก และโอบไว้ด้วยอ้อมแขน สูดดมกลิ่นหอมที่ชวนให้ผ่อนคลาย กดจมูกลงบนแก้มนิ่มแรงๆ

เคยบอกว่าเวลาเขาทำงานดึก ไม่ต้องรอ เด็กดื้อก็ยังไม่ยอม

“ไปนอน...”

“เดี๋ยวๆ...ฉันยังกินไม่หมดเลยนะ ของกินตั้งเยอะแยะ แถมอร่อยทั้งนั้นด้วย!

“ไปนอน...” คนเอาแต่ใจตวัดมือเพียงครั้งเดียว กองของกินมากมายเหล่านั้นก็หายวับไปเก็บในที่เรียบร้อย

“อ่ะ ตาแก่!! ฉันเพิ่งกินจะให้นอนเดี๋ยวก็กลายเป็นหมูหรอก”

ท่านราชายิ้มน้อยๆ “หมู...บื้อ”

“นายน่ะสิตาแก่!!เรื่องอะไรมาว่าเขาเป็นหมูเล่า ถึงเขาจะกินเยอะก็ออกไปหาเรื่อง...เอ๊ย! ออกไปเที่ยวเล่นบ่อยๆ ไม่ได้กินแล้วกลิ้งสักหน่อย เห็นเจ้ายักษ์มุคคุงกินแล้วนอนยังไม่อ้วนเลย! อ้อ! ลืมไป หมอนั่นมันยักษ์นี่!

เพียงพริบตา ร่างของทั้งสองคนก็มาปรากฎในห้องนอนใหญ่ซึ่งตกแต่งอย่างสวยงาม กุหลาบแดงถูกวางบนเตียงนุ่มอย่างเบามือราวกับกลัวทำให้ช้ำ ตาคู่สวยฉายแววฉงน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อร่างเขาถูกกักด้วยอ้อมแขนแกร่งและคนตัวสูงที่คร่อมทับ

“ตาแก่?”

“เหนื่อย”

“ก็ไปอาบน้ำนอนสิ! มาทำแบบนี้ทำไม!

“ชาร์จ...พลัง”

“ห่ะ?” ไม่ทันได้สงสัยอะไรเรียวปากอิ่มก็ถูกจู่โจมอย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ คมเขี้ยวแหลมเลาะชิมเบาๆ กัดอย่างหยอกเย้าและดูดชิมเลือดอันแสนหอมหวานที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว

“อื้อ...ตา...แก่”

ชาร์จพลังบ้าบออะไรล่ะ ก็แค่คนแก่หาเรื่องลามกจะรังแกเขาน่ะสิ!!

“หอม” เสียงทุ้มเอ่ยชม น้ำแข็งพันปีมองคนเบื้องใต้ด้วยแววตาเร่าร้อน แววตาที่ทำให้เฮียวเซย์แก้มแดงจัดทุกครั้ง...

“ไม่เอานะ...ฉันต้องอาบน้ำอีก”

“อาบด้วยกัน”

“เรื่องสิ!!” ถลึงตาใส่ ถ้าอาบด้วยกันก็ไม่ได้อาบอย่างเดียว!! เห็นนิ่งๆอย่างนี้ ตาแก่ก็เป็นพวกหื่นเงียบ สมกับที่มีเพื่อนเป็นพวกหื่นๆ!!

“ไม่...หมู” ถลึงตาใส่อีกครั้ง

เพราะเขาบอกไม่อยากเป็นหมู คนบางคนเลยใจดีช่วยออกกำลังว่างั้น! หน็อย!

“เฮียวเซย์...”

“หืม?”

“นะ...”

จบกัน...

กุหลาบแดงแทบอยากจะร้องไห้ กับการอ้อนเงียบๆแค่คำว่า นะคำเดียวของตาแก่ เขาก็ได้แต่หลับตาให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบ จูบร้อนที่เรียวปากผ่านไปไม่นานก็ตามมาด้วยสัมผัสร้อนผ่าวตามร่างกาย เสียงแหบหวานดังผะแผ่วโหมบรรเลงบทรักและความหอมหวานระหว่างคนสองคนให้ทวียิ่งขึ้น

สัมผัสที่ยืนยันว่าเราเป็นของกันและกัน...

 

 

.

.

กลิ่นหอมของดอกกุหลาบหอมหวนไปทั่วบริเวณ...หอมจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีกลิ่นแบบนี้อยู่บนโลก ร่างสูงโปร่งผู้มีดวงตาและเส้นผมสีเดียวกับกุหลาบงามกางมือทั้งสองข้างออก แสงสีแดงอ่อนๆปรากฏเป็นวงกว้างไปทั่ว วงเวทนับร้อยนับพันปรากฎขึ้นเต็มไปหมด รอบข้างนั้นมีแวมไพร์ผู้มีอำนาจจากตระกูลใหญ่ รวมถึง...ราชันย์สีเลือด...ราชาแห่งแวมไพร์ทั้งปวงคอยระวังความปลอดภัย เบื้องหน้าค่อยๆปรากฏดอกกุหลาบขนาดใหญ่ กลิ่นหอมยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น...มากขึ้น...ก่อนจะ...

ปุ้ง! ปุ้ง!!

เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างปะทุออกมา ละอองแสงหลากสีกระจายไปทั่วฟ้า ดวงตาคมของท่านราชาสะท้อนความเป็นห่วง...พิธีกรรมนี้ใช้พลังชีวิตอย่างมหาศาล...เขาอยากทำมันเองด้วยซ้ำ แต่มีเพียงสายเลือดของกุหลาบแดงเท่านั้นที่ใช้ได้...

ดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่ค่อยๆบานออกอย่าช้าๆ...อักขระนับพันวิ่งวนรอบๆทุกครั้งที่แต่ละกลีบคลี่บาน กลิ่นหอมยิ่งหอมมาขึ้น...จากนั้น แสงสีแดงก็พุ่งวูบ...ก่อนจะปรากฏร่างหนึ่งในอ้อมแขน...

เด็กน้อยผิวสีน้ำผึ้ง เส้นผมสีแดงเข้ม...ดวงตาคู่สวยแป๋วใสปรือขึ้น...ดวงตาสีเดียวกับกลีบของกุหลาบ... กลิ่นของดอกกุหลาบหอมฟุ้งกระจายจากร่างทารกน้อย เฮียวเซย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน...ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม...

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง...ไทกะ”

กุหลาบแดงน้อยของเขา..

 

จุดเริ่มต้นของอนาคต....ที่จะเชื่อมต่อกับไปยังวันพรุ่งนี้...  



          หายไปนานนนนนนนนน...มากกกกกกก ตอนนี้กำลังวุ่นกับการสอบและการเดินสายหางานทำ หึๆๆ แถมวันก่อน กทม. ยังน้ำท่วมอีก หึๆ...ถึงขนาดเดินลุยน้ำไปหาของกิน ขำมากคะ ตัวเองเป็นลูกทะเลแท้ๆ แต่ไม่เคยเจอปัญหาน้ำท่วม ขึ้นมาเป็นชาวกรุงได้ไม่เท่าไหร่

          ตอนนี้เป็น SP. ที่ติดไว้เนาะ อ่านตอนนี้แล้ว ก็รู้นะว่านายน้อยของเราได้นิสัยหื่นเงียบมาจากใคร ท่านราชาสุดที่รักนั่นล่ะคะ

          ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ขอขมาอย่างรุนแรงจริงๆ ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆทั้งสิ้นคะ เชิญตบตีตามสบายอุรา~ ช่วงนี้ระวังปัญหาน้ำท่วมด้วยนะคะ ดูแลสุขภาพกันด้วยน้าา

          ป.ล. คิดถึงนะคะ คิดถึงมากจริงๆ การได้เขียนนิยาย ได้อ่านคอมเมนต์จากนักอ่านทุกคน ได้รับกำลังใจ คำติชม เป็นความสุขในชีวิตอย่างหนึ่ง แต่ปัญหาต่างๆที่ถาโถมเข้ามาทำให้ต้องพักหลายสิ่งหลายอย่าง ได้แต่บอกว่าเราโตแล้ว เฮ้ออออ อ้ะ! ไม่ได้เล่าให้ซีฯนะ แค่จะบอกว่าคิดถึงจริงๆ ยิ้มเยอะๆนะคะ

ป.ล. คิดถึงและราตรีสวัสดิ์คะ ^_^


>>>>> มีตอนต่อไปน้าาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #4354 gungun-007 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 10:40
    เซย์จังรู้งาน555
    #4,354
    0
  2. #4329 nut (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 20:50
    เซย์จังช่างรู้หน้าที่ พอท่านพ่อทั้งสองสวีทกันนี่

    ก็ปรี่ตัวมา
    #4,329
    0
  3. #4326 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 19:50
    งื้อออออออ ไรต์เตอร์มาแล้ววววว รอมาชาติเศษ (เวอร์ไปอีก)

    เข้ามาดูบ่อยมาก ไรต์เตอร์มารึยังเน้ออออ

    ชอบอ่าาาา น่ารักกก เฮียวเซย์ป่วนจริงด้วย ป่วนมากแต่ก็น่ารักมาก

    นายน้อยก็น่ารักช่างรู้ใจพ่อ ทำงานแทนพ่อเฮียวเซย์ก็หายไปเลย

    ไม่อยู่เป็นก้าง โอ้ยยยยย ชอบสไตล์ท่านราชามาก เงียบๆแต่หื่น หึหึหึหึ

    ติดตามต่อไป ไรต์มาต่อให้จบเร็วๆนะคะ รอออออ



    ติดค้างเอ็นซีของตอนหลักอยู่นะคะ กี่ตอนจำไม่ได้แล้ว นานเกิน

    satoru2kim@gmail.com
    #4,326
    0
  4. #4324 Nillakal Mirai (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 00:50
    โอ้ยยยยย เขินมากเลยค่ะคู่นี้ อรั๊ยยยวยยยย
    ขุ่นพ่อน่ารักอ่าาาาา
    ปล.ไรต์คะ...ไรท์ลืม NC น้องมุคไปแล้วใช่มั้ยคะ //ทำหน้าคนยังไม่ได้
    #4,324
    0
  5. #4319 thairnee1234 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 20:14
    สู้ๆค่าไรท์ อย่าลืมสแลมดั้งเอ็นซีของเราน้าาาา
    ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะค้าาาา
    #4,319
    0
  6. #4318 thairnee1234 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 20:14
    สู้ๆค่าไรท์ อย่าลืมสแลมดั้งเอ็นซีของเราน้าาาา
    ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะค้าาาา
    #4,318
    0
  7. #4315 gemello (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 14:12
    คิดถึงไรเตอร์เหมือรกันนนนนนน โอ๋ๆ สู้ๆ*กอดดดดดดด*
    คู่นี้น่ารักจังงงง ชอบมากเลยย
    #4,315
    0
  8. #4314 fachia_13 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 12:04
    มีความคิดถึงฟิคเรื่องนี้มากกกกก ได้โอกาสทวงncพอดี 55555 น่ารักทั้งพ่อทั้งลูก
    #4,314
    0
  9. #4310 codep (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 09:04
    เฮือกกก รุ่นพ่อน่ารักไปแล้วว ชอบตอนอิจิอ้อน นึกถึงแมวหยิ่งๆแล้วมาอ้อนเจ้าของเลย ใครจะไปอดใจไหว 555
    #4,310
    0