fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 57 : Long Fic : Allkaga...Bloody Rose...บทที่ 11 หิมะสีเลือด...กุหลาบแดงที่เบ่งบาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59





“ไทกะ...ไทกะ นี่...ตื่นได้แล้ว เจ้าเด็กแสบพวกนั้นออกไปหมดแล้วนะ” เสียงเรียกอันคุ้นเคยของคนเป็นพ่อ ทำให้ร่างที่หลับอย่างสบายบนเตียงต้องปรือตาเล็กน้อย กลิ่นหอมจากตะเกียงดอกกุหลาบลอยมาแตะจมูก ดวงตาเรียวสีแดงสวยค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ

“แด๊ด...อือ...กี่โมงแล้ว?”

“เที่ยง...ไทกะนอนมาทั้งวันทั้งคืน เพราะเจ้าเด็กเรียวตะนั่นแท้ๆ ฮึ่ย!!” บ่นอย่างหงุดหงิด

คิดดูสิ...ลูกชายสุดที่รักของเขานอนซม แต่เจ้าหมาป่าหัวเหลืองนั่นกลับลัลล้า...อ้อ...ไม่สิ ท่าทางจะปวดประสาทเหมือนกัน...เพราะไม่ค่อยจะยิ้มแย้มเท่าไหร่ เห็นทำสีหน้าอมทุกข์แปลกๆ แถมยังถูกพวกเซย์จังล้อเอาอีก

“น่าจะจับมาอบรมสักสองชั่วโมง! ชินจังหัวเขียวสั่งคนเตรียมมื้ออร่อยไว้ให้ไทกะแล้ว ส่วนคนอื่นๆออกไปประชุมกัน เย็นๆคงจะกลับอ้ะ อ้อ...วันนี้ไทกะมีเรียนควบคุมพลังกับตาแก่ล่ะ เดี๋ยวตานั่นก็มา ชิ! งานยุ่งอะไรนักหนาก็ไม่รู้ เป็นตาแก่แต่ไม่ยอมหยุดพักเลย เหนื่อยมานะ...” หลังๆนี่เหมือนจะบ่นแบบขัดใจเสียมากกว่า

คากามิหัวเราะ ขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะเก็บข้าวของบนเตียงอย่างมีระเบียบ เข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำก่อนจะออกมาพร้อมเชื้อแขนยาวสีดำ เพราะอากาศช่วงนี้เริ่มหนาวแล้ว...สายลมที่พัดมานั้นเอากลิ่นหอมเห็นมาด้วย ราวกับบ่งบอกว่าอีกไม่นาน...หิมะกำลังจะตกลงมา

ไม่นาน...เทย์โควแห่งนี้คงถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวสวยของหิมะ

และ...เขา...ก็อยากชมทิวทัศน์นั้นกับทุกคน

“แด๊ดใช้พลังของท่านพ่อได้คล่องแล้วเหรอ?”

“ตาแก่...ก็นะ อิจิเป็นพวกเข้มงวดจะตายไป บังคับมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ทำไม่ได้ก็ถูกทำโทษ ใจร้ายมากเลย!” คนเป็นลูกนั่งฟังคำนินทาของพ่อตัวเองด้วยรอยยิ้มขำๆ ไม่ได้บอกหรอกนะว่ามุมห้องน่ะ มีท่านพ่อสมญาตาแก่กอดอกยืนมองอยู่ด้วยแววตาเอือมระอา

“ไทกะ...แล้วตาแก่นั่นอ่ะนะ...”

“ฉันทำไมอีก...” เสียงทุ้มเย็นๆทำให้กุหลาบแดงคนพ่อชะงัก ยิ้มแหยๆ ก่อนจะกระโดดผลุงไปเกาะแขนแกร่งแล้วยิ้มกว้าง ดวงตาใสออดอ้อนชัดเจน

“นายกินข้าวยังตาแก่ มาๆ นั่งๆ อากาศเย็นเนอะ” คากามิหัวเราะกับการเฉไฉนั่น นั่งนิ่งดูท่าทางของท่านพ่อ

“ข้าว?”

“ยังไม่กินไง รอกินพร้อมไทกะ พร้อมนายด้วย”

“ปวดท้อง”

“ก็รีบกลับมาให้เร็วๆสิ!

“อืม...”

“อืม เฉยๆแค่นี้ล่ะนายน่ะ”

ยังคุยกันรู้เรื่องเนาะ

“ท่านพ่อ...วันนี้จะสอนอะไรผมหรือ?” คากามิขัดบรรยากาศหวานๆด้วยรอยยิ้ม มือแกร่งของท่านราชาเอื้อมมาแตะหน้าผาก ส่งสายพลังอุ่นๆเข้าไปในร่าง

พลังรักษา?

สายเลือดของราชาแวมไพร์....สามารถใช้ความสามารถของแวมไพร์ทั่วทั้งโลกได้

“มิโดริมะคงรักษาให้แล้วครับ...”

“อืม...” ดวงตาคมสีแดงกล้าหรี่ลง

เหมือนว่ากุหลาบแดงนี้...จะสามารถใช้พลังของแวมไพร์เลือดแท้ได้ดีขึ้น

ประสาทสัมผัสการรับรู้...เฉียบคมกว่าเดิมมาก

“ฝึกหนักนะ...ไทกะ” คากามิทำสีหน้าแหยๆ ก่อนจะยิ้มนิดๆ

“ไม่เป็นไรครับ...เพราะครูคนก่อนๆของผมก็ไม่ได้ใจดีนัก” หมายถึงเจ้าพวกบ้านั่นที่ปกติใจดีๆ แต่พอเห็นเป็นเรื่องความปลอดภัยของเขานี่ล่ะ...เข้มงวดจนน่ากลัวมาก

“ผมจะพยามในส่วนของผม...”

“เด็กดี...” มือแกร่งลูบเส้นผมสีแดงดำด้วยความอ่อนโยน “กินข้าว”

“คร้าบบบบบ แด๊ดดด ไปกินข้าวกันเถอะ”

“อืมๆ ตาแก่ถ้านายรังแกไทกะมากๆ ฉันจะก่อกบฏกับนายแล้ว!!

“กลัว...จัง”

“นี่ล้อกันเรอะ!! ตาแก่น้ำแข็ง!!

 

 

      “เร่งพลังอีก...อีก...อีก” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยเรียบ เบื้องหน้าคือแสงสีแดงเข้มกับวงเวทมากมายที่ล้อมรอบ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบกระจายไปทั่วบริเวณ

“ดี...จำไว้...”

“แฮ่กๆๆ” คากามิหอบหายใจ หลังจากใช้พลังมาหลายชั่วโมง ว่าเจ้าพวกนั้นโหดแล้ว แต่ท่านพ่อนี่โหดกว่าหลายเท่า กางอาณาเขตให้เขาอยู่แต่ข้างใน จนกว่าจะใช้พลังได้ตามที่อีกฝ่ายต้องการ แถมยังทำเหมือนเสียงแด๊ดบ่นงึมงำเป็นเสียงเพลงน่าฟังอีก

“ท่านพ่อทำได้ยังไงอ่ะ? เสียงแด๊ดน่าเบื่อมากเลยนะครับ”

ถึงจะเป็นพ่อตัวเองก็เถอะ เล่นพูดไม่หยุดมาหลายชั่วโมงเป็นเขาก็เอือมนะ ไม่ได้เหมือนท่านราชาที่ทำราวกับฟังเพลงสักหน่อย

“ลองโดนแบบนั้นบ่อย...เดี๋ยวก็ชิน”

เขาอยู่กับเฮียวเซย์มาหลายร้อยปี ฟังอีกฝ่ายบ่นมาทุกวัน มีหรือกับแค่สองสามชั่วโมงจะทนฟังไม่ได้

ขี้บ่นก็เท่านั้น เอาแต่ใจก็เท่านั้น ดื้อก็เท่านั้น แต่น่ารักมาก...

และเขาก็ตกหลุมเสน่ห์กุหลาบแดงแสนงามนี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มนั่นแล้ว...

“เป็นท่านพ่อ...ก็ลำบากนะ” คากามิพยักหน้าอย่างเห็นใจ

“เดี๋ยวๆ ไทกะ นี่นินทาแด๊ดเหรอ?” ยื่นผ้าชุบน้ำสะอาดให้ลูกชายเช็ดเหงื่อ

“เปล่า แด๊ดหูฟาด พวกบ้านั่นกลับมาหรือยังครับ?”

“เจ้าเด็กบ้าพวกนั้นเหรอ? ยังไม่มามั้ง ตาแก่...นายจะให้ไทกะพักก่อนไหม?”

“ฝึกอีกรอบ...”

“ได้ครับ”

“เหอะ!” บรรยากาศเริ่มเข้าโหดมเอาจริงเอาจังอีกรอบ กุหลาบแดงคนพ่อนั่งมองการฝึกซ้อมของลูกชายกับคนรัก ก่อนจะยกยิ้ม

เหมือนสมัยก่อนที่เขาเคยเป็น...เพราะไม่อยากทำให้คนสำคัญของตัวเองต้องเดือนร้อน

แม้ว่าจะไม่ชอบ แม้จะลำบาก แต่ก็ต้องพยาม

เพราะอยากอยู่เคียงข้างกัน...

 แต่ลูกชายคงเจอหนักกว่าเขามากเพราะพลังของแวมไพร์เลือดแท้ในตัว “กลิ่นกุหลาบหอมฟรุ้งเชียว...จะบอกว่าเพราะพลังของไทกะ กับพลังของฉันเหรอ? แต่ทำไมหอมขนาดนี้...” บ่นกับตัวเองเบาๆ

แต่กลิ่นหอมแบบนี้...หอมคุ้นๆ เคยได้กลิ่น...เมื่อในอดีต อันยาวนาน

ช่วงเวลาที่มีแต่รอยยิ้ม...และเสียงหัวเราะนั้น

“ใช่...นี่มัน...กลิ่นของยูกิ” ดวงตาคู่สวยพลันเบิกกว้าง “เจิ้งงั้นเหรอ!! ตาแก่!!

“อืม... มานี่...” มือแกร่งโบกเบาๆ พึมพำเวทมนต์ ก่อนเขตอาคมแข็งแกร่งจะกางกั้นขึ้นมาโดยรอบ

 

สถานที่ประชุมถูกโจมตี...กลับช้าหน่อยครับ เสียงของลูกชายดังขึ้นในหัว

นาน?

พูดถึงใครอยู่ครับ...แค่แวมไพร์กับนักล่าไม่กี่คน ฝากไทกะด้วยนะครับ

อืม...ไม่ต้องรีบ

ท่านพ่อก็มีคนของท่านพ่อให้ดูแล พวกผมก็มีคนของพวกผมให้ดูแลนะครับ

อือ

 

เลิกคุยทางไกลได้แล้วตาแก่ ทำไมเจิ้งถึงมาล่ะ!’ ดวงตาคมมองกุหลาบแดงทั้งสองแป๊บนึง ก่อนจะถอนหายใจ

“นี่ว่าฉันซื่อบื้ออีกแล้วใช่ไหม!

ซื่อบื้อเป็นคำสุภาพของคำว่าโง่ล่ะ

ที่เจิ้งมาเพราะที่นี่มีสิ่งที่เขาต้องการ...หนึ่งคือกุหลาบแดงที่เจิ้งปรารถนา สองคือ...สายเลือดของกุหลาบแดงที่บริสุทธิ์ในโลก แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับราชาแวมไพร์แบบเขา...ก็มั่นใจสินะ แสดงว่าต้องมีแผนอะไรบางอย่าง?

     “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...เฮียวเซย์” 


“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...เฮียวเซย์”

สายลมที่กำลังพัดไหวอย่างรุนแรงพร้อมกลีบกุหลาบที่ฟุ้งกระจายหายวับไปก่อนจะปรากฎร่างสูงในชุดคลุมสีขาวสะอาด...ราวกับไม่ใช่แวมไพร์

ดวงตาคมแฝงแววเกลียดชัง ริษยาและเปี่ยมความคิดถึงมองตรงมาเบื้องหน้า

“เจิ้ง...”

“เป็นร้อยปีเลยทีเดียว...” ท่านราชาดึงร่างของกุหลาบแดงทั้งคู่ให้มายืนข้างหลัง มือแกร่งตวัดหนึ่งครั้งเคียวสีดำด้ามงามก็ปรากฏวาบ

“คราวนี้ฉัน...ไม่ยั้งมือ”

“หึ...ฉันเองก็ไม่คิดจะสู้กับนายหรอกนะอิจิ”

แม้จะไม่อยากยอมรับ...แต่พลังของคนตรงหน้ามากกว่าเขา

เขาต้องการแค่ตัวเฮียวเซย์...และเด็กคนนั้น

“คนที่จะสู้...ไม่ใช่ฉัน” นิ้วเรียวดีดดังเป๊าะ ก่อนจะปรากฏร่างหนึ่ง...หญิงสาวที่ถือดาบยาว

“เรนะ!

“พี่สาว!!

“ทำไมเธอ...” เฮียวเซย์แปลกใจ แทบจะพุ่งไปหา หากไม่ติดที่มือแกร่งดึงรั้งเอาไว้ก่อน

“ใจเย็น...”

“ตาแก่...แต่...เรนะ ทำไมล่ะ ทำไมเรนะถึงมากับเจิ้ง”

“ถูกสะกด...”

“หา? ตาแก่อ้าปากพูดให้เยอะเลยนะ” ขมวดคิ้วอย่างเครียดๆ

“เอ่อ...แด๊ดจำได้ไหมล่ะ ที่พี่สาวบอกว่าพี่สาวถูกผนึกพลัง ใช้พลังได้ไม่เต็มที่ แล้วเอ่อ...ตาลุงนั่นก็เป็นคนทำ งั้นก็ไม่แปลกที่พี่สาวจะถูกควบคุมใช่ไหมล่ะครับ”

“เจิ้งทำ...อีกแล้วงั้นเหรอ?” สะกดพลังของเรนะ แล้วยังใช้ความรักของเรนะมาทำแบบนี้อีก...ทั้งยังฆ่ายูกิ แววตาผิดหวังที่มองมาทำให้เจิ้งสะท้าน มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น เขาไม่ลังเล...

“เรนะ...ถ้าฆ่าได้...ฆ่า”

“เฮียวเซย์ ไทกะ ห้ามออกมา”

“แต่...”

“อย่าทำให้ฉันเป็นห่วง...” มือแกร่งตวัดเคียวด้ามยาวกันการโจมตีของหญิงสาว...แรงเสียดสีจนเกิดประกายไฟ และแรงปะทะที่ทำให้รู้สึกหายใจแทบไม่ออก

“พี่สาวตอนใช้พลังได้เต็มที่...เก่งมาก”

“เรนะถูกกล่าวขานว่าเป็นผู้นำตระกูลนักล่าที่เก่งกาจที่สุด ฝีมือของเธอ...สูสีกับอิจิ”

แต่...ยังไง...อิจิก็เก่งกว่ามาก

“หมอนั่นเองก็มีข้อเสีย...” กุหลาบแดงคนพ่อถอนหายใจ “อิจิไม่เคยเอาจริงในการต่อสู้”

ด้วยฝีมือที่เหนือชั้น ด้วยพลังอำนาจที่มากล้น ทำให้มักออมมือเสมอ

“ท่านพ่อกำลังทำบางอย่างอยู่”

“ใช่...ตาแก่คงกำลังพยามคลายมนต์สะกดของเจิ้ง...โดยที่รักษาอำนาจดั้งเดิมของเรนะเอาไว้ด้วย...”

“สมเป็นอิจิ...” เจิ้งทำสมาธิทันที แรงกดอากาศทำให้มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมา

“เจิ้ง...พอสักทีไม่ได้เหรอ” เสียงนุ่มๆเอ่ยขึ้น ดวงตาสีแดงสวยนั้นฉายแววปวดร้าว “นายฆ่ายูกิ...ตอนนี้ยังมาทำร้ายเรนะ”

“เพราะฉัน...รักนาย”

คำที่ไม่เคยพูดให้เจ้าตัวรับรู้เอ่ยออกมา

“รักมาก...ตั้งแต่ครั้งแรกที่นายยิ้มให้ฉัน ตั้งแต่วันที่นายยื่นมือออกมา”

หัวใจของเขาก็เป็นของกุหลาบนี้ไปแล้ว...

“ฉันต้องทนมองนายอยู่กับฮิเมะ ทนมองนายยิ้มให้อิจิ ทำไมล่ะเฮียวเซย์!! ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน ทำไมคนที่นายรักถึงไม่เป็นฉัน!!” น้ำเสียงของเขาคลุ้มคลั่งอย่างร้ายกาจ

“เพราะฉันไม่ใช่แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา เพราะไม่ใช่คู่แท้ของนายอย่างนั้นเหรอ!!

“มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น...” เฮียวเซย์ส่ายหน้า ดวงตาสีแดงสวยนั้นมีหยาดน้ำตาคลอ

เขาไม่เคยรู้เลยว่าเจิ้งจะปวดร้าวขนาดนี้ น้ำสเยงที่เอ่ยออกมานั้นเจ็บจนเขารับรู้ได้

“ไม่เกี่ยวกับว่าอะไร...แต่ฉันฮิเมะ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ฉันจะรัก...และรักอิจิ... ต่อให้เขาไม่ใช่แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาฉันก็...รักเขา”

ถ้าหากรู้ว่าจะทำให้เจิ้งเป็นแบบนี้...ถ้าหากเขา...

“พอ...” เสียงทุ้มเอ่ยห้ามพร้อมมือแกร่งที่ดึงร่างของเฮียวเซย์เข้าไปกอด ขณะที่อีกมือกำลังควงเคียวซึ่งห่อหุ้มไปด้วยเพลิงสีดำ บ่งบอกว่าท่านราขาแวมไพร์กำลัง...เอาจริง

ฝีมือของหญิงสาวเพียงคนเดียวในรอบหนึ่งพันปีที่สามารถขึ้นมาเป็นผู้นำของตระกูลนักล่าได้ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา และเรนะในตอนนี้ไม่มีแม้กระทั่งสติ มีเพียงการทำตามคำสั่งของเจิ้งเท่านั้น

“อย่าร้องไห้...”

แล้วเขาเองก็เริ่มที่จะ...โกรธ

ไม่เคยชอบน้ำตาของกุหลาบแดงในอ้อมแขน เฮียวเซย์ของเขาเหมาะกับรอยยิ้ม ถ้าจะร้องไห้ก็ต้องเป็นเพราะเขา...

“ตาแก่...”

“ฉัน...โกรธ...”

“อื้อ...ขอโทษ” สูดลมหายใจลึกๆ โอบรอบลำคอแกร่ง เขาทุกข์ใจแต่ยังมีคนอีกมายมายที่ทุกข์ใจไปกับเขา...โดยเฉพาะตาแก่น้ำแข็งเดินได้คนนี้

“รักกันดีนะ...” มองภาพที่สนิทสนมแสดงความรักเบื้องหน้าเจิ้งก็กัดฟัน อดไม่ได้ที่จะพูดประชดออกไปไม่ได้

อยากทำลาย...อยากแย่งชิงมาเป็นของตัวเอง หากคนที่เฮียวเซย์กอดเป็นเขาจะดีแค่ไหนนะ

“เรนะ...ฆ่าเสียสิ หึ!

ข้อต่อรองที่เขาใช้เอามาต่อรองกับผู้หญิงคนนี้...คือลูก ซานาดะ ชินนุ ในเมื่อเด็กคนนั้นอาบเลือดของยูกิเช่นเดียวกับเขา...เขาเองก็มีวิธีที่จะกำจัดลมหายใจนั่นไปด้วย

“ท่านพ่อ แด๊ด พวกอาคาชิกำลังจะมา” คากามิพึมพำเสียงเบา ดวงตาคู่สวยเรืองแสงอ่อนๆ มือเรียวก็กำลังวาดอักขระเวทเงียบๆ ที่พวกคุโรโกะเคยสอน...การคลายสะกด

“พี่สาว...”

เคร้ง!! เคร้ง!!

เสียงเคียวปะทะดาบดังสนั่น เปลวไฟสีดำพุ่งวาบเข้าใส่ร่างเพรียวบางที่หลบได้อย่างฉิวเฉียด...เปลวไฟที่เผาผลาญบริเวณโดยรอบให้สลายหายไป ดวงตาของหญิงสาวมีประกายวาบผ่านเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหยุดชะงักดาบด้ามยาวของตัวเอง

“ราชา...แวมไพร์” เสียงแหบเอ่ยออกมาช้าๆ ผิวที่ขาวเนียนนั้นมีอักขระสีดำลามไปทั่ว เฮียวเซย์กางอาณาเขต เสียงนิ่งเอ่ยสั่ง ก่อนจะพึมพำมนตราเบาๆพร้อมกับอาณาเขตสีแดงที่ทับกับอาณาเขตของตนเมื่อครู่

“ผมจัดการเอง” คากามิกัดนิ้วตัวเองให้เลือดออกก่อนจะสาดใส่ร่างของหญิงสาวจากตระกูลนักล่า

เลือดของกุหลาบแดงที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกมีพลังในการชำระล้าง...

“พี่สาว” คากามิรีบรับร่างที่กำลังจะล้มลงบนพื้นได้ทัน กลิ่นหอมของดอกกุหลาบหอมไปทั่งบริเวณ

“เธอ...” ดวงตาของเรนะปรือขึ้น

“ไทกะ!!

“คากามิ!!” พวกอาคาชิกำลังเดินเข้ามาพร้อมร่างของซานาดะ ชินนุ

“หมอนี่ถูกควบคุม แต่จัดการได้” มิโดริมะบอก ก่อนจะนั่งลงข้างคากามิ มือแกร่งยกขึ้นส่งพลังรักษาไปยังเรนะ ส่วนอาคาชิกับอาโอมิเนะนั้นเข้าต่อสู้กับซานาดะ เจิ้ง แบบไม่ยั้งมือ

“พลังสะกดหายไปแล้ว ร่างกายปกติ นายเก่งขึ้นนะ” มิโดริมะยิ้มให้คากามิ คนถูกชมหัวเราะอย่างยินดี พยักหน้าหงึกหงัก

“แน่นอน ฉันเก่งอยู่แล้ว”

“นั่นสิครับ...คากามิคุงน่ะเก่งที่สุดเลย” คุโรโกะชมด้วยอีกคน

“เดี๋ยวนะๆ ไอ้บรรยากาศหวานๆนี่มันอะไรอ่ะ” คนเป็นพ่อขมวดคิ้วทันควัน ซานาดะ ชินนุถอนหายใจเบาๆ

คนพวกนี้นี่...สถานการณ์ไหน นี่ต้องเครียดไม่ใช่เหรอ?

ไม่ใช่เวลามาจีบกันสักหน่อย ท่านแม่...

“ชินนุลูกเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่ต้องห่วงครับ...ท่านแม่ล่ะ”

“อืม...”

“พลังสะกดหายไปแล้ว...เพราะคากามิจจิเลยนะเนี่ย” คิเสะยิ้มกว้างราวกับเป็นฝีมือตัวเอง

“หึ...พลาดงั้นเหรอ?” เจิ้งแสยะยิ้มด้วยดวงตานิ่งสนิท ราวกับไม่ทุกข์ร้อน ร่างกายนั้นมีบาดแผลเพราะลูกชายท่านราชาไม่ออมมือแม้แต่น้อย รวมถึงฝีมือดาบอันยอดเยี่ยมของเด็กตระกูลอาโอมิเนะอีก ต่อให้เป็นเขาก็รับมือพร้อมกันสองคนได้ไม่นานนัก

“คราวหลังประเมิณฝีมือพวกเราให้สูงๆหน่อยนะ” อาโอมิเนะยกมือหาววอดอย่างขี้เกียจ แต่ดาบยาวในมือยังคงไม่หยุดที่จะแผ่ไอสังหาร

“นั่นสิ...พวกเธอ...เก่งกว่าพ่อแม่มากจริงๆ” รอยยิ้มนั้นนุ่มนวล เสมือนกำลังคิดถึงเรื่องราวในอดีต ก่อนจะชะงักและเอ่ยช้าๆ

“เพราะเหมือนมาก...จึง...พลาด...”

“พลาดงั้นเหรอ?” อาคาชิขมวดคิ้วทันทีสมองกำลังประมวลเรื่องราวอย่างรวดเร็วก่อนจะตวัดดวงตาคม

“ไทกะ!!” เสียงทุ้มตวาดลั่น และ...ภาพที่เห็นก็ทำให้หลายคนสะดุ้งเฮือก...จิตสังหารแผ่กระจายทั่วบริเวณ อากาศสั่นไหวราวกับจะปริร้าว... สายลมกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

....เพราะร่างที่กำลังนิ่งงันพร้อมหยาดโลหิตที่ไหลออกมาไม่หยุด ด้วยดาบยาวของหญิงสาวจากตระกูลนักล่าที่ปักลงตำแหน่งหัวใจพอดี สีแดงที่ย้อมพื้นให้แดงฉานพร้อมๆกับหยาดหิมะซึ่งกำลังโปรยปรายลงมา ก่อนร่างนั้นจะทรุดลงกับพื้นด้วยดวงตาที่ปิดสนิท

หยาดโลหิตซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบหอมจนน่าคลื่นไส้...

เพราะเป็นเลือดที่มาจากหัวใจของกุหลาบแดงที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลก

คากามิ ไทกะ... 


“ไทกะ!!!

“คากามิ!!!

ร่างของหนุ่มๆพุ่งมายังคนที่ถูกดาบแทงไปตรงตำแหน่งหัวใจทันที มิโดริมะรีบรั้งร่างคากามิเข้ามาแนบอกโดยไม่กลัวเกรงว่าจะเปื้อน มือแกร่งจับสัมผัสส่งพลังรักษาไปให้ ก่อนจะเบิกดวงตาสีเขียวมรกตที่เคยสุขุมกว้าง เอ่ยคำพูดสั่นเทา...ที่ทำให้จิตสังหารเต็มไปทั่งบริเวณ พร้อมๆเพลิงสีดำที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่อาจยับยั้ง

“ไม่...หายใจ...”

“หึๆ...ต่อให้สลายพลังควบคุมสะกดไปได้ แต่ฉันสามารถแลกชีวิต 500 ปี กับการควบคุมเพียงเสี้ยววินาทีได้ หึๆ...เลือด...ของกุหลาบแดง จากหัวใจ หึๆๆๆๆ”

“เงียบ!!!” เคียวในมืออาคาชิตวัดอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน เจิ้งเบิกตากว้าง

เพราะหากเขาหลบไม่ทัน...สิ่งที่จะถูกเฉือนจะเป็น...มือของเขาเอง

“ฉันฆ่านะ...” อาโอมิเนะพึมพำ ดวงตาสีน้ำเงินกลายเป็นสีโลหิต เล็บสีแหลมยาวพร้อมดาบในมือที่กลายเป็นสีแดงดั่งโลหิต...

“ฆ่า...” มุราซากิบาระว่า จิตสังหารคลุ้งไปทั่งบริเวณ

“รักษาได้ไหมชินทาโร่?”

“ไม่...ทำยังก็ไม่ฟื้น เสียเลือดเยอะไป”

“คากามิคุง...”

“ชิน...ผูกสัมพันธ์ซะ” เสียงสั่งของท่านราชาทำให้มิโดริมะขมวดคิ้ว ก่อนจะยกยิ้ม

เขามีวิธี...ช่วยกุหลาบแดงในอ้อมแขนแล้ว

จะไม่ยอมให้คนๆนี้เป็นอะไรไปเด็ดขาด

“คุโรโกะ คิเสะ ดูแลเจ้าพวกนั้นด้วย”

หมายถึงอย่าอาละวาดทำลายไปเสียก่อน

“ไม่รับปากนะฮะ” คิเสะบอกเสียงเรียบ ดวงตาไม่มีแววล้อเล่นเหมือนทุกที จริงจัง กระหายโลหิต และ...บ้าคลั่ง

“คากามิคุง...จะ...”

“ฉันรับปาก...หมอนี่จะต้องตื่นมาร้องหาของกินแน่นอน” มิโดริมะว่าอย่างจริงจัง

“ชิน...ช่วยไทกะให้ได้ ช่วยให้ได้นะ” คนเป็นพ่อกุมมือลูกชายแน่น มือนั้นเย็นเฉียบจนน่ากลัว

เขารู้ดีว่าหากทั้งโลกนี้คนเดียวที่สามารถช่วยไทกะได้...มีแค่ผู้สืบทอดพลังรักษาอย่างมิโดริมะเท่านั้น

“เขาเป็นหัวใจของผม เป็นหัวใจของพวกเรา” คนยิ้มยากยิ้ม ยกร่างเบ็นชืดขึ้นในอ้อมแขนก่อนจะหายวับไปในพริบตา

“เซย์จูโร่...อย่าฆ่า”

“หากไทกะฟื้น...ผมจะไม่ทำ” แสยะยิ้ม เพลิงสีดำยังคงลุกไหม้ หิมะที่โปรยปรายลงมาถูกหลอมละลายจนไม่อาจตกสู่พื้น

“หนึ่งชีวิต...แลกหนึ่งชีวิต พวกผมไม่ใช่คนดี” คุโรโกะต่อ “ซานาดะ เจิ้ง กล้าแตะต้องคนสำคัญของพวกผม...แตะต้องคากามิคุง ไม่อาจอภัยได้จริงๆครับ”

“ต่อให้ต้องประมือกับท่านราชา” คิเสะยักไหล่ “พวกผมก็มั่นใจนะฮะว่าจะไม่แพ้”

“หึ” ท่านราชาที่ถูกเด็กๆท้าทายหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมทอประกาย

แม้จะรู้สึก...ภูมิใจ

ลูกชายและลูกศิษย์ที่เลี้ยงมา สอนมากับมือ เติบใหญ่จนน่าภูมิใจจริงๆ

“แล้วแต่...”

ที่พวกเขาไม่ยอมเคลื่อนไหว ต่อให้รู้...ก็เพราะนี่ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขา เจิ้งต้องการเฮียวเซย์ เขาก็ปกป้องคนของเขา หน้าที่ปกป้องกุหลาบแดงอีกคน...เป็นของเด็กพวกนี้

หากยังยื่นมือเข้าช่วยทุกครั้ง...ก็ไม่โตกันพอดี

“ถ้าจะฆ่าเขา...ฉันจะ...ลงมือเอง” เสียงของหญิงสาวเอ่ยขึ้น มือเรียวสั่นระริก กัดปากตัวเองจนเลือดออก

“ท่านแม่...”

“ฉันจะลงมือเอง”

เธอรักเขา...แต่ทำไมคนๆนั้นถึงเป็นแบบนี้เสมอ หลอกใช้หัวใจของคนที่รักตน ไม่ว่าจะเป็นเธอ ไม่ว่าจะเป็นชิรายูกิ ต่างก็...เป็นผู้หญิงที่โง่งมทั้งนั้น

น่าอิจฉาเฮียวเซย์นัก...ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ หัวใจของเจิ้งก็มีแค่เฮียวเซย์คนเดียว...

แต่...การรักและอยากครอบครองจนบ้าคลั่งนั่น...ก็...น่ากลัว

“เรนะ...อย่า” เฮียวเซย์ห้ามดึงมือหญิงสาวแน่น “ถ้าทำแบบนั้นเธอจะเจ็บปวดนะ เธอเป็นเพื่อน...แล้วฮิเมะก็บอกให้ฉันดูแลเธอ”

การฆ่าคนที่รักกับมือ...นั้นก็เท่ากับ...ฆ่าหัวใจตัวเอง

“อยู่เฉยๆ” ท่านราชาบอก กางมือส่งพลังสีเขียวไปรักษา

“นั่นสิครับ...ถ้าคุณเข้าไปขวาง เดี๋ยวอาโอมิเนะกับมุราซากิบาระคุงจะโมโหเอา แล้วพาลคุณอีกคนนะครับ” คุโระโกะส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงปราม

“ให้เป็นเรื่องของพวกเราดีกว่าฮะ” คิเสะยักไหล่ “หรือจะพูดให้ชัดๆคือ...คนอายุมากน่ะ ไปพักเถอะฮะ แบบเนี่ย” หญิงสาวหรี่ตานิดๆ

กวนประสาทเหมือนพ่อไม่มีผิด!!

“เฮียวเซย์...ลูกนาย” มือเรียวสั่นไหว แม้จะไม่มีสติ...แต่จำสัมผัสตอนนั้นได้ ดาบที่ยังมีเลือดเปรอะเปื้อน...โลหิตจากกุหลาบแดงที่บริสุทธิ์ที่สุด

“ไทกะจะไม่เป็นอะไร...นั่นไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ... ลูกชายของฉัน...มีอัศวินที่พร้อมยื่นมือเข้ามาปกป้องเสมอ” ยกยิ้มน้อยๆ “ไม่ต้องห่วง...จริงๆนะ เจ้าเด็กพวกนี้...ไม่มีทางปล่อยให้ไทกะเป็นอะไรไปหรอก...”

“ท่านแม่...ไม่เป็นไรหรอกครับ...พักเถอะนะครับ” หญิงสาวยิ้มรับความห่วงใยจากคนรอบตัว ก่อนส่ายหน้า

“แม่...มีเรื่องต้องทำ” เธอ...ควรจบมันได้สักที

“วุ่นวาย” เสียงเย็นว่าก่อนมือเย็นๆจะฟาดลงบนท้ายทอยหญิงสาวอย่างรดวเร็ว ร่างนั้นทรุดลงบนอ้อมแขนชินนุที่รับไว้ได้ทัน “พาไปไกลๆ” เอ่ยสั่งแบบไม่ไว้หน้า

“ตาแก่...ทำงั้นได้ไงอ่ะ”

“พอใจ...”

“กวนประสาท!!

“เฮ้อ...คุโรโกจจิเราเองก็มากางอาณาเขตกันเถอะฮะ เดี๋ยวสองคนนั้นอาละวาดหนัก เอ่อ...รวมอาคาชิจจิไปด้วยก็ได้ฮะ”

“นั่นสิครับ...ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเก็บกวาดสักหน่อย” พึมพำเบาๆก่อนอาณาเขตอันทรงพลังจากสองหนุ่มแวมไพร์เลือดแท้จะครอบคลุมไปทั่วบริเวณ เพื่อนๆมองหน้ากัน

“หึ...เต็มที่สินะ” อาโอมิเนะแสยะยิ้ม

“ช่าย...เต็มที่ได้เลย” มุราซากิบาระส่งรังสีอึมครึม

“ผมฆ่า...แน่” กลิ่นไอสังหารคลุ้งไปทั่ว กดดันจนหายใจไม่ออก ดวงตาของท่านราชาสบกับดวงตาของคนในอ้อมแขนก่อนจะก้มลงจุมพิตเบาๆที่เรียวปากนั้นเบาๆ

“ทุกอย่าง...กำลังจะ...จบ”

“อืม...”

อดีตที่ยาวนาน...ได้เวลาสะสางสักที





     ไม่ทันวันเสาร์จนได้ T_T ไม่ต้องห่วงไทจังนะคะ ไม่เป็นอะไรหรอกกกกก เรามีแวมไพร์ที่เก่งเรื่องการรักษามากกกกก แล้วนี่ก็จะเป็นการรักษาแบบพิเศษด้วยยยยยย >////< 


 ลง Intro Aokaga ไว้ค่าาาาาาา>>>>>>>


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5657 Shipnielong (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 06:51
    อ่ยยยยย ตอนแรกนึกว่าจะดราม่าสะเเล้วค่ะ ดีใจที่หาทางช่วยน้องได้
    #5,657
    0
  2. #4711 yugjae10051 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 16:26
    คางามิ อย่าเป็นอะไรนะ
    #4,711
    0
  3. #3878 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 23:14
    อร้ายยยยยยยยยยยยยยยย 

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่าาาาาาา

    ก็รู้หรอกว่าคงไม่ตาย แต่จะทำยังไงอ่ะ ถึงจะช่วยไทกะได้

    เจิ้งรีบๆไปตายซะ!!! #อินไปอีก

    มาต่อเร็วนะคะไรต์เตอร์ มุคคุงยังไม่ทันได้ทำสัญญากับคากาจินเลยนะ
    #3,878
    0
  4. #3865 gemello (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 12:07
    ทุกคนสู้ๆ
    ชินจังช่วยไทกะให้ได้นะ
    #3,865
    0
  5. #3863 HibariFuyu (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 11:44
    เอามันให้ทรมานสุดๆไปเลยนะพวนนาย!!!!!

    ชินจังช่วยไทจังให้ได้นะ!!!!
    #3,863
    0
  6. #3861 seisho (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 10:42
    มิโดริมะจะทำยังไงงงงงงงงง
    #3,861
    0
  7. #3857 คิมดงจุน (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 09:36
    ผูกสัญญาไทกะต้องรู้สึกตัวไม่ใช่เหรอ ชินจังจะทำยังไงหว่า
    #3,857
    0
  8. #3852 oor1827 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 03:06
    สนุกม๊ากมากค่าา~~~^^
    ลุ้นมาก ว่าไทกะจังจะเป็นอย่างไงต่อ!!
    สู้ๆๆนะคะไรต์เป็นกำลังใจให้จ้า(^u^)//
    #3,852
    0
  9. #3850 codep (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 02:18
    หุหุหุ มิโดริมะจะรักษายังไงนาาา > q <

    สู้ ๆ นะคะไรต์ !!!! 
    #3,850
    0
  10. #3849 Bark_mnr (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 01:51
    ชินจะรักษาแบบไหนล่ะนี่ 55555555
    #3,849
    0
  11. #3845 milk (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 12:12
    ทิ้งค่ะ ทิ้งสุดๆค้างสุดๆมาต่อเถอะค่ะ //วอนเลยน่ะค่ะ มันรุสึกหน่วงๆเนอะ
    #3,845
    0
  12. #3841 NUT (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 20:35
    ไทกะของชั้นจะเป็นไรมั้ยเนี่ย
    #3,841
    0
  13. #3835 Nonamesssss (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 12:43
    ไรต์มาต่อเร็วๆๆๆน่าค่าาาาาา
    #3,835
    0
  14. #3834 Ts. (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 18:43
    O_o เงิบค่ะ พูดไม่ออกเลย แงงงคากามิอย่าเป็นอะไรน้าาาT^T
    #3,834
    0
  15. #3833 Bark_mnr (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 22:19
    เงิบกิน... คากามิ ฮืออ
    #3,833
    0
  16. #3831 Taiga-jun (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 17:49
    0_0!!
    #3,831
    0
  17. #3829 Shin Night (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 10:55
    คากาจิน!!!!!ทำไม ทำไมละคากาจินโดนแทงได้ไง!!!
    #3,829
    0
  18. #3826 คิมดงจุน (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 06:59
    นี่มันระเบิดนิวเคลียร์แล้วค่ะไรท์!!!! โคตรค้างเลยโอ้ยยยย
    #3,826
    0
  19. #3824 thairnee1234 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 06:03
    ไทจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อย่าตายนะ!!!!!!! แกกกกกกกกกกกกกก!!!!!เจิ้งงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!
    #3,824
    0
  20. #3818 gemello (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 19:27
    เย้ยยยย!!!!! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??? ทำไมไม่คลายอ่ะ 
    คางามิห้ามตายนะเว้ยยยย
    #3,818
    0
  21. #3815 Halloween 01 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 16:11
    ต่อเร็วๆนะฮับ
    #3,815
    0
  22. #3812 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 08:58
    รอนะคะ
    #3,812
    0
  23. #3808 misaki9989 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 06:34
    ม่ายยยยยยยย
    #3,808
    0
  24. #3806 HOMzaXXX (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 06:10
    ว่าแล้ววววววววววมันต้องจบไม่สวยแน่เลยยยยยยยยยยยย
    ยิ่งกว่าวางบอมเลยค่ะ
    เกิดเป็นโกโก้ครั้นเลยยย
    #3,806
    0
  25. #3801 preaw231 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 04:09
    โอ้มายก็อดดดดด ขาดสติกันหมดแน่ๆเลย โอ้ยยย อยากอ่านต่ออออ
    #3,801
    0