fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 53 : Special 1 year : に....むらさき : มุราซากิบาระ อัตสึชิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    13 พ.ค. 59





มุราซากิบาระ อัตสึชิ  X คากามิ ไทกะ

 

“คุณชาย...คุณชายมุราซากิบาระ ได้เวลาตื่นแล้วครับ!!” น้ำเสียงเรียกแฝงแววหงุดหงิดมือก็กระชากผ้าม่านเนื้อดีออกเต็มแรง ให้แสงแดดสาดส่องไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะทำให้คนบนเตียงตื่นเลยแม้แต่น้อย

“นี่!! ถ้านายไม่ตื่น ก็ไม่มีอะไรให้กินแล้วด้วย ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้คุณชายงี่เง่า!!” พอเอ่ยถึงเรื่องของกิน...ดูเหมือนจะทำให้ร่างบนเตียงปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย เห็นว่าเป็นพ่อบ้านประจำตัวมือแกร่งก็ฉวยหมับตรงที่แขนออกแรงดึงเพียงนิดเดียว คนที่กำลังโวยวายก็หล่นลงบนเตียงกว้าง

และเพียงพริบตาเดียวร่างสูงใหญ่ก็พลิกกายขึ้นคร่อม พร้อมริมฝีปากที่ทาบทับลงบนเรียวปากนิ่มอย่างไม่ออมแรง

“อื้อออ!!” มือเรียวตีแผ่นหลังกว้างประท้วง เพราะความแสบ...

แม้ไม่ได้รุกล้ำเข้าไปข้างใน แต่การถูกขยี้แบบนี้มันก็เจ็บ

เมื่อได้ลงโทษจนพอใจแล้วมือแกร่งก็ปล่อยออก

 “อย่าหนวกหูตอนเช้าสิ...ไทจิน”

“ไอ้บ้า!! นายน่าจะมีคำพูดอื่นที่ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือไง หา!!” คนถูกเรียกไทจินโวยวาย ยกมือเช็ดปากตัวเองแรงๆ

“โวยวาย...ทำไม...ฉัน...จะนอน”

“แหกตาดูว่านี่มันกี่โมงกี่ยาม!!

“อืม...นี่บ้าน...ฉัน”

“ตื่นโว้ย!!” คนผมม่วงหัวยุ่งๆ เคาะศีรษะตัวเองแรงๆอย่างหงุดหงิดเล็กๆ

บางทีเขาไม่น่ารับพ่อบ้านขี้โวยวายคนนี้มาเป็นพ่อบ้านส่วนตัวเลยจริงๆ

แต่ใครใช้ให้ฝีมือการทำอาหารของคนๆนี้อร่อยกว่าทุกคนบนโลกกันเล่า!!

“ก็ด้ายยยย...ตื่น...ก็ได้” งัวเงียบอกก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง...ร่างกายเขานั้นสูงใหญ่ราวยักษ์ แข็งแรงและองอาจ เส้นผมยาวประบ่าสีม่วงที่ยุ่งเหยิง พ่อบ้านส่วนตัวกลอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะสวมชุดคลุมสีดำสนิทให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ ผูกรัดเชือกที่เอวเกร่ง แล้วเขย่งตัวขึ้นเพื่อจัดทรงผมยุ่งเหยิงให้เข้าทรง ดวงตาสีม่วงมองคนที่เตี้ยกว่าเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆลอยมาแตะจมูก

นุ่มๆอุ่นๆ...เหมือนกลิ่นนมเลย...ชอบจัง

ไหนจะดวงตาสีแดงเรียวสวยเหมือนสีของพระอาทิตย์อัสดงอีก...

หลายปีก่อนตอนมุราซากิบาระเข้าสืบทอดตระกูลท่านย่าของเขามอบพ่อบ้านส่วนตัวมาให้...คากามิ ไทกะ พ่อบ้านที่ไม่เหมือนพ่อบ้าน แม้จะใส่ชุดเครื่องแบบ...แต่ก็เหมือนขี้โวยวายก็เท่านั้น ไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ ที่สำคัญยังไม่เห็นหัวเจ้านายอีก...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมมาเป็นพ่อบ้าน...

“เน้~~~ ไทจิน...ทำไม...ไทจินถึงยอม...มาเป็นพ่อบ้านอ่า” มุราซากิบาระยกแขนขึ้น

“อ้าว...ฉันไม่เคยบอกเหรอ? ฉันมาตามหาพี่ชายที่ญี่ปุ่นอ่ะ...”

“พี่ชาย? ไทจิน...มีพี่...ชาย?”

“อื้อ...ไม่ใช่พี่แท้ๆหรอก พี่น้องร่วมสาบานมั้ง”

“อ่ะ...อือ...”

“วันนี้มีพาสต้าเส้นหมึกดำ ครีมสตูว์ สตรอเบอร์รี่ราดน้ำผึ้ง ทงคัตสึทอด เทมปุระแกงกะหรี่ มีทาร์ตผลไม้รวม พายน้ำผึ้ง เออ...เมื่อวานนายบ่นอยากกินสตรอเบอร์รี่สมูท ฉันทำไว้แล้ว ตื่นสายมันก็ละลาย แล้วทีนี้ก็มาบ่นว่าฉันอีก!

“อ่า...” มุราซากิบาระเกาแก้ม

“ไทจิน...เป็นพ่อบ้าน...ของฉัน” คากามิที่แต่งตัวให้อีกฝ่ายเสร็จแล้วถอยออกมาเล็กน้อย

“ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นพ่อบ้านให้นายไปได้นานแค่ไหนนะคุณชาย...เพราะหากฉันเจอทัตสึยะ...เจอพี่ชาย ฉันก็จะกลับอเมริกาทันที”

ใจหาย...ยอมรับเลยว่าฟังอย่างนี้แล้วรู้สึกใจหาย

ไทจินเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของเขาไม่ใช่เหรอ? จะไปจากเขาน่ะ

เขาไม่ยอมหรอกนะ!!

     

“ไทจิน...จะ...ไป?”

“ออกไปข้างนอกน่ะสิ...หน้าที่ฉันตอนนี้หมดแล้วนี่” คากามิยักไหล่อย่างไม่สนใจ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีม่วงหรี่ลงนิดๆ

“อือ...ฉันจะออกไป...ข้างนอก” เสียงงึมงำว่า สั่งพ่อบ้านอีกคน “จับตาดู...ไทจิน”

ไม่มีทางที่จะปล่อยไปหรอกนะ!!

 

รถสปอร์ตคันหรูสีแดงเข้มเคลื่อนอย่างช้าๆ ตามร่างของคนผมแดง มุราซากิบาระหรี่ตา ไทจินร่าเริง...สดใส ยามที่เดินท่ามกลางผู้คนก็มีเอกลักษณ์โดดเด่น

“ไทกะ!” เสียงเรียกที่ทำให้คากามิหันไปมองก่อนจะยิ้มกว้าง

“ทัตสึยะ...”

“เอ้าๆ...อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็หกล้มไปหรอก”

“อย่ามาทำเหมือนฉันเป็นเด็กน่า นายก็อายุมากกว่าฉันปีเดียวเองนะ!” ฮิมุโระ ทัตสึยะที่ยืนพิงบิ๊กไบค์สีดำคันโตยกยิ้มอย่างอ่อนโยน

Miss you Bra.

Miss you too.” แล้วการสนทนาก็กลายเป็นภาษาอังกฤษให้คนที่เปิดหน้าต่างรถแอบเนียนฟังเบ้ปาก แม้เขาไม่ใช่คนฉลาดแต่ก็ไม่ได้โง่มากมายถึงขนาดฟังภาษาอังกฤษไม่ออก แต่นี่เล่นไฟแล่บสำเนียงเป๊ะเว่อร์เขาฟังออกบ้าง ไม่ออกบ้าง แต่ที่มุราซากิบาระรู้แน่ๆเลยคือ...

สายตาของพี่ชายต่างสายเลือดที่มองพ่อบ้านส่วนตัวของเขานั้นไม่ใช่สายตาที่พี่ชายมองน้องชาย...ดวงตาสีเทานั้นเปี่ยมไปด้วยความรัก ความอาทร ความห่วงหา...

มันเป็นดวงตาที่ใครสักคนใช้มอง...คนตัวเอง...รัก

สายตาที่เขา...ไม่ชอบใจ

หงุดหงิด...

บอกตัวเองในใจ จนคนขับรถเริ่มหน้าเสียและอยากลุกหนีเต็มที คุณชายของพวกเขานั้นอารมณ์ร้ายแค่ไหนใครๆก็รู้...ลองไม่พอใจหรืออยากได้อะไรขึ้นมาสักอย่างมีคนห้ามอยู่ที่ไหน...ที่ผ่านๆมาก็มีแค่พ่อบ้านประจำตัวอย่างคากามิ ไทกะ นั่นล่ะที่สามารถขึ้นเสียงใส่คนๆนี้โดยไม่ถูกว่าอะไร...

ถ้าเจอพี่ชายก็จะกลับอเมริกา คำบอกของพ่อบ้านประจำตัวยังก้องอยู่ในหัว ตอนนี้พ่อบ้านของเขาก็เจอเจ้าพี่ชายคิดไม่ซื่อนั่นแล้ว...

ไทจินจะกลับอเมริกางั้นเหรอ จะไม่ได้ทานอาหารอร่อยๆฝีมือคากาจินแล้ว?

เหอะ!! อย่าหวังว่าเขาจะยอม

“คุณ...ย่า” มุราซากิบาระกดโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคนทันที พูดคุยกันสองสามประโยครอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนักก็ปรากฎบนเรียวปากของคุณชายหน้ามึน ก่อนจะสั่งให้คนออกรถและทิ้งไว้เพียงดวงตาคมกล้าที่มองพ่อบ้านของตนจนจนลับตา...

     

“กลับมาเกือบค่ำเลยแฮะ” คากามิพึมพำ เหลือบมองท้องฟ้าสีส้มที่กำลังจะกลายเป็นสีดำสนิทเพราะม่านราตรีกาลก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างคุ้นชิน เมื่อปีก่อนตอนเขามาญี่ปุ่นใหม่ๆเพื่อตามหาทัตสึยะโดยที่ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ก็บังเอิญได้เจอหญิงชราท่าทางใจดีคนหนึ่ง คากามิช่วยอีกฝ่ายจากโจรขโมยกระเป๋า ท่านเลยใจดีให้คากามิมาพักด้วยที่นี่

ไอ้เขาก็แสนจะเกรงใจเลยบอวก่าจะทำงานชดใช้ สุดท้ายจึงถูกจับผลัดจับผลูไปเป็นพ่อบ้านประจำตัวของหลานชายจอมเอาแต่ใจอย่างเจ้าหัวม่วงนั้น เอะอะก็ใช้กำลัง เอะอะก็เอาแต่ใจ ยิ่งไม่พอใจเขามากๆก็กระชากมาจูบ ทำเหมือนเขาเป็นของกิน!!

แรกๆคากามิก็หงุดหงิดจนอยากฆ่าหมอนี่หรอก แต่พอนานๆเข้าก็เข้าใจว่ามันเป็นนิสัยเสียๆของคุณชายจอมเอาแต่ใจ เขาเลยพยามทำเป็นไปไม่สนใจ หน้าที่ของเขาก็แค่ปลุกให้มุราซากิบาระตื่น เตรียมอาหารสามมื้อให้อีกฝ่าย ส่งเจ้าตัวยักษ์เข้านอน ก็แค่นี้ เพราะอย่างนั้นในแต่ละวันคากามิจึงมีเวลาว่างพอที่จะออกไปตามหาพี่ชาย...เขาเพิ่งเจอทัตสึยะเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เอง

“กลับมา...แล้วเหรอ?” น้ำเสียงง่วงๆงุนๆ อันเป็นเอกลักษณ์พร้อมมือใหญ่ที่กำลังส่งขนมหน้าตาประหลาดเข้าปาก ดวงตาคมนั้นจ้องมองมาทางเขา

“อืม...นายหิวหรือยัง แต่นี่ก็ยังไม่ได้เวลาตั้งโต๊ะนะ”

“ไทจิน...ไปไหนมา?”

“ไปธุระของฉันบ้างสิ...จะให้อยู่เฝ้านนายหรือไง”

“ฮึ! ไทจิน...มานี่” คิ้วเข้มๆสีม่วงงอเข้าหากัน ก่อนออกคำสั่ง คากามิเลิกคิ้วรับรู้ว่าเจ้านายเฉพาะกิจของตัวเองกำลังหงุดหงิด...แต่ไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากอะไร เพราปกติเจ้าหมอนี่ก็มักทำสีหน้าบึ้งตึงและกินแต่ขนมจนน่ากลัวว่าจะเป็นเบาหวานตายเอาสักวัน

“อะไร?...จะเอาอะไรอีกหืม?”

“เจอ...พี่ชาย...แล้ว?”

“ห่ะ...ทัตสึยะน่ะเหรอ ก็เจอแล้วน่ะสิ!

“จะกลับ?”

“หา? นี่อะไรของนายอ่ะ ทำไมวันนี้จู่ๆก็มาสัมภาษณ์กันได้”

“ไม่ให้ไป” มือแกร่งรวบเอวคากามิแน่นก่อนจะยกสูงขึ้นจนเท้าไม่ติดพื้น

“เฮ้ย!

“ไทจินเป็นของ...ฉัน ห้ามไปไหน!

“เดี๋ยวๆนี่มันเรื่องอะไรกัน?”

“ห้าม”

“เอ้า! ไม่ฟังอีก!” คุณชายตัวยักษ์ยกร่างคากามิขึ้นอย่างสบายๆ ก่อนจะเดินผ่านเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านไปอย่างไม่สนใจสายตาตกตะลึง จากนั้นก็โยนพ่อบ้านส่วนตัวลงบนเตียงกว้างของตัวเอง ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างสูงโปร่งและกักขังไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง ดวงตาสีม่วงที่มักง่วงงุนและปรือๆอยู่เสมอนั้นคราวนี้ฉายแววจริงจังและโคตรจะเอาแต่ใจ

“เป็นอะไรของนาย?”

“ไทจิน...จะไป...อเมริกา”

“ก็ไม่ใช่ตอนนี้สักหน่อย ทัตสึยะเองก็มีงาน มีเรียนที่ญี่ปุ่น อ๊ะ! เดี๋ยวนะ...แล้วนี่นายรู้ได้ยังไงอ่ะว่าฉันเจอทัตสึยะ?”

“ฮึ!” ร่างสูงใหญ่พ่นลมออกจากจมูกเหมือนเด็กๆๆ ถึงจะยังงงๆแต่พอเห็นกริยานั้นคากามิก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

ก็คุณชายจริงๆนั่นล่ะ เอาแต่ใจเสียขนาดนี้...

“ห้ามไป...นะ”

“ฉันเป็นแค่พ่อบ้านชั่วคราว...เดี๋ยวก็ต้องกลับ...อื้ออออ!!” ไม่ทันได้พูดจบคนแรงเยอะก็ทาบทับริมฝีปากตัวเองมาแรงๆราวกับไม่อยากฟังอะไรก็ตาม กัดปากคากามิเบาๆทำให้คนด้านล่างต้องเผยอเรียวปากออก สบโอกาสกับปลายลิ้นเรียวที่สอดแทรกเข้าไปชิมความหวานข้างใน คุณชายจอมเอาแต่ใจเลาะชิมไปทั่วดูดดุนปลายลิ้นไร้เดียงสาจนหายใจแทบไม่ทัน

“แฮ่กๆ” มือเรียวทุบแผ่นหลังแกร่งเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก จนร่างสูงต้องผละออกอย่างเสียดาย ปลายลิ้นเชื่อมกันด้วยหยาดน้ำใสก่อนจะขาดสะบั้นลง มือแกร่งปาดเรียวปากสีพีชเบาๆด้วยท่าทางเร่าร้อนที่คากามิหน้าแดง

“ทำอะไรของนายเนี่ย!!” ถึงปกติเขาจะถูกหมอนี่จูบบ่อยๆเวลาไม่พอใจ แต่ไม่เคย...ขนาดนี้

“ไทจิน...เป็นของฉัน ไม่ให้ไป”

“ห่ะ” ยังงงอยู่

“ของฉัน!!” ว่าอย่างเอาแต่ใจก่อนจะล้มทับคากามิอีกครั้ง

“เฮ้ย!!

“อย่าไป...นะ...” เสียงทุ้มออดอ้อนราวเด็กน้อย ให้คากามิเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะเบาๆ

นี่กลัวเขาจะกลับอเมริกาขนาดนั้นเลย?

“ทำไม...กลัวไม่มีพ่อบ้านที่ทำอาหารอร่อยถูกใจนาย?”

“ฮื่อ...ฉันไม่อยากได้...พ่อบ้านคนอื่น”

นอกจากไทจินของเขาคนเดียว

“แล้ว?”

“อยากให้ไทจินอยู่ อยากให้ไทจินทำอาหาร อยากกอด อยากกิน...” ส่ายหัวไปมากับซอกคอคากามิ

เหมือนแมว...ไม่สิ...หมายักษ์กำลังอ้อนอยู่ชัดๆ

“นายมันเอาแต่ใจจะตาย ผีเข้าผีออก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย”

“ฮื่อออออ” มุราซากิบาระผละออกมาทำหน้าบึ้ง ก่อนจะจูบปากน่าตีแรงๆ

“ว่าฉันอ่ะ...”

“ก็ว่านายนั่นแหละ” คากามิหัวเราะ เอื้อมมือกอดคุณชายร่างยักษ์แล้วลูบหัวเบาๆ “อย่างอแงสิ”

“เหมือนที่ไทจังว่านะอัตจัง...อย่างอแงสิ” เสียงนุ่มๆของหญิงชราดังขึ้นมา ทำให้คากามิผละออกจากร่างสูงอย่างรวดเร็ว แต่ไม่อาจทำได้ เพราะมือแกร่งนั้นเกาะร่างหอมไม่ยอมปล่อยให้คากามิทำสีหน้าลำบากใจ ส่วนเจ้าตัวน่ะหรือ มีการค้อนขวับชนิดที่หญิงชราซึ่งยังแข็งแรงดีอยู่ยกยิ้มขำ

“ปล่อยไทจังก่อนดีไหม?” ร่างที่ยังดูคล่องแคล่วเพียงแต่มีผมขาวเต็มศีรษะเดินมานั่งข้างเตียง

“ไม่เอา...ย่า...ช้า”

“นี่ย่าก็รีบมาแล้วนะ” หัวเราะหลานชายตัวแสบ ที่ให้คนโทรฯ  ไปเร่งอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ข่าวว่าพ่อบ้านคนสำคัญกำลังจะ...กลับอเมริกา

ตอนให้ไทจังเป็นพ่อบ้านยังทำสีหน้าเหม็นเบื่ออยู่เลย ดูตอนนี้สิ...

“คุณย่า? ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะ?” คากามิงง “ไม่ใช่ว่ากำลังพักร้อนอยู่ที่ต่างประเทศเหรอ”

“ย่าได้ยินว่าไทจังของย่ากำลังจะกลับอเมริกาน่ะสิ...ย่าคิดถึงนะ ไม่อยากให้ไปเลย” หญิงชราพูด ส่วนมุราซากิบาระก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ให้คากามิหรี่ตานิดๆ ถึงเขาไม่ค่อยฉลาด แต่เรื่องนี้เดาได้เลยว่า...ฝีมือใคร

“ยังไม่กลับได้ไหมจ้ะ...อยู่กับย่าก่อน ย่ารู้มาว่าพี่ชายไทจังก็มีงานที่ญี่ปุ่น มีเรียนที่นี่ด้วยนี่จ้ะ?”

สืบข้อมูลมาดีด้วย

“อ่ะ...เอ่อ...ก็...ครับ” ทัตสึยะก็บอกเขาเหมือนกันว่าตอนนี้กำลังไปได้ดี...เขาเองก็ไม่ได้บอกจะกลับไปเร็วๆนี้สักหน่อย แค่ได้เจอพี่ชายก็ดีใจแล้ว

“ไทจินยังอยู่กับฉัน?”

“ก็อยู่นั่นล่ะ...นายไม่ฟังให้ดี ไปตามคุณย่ามาทำไมเดือดร้อนท่านเนี่ย เฮ้! หายใจไม่ออกนะ!” ประท้วงเสียงดังเพราะอ้อมแขนแกร่งนั้นรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม ขายาวก็ก่ายร่างเขาจนจมไปกับตัวของมุราซากิบาระ โผล่มาแค่สีหน้าลำบากใจที่หญิงชราหัวเราะลั่น

“ฮะๆ เอาล่ะๆ ไทจินก็ดูแลคุณชายให้ดีนะ เดี๋ยวย่าลงไปรอข้างล่าง มาทั้งทีก็ชิมอาหารฝีมือไทจังหน่อยดีกว่า หึๆ...อัตจังอย่าทำตัวเหมือนหมีสิจ้ะ” บ่นหลานชายที่กลายร่างไปเรียบร้อยแล้ว

“ไทจิน...หอม ตกลง...ไม่กลับ?”

“ก็...อีกนานอ่ะ...เฮ้ยๆ” พูดไม่ทันขาดขำ เจ้าหมียักษ์ก็จัดการปิดปากสีพีชด้วยปากตัวเอง ดูดชิมราวกับหมีหิวโหย ภายในใจกำลังคิดว่าทำยังไงถึงจะกันพ่อบ้านของเขาออกห่างจากเจ้าพี่ชายคิดไม่ซื่อนั่นได้

เหอะ! ไทจินน่ะเป็นของเขานะ!! อย่าให้เจอหมอนั่น...จะจัดการแน่ๆ

แต่ตอนนี้...ขอจัดการพ่อบ้านส่วนตัวนี่ก่อน...

 

 >>>>>> มีอีกตอนนะคะ ^________^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5522 Tenpointe (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 01:09

    เป็นเด้กดื้อน้าาาาาาา น่าร้ากกกก

    #5,522
    0
  2. #4877 Nut .. (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:09
    มุคคุงโคตรน่ารัก
    #4,877
    0
  3. #3778 Tasanee Buram (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:43
    หมายักษ์.555
    #3,778
    0
  4. #3670 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 17:57
    คุณชายขี้อ้อน น่ารักมากอ่ะ 555+++++
    มึนตลอดจริงๆ 555+++
    #3,670
    0
  5. #3669 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 17:46
    คุณชายขี้อ้อนมากกก น่ารัก
    #3,669
    0
  6. #3664 Shin Night (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 14:55
    อ้าย!!!มุราจินหน้ารักที่สุดเลย
    #3,664
    0
  7. #3659 คิมดงจุน (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 12:20
    โคตรอ้อนนน5555 คิดถึงไรท์มากมายยย
    #3,659
    0
  8. #3658 gemello (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 11:41
    มุราซากิบาระใจเย็นๆ คางามิแบนแล้วมั้งนั่น น่ารักดีค่ะ มุคคุงเหมือนเด็กเลย
    #3,658
    0
  9. #3642 Fahmai (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 07:17
    ฟินนนนน
    #3,642
    0
  10. #3634 codep (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 01:46
    โง้ยยยยยยอ้อนขนาดนี้คางามิไม่กลับแล้วละ 5555
    #3,634
    0
  11. #3630 cumira (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 01:03
    อัตสึชิน่ารักกกก แล้วก็มึนมากด้วย
    เสือน้อยคงไม่ได้กลับอเมริกาแล้วมั้ง รวบหัวรวบหางเลยนะ
    คิดถึงไรต์มากอ่าา
    #3,630
    0