fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 52 : Special 1 year : いち....みどり : มิโดริมะ ชินทาโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    22 เม.ย. 59





kuroko no basket

Title : SP. 1 year >>>>> Midokaga

Midokaga (มิโดริมะ ชินทาโร่ x คากามิ ไทกะ)


 

มิโดริมะ ชินทาโร่ X คากามิ ไทกะ

 

      คฤหาสน์หินอ่อนหลังงามที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางพื้นที่นับพัน ทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มและต้นไม้น้อยใหญ่ให้ความร่มรื่น ดอกไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมและแย่งกันโดดเด่น...ถัดไปจากตัวคฤหาสน์งามคือเรือนกระจกกว้างใหญ่ที่เพาะเลี้ยงแต่ดอกไม้พันธุ์หายาก...ไม่ว่าจะเป็นกุหลาบดำ นกกระสา หยาดน้ำค้าง และอื่นๆอีกมากมาย

“อาการวันนี้เป็นยังไงบ้าง?” เสียงทุ้มอ่อนโยนที่เอ่ยนั้นเข้ากับบรรยากาศ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีสูทสีดำสนิท ผูกเนคไทสีเขียวเป็นระเบียบ เสื้อผ้าเนี๊ยบกริบไม่มีมีรอยยับรอยย่นแม้สักรอย ไหนจะสวมทับด้วยชุดกาวน์สีขาวสะอาด...

ชุดของคุณหมอ

“ไม่ค่อยเจ็บแล้ว...แต่ฉันสนใจเสียเมื่อไหร่ล่ะ” เสียงตอบเรียบสนิท...ราวกับไร้ประกายของความมีชีวิตชีชา

เสมือน...คนพูด...หมดความหวังในโลกไปแล้ว

“ขอดูหน่อย...” ร่างสูงพลันย่อตัวลง มือแกร่งแตะข้อเท้าข้างขวาและซ้ายที่มีผ้าพันแผลสีขาวสนิทพันเอาไว้ เขากดเบาๆอย่างกลัวว่าข้อเท้านี้จะเจ็บ...ทำราวกับแก้วบอบบาง

“อาการดีขึ้นแล้วนี่...นายก็ขยันเดินเที่ยวเสียหน่อยสิ อย่ามัวแต่อยู่ในเรือนกระจกนี่”

“จริง...ออกไปเที่ยวได้?”

“อืม...ฉันเอารายการแข่ง NBA ที่นายอยากดูมาให้”

“หาง่ายขนาดนั้น?” เป็นรายการที่เพิ่งจะแข่งจบไม่หมาดๆเมื่อเช้าของอเมริกา ไม่น่าจะมีเทปการแข่งที่รวดเร็วมาถึงญี่ปุ่นได้นะ

“คนรู้จักฉันเขาเป็นผู้จัดงานนี้” มือแกร่งดันแว่น “จะดูเลยไหม”

“ได้ก็ดีนะ หน้าตาสดชื่นขึ้นนะคากามิ” มือแกร่งไล้กรอบโครงหน้าสีน้ำผึ้ง ดวงตาเรียวสีแดงราวกับสีของพระอาทิตย์ที่โชนแสงกล้านั้นยามนี้กลับนุ่ม นิ่ง ไม่มีประกายมีชีวิตชีวาเฉกเช่นในอดีต รูปร่างที่เป็นถึงนักกีฬาระดับแนวหน้าในญี่ปุ่นนั้นผอมลงจนโปร่ง เส้นผมสีแดงดำยาวประบ่าถูกมัดรวบไว้ด้วยไหมเล็กๆน่ามอง

“ถ้านายชอบขนาดนี้...ทำไมไม่ออกไปดูที่สนาม” คากามิยิ้มแตะมือแกร่งข้างแก้มตัวเองก่อนจะบีบเบาๆ

“ได้ดูแต่ไม่อาจลงไปเล่นด้วยได้...มันทรมานฉันเกินไปนี่”

คนถามขมวดคิ้ว “แล้วดู DVD นี่มันต่างกันตรงไหน?”

“นายอย่าขมวดคิ้วสิ...ทำอย่างกับฉันเป็นตัวปัญหา” จิ้มตรงหว่างคิ้วแล้วคลึงเบาๆ “คนเก่งอย่างคุณหมอมิโดริมะ ชินทาโร่ มาทำแบบนี้ฉันรู้สึกผิดนะ”

“นายไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับฉัน” มิโดริมะยิ้มพลางใช้จมูกสัมผัสแก้มนิ่มเบาๆ “ไปนอนดูตรงซุ้มไผ่หอมดีกว่า” ร่างคากามิถูกช้อนขึ้นเบาๆ เมื่อก่อนด้วยขนาดตัวที่ใกล้เคียงกันมิโดริมะมิอาจอุ้มไม่ไหว

แต่คากามิยามนี้...เปราะบางมาก...ราวแก้วที่พร้อมสลายทุกเมื่อ

จะว่าทำไมเอสคนเก่งของทีมเซย์รินถึงมีสภาพนี้...ย้อนไปหลังจบ ม.ปลาย คากามิประสบอุบัติเหตุที่ทำให้ขาทั้งสองข้างไม่สามารถใช้งานได้อย่างปกติ แม้จะเดินเหินได้แต่ก็อ่อนแรง...ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเล่นบาสฯ ที่เจ้าตัวรัก ไม่มีทางเลย...

ตั้งแต่นั้นมาคนที่สดใสร่าเริงก็กลายเป็นคนอึมครึม หมดอาลัยในชีวิต ดวงตาไร้ประกาย จวบจนมิโดริมะเข้ามาดูแล...พาอีกฝ่ายมารักษาที่บ้านของตน ใช้วิธีบำบัดเฉพาะทาง อาการของคากามิจึงดีขึ้นเรื่อยๆ...รวมถึง...

สายสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน แม้ไม่ได้ประกาศให้ใครรับรู้ แต่แหวนหลอมเพชรประดับพลอยสีตาของทั้งคู่ที่นิ้วนาวข้างซ้ายของทั้งสองคน...ก็เป็นสัญลักษณ์อย่างดี

“เดี๋ยวนะชิน” คากามิเลิกคิ้ว

“ทำไม?”

“นายจะดูด้วย?”

“ใช่...ฉันไม่มีเข้าเวร ไม่มีงาน นายจะได้ไม่เหงา”

“รู้นะ...แต่ทำไมต้องให้ฉันนั่งตักนาย” นี่คือสิ่งที่เขาสงสัยต่างหากเฟ้ย! เพราะเจ้าคนผมเขียวพาเขามายังซุ้มไผ่หอมที่มิโดริมะอุตส่าห์ให้คนไปหามาจากเมืองจีน นำไม้มาสร้างเป็นซุ้มสวยงามพร้อมเบาะบุนวมเยื่อใย่ไผ่การันดีว่าดีต่อสุขภาพ กับกลิ่นหอมอ่อนๆของไผ่ชวนให้จิตใจผ่อนคลาย

“ฉันอยากกอดนาย” จอ LCD ที่ฝังไปติดกับกระจกขนาดใหญ่แบบเห็นภาพชัดทุกมุม เป็นการแข่งที่น่าตื่นเต้นนะ คากามิทำสีหน้าเหมือนครั้งสมันตอนม.ปลายที่เจอคู่แข่งแก่งๆ ให้ดวงตาสีเขียวที่กำลังจ้องมองพลันยกยิ้มน้อยๆ

เขาหวังอยากเห็นรอยยิ้มแสนเจิดจ้านั่นอีกครั้ง...และคาดหวังว่าไม่นานคงได้เห็น

รวมถึงปรารถนาให้เป็นของตน

ทั้งคู่นั่งมองการแข่งขันโดยไม่พูดอะไร ใช้เวลาไปเรื่อยๆ จวบจนการแข่งจบคากามิก็ยิ้มขื่นๆ “ฉัน...”

เขาอาจได้ยืนตรงนั้น...ในสนามของ NBA ที่ใฝ่ฝัน อาจได้ปะทะฝีมือกับคนเก่งๆ...ตื่นเต้นและวาดลวดลายในสนาม

“นายจะหาย ฉันจะรักษานายเอง” เสียงทุ้มเอ่ยคำมั่นพร้อมจุมพิตที่ทาบทับลงมาบนเรียวปาก คากามิพลันหลับตาลงตอบรับจูบหวานๆที่เริ่มเปลี่ยนเป็นร้อนแรงนั้นอย่างเต็มใจ

เขาเคยหมดหวัง...เคยแทบจะทิ้งทุกอย่างไปแล้ว

แต่ในวันนั้นมิโดริมะกลับปรากฏขึ้นที่โรงพยาบาลใน LA บอกว่าจะดูแลและรักษาให้เขาหายเอง...อีกฝ่ายเป็นถึงคุณหมอที่การันตีด้วยชื่อเสียงระดับแนวหน้าและคนคุ้ยเคยในอดีต คากามิจึงไว้วางใจ...และพบว่า...เขาวางใจถูกคน อาการของเขาดีขึ้นเรื่อยๆ ทั้งข้อเท้า...และร่างกายเริ่มกลับมามีพลังเมื่อทำตามที่มิโดริมะแนะนำ ทั้งความอ่อนโยน อบอุ่น ที่อีกฝ่ายมอบให้เสมอ ทำให้คากามิวางหัวใจไว้บนฝ่ามือนั้นอย่างไม่ลังเล

“อ่ะ...อือ...ชิน” เรียวปากสีพีชครางแผ่ว กับสัมผัสร้อนแรง มือแกร่งไล้ปลดเสื้อผ้าของเขาไปจนหมด ซุกไซร้อย่างชำนิชำนาญ คากามิรู้ดี...ร่างกายนี้เป็นของเขาแต่มิใช่ของเขา...ตัวเขาเองก็ไม่อาจรู้จักร่างกายตัวเองดีเท่าคนที่เป็นเจ้าของ...มิโดริมะ ชินทาโร่

“ไทกะ...ชันเข่าขึ้นอีกนิด...” เสียงทุ้มแหบพร่าว่า มือเรียวปลดแว่นตัวเองออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เผยให้เห็นดวงตาสีเขียวคมกล้าแฝงแววปรารถนาลึกล้ำ

“เด็กดี...” เสียงชมนุ่มนวลพร้อมความร้อนแรงที่ทวีขึ้นมิอาจหยุด ทั้งหอมหวานนุ่มนวลและดุดันร้อนแรงราวเปลวไฟ กอดรัดถ่ายทอดปรารถนาในอ้อมกอดของกันและกัน

แม้ในวันที่ฉันโดดเดี่ยวที่สุด...ก็ยังมีนาย

 

 

“คุณหมอมิโดริมะค่ะ...เอ่อ...มีคนมาหาค่ะ” สาวใช้ประจำคฤหาสน์มองนายท่านที่กำลังกลัดกระดุมเสื้อ พอสายตาเหลือบไปมองบนเตียงไม้ไผ่หอมสานก็เห็นร่างที่นอนภายใต้ผ่าบุนวมหนา ซึ่งโผล่พ้นมาแค่เส้นผมสีแดงก็พลันให้หน้าขึ้นสี

“ใคร...” มิโดริมะเอ่ยเสียงเรียบ พอไม่ได้พูดคุยกับคากามิเขาก็นิ่ง และค่อนข้างจะ...เย็นชา

“อ่ะ...เอ่อ...เป็นนายน้อยตระกูลอาคาชิกับ...”

“ฉันรู้แล้ว...ออกไปซะ” สาวน้อยค้อมศีรษะลงก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว มิโดริมะถอนหายใจ

เรื่องที่ควรจัดการ...ก็สมควรต้องจัดการให้เรียบร้อย ร่างสูงก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากชื้นเหงื่อ

“เดี๋ยวกลับมานะ...”

 

“มีอะไร...” ดวงตาสีเขียวของเจ้าของบ้ายเอ่ยถามแขกผู้มาเยือน...อาคาชิ คุโรโกะ อาโอมิเนะ คิเสะ มุราซากิบาระ...รุ่นปาฏิหาริย์มากันครบ

“คากามิคุงอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ?” คุโรโกะเปิดปากเป็นคนแรก ดวงตาสีฟ่าอ่อนจางดูเคร่งขรึมขึ้น

“อยู่ในเรือนกระจก...”

“ไม่ครอบครองไปหน่อยเหรอฮะ...” คิเสะเปรย...ยิ้มที่ไม่แผ่ไปถึงแววตา

“ครอบครองงั้นเหรอ...เรื่องปกตินี่” มือเรียวดันแว่น...เผยให้เห็นแหวนงามที่นิ้วนางข้างซ้าย...

แหวนที่ตอกย้ำอะไรบางอย่างในใจของผู้เฝ้ามองทุกคน

“เพราะหมอนั่นเป็นของฉัน”

“หึ!” อาโอมิเนะแสยะยิ้ม

“ไม่...ใช่” มุราซากิบาระในชุดสูทพูดด้วยสายตาจริงจัง

“จะพูดยังไงก็แล้วแต่พวกนาย ถ้ามาแค่นี้ก็เชิญ...”

“บ้าเอ๊ย!!” คนใจร้อนอย่างอาโอมิเนะพุ่งเตรียมหมัดใส่หน้า แต่มุราซากิบาระกับคิเสะรั้งไว้ก่อน

“ใจเย็นฮะ”

“พวกผมอยากเจอไทกะ” อาคาชิบอก ท่าทางเขานิ่ง เย็นชา

คนตาสีเขียวนิ่งไปนิด “จะเจอก็ได้...แต่หากไม่ได้คำตอบที่ต้องการก็ควรจะกลับไปซะ ตามมา...” ร่างสูงเดินนำไปยังเรือนกระจกของตัวเอง ทางเดินที่รายล้อมไปด้วยหินอ่อน และดอกไม้นานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ประตูเรือนกระจกเปิดออกพร้อมร่างที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มตัวใหญ่คลุมมาถึงเข่า เรือนผมสีแดงดำที่ยาวขึ้น ร่างกายโปร่งผอม ดวงตาคู่สวย...

“ชิน...เห็นออกไปนานเลย...เกิด...” คากามิทักเสียงใสแต่เมื่อเห็นกลุ่มคนที่เดินตามมาด้านหลังรอยยิ้มก็พลันเลือนหาย

“ไท...กะ คากามิคุง คากามิ คากามิจจิ คากาจิน”

“พวกเขามาเยี่ยมนาย” มิโดริมะบอก เดินไปโอบร่างคากามิเข้ามาในอ้อมแขน ท่าทางประกาศความเป็นเจ้าของ

“ทำไมเดินมาข้างนอกล่ะ...”

“นายออกมานาน แล้วไม่ปลุกฉัน”

“มีแรงหรือไง?” เสียงทุ้มมีแววหยอกเย้า ไม่สนใจว่าท่าทีเหล่านั้นจะขัดสายตาผู้มาเยือนแค่ไหน

“อ่ะ...เอ่อ...เข้ามาสิ” คากามิเงยหน้าจากอกอุ่นมาเชื้อเชิญ

ภายในเรือนกระจกยามนี้กางกั้นด้วยผ้าสีครีมอ่อนเพราะแสงแดดที่สาดส่องเข้ามารบกวนเวลานอนของเขา มิโดริมะจึงให้คนติดผ้าม่านและควบคุมด้วยรีโมท

“พะ...พวกนาย...มีอะไร?”

“คากามิคุง...” คุโรโกะกลืนคำพูดมากมายลงในลำคอ

อยากสัมผัส อยากพูดคุยเหมือนก่อน

แต่...รอยยิ้มของแสงสว่างคนสำคัญไม่เหมือนเดิม

“ทำไมแกถึง...” อาโอมิเนะจนคำพูดเช่นกัน

“ไทกะ...กลับไปกับผมไหมครับ” อาคาชิเอ่ยชวน ดวงตาสีแดงคมกล้านั้นฉายแววอำมหิตขณะปรายมิโดริมะที่กำลังเช็ดหน้าให้คากามิอยู่

“ไม่...ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องกลับไปกับพวกนาย”

เขาอยู่ที่นี่ดีแล้ว...มีมิโดริมะเคียงข้าง...

“ทำไมล่ะฮะ” คิเสะถามอย่างปวดร้าว

“เพราะในวันนั้น...ที่ฉันอ่อนแอที่สุด และทุกวันนับจากนั้น...คนที่เคียงข้างฉัน...ไม่ใช่...พวกนาย”

คำตอบนี้...ชัดเจนนัก

เมื่อก่อนตอนที่คากามิประสบอุบัติเหตุ...วินาทีแรกที่เขาลืมตาขึ้นพร้อมข่าวร้ายที่บอกว่าไม่สามารถเล่นบาสฯ ได้ตลอดชีวิต อาโอมิเนะเข้าเล่นใน NBA ทีมที่เคยยื่นสัญญากับเขา ตำแหน่งเดียวกับเขา...จะบอกว่าอาโอมิเนะแย่งตำแหน่งเขาก็ไม่ใช่ เพราะอีกฝ่ายมีความสามารถ มีพรสวรรค์...คากามิไม่โทษเรื่องนี้

คิเสะเป็นถึงนายแบบชั้นแนวหน้าของโลก...ผู้หญิงของหมอนั่นเกลียดเขาอย่างกับอะไรดี เพราะคิเสะให้ความสำคัญกับคากามิจนละเลยพวกเธอ มุราซากิบาระก็เล่นใน NBA เช่นกัน เป็นเจ้าของร้านทำขนมชื่อดังอีก คุโรโกะ...เปิดโรงเรียนสอนเด็กอนุบาล อาคาชิเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้า สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูล

ทุกคนมีเส้นทางชีวิตและก้าวเดินไปบนทางนั้น... แต่ที่เขาอยากรู้ที่สุดคือ...ทำไมไม่มีใครสนใจว่าเขาอยู่โรงพยาบาล ตลอดเวลาสามเดือนในการรักษาตัว ไม่มีวี่แววของกลุ่มคนเหล่านี้มาเยี่ยม ทั้งๆที่พวกรุ่นพี่ รุ่นน้อง คู่แข่งและทุกคนต่างก็มา...แต่คนที่เขาสนิทและเชื่อใจที่สุดนั้น...ไม่เห็นเพียงเงา

นอกจากไม่อาจเล่นบาสฯที่รักได้แล้ว...คากามิรู้สึกราวกับตัวเองถูกทอดทิ้ง

และมิโดริมะก็อยู่ข้างๆกันตลอด เป็นคุณหมอประจำตัว...คากามิรู้ว่าอีกฝ่ายย้ายตัวเองมาเพื่อดูแลเขาโดยเฉพาะ ในวันที่เขาออกจากโรงพยาบาล...คนที่ยื่นมือมาพร้อมบอกว่าจะดูแลปกป้อง...คากามิไม่เคยเชื่อคำพูดใครง่ายๆ แต่การกระทำทั้งหมดของมิโดริมะ...ตลอดเวลาก็เป็นดั่งคำพูดนั้น

“คากามิคุง...”

“ถ้าจะมาเยี่ยม...มาบ่อยๆก็ได้ ฉันก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ชินก็งานเยอะ”

“งอนเหรอ?” มิโดริมะยิ้ม ไล้จมูกไปตามแก้มนิ่ม ดวงตาคมปรายตามองไปยังแขกผู้มาเยือนทั้งหลาย แววตานั้นตอกย้ำพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!

“ฉันจะมาอยู่ด้วยบ่อยๆ สัญญา?”

“อืม...”

คำสัญญาจากผู้คนล้วนมีหลอกลวง...หากแต่คำสัญญาจากผู้ชายคนนี้...หนักแน่นยิ่งกว่าใครทั้งหมด บรรยากาศที่ราวกับโลกนี้มีกันและกันแค่สองคนนั้นทำให้คนอื่นทั้งหมดล้วนถูกกันอยู่ในวงนอก

“พวกนายมาแค่นี้ก็กลับไปได้แล้วล่ะ...ฉันสองคนไม่ส่งนะ” มิโดริมะบอก หันมาสนใจคนในอ้อมแขน อีกห้าคนที่เหลือนั้นกำหมัดแน่น

“จะเป็นศัตรูกับผมจริงๆใช่ไหมชินทาโร่!” อาคาชิเอ่ยเสียงเย็นจัด

“นี่ไม่ถือว่าเป็นศัตรู...อาคาชิ...แต่พวกนายผิดพลาดเอง...พวกนายสนใจกับงาน...ไม่เคยสนใจคนสำคัญ...”

มองแต่หน้าหน้า...ไม่เคยมองข้างๆ

“ชิน...” คากามิกุมมือมิโดริมะแน่น

“เชิญ...” เมื่อพ้นร่างพวกเขาไปแล้วมิโดริมะโอบคากามิแน่น

“ไม่เป็นไรนะ พวกนั้นมาทำให้นายไม่สบายใจหรือเปล่า”

“ไม่...อย่ากังวลเลย แค่สงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงมาเยี่ยมฉัน” มิโดริมะไม่ตอบ...แต่รอยยิ้มที่คากามิไม่เห็นนั่น...

หึ...มาก็เพื่อเอาคนในอ้อมแขนของเขาคืน...แต่ไม่มีทาง...

เขาไม่เคยเล่าให้คากามิฟังว่าหลังจากที่คากามิประสบอุบัติเหตุนั้นอาจเป็นแผนการณ์ของอาคาชิ...หรือใครสักคน คนที่วางแผนนั้นก็ต้องการสถานะเดียวกับเขาตอนนี้...มิโดริมะแค่บิดเบือนข่าวสาร...เขาใช้เงินมหาศาลในการทำให้ทุกคนเห็นว่าคากามิปกติดี แค่ป่วยไข้ธรรมดา ...ปิดบังข่าวสารไม่ให้พวกอาคาชิรู้ก็คือ...เขา...

จะเรียกว่าใช้วิธีเลวร้ายไปหน่อยก็ได้...แต่วินาทีที่เห็นคากามิบนซึ่งราวกับคนไร้ชีวิต เขาก็บอกตัวเองทันทีว่าต่อให้เป็นศตรูกับตระกูลอาคาชิ กับตระกูลของเพื่อนๆในทีมปาฏิหาริย์...เขาก็ไม่มีทางยอม

คากามิหอมแก้มของคนตัวสูง “คิดอะไรเหรอ?” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนเรียวปาก ก่อนจะรัดอ้อมแขนแน่นขึ้น

“คิดว่าจะพานายไปเที่ยวที่ไหนดีน่ะสิ จริงเหรอ?” ตาคู่สวยพราวระยับ

 “อืม...”

“รักชิน...”

“รักนายยิ่งกว่านะ..”

เรื่องพวกนี้คากามิไม่จำเป็นต้องรู้... 



นี่เป็นฟิคฉลองที่เปิดบทความเรื่อง KNB มาได้จนจะครบรอบ 1 ปี ในวันที่ 1 พฤษภาคมนี้ค่าาาาา จะพยามลงของทีมปาฏิหาริย์ให้ครบ 6 คน สลับกับ long fic นะคะ ^_^ ส่วนนอกจากทีมปาฏิหาริย์แล้ว...อยากอ่านน้องเสือกับใครอีกรีเควสตั้งไว้ได้น้าาาาาา...ส่วนคู่อื่นๆ ถ้าปิดโปรเจค...ชีวิตน่าจะลัลล้าขึ้นอีกนิดคะ

เรื่องนี้ชินจังเราแอบเลวนิดๆ อบอุ่นๆหน่อยๆ แบบ...แทนที่จะเกลียดแล้วอยากไปซบอกแทน >////< อ่านคนหัวเขียวอบอุ่นไปเยอะ ลองแนวนี้บ้างแล้วกันเนอะ ^_^

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ อากาศร้อนจนทำให้คนเป็นบ้าจริงๆ ดูแลตัวเองและคนสำคัญดีๆน้าาาา

ป.ล. ขอบคุณที่เป็นนักอ่านที่น่ารักมาเสมอ อยู่ด้วยกันมาจนเกือบจะครบ 1 ปี ให้กำลังใจกันตลอดเวลา...ขอบคุณมากคะ ^_^ 



......愛してるよ >/////<......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5573 Kerisawa_Yaremi (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 10:41

    อ่า เขิ๊นเขิน คุณชินดาร์ดมากค่ะ!

    #5,573
    1
    • #5573-1 Yaremi_chan(จากตอนที่ 52)
      17 พฤษภาคม 2563 / 21:15
      ดาร์ก**
      #5573-1
  2. #5521 Tenpointe (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 01:04

    อ่านตอนแรกคืออบอุ่นมากแม่ แต่พอรู้ความจิงเเร้วถึงกับตบเข่า!!!! มิโดริม้าาาาาา

    #5,521
    0
  3. #5299 อ๊างงงง (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 08:58
    ว่าแล้วว่าเป็นแผนมิโดริมะที่ทำให้ทุกคนไม่รู้เรื่องของคากามิ...

    บร๊ะ!! ทำไมเดาถูก ทีตอนสอบทำไมเดาถูกแบบนี้บ้างนะ..
    #5,299
    0
  4. #4825 Nut .. (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:17

    ชินจังดาร์คๆก็แจ่มดีนะ#ไทกะจังทั้งน่าสงสารทั้งน่ารัก

    #4,825
    0
  5. #4282 ZANDRO (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 23:27
    ดีๆ ใหทุกคนต้องการหนูมี๊เเบบนี้เเหละดี น้องเสือเราน่ารักไง
    #4,282
    0
  6. #3777 Tasanee Buram (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 22:29
    อา หวานเจี๊ยบ..
    #3,777
    0
  7. #3691 kim_undershine (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 22:01
    มิโดจิน ชั่วมากค่ะ-*-
    เป็นอะไรที่ทำให้เกลียดพี่แกไปครึ่งวันเลย555
    #3,691
    0
  8. #3690 kim_undershine (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 22:00
    มิโดจิน ชั่วมากค่ะ-*-
    เป็นอะไรที่ทำให้เกลียดพี่แกไปครึ่งวันเลย555
    #3,690
    0
  9. #3668 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 16:56
    ฮือออ น่ารักแต่มิโดริมะชั่วมาก555555555 แต่ชอบบบ ชอบให้พี่แกแบดดด
    #3,668
    0
  10. #3655 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 11:04
    รอนะคะ
    #3,655
    0
  11. #3626 สาวกชาว y (yaoi) ^w^ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 08:34
    โหมดดาร์คของมิโดริน ข้าน้อยมิเคยได้สัมผัสเป็นบุญอย่างใหญ่หลวงที่ท่านไรต์ได้แต่งมามันมา(ถรุยยย ผิดๆ) ครั่งหน้าอยากอ่านkurokaga ไม่ก็kikaga นะคร้าบบบบ
    #3,626
    0
  12. #3588 Luzistz (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 13:08
    เพิ่งเคยเห็นมิโดริมะดาร์คอยากอ่าคู่คุโรโกะกับคางามิจัง
    #3,588
    0
  13. #3581 ยูซ่า (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:30
    ชินจังแอบดาร์กนิดหน่อยนะเนี่ย แต่ไม่เป็นไรที่ทำเพราะรักคากามินี่เนอะ เราอยากอ่านคู่ของ akakaga เราชอบคู่นี้มากๆ
    #3,581
    0
  14. #3578 furi02 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 00:15
    พี่ชินเราทำดีแล้วคะ รักเฮียแกและน้องเสือ TwT  แอร๊ยยยยยยยยยย ชอบบบบบบบบบบบบ รออ่านเรื่องอื่นนะคะะะะ
    #3,578
    0
  15. #3576 NaTTy_01 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 22:16
    ชินจังก็แอบดาร์คนะเนี่ย
    แต่ก็ชอบน้าาา ^[+++]^
    #3,576
    0
  16. #3555 Nut (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:16
    ชินจังอบอุ่นมากก แต่แอบดาร์คนิดๆ

    แต่เราชอบมากกกก ไรท์แต่งสนุกมากเลย



    ปล.คราวหน้าขอ kikaga ก็ดี ให้งามิจังเป็น

    "นางแบบ"
    #3,555
    0
  17. #3554 Nut (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:16
    ชินจังอบอุ่นมากก แต่แอบดาร์คนิดๆ

    แต่เราชอบมากกกก ไรท์แต่งสนุกมากเลย



    ปล.คราวหน้าขอ kikaga ก็ดี ให้งามิจังเป็น

    "นางแบบ"
    #3,554
    0
  18. #3553 Nut (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:14
    ชินจังอบอุ่นมากก แต่แอบดาร์คนิดๆ

    แต่เราชอบมากกกก ไรท์แต่งสนุกมากเลย



    ปล.คราวหน้าขอ kikaga ก็ดี ให้งามิจังเป็น

    "นางแบบ"
    #3,553
    0
  19. #3550 ☆Nisuиo★ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 14:22
    อ๊ากกกก ทำไมชินจังของเค้าดาร์กไปล่ะเนี่ยยยย  แต่ก็แซบค่ะ แอบสะใจจเล็กๆตอนอ่านถึงที่อาคาชิถามให้คากามิไปอยู่กับตัวเองแล้วน้องเสือเราตอบปฏิเสธ อุ๊บส์----- #โดนกรรไกรเฉือน
    #3,550
    0
  20. #3547 F9tiss (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 13:36
    ถ้าเทียบกับคนที่วางแผนให้คากามิประสบอุบัติเหตุจนเล่นบาสไม่ได้แล้ว ก็ถือว่าที่มิโดริมะทำนี่ไม่เลวเลยค่ะ แต่สงสารพวกปาฏิหารย์ที่เหลือจังค่ะพวกเค้าก็รักคากามิเหมือนกัน
    #3,547
    0
  21. #3538 taekun123 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:53
    ไรท์จร้าาาาาาา แต่งของ aokaga ได้มะเค้ารักคู่นี้อ่ะ อยากให้แต่งคู่นี้
    ไรท์แต่งโคตรมหาสนุกๆๆๆๆๆๆๆมากกกกกกกกกอ่ะ ชอบเรยยยยยย
    #3,538
    0
  22. #3531 Katima3355katima (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 18:47
    ชินจังแแอบดาร์กอะ แต่ก็น่ารักแบบอบอุ่นนะค่ะ
    #3,531
    0
  23. #3529 ยาย (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 18:38
    คือ..มิโดริมะนางร้ายมากกกก แต่ก็ใจดีสำหรับคากาจินนนน ^^
    #3,529
    0
  24. #3526 Gee (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 13:45
    ไรต์แต่งสนุกทุกเรื่องสนุกมากเลยค่ะ
    #3,526
    0
  25. #3522 codep (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 12:52
    อือหือออใช้อำนาจมืดเพื่อที่จะครอบครองคางามิ  ...ยันมากมิโดริมะ
    แล้วแบบคางามิก็เปิดใจให้มิโดริมะคนเดียวแล้วด้วยคงไม่กลับไปแน่ๆ ฮาา
    แต่ก็อยากอ่านพี่เขียวที่ดาร์กมานานแล้วเหมือนกัน =w= แฮ่  อบอุ่นแต่ก็หวงหึงแรง
     
    ถ้านอกจากรุ่นปาฏิหาริย์แล้วอยากอ่าน คิโยชิ คางามิค่าา ไม่ก็ไฮซากิ คางามิ 
    จริงๆได้หมดแหละ เสือเคะเป็นพอ แฮ้!!
    #3,522
    0