fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 48 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 8 อดีต...ความจริง...และ... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    22 มี.ค. 59



kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 



“หืม?” ดวงตาสีแดงสวยที่กำลังฉายแววจริงจังอยู่นั้นทอประกายแปลกๆให้คนที่ทำหน้าที่เป็นเบาะนั่งกิตติมศักดิ์ และแขกพิเศษอีกหนึ่งคนหันมอง

“มีอะไร?”

“อ่า...ฉันรู้สึกเหมือนว่าไทกะของฉันจะถูกกินไปอีกแล้ว...” ขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ “สัมผัสได้ถึงพลังของตระกูลอาโอมิเนะในสายเลือดของกุหลาบแดง...เจ้าเด็กไดกินั่นคง...”

“นิสัยเสีย” เจ้าแห่งแวมไพร์พึมพำว่า เหมือนคนเป็นพ่อไม่มีผิด...

“เฮ้อ! ลูกชายฉันเพิ่งฟื้นจากเท็ตสึจังเองนะ! เด็กพวกนี้นี่!” เขาอุตส่าห์บ่นคุโรโกะไปตั้งเยอะ...แล้วดูสิ! สงสัยต้องเรียกอาโอมิเนะมาบ่นอีกสักคน

“เจ้าเด็กอาโอมิเนะนั่นกับลูกนาย? นี่! ให้ตาย! มันเป็นการผสมกันของความโง่กำลังสองเลยนะ...” หญิงสาวว่า

“ไม่สิ! กำลังสาม!

“ใจร้ายนะเรนะ เธอว่าลูกชายฉันโง่ทำไมอ่า?”

“เพราะมีนายเป็นพ่อน่ะสิ...เพราะนายไม่ฉลาด!!

“งือออ...ตาแก่ ฉันโดนทำร้ายจิตใจอ่า...” เงยหน้าทำตาใสปิ๊ง อ้อนคนรักให้ใจอ่อน อ้อมแขนกระชับแน่น

“นายไม่โง่หรอก” แค่ซื่อบื้อไปหน่อย

เรนะกลอกตาไปมา เอาเถอะ...ราชันย์สีเลือดก็มีสิ่งที่สู้ไม่ได้เหมือนกันนั่นล่ะ ตามใจเสียขนาดนี้เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเฮียวเซย์ถึงได้สมองพารามีเซียมนัก! คิดอะไรไม่เป็นเพราะมีคนคิดแทนตลอด!!

“นี่ถ้าจะหวานกันขนาดนี้ฉันจะกลับแล้ว! มาเสียเวลา ยังมาเจออะไรปวดหัวอีก!

“เรนะ...” คราวนี้เสียงทุ้มนั่นเป็นของผู้มีอำนาจที่หญิงสาวหยุดนิ่ง “อยู่ก่อน” ออกคำสั่งอย่างเห็นได้ชัด

ราชาแวมไพร์สั่งจ้าวตระกูลนักล่า!! แต่...นั่นล่ะ...เธอก็ไม่อยากชนกับผู้ชายร้ายกาจคนนี้โดยที่พลังยังไม่เต็มที่หรอกนะ มันเสียเปรียบ!

“อือ...นี่เรนะ ฉันอยากกินไอติมโฮมเมดฝีมือเธออีกอ่า...เอารสสตรอเบอร์รี่บรานนี่ชิพนะ” ฃ

“ฉันไม่ใช่แม่ครัวส่วนตัวนายย่ะ!

“แต่เธอทำอร่อยที่สุดแล้วอ่า...ฮิเมะก็สู้เธอไม่ได้...อ้อ...ไทกะของฉันทำอร่อยกว่านี่นา” มองเจ้าพ่อหลงลูกตรงหน้าแล้วกลอกตาไปมา

“ไปบอกไทกะ...ไปเจอ” คนพูดไล้จมูกไปตามแก้มนิ่มของกุหลาบงามในอ้อมแขน “ทำเผื่อฉัน”

“อ๊ะ! อืม...นั่นสิ แต่ไม่อยากถูกโวยนี่นา เด็กคนนั้นต้องยกแม่น้ำทั้งแผ่นดินมาโวยแน่ๆเลย หูฉันดับแหงๆ”

“นายก็ชอบโวย”

“ว่าฉัน?”

“เปล่า”

“ไม่จริงอ่ะ...ก้อนน้ำแข็ง! อ๊ะ...นายผลิตน้ำแข็งให้ไทกะทำสิ”

“ยังไงก็ได้” กดจมูกลงบนแก้มนิ่มหนักๆ

โอเค...นี่ไม่คิดเลยใช่ไหมว่ามีใครอีกคนนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้!

แต่จะว่าไปสองคนนี้ก็เป็นแบบนี้ไม่เคยเปลี่ยน...ไม่เคย...นับจากอดีตอันแสนนานนั้น...

 

เทย์โคว ไฮสคูล เมื่อหลายปีก่อน

 

      “อ๊ากกกก!! มุคคุง! หนีเร็ว วิ่งๆๆ” เสียงแหกปากโวยวายพร้อมเสียงย่ำเท้าตึงๆ นั้นดังก้องไปทั่วทางเดินหินอ่อน

“เน้~~ เฮียวจางงง...ฉันไม่ได้ชื่อมุคคุงสัก...หน่อย”

“จะยังไงก็ช่างเถอะ!! รีบหนีเลย...เดี๋ยวโดนเจ้ามิโดริมะจอมจริงจังจับได้ว่าเอาหนังสือหมอนั่นไปเผาล่ะมีหวัง...!!

“อ้อ...ก็รู้นี่ว่านายจะถูกลงโทษน่ะ”

“อ๊ากกก!! ผีหัวเขียว! โกยด่วน!!

“หมอนั่นนี่...สดใสจริงๆ” เสียงนุ่มๆกลั้นขำของคนที่กำลังใช้ดวงตาสีเหลืองราวกับทองคำมองการทะเลาะวิวาทที่สวนกุหลาบเบื้องล่าง

“บางทีคำนั้นก็ใกล้เคียงกับคำว่าวุ่นวายนะ” ชายหนุ่มอีกคนส่ายหน้า แม้ดวงตาสีเทาคมนั้นจะทอประกายเอ็นดูก็ตาม

“นายว่ายังไงล่ะ...ท่านราชา?”

“หนวกหู” น้ำเสียงเรียบเย็นตอบกลับ กดบรรยากาศให้เย็นจัดขึ้นไปอีกเท่าตัว แต่คนในห้องก็รู้ดีว่า...ถึงจะทำเย็นชาไปแค่ไหน แต่คนปล่อยน้ำแข็งนั่นล่ะที่เอ็นดูจอมโวยวายนั่นกว่าใคร

แล้วก็นิสัยเสียๆที่ยิ่งเอ็นดูมาก...ก็ยิ่ง...แกล้งมาก

“ฉันไปห้ามเฮียวเซย์ให้แล้วกัน” ร่างสูงเจ้าของดวงตาสีเทาลุกขึ้น ก่อนจะหายวับไป

“เจิ้ง...แปลกนะครับ”

“หืม? ทำไมคุโรโกะ”

“เขาชอบคุณชิรายูกิ...แต่ผมบอกไม่ถูก แววตาของเขา...เหมือนไม่มีความรู้สึกนั้นเลยเวลามองคุณชิรายูกิ...แต่ผมกลับเห็นมัน...เวลาที่เขามองเฮียวเซย์คุง” คำพูดที่ทำให้คนที่กำลังเซ็นเอกสารมากมายอยู่ชะงักมือ ก่อนจะกลับมาเซ็นต่ออีก แต่ท่าทางเหล่านั้นก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเหล่าเพื่อนสนิทไปได้

“เดี๋ยวลงไปดูให้อีกคน” ชายหนุ่มตาสีน้ำเงินบอก “อ้อ! อิจิ...ถ้าเจ้าตัวป่วนนั่นโวยวายมากๆ ฉันจะทุบตีสักทีสองทีคงไม่มีปัญหานะ”

“หึๆ...อิจิน่ะอาจมีปัญหา แต่นายเอาคำตอบดีๆไปตอบว่าที่แฟนคนสวยของนายดีกว่านะอาโอมิเนะ เพราะเฮียวเซย์น่ะเอาไปฟ้องแน่ๆ แล้วนายก็รู้...กุหลาบแดงแสนสวยนั่น...เป็นที่รักมากแค่ไหน ฉันนี่ถูกแฟนตัวเองงอนเพราะหมอนี่เลย”

“ลืมไปว่าเจ้านั่นมันอ้อนคนอื่นไปทั่ว” บ่นหน่ายๆ

“ตีสักที ให้มิโดริมะรักษา...ไม่มีหลักฐาน” เสียงเย็นของท่านราชาว่า “ฟ้องไปก็เท่านั้น”

“สมเป็นนายว่ะอิจิ” พยักหน้าหงึกหงักอย่างชอบใจ

“จริงๆเล้ยน้าา...จะมีใครปรามเฮียวเซย์ได้อีกเนี่ย...นอกจากอิจินะ” คนตาสีเหลืองว่า

“ฮิเมะจังไงครับ...”

“ฮิเมะปรามไหวเสียเมื่อไหร่อ่ะคุโรโกะ รายนี้ยอมตามใจเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่างหาก”

“นั่นสิครับ...ผมลืมไป เออ...จริงสิครับอิจิ รู้เรื่องการประกาศหมั้นของเรนะกับเจิ้งหรือยังครับ”

“อืม...”

“เห? ยัยโรคจิตนั่นอยากครอบครองถึงขนาดนั้นเชียว” หนุ่มผมทองแบะปาก

“เฮียวเซย์บอกว่า...เรนะ...น่าสงสาร” คนที่กำลังทำงานบอก

“หา? ยังไง? ฉันไม่เห็นรู้สึกได้ถึงคำนั้น”

“ผมก็เหมือนกับคิเสะคุงนะครับอิจิ”

“ถามเฮียวเซย์”

“คงได้คำตอบหรอกครับ”

กุหลาบแดงคนนั้นมีสมองที่ค่อนข้างจะไม่ค่อยบรรจุเรื่องไร้สาระไว้ข้างในสักเท่าไหร่เสียด้วย

“ว่าแต่คุณขมวดคิ้วอยู่หลายนาทีแล้วนะครับอิจิ? มีอะไรกังวลใจ?” ปกติท่านราชาของพวกเขานั้นจะมีสีหน้าเดียวคือ...เรียบสนิท ไม่มีส่วนไหนของใบหน้ากระตุกหรือเปลี่ยนแปลงน่ะนะ

“พวกผมเป็นห่วงคุณนะครับ...”

ไม่ใช่แค่เพราะสายเลือดที่ต้องเคารพ...แต่เพราะเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน เรียนด้วยกัน...ฝ่าฟันทุกสิ่งอย่างมาด้วยกัน ตาสีแดงคมกล้ามองสบดวงตาสีฟ้ากับดวงตาสีเหลืองของเพื่อนสนิทก่อนจะถอนหายใจ

“ฉันคิดว่าตัวเอง...กำลังรัก...คนสองคน...”

 

      “อ๊ากกก! มิโดริมะปล่อยฉันนะ!! ปล่อยๆ อ๊ากกกก!!

“หนวกหูนะเฮียวเซย์” มือใหญ่ตีอย่างไม่ออมแรงให้คนขี้โวยวายเงียบ ตอนนี้นักเรียบทั้งโรงเรียนแทบจะแห่มามุงดูกันอยู่แล้ว แต่ทุกคนก็เข้าใจเมื่อเห็นตัวป่วนประจำโรงเรียน

“พอแล้วนะครับมิโดริมะ...เฮียวเซย์ช้ำไปทั้งตัวแล้ว” เสียงห้ามนุ่มๆพร้อมร่างของคนโวยที่ถูกดึงออกไป ตาสีสวยเงยมองก่อนจะยิ้มออดอ้อน

“เจิ้ง...ขอบคุณน้า...นายนี่แสนดีจริงๆ ไม่เหมือนเจ้าหัวเขียวนั่นแบร่ๆ”

“เดี๋ยวเถอะ!

“เฮียวจัง...หนวกหูอ่า”

“พอเลยนะมุคคุง! เพราะนายนั่นล่ะฉันถึงโดนจับได้!

“ก็เอาหนังสือฉันไปเผาทำไม?”

“นายสนใจแต่หนังสือจนไม่สนใจแฟนนี่นา ฉันก็แค่โมโหนิดหน่อย...เอ่อ...ตอนนี้ไม่โมโหแล้ว” คนผมเขียวถอนหายใจ...

วิธีแก้ปัญหาสมเป็นเฮียวเซย์จริงๆ

“เข้าใจแล้ว...ฉันไปดูแลแฟนฉัน ส่วนนายถ้ายังไม่เลิกป่วน...”

“ท่านราชาสั่งมาว่าตีสักทีสองที แล้วรักษาให้หาย ก็ไปฟ้องใครไม่ได้แล้วล่ะ” คนที่ปรากฏตัวพร้อมแสงสีน้ำเงินว่า

“อ๋า!! นี่เจ้าก้อนน้ำแข็งเดินได้นั่นใจร้ายกับฉันอีกแล้ว!!

“โวยวายอะไรนะเฮียวเซย์” พอได้ยินเสียงหวานๆกับกลิ่นหอมๆของกุหลาบ ตัวป่วนก็ตาโตก่อนจะกระโดไปกอดผู้มาใหม่หมับ

“ฮิเมะ!! ช่วยฉันนะ ตาแก่ให้คนจะตีฉันอ่า! เจ็บแหงๆเลย”

 “ท่านอิจิน่ะเหรอค่ะจะทำอย่างนั้น?”

“ใช่ๆ...ทำจริงๆนะชิระจัง” หญิงสาวแสนสวยผู้เป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่เป็นสตรีคนเดียว...

คู่หมั้นของราชาแวมไพร์

“ถูกตีก็ดีเหมือนกันนะ”

 “ฮิเมะ! เข้าข้างฉันหน่อยสิ!

“ฮ้าว...ไปไหนกันมาล่ะ?” อาโอมิเนะถาม

“ซื้อของทำขนมเย็นนี้น่ะค่ะท่านอาโอมิเนะ” คนตอบเป็นหญิงสาวผู้เรียบร้อยอีกคน...ชิรายูกิ “เจิ้ง...”

“ให้ผมช่วยถือนะยูกิ” ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงของออกจากมือนุ่มแล้วเปลี่ยนมาถือเอาไว้เอง กอบกุมมือนั้นเอาไว้

“เชอะ! ดูสิ...พอยูกิมาก็ใจร้ายกับฉันอีกคนแล้ว โกรธเจิ้งล่ะ!” คนถูกโกรธยกยิ้มขำๆแต่ไม่ได้พูดอะไร

“เฮียวเซย์นี่พาลจริงๆ” หญิงสาวนามฮิเมะส่ายหน้า “เงียบๆ...แล้วจะทำของอร่อยให้กินตกลงไหม?”

“อื้อ! ฝีมือฮิเมะอร่อยที่สุดในโลกเลยล่ะ!!

“ฮิเมะจัง...เผื่อฉันด้วย” คนผมม่วงรีบบอก

“ได้สิมุราซากิบาระ ขอบใจที่ช่วยดูแลเฮียวเซย์นะ”

“อือ...น่าปวดหัวที่สุดอ่า”

“ไปทำที่คฤหาสน์พวกฉันสิฮิเมะ” หญิงสาวทำสีหน้าลำบากใจ

“คงไม่ดีหรอกมั้งมิโดริมะ”

“หืม?”

“ก็...ฉันชวนเรนะไปด้วย” ชื่อที่ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายชะงักกึก เจิ้งมองมือที่กำลังสั่นที่เขากุมอยู่ก่อนจะกระชับแน่น

“ไม่เป็นไร” เสียงทุ้มกระซิบ

ถึงมานาเมะ เรนะ จะเป็นนักล่าที่เก่งกาจที่สุด และมักมีปัญหากับแวมไพร์ในโรงเรียนอยู่บ่อยๆ แต่ก็เป็นน้องสาวที่ฮิเมะเอ็นดูอีกคนหนึ่ง...แล้วการที่อีกฝ่ายไม่อาละวาดก็เพราะเกรงใจพี่สาวคนนี้ด้วย...

“อ๋า! เรนะจะมาทำด้วย! ไอติมโฮมเมดของยัยนั่นอร่อยที่สุดเลย! ฉันจะรอกิน เอาถ้วยใหญ่ๆเลยนะ!!” ยังมีคนไม่รู้สึกรู้สาถึงบรรยากาศทะมึนอยู่อีกหนึ่งคน เพราะเจ้าตัวทำตาใส ฝันหวานถึงไอศกรีมแสนอร่อยอยู่

ช่างเป็นคนที่ใสซื่อและมองโลกในแง่ดีอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีชีวิตรอดอยู่บนโลกนี้ได้

“เรนะชอบด่านายว่าโง่บ่อยๆ ยังจะไปให้เขาทำให้กินอีก”

“ด่าก็ส่วนด่า ของกินก็ส่วนของกิน ฉันเป็นคนจิตใจดีที่แยะแยะเรื่องพวกนี้ออกนะ”

“คิกๆ...สมเป็นคุณเฮียวเซย์จริงๆค่ะ”

สดใส...เจิดจ้า

“ฮิเมะ...งั้นฉันพายูกิไปเดินเล่นก่อนนะ” เจิ้งคงไม่อยากให้เรนะเจอกับยูกิตอนนี้เท่าไหร่

“เจิ้ง...ถ้าไม่รีบกลับมาจะกินของทั้งหมดให้เรียบเลยน้า!

“ตะกละนะครับเฮียวเซย์” ตาคมคู่นั้นอ่อนโยน...นุ่มนวล

“แบร่!” แม้คนอื่นจะไม่สังเกตเพราะถูกจอมป่วยก่อกวน แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่นั้นมองเห็นชัดเจน การมางีบนอนเอาแรงถูกรบกวนด้วยเจ้าตัวป่วนไร้สมอง แถมยังมีหน้ามารอของกินจากเธออีก หมอนั่นมันสติไม่เคยครบจริงๆ พี่ฮิเมะที่สวยและฉลาดขนาดนั้นไปหลงชอบได้ยังไงก็ไม่รู้!! บ้าบอชะมัด!!

อีกอย่าง...เธอไม่เคยอิจฉาชิรายูกิที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขา เพราะเธอรู้ดีว่าหัวใจดวงนั้น...ไม่ได้มอบให้ชิรายูกิ สายตาที่อ่อนโยนขนาดนั้น...เจือความหวานขนาดนั้น มันเป็นสายตาที่เธออยากให้เขามองมาที่ตัวเองตลอด...แต่ไม่เคยได้รับ และตาคมสีเทาคู่นั้น...ก็มองไปที่คนเพียงคนเดียว

รอยยิ้มสดใสที่ราวกับทั้งโลกไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน

ดวงตาคู่สวยไร้เดียงสาจริงใจ เจิดจ้าราวกับหยิบดวงตะวันมาใส่ไว้...

เป็นคนโง่...ที่น่าอิจฉากว่าใครทั้งหมด

 

“ตกลงว่า...เดี๋ยวนะ!!” เสียงโทรศัพท์ที่แผดลั่นทำให้หญิงสาวกดรับ และไม่พูดอะไรเธอก็กดวางสายอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าที่ราวกับกำลังจะฆ่าใครสักคน

“โทษที!! ไว้วันหลังฉันจะมาหาใหม่!! ที่บ้านฉันมีเรื่อง!! แล้วก็นะอีตาไร้สมอง ระวังลูกชายของนายเอาไว้ให้ดี ตระกูลนักล่าส่งคนเข้ามาในโรงเรียนนี้มากพอที่จะทำร้ายเด็กซื่อบื้ออย่างลูกนายได้ ดูแลให้ดีหน่อยก็ดี!! แล้วก็...หากอยากรู้อะไร...ถามจากราชาแวมไพร์เอาก็ได้ เพราะเขาเองก็พอจะรู้บางอย่างเหมือนกัน!” ร่างบอบบางนั้นหายวับไปทันทีที่พูดจบ ให้ดวงตาสีสวยเงยมองเจ้าของตักกว้าง

“หมายความว่าไงอ่าตาแก่ที่เรนะบอกว่านายรู้อะไรบางอย่าง” คนตัวสูงไม่ตอบแต่กลับยื่นหน้ามาจุมพิตหนักๆที่ปากสวยเจื้อยแจ้ว ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้น

“อื้อออ!” มือเรียวทุบแผ่นหลังกว้าง ดันตัวออก “ไม่ต้องมาเฉไฉเลยนะ...จะ...จูบ...ก็ไม่เปลี่ยนเรื่องหรอกนะ” เขายกยิ้มเอ็นดูไม่ได้ คนโวยน่ะพูดไปแก้มแดงไป

น่ารัก...ไม่ว่ากี่ปีก็น่ารัก

กุหลาบแดงของเขาไม่เคยเปลี่ยน

“บอกมาน้าา~ น้าๆๆ” กระพริบตาปริบๆออดอ้อนเสียงใส หอมแก้มคนตัวสูงหนักๆ

“จะให้อะไร?”

มีข้อต่อรองตลอด!! เป็นตาแก่น้ำแข็งที่ไม่เคยยอมขาดทุนเลย!

“นายอยากได้อะไรก็บอกมาเลย! ฉันทำตามทุกอย่างงงง!!

“จริง?” เลิกคิ้วนิดๆ

“จริง!

“หึๆ...” เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือควรปิดบังอะไร แต่เขาแค่ไม่อยากให้คนของเขารู้สึกไม่ดีจึงไม่ยอมพูดเรื่องนี้ออกไป หากเฮียวเซย์รู้...ต้องโทษตัวเองอีกแน่ๆ เขาไม่อยากเห็นกุหลาบงามนี้ต้องหม่นหมอง

คนของเขาเหมาะกับรอยยิ้มสดใสที่สุด...

“ทำหน้าอย่างนี้ต้องเป็นเรื่องของฉันแน่ๆ”

“หืม?”

“มีไม่กี่เรื่องในโลกที่ทำให้น้ำแข็งอย่างนายซีเรียส...และเรื่องต้นๆเลยก็มักจะเป็นเรื่องของฉัน” ยิ้มน้อยๆ “ไม่ต้องกังวลหรอกน่าอิจิ...ฉันน่ะโตแล้วนะ อายุตั้งมาก มีลูกชายตั้งหนึ่งคน อีกอย่าง...เพราะฉันแน่ใจเสมอ...ว่านายจะอยู่ข้างฉันโดยไม่ไปไหน”

เพราะอย่างนั้นเขาจึงไม่เคยหวั่นกับอะไร

“น่ารัก...” เสียงทุ้มชมให้เขินเล่น อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้น ก่อนจะเอ่ยบอก “ฉันคิดว่า...เจิ้งไม่ได้รักชิรายูกิ”

“หา? เป็นไปไม่ได้!!

ถ้าอย่างนั้นเหตุการณ์ในอดีตนั่นคืออะไร? 


****60%*****


“แล้วทำไมเราต้องมาที่นี่กันล่ะอิจิ...ฉันยังไม่อยากถูกไทกะบ่นนะ” งึมงำใส่ร่างสูงที่พาเขาปรากฏตัวในบ้านของพวกหนุ่มๆ

“เล่าทีเดียว...” เขาขี้เกียจเล่าหลายรอบ

“เฮ้อ...นายนี่ง้างปากเสียบ้างเถอะวันๆ เอาแต่ผลิตน้ำแข็งอยู่นั่นล่ะ” คิ้วเรียวบนใบหน้าหล่อๆ ของราชาแวมไพร์เลิกขึ้นนิดๆ ก่อนจะส่ายหน้าขำๆ

เอาเถอะ...ตอนหน้าร้อนก็มีคนบางคนชอบง้องแง้งมาใกล้ๆเขา มาเบียด มาซุก ออดอ้อน เพราะร่างกายเขาเย็นดี

“มาทำไมครับเนี่ย?”

“น้ำเสียงนายเต็มใจต้อนรับพวกเราสองคนมากเลยนะเรียวจัง” เฮียวเซย์แยกเขี้ยวใส่หนุ่มผมทอง

“แหม...เห็นบอกว่าไม่อยากเจอคากามิจจิไงฮะ ผมเลยสงสัยว่าทำไมวันนี้มาได้”

“ไทกะ? โน่นฮะ...โน่น จะโวยอะไรไหมล่ะฮะ...ผมจะได้ขอตัวไปข้างนอกก่อน” ดวงตาสีแดงของกุหลาบแดงคนพ่อหรี่ลงนิดๆ

“นี่นายคิดว่าฉันเป็นคนยังไงหาเรียวจัง?”

“ก็...ราชินีจอมซึน เอาแต่ใจ ขี้โวยวาย...อ๊ากกก ผมไม่พูดแล้วก็ได้ฮะ อย่าตีผมนะ!” คิเสะหัวเราะแวบหลบมือเรียวที่กำลังจะเขกหัวเขาพลางยิ้มกว้าง

“น่าหมั่นไส้เหมือนพ่อไม่มีผิด!!

“ขอบคุณที่ชมฮะ!

“เฮียวเซย์...”

“ตาแก่ดูสิ!

ขี้ฟ้องจริงๆด้วย...เหมือนคากามิจจิเลย คิกๆ

“เรียว...ทุกคน?”

“อยู่กันพร้อมครับ วันนี้คากามิจจิถูกรังแก นอนซมเลยฮะ! ฝีมืออาโอมิเนจจินั่นล่ะ!

ไม่ได้ฟ้องนะ เขาไม่ได้อิจฉาเลยด้วยยย ไม่สักนี๊ดดดด

“เจ้าเด็กไดกิตัวร้าย!

“จัดการเลยฮะ!!

ไม่ได้สนับสนุนนะ หึๆๆ

“เฮ้อ...” ท่านราชาถอนหายใจเบาๆ วันนี้จะรู้เรื่องไหมล่ะเนี่ย!

“ไทกะ!!” คนเป็นพ่อเรียกเสียงแหวเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักนั้นนอนอยู่บนตักของมิโดริมะ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่สวมใส่นั้นสั้นเพียงต้นขา เผยให้เห็นผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยที่เต็มไปด้วยรอยขบกัดไปทั่ว

“ไดกิ!!

“หืม? อะไรอ่ะ อย่าบ่นนะ เดี๋ยวคากามิตื่น” อาโอมิเนะยกมือข้างหนึ่งปิดปากที่กำลังหาว อีกข้างเคะหู ท่าทางไร้มารยาทอย่างที่สุด

“นายรู้จักคำว่าออมแรงเป็นไหมหา!!

“ก็...ทำอยู่ไง” ดวงตาสีน้ำเงินเปล่งประกายรอยยิ้มน่าขนลุก “คิดว่าถ้าผมไม่ออมแรง...กุหลาบแสนสวยอย่างเจ้าคากามิคงไม่ตื่นมาหาของกินตอนเช้าๆหรอก”

“พูดจาลามก!!

“ท่านพ่อเฮียวเซย์ครับ” อาคาชิเอ่ยห้ามทัพ เสียงดังจนกระจกคฤหาสน์เขาร้าวแล้วนะ

“ไทกะไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ เมื่อเช้ายังร้องเรียกของกินอยู่เลย พอกินเสร็จก็เหนื่อยจนสลบไปอย่างที่เห็น ชินทาโร่รักษาให้แล้วครับ”

“ไทกะของฉันไม่เป็นไรมากใช่ไหมอ่าชินจังหัวเขียว?”

มิโดริมะดันแว่น “หากที่เจ้าหื่นบางคนพูดว่าออมแรงแล้วเป็นเรื่องจริงก็ไม่มีอะไรมาก เดี๋ยวก็หายครับ...อีกอย่างอย่าเรียกผมว่าหัวเขียวได้ไหมครับ?”

“ทำไมล่ะ...” ยิ้มตาใสจนหนุ่มๆส่ายหน้า

ไอ้นิสัยแบบนี้มันถ่ายทอดกันได้ทางพันธุกรรมสินะ เหมือนกันจริงๆ!!

“แล้วท่านพ่อเฮียวเซย์มาทำไมครับ?” คุโรโกะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เอ่ยถาม “แถมยัง..” เขาใช้ดวงตาสีฟ้ามองไปยังท่านราชาแวมไพร์ที่กำลังยืนเป็นรูปปั้นน้ำแข็งอยู่...

“พา...แขก...ไม่...รับเชิญมาอ่า”

“นี่โรงเรียนของฉันนะอัตสึชิ” ท่าน ผอ. ที่ถูกเมินย้ำสถานะตัวเอง

“ตาแก่พามาน่ะสิ...เห็นบอกว่ามีเรื่องจะเล่า แล้วคนแก่เขาก็เป็นโรคแก่ๆ ไง ให้พูดมากๆไม่ได้ เลยเล่าทีเดียว”

“เฮียวเซย์...”

“ทำไมอ่า...ก็นายแก่จริงๆนี่”

“ข้อตกลง?”

“หา? ที่ฉันสัญญาว่าหากนายเล่าจะให้ขออะไรก็ได้น่ะเหรอ?”

“อือ...”

“ง่ะ...ขอตอนนี้เนี่ยนะ คงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆหรอกใช่ไหมอ่า?” ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พวกหนุ่มๆในห้องมองผู้ใหญ่สองคนที่สนทนากันอย่างขำๆ

เออเนอะ...ท่านพ่อเฮียวเซย์นี่ก็แปลก ท่านราชาเขาพูดไม่เป็นประโยคด้วยซ้ำ กลับเข้าใจความหมายเสียยืดยาว...สมแล้วที่เป็นคู่กัน ร่างสูงดึงแขนคนรักให้นั่งที่โซฟากระซิบเบาๆข้างใบหูนิ่ม ดวงตาคมกริบสีโลหิตนั้นทอประกายหยอกเย้า

“แค่คืนนี้...นายไม่ร้องให้หยุด...ก็พอ”

 

 

“ฮ้าววววว~~” มือเรียวยกขึ้นปิดปากที่กำลังหาววอดๆของตัวเอง กระพริบตาถี่ๆ เมื่อพบแสงสว่างจ้า จมูกก็ได้กลิ่นกุหลาบหอมรุนแรง แล้วก็...สัมผัสอบอุ่นที่รายล้อมนี่มัน...

“มิโด..ริมะ?”

“อืม...ตื่นไหวไหม? จะนอนต่อไหม?” เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ยื่นมาเกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้าให้

มิโดริมะจริงๆด้วย คากามิคิด สัมผัสของหมอนี่นั้นอบอุ่น...เหมือนท้องฟ้ากว้างที่ชวนให้ทิ้งตัวลงไปพักพิง

“หิวไหมฮะคากามิจจิ?”

 “คิเสะ?” เสียงระรี้กับดวงตาสีเหลืองสดแล้วก็ออร่าแสบตา “กี่...โมง...หิว”

“ตื่นมาคำแรกก็เรียกชื่อมิโดริมะคุง ชื่อคิเสะคุง แล้วก็หิวเนี่ยนะครับ” คุโรโกะว่าอย่างอ่อนใจ

สมเป็นกุหลาบแดงจริงๆ

คากามิกวาดตามอง เหมือนว่าเขากำลังอยู่ในห้องรับแขกที่คฤหาสน์...อาคาชิกำลังเซ็นต์เอกสารอะไรไม่รู้วุ่นวาย แต่ก็ยังเงยหน้ามาส่งยิ้มบางๆให้เขา คุโรโกะกำลังนั่งอ่านหนังสือ มุราซากิบาระกำลังนอนกินขนม...ไม่จุกหรือไง คิเสะนั้นชะโงกหน้ามาทำตาใสใส่เขาที่นอนหนุนตักมิโดริมะอยู่ เอ๊ะ...แต่มีสมาชิกเพิ่ม?

“อ๊ะ...” ตาสีแดงค่อยๆเบิกขึ้นนิดๆ

นั่นมัน ผอ.น้ำแข็งใส พ่อของอาคาชิ ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย...แล้วคนที่นั่งหน้าแดง ตัวเอง ก้มหน้างุดๆ แต่มีกลิ่นหอมๆของกุหลาบ...กลิ่นเหมือน...

“แหะๆ...ไง...ไทกะ”

เสียงทักทายคุ้นเคย รอยยิ้มที่เห็นเสมอ นี่มัน...

“แด๊ดดดดดดดด!! ทำไมแด๊ดมาอยู่ที่นี่อ่า!! แล้วมานั่งใกล้คุณ ผอ.น้ำแข็งใสอีก แด๊ดหน้าแดงจัด ตัวก็แดงเถือก ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย! ไม่สิ! แด๊ดรู้ไหมว่าแตะส่งผมมาในโรงเรียนที่มีแต่แวมไพร์อ่า!! เจอแต่ผีทั้งโรงเรียนเลยอ่า อีกอย่าง...ค่าเทอมที่นี่เท่าไหร่อ่ะ? โรงเรียนหรูหราไฮโซแบบนี้ แด๊ดขายอะไรที่บ้านออกไปบ้างเนี่ย คือ...ผมก็ไม่ได้ฉลาดขนาดที่แด๊ดต้องส่งมาเรียนโรงเรียนแพงๆนะเข้าใจไหม? แด๊ดอธิบายมาเลยยยย!!” คากามิเต้นเร่าๆ โวยวายหน้าคนเป็นพ่อที่เหมือนจะเอ๋อไปแล้ว ส่วนคนอื่นๆนั้นกำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น โดยเฉพาะท่าน ผอ.น้ำแข็งใสที่เพิ่งเห็นสภาพคนของตัวเองโวยวายสู้คนอื่นไม่ได้ หึๆ

“ไทกะครับ ใจเย็นๆนะตกลงไหม” อาคาชิรั้งร่างที่กำลังโวยวายให้กลับมานั่ง ก่อนจะยิ้ม เมื่อเห็นดวงตาสีแดงสวยขู่ฟอดๆอย่างน่าเกรงขาม...จนเขาอดจะหัวเราะไม่ได้จริงๆ

“นายรู้อยู่แล้ว?”

“ก็...ครับ”

“พวกนายทุกคน?”

“เอ่อ...ครับ” เหล่าหนุ่มๆมองตากันก่อนจะทำสีหน้าแปลกๆ เมื่อเห็นกุหลาบแดงคนลูกนั้นตวัดตาค้อนเรียงคน

น่ารัก!!

“แล้วทำไมไม่บอกฉันเล่า! ไม่สิ...ความผิดแด๊ดนั่นล่ะ”

“อะไรอ่า...ไทกะพอได้สามีแล้วก็เห็นสามีดีกว่าแด๊ดงั้นเหรอ? แด๊ดเหงาเลยนะแบบนี้”

“แด๊ดดดด!!

“หุๆ ลูกชายแด๊ดมีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว...น่ารักจริงๆ ไหนๆ...มาให้แด๊ดกอดหน่อยสิ คิดถึงจังงงง” ทำสีหน้าออดอ้อน คากามิขึงตาใส่ แต่พอสบดวงตาปิ๊งๆของคนเป็นพ่อก็อ้าแขนออกโถมตัวกอด...

ครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

“คิดถึงจังเลยแด๊ด...”

“เหมือนกันเลยอ่า...ไม่มีไทกะแด๊ดเหง๊าเหงา”

“อ๊ะ...ว่าแต่แด๊ดไม่ได้ทำอาหารกินเองใช่ไหม? ครัวคงไม่ระเบิดไปหรอกนะ”

“เดี๋ยวเถอะ...แด๊ดพัฒนาแล้วนะไทกะ แยกเกลือกับน้ำตาลออกแล้วด้วย” คากามิยิ้มกว้างหอมแก้มคนเป็นพ่อแรงๆ เช่นเดียวกับคนอายุมากกว่าที่ฟัดแก้มนิ่มๆของลูกชายไปหลายฟอด ส่วนคนอื่นๆที่ถูกลืมนั้นได้แต่นั่นทำตาปริบๆ...

เอาเถอะ...ภาพตรงหน้าก็น่าดูไม่ใช่น้อย...

กุหลาบแดงที่เปล่งประกายรอยยิ้มแบบนี้...

“นี่ๆ...ว่าแต่แด๊ดรู้จัก ผอ.น้ำแข็งใส?” คนเป็นพ่อหัวเราะเมื่อลูกชายคิดแบบเดียวกันเปี๊ยบ

“ใช่แล้วไทกะ ตาแก่ตรงนั้นน่ะน้ำแข็งใสพันปีเลยล่ะ”

“อายุมากใช่ไหมอ่า? พวกอาคาชิบอกผม”

“โอ๊ย...อย่าให้นับเล้ยยยย”

“อ๊ะ...แต่ผมเหมือนเคยเจอ...แล้วเขาก็...ท่าทางใจดี”

“ห่ะ? ไทกะ...นี่ลูกถูกมนต์สะกดอะไรหรือเปล่าเนี่ย มองยังไงว่าตาแก่ใจดี! ตาแก่!! นายสะกดลูกชายฉันเหรอ?”

“บื้อ” มือแกร่งดีดหน้าผากนูนไปหนึ่งทีข้อหาคิดอะไรไม่เข้าท่า

“ผม...เหมือนเคยเจอ”

“ฉันอยู่ตอนเธอเกิด”

“อ๊ะ!” คากามิเหมือนนึกออก...ภาพรางๆในความทรงจำ

ชายหนุ่มผู้มีดวงตาทรงอำนาจ...มือแกร่งที่โอบอุ้มเขา...สัมผัสที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น...ปลอดภัย

“จริงๆด้วย...ผม...”

“ท่านพ่อของผมเป็น...คนรักของพ่อไทกะน่ะครับ” อาคาชิกระซิบข้างหู

“หะ...หา?” คากามิทำตาโตก่อนจะอ้าปากเหวอ “จะ...จริงอ่ะ!! อาคาชิ! พ่อนายนี่โชคร้ายจังเลยนะ!” คากามิพึมพำ

“ไทกะ!

“ก็จริงนี่...แด๊ดน่ะตัววุ่นวาย ปวดสมองจะตายไป”

ไม่ดูตัวเองเล้ยยย หนุ่มๆในห้องถอนหายใจ

“อ๊ะ...แต่ผมไม่คิดมากหรอก ความสุขของแด๊ดนี่นา ดีเสียอีกมีคนคอยดูแลแด๊ด อีกอย่างผมรู้ว่าแด๊ดรักมัมไม่อย่างนั้นคงไม่มีลูกชายที่น่ารักอย่างผมหรอก แต่ผมสงสาร...คุณ...เอ่อ...”

“เรียกว่าพ่อก็ได้...แล้วแต่เธอ” เสียงทุ้มนั้นทอดแววเอ็นดู

“ได้เหรอ...ขอบคุณครับ!! พ่อน่ะน่าสงสารจะตาย ต้องพกยาพาราติดตัวแน่ๆเลย”

“ก็นะ”

“ว่าแล้ว”

“เดี๋ยวนะๆ ขอฉันขัดหน่อย” กุหลาบแดงคนเป็นพ่อผ่ากลางวงสนทนาด้วยสีหน้าบึ้งๆ

มันจะเข้ากันได้ดีไปหน่อยไหมเนี่ย!! เจ้าลูกชายซื่อบื้อนั่นก็หัดสงสัยหรือเข้าใจอะไรให้มันยากๆบ้างไม่ได้หรือไง!!

“นี่แสดงว่าฉันกับอาคาชิเป็นญาติ?”

“ญาติก็แต่งงานกันได้...” ลูกชายท่านราชายกยิ้มร้ายกาจ “มีอะไรกันได้นะครับ...ไทกะ”

“อาคาชิ...คนลามก!!

“หึๆ”

“แล้วตกลงพ่อกับแด๊ดมาทำไมที่นี่? พวกนาย...ฉันหิวจังเลยยยย” คากามิส่งเสียงใส

“อื้อ...หิวจัง” มุราซากิบาระสนับสนุน

“โทรฯ สั่งให้แล้ว” มิโดริมะบอก

“นายน่ารักที่สุด!” คำชมที่ทำให้หนุ่มๆคนอื่นๆตวัดตาเคืองๆใส่คนผมเขียว มิโดริมะส่ายหน้าอย่างระอาใจ

เจ้าพวกนี้ทำตัวราวเด็กขี้อิจฉา...ทั้งๆที่อายุอานามก็ปาไป...เฮ้อออ

“จริงสิ! ไทกะแด๊ดอยากกินไอศกรีมโฮมเมดสตรอเบอร์รี่บราวนี่ชิพอ่า...”

“เดี๋ยวผมทำให้”

“ตกลงมีอะไรกันครับ?” คุโรโกะปิดหนังสือลง เพราะท่าทางเรื่องน่าจะใหญ่

“รออาหารก่อน...” เพราะหากไม่มีอะไรใส่ท้องเชื่อว่ากุหลาบงามทั้งพ่อทั้งลูกได้งอแงแน่ๆ

“ตาแก่น่ารัก!!

“ท่านพ่อใจดี!” เสียงชมพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ทำให้ท่านราชายักคิ้วส่งให้พวกหนุ่มๆในห้อง

เออเนอะ...กับลูกกับหลานตัวเองนี่ไม่เค้ยยย ไม่เคยสนใจ แต่ท่านพ่อเฮียวเซย์กับคากามินี่ตามใจเข้าไป

 พออาหารมื้อใหญ่มาเสิร์ฟคนหิวก็จัดการยัดทุกอย่างลงกระเพาะหลุมดำในเวลาอันสั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา “เล่าเลย...กินไปเล่าไป”

“อืม...เรนะไม่ได้ฆ่ายูกิ” คิ้วเรียวบนใบหน้าท่านราชาขมวดเข้าหากันนิดหน่อย “เจิ้งไม่ได้รักยูกิ ประมาณนี้”

“หา!! ตาแก่นี่มันสั้นไปแล้วนะ!!” เฮียวเซย์โวยวาย

“หา? เจิ้งอะไร ยูกิ ไหนจะเรนะอีก? แต่คนหลังผมเคยเจอนะ เมื่อวาน... พี่สาวนิสัยน่ารักดี”

“ห่ะ!

“เฮ้อ...” อาโอมิเนะถอนหายใจ “ประดาบกับฉันไปยกใหญ่ ฝีมือดีมาก แต่เหมือนถูกผนึกพลัง ตอนแรกบอกว่าจะเอาเลือดเจ้าคนซื่อบื้อบางคน แต่คงถูกความบื้อเกินร้อยทำเอาเสียสติ เอาตามสายตาฉัน...ยัยป้านั่นไม่เหมือนที่ได้ยินมาสักนิ๊ด แล้วก็...ฉันเลยกลับไปบ้านมา...พ่อบอกว่า...ยัยป้านั่นเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร”

“พี่สาวเขาไม่ได้ทำร้ายผมนะพ่อ เตือนให้ผมระวังตัวอีก แล้วมัน...ยังไง?”

“ข้ามเรื่องไปก่อน เดี๋ยวเล่าให้ฟัง” มิโดริมะว่า

“ตาแก่...เปิดปากพูดให้มันยาวๆเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะ...จะ...ไม่ทำตามข้อตกลงนั่น”

“หึๆ ก็ได้...” เอาเป็นว่ามันก็คุ้มล่ะนะ

“เจิ้ง...เข้าหายูกิเพราะเธอเป็นกุหลาบแดง...คนที่เขารัก...ก็เป็นกุหลาบแดง”

“หา? ฮิเมะเหรอ?”

“ไม่ใช่...” ดวงตาคมกริบมองตรงมายังร่างของคนรักตัวเอง

“กุหลาบแดงที่เจิ้งรักคือนาย...เฮียวเซย์...และคนที่ลงมือสังหารยูกิ...ก็คือ...เจิ้ง”

 

 



“กำลังนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวค่ะท่านอิจิ ถูกทิ้งไว้คนเดียวแบบนี้น่าสงสารจังเลยนะค่ะ” เสียงหวานๆของคู่หมั้นคนสวยที่เดินถือตะกร้าเข้ามาในห้องทำงาน...ที่มีเพียงไม่ถึงสิบคนเท่านั้นที่ได้รับการอนุญาต

“คนอื่นถูกเด็กบางคน...หลอกพาไปกินไอศกรีม” แม้น้ำเสียงจะแข็ง แต่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนจนหญิงสาวหัวเราะ

“งั้น...เด็กที่ว่าก็งอแงให้ฉันเอาอาหารมื้อเย็นมาให้ตาแก่บางคนที่คงจะทำงานจนลืมทานข้าวค่ะ...” ดวงตาสีแดงของท่านราชาทอประกาย

“เพิ่งมาจากปาร์ตี้ไอศกรีมของเฮียวเซย์ค่ะ”

“สนุกกันล่ะสิ?”

“อืม...หากไม่นับเรื่องที่เฮียวเซย์ถูกแกล้งจนฟ้องคนอื่นไปทั่ว ก็สนุกนะค่ะท่านอิจิ” หัวเราะอย่างน่ารัก

สำหรับเธอ...คากามิ เฮียวเซย์ เหมือนน้องน้อยๆ...ถึงความจริงว่าเธอจะอายุมากกว่าแม่อีกฝ่ายก็ตาม

“ท่านอิจิน่ะ...รักเฮียวเซย์ใช่ไหมล่ะค่ะ?” มือแกร่งชะงัก ไม่ได้เอ่ยตอบคำ แต่หญิงสาวที่อยู่ด้วยกันมานานพอๆกับเพื่อนๆอีกห้าคนนั้นรู้ดี...

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเขา...ก็ตกหลุมรักไปแล้ว”

“ชิระ...”

“แหม...ฉันไม่ได้เสียใจ แล้วก็อิจฉานะค่ะ กลับกัน...ฉันดีใจมากกว่าที่คนๆนั้นคือเฮียวเซย์...กุหลาบงามที่เจิดจ้าราวดวงตะวัน อย่างที่ท่านอิจิรู้...ความสามารถของฉันน่ะค่ะ”

“เธอ...เห็นอะไร?”

แวมไพร์ที่มีความสามารถ...มองเห็น...อนาคต

“เห็นลูกชายที่น่ารักของฉันกับท่านอิจิน่ะสิค่ะ...คิก” หญิงสาวหัวเราะ เปิดตะกร้าออกก่อนจะจัดเรียงอาหารบนโต๊ะ

“เห็นอนาคตที่น่าเศร้า...และงดงาม รอยยิ้ม...และเสียงหัวเราะ สายเลือดที่สืบต่อไปรุ่นต่อรุ่น...สายสัมพันธ์ที่ไม่มีวันเลือนหาย” ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ

ชิระ...เมื่อตอนเด็กนั้นเงียบ นิ่ง ไม่พูดจา เพราะสิ่งที่มองเห็น...แต่การก้าวมาในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ เขาก็ได้พบกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคู่หมั้นคนสวย

“ท่านอิจิแต่งงานกับฉัน...แต่อย่างที่ท่านรู้...คู่แท้ของท่านอิจิน่ะไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ”

“ชิระ...ไม่ต้องพูดแล้ว”

เขาไม่เคยอยากรู้อนาคต...เพราะเขาเชื่อในปัจจุบัน และการกระทำของตัวเองมากกว่า

“แหม...คนบางคนจะได้ไม่เครียดไงค่ะ คุโรโกะคุงบอกฉันว่าท่านกำลังเครียด เพราะคิดว่ามันผิดต่อฉันผิดต่อฮิเมะ ที่จะหลงรักดวงตะวัน...ไม่สิลูกแมวสีแดงขนฟูๆ คิกๆ แต่...ฉันบอกท่านไว้ ณ.ตรงนี้ ฉันเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของท่านอิจิ และคู่แท้เพียงคนเดียวของท่าน...ก็คือ...คนที่ท่านรักนั่นล่ะค่ะ”

“ฉันรักเธอ...” เสียงทุ้มว่า

ดวงตาคมนั้นทอประกายจริงจัง...และอ่อนโยนในคราวเดียวกัน 

หญิงสาวหัวเราะ “ฉันรู้ค่ะ...ท่านอิจิรักฉัน เราอยู่ด้วยกันเสมอ มีกันและกันตลอดเวลา และมันก็ไม่ผิด...ที่ความรู้สึกนั้นจะ...ท่านจะมีให้อีกคน”

คนแรกที่ทำให้ท่านราชายิ้มอ่อนโยนทั้งปากและดวงตา

คนที่ทำให้คนๆนี้เหมือนคนธรรมดาๆ...

“ในกรณีของฮิเมะกับเฮียวเซย์ก็เหมือนกัน...พวกเขาก็เหมือนกับเรา” ดวงตาสีแดงคมที่เหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่างนั้นกลับมาทอประกายสุขุมเช่นเดิม

ตะกอนขุ่นบางอย่างในใจ...เหมือนจะหายไป

“พูดมาก...”

หญิงสาวยกมือปิดปาก “แหมๆ...ท่านอิจิล่ะก็ ทานเถอะค่ะ นี่น่ะ...เด็กบางคนยัดใส่ตะกร้ามาพร้อมคำบ่นยาวเหยียดเลยนะค่ะ”

“วุ่นวาย...”

“ห่ะ...นายว่าใครอ้ะตาแก่!!” เสียงแหวพร้อมกลิ่นหอมของกุหลาบทำให้เจ้าของห้องทั้งสองหันไปมอง...ก็มีเพียงไม่กี่คนล่ะน่ะที่สามารถเข้ามาในรัศมีของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาทั้งสองคนโดยที่พวกเขาไม่รับรู้...

และอาจจะเป็นเพราะสร้อยคอที่ร่างนั้นสวมอยู่ด้วย

“ชิระจัง...ฮิเมะรออยู่ด้านล่างอ่ะ นัดจะไปเที่ยวกันไม่ชวนฉันเลยนะ!” ขึงตาใส่ น่ากลัวจนหญิงสาวหัวเราะน่ารัก

“ถ้าอย่างนั้นฉันฝากเฮียวเซย์ดุให้ท่านอิจิทานข้าวด้วยนะค่ะ แล้วฉันกับฮิเมะจะซื้อของมาฝาก”

“ห่ะ! ตาแก่ดื้อไม่กินข้าว?”

“ดื้อน่ะ...นาย” เสียงเถียง...ไม่สิพูดฝ่ายเดียวนั่นทำให้หญิงสาวอมยิ้มขำ

เปี่ยมด้วยความสุข

“ว่าแต่ตาแก่...นายเครียดเหรอ?” คนที่ถือวิสาสะนั่งบนโต๊ะทำงานของท่านราชาว่า ดวงตาคมเหลือบมอง

เฮียวเซย์ไม่เคยรู้หรอก...ว่าตัวเองน่ะเป็นคนเดียวที่กล้าทำแบบนี้แล้วยังยิ้มตาใสอยู่ได้

“หืม?”

“อืม ถึงหน้านายจะไม่เปลี่ยนไป แต่ฉันสัมผัสได้อยู่ดีว่านายกำลังเครียด? ทำไมอ่า ช่วงนี้ฉันว่าตัวเองก็ไม่ได้ไปซนที่ไหนนะ” มือแกร่งเอื้อมมาดึงคนพูดร่างหอมกรุ่นหล่นปุลงบนตักแกร่ง

กุหลาบงามนี้รู้เสมอว่าเขาคิดอะไร...ตั้งแต่ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก ดวงตาที่มองมายังเขานั้นไร้ซึ่งวี่แววของความกลัวเกรง

มีแต่ความท้ายทาย...แต่ขณะเดียวกันก็งดงาม สดใส ชวนให้หลงใหล

เฮียวเซย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเวลาเขาดื้อมากๆ หรือพูดไม่ฟังก้อนน้ำแข็งตรงหน้าก็จะทำแบบนี้ เขาเป็นประเภทประหยัดคำพูดคำจา หากไม่พอใจก็ดึงแขนจนเจ็บ หากอยากอ้อนก็กอด...

เป็นคนที่พูดไม่เก่ง...แต่การกระทำชนะเลิศ

“ซน...”

“ใส่ร้าย! อย่าเปลี่ยนเรื่อง...รีบๆกินข้าว นี่ฮิเมะกับชิระจังอุตส่าห์ทำเชียวนะ!

“คนอื่นๆ? อยู่ที่คฤหาสน์นายนั่นล่ะ ฮ้าววว! ง่วงจังเลย...” ร่างกายตาแก่เย็นๆสบายๆ น่านอนชะมัดเลย

“นอน”

“อือ...นายกำลังเครียดเรื่องฉันใช่ไหม? นอกจากชิระจังแล้ว...ก็ฉันที่ทำให้ตีนกานายขึ้น” คนถูกใส่ร้ายย่นคิ้วก่อนจะดีดหน้าผากนูนไปหนึ่งที

“ฉันไม่ซนแล้วนะช่วงนี้อ่ะ”

“รู้...”

“งั้นนายก็ห้ามเครียด” เสียงเริ่มยานขึ้นเรื่อยๆ เพราะร่างนั้นกำลังตาปรือ หัวทุยๆเอนซบไหล่แกร่งจะหลับแหล่มิหลับแหล่

“ฉัน...เป็นห่วง...”

“อืม...”

“ฟรี้ ฟรี้~~~” ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่กระทบต้นคอนั้นทำให้ร่างสูงส่ายหน้า มือแกร่งช้อนคนบนตักก่อนจะหายวับมาปรากฏที่โซฟาเนื้อดี วางหัวทุยๆไว้บนตัก ลูบเส้นผมสีแดงอมดำอย่างอ่อนโยน

“นายน่ะ...จริงๆเลยนะ...” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าที่ไม่ค่อยยิ้มบ่อยนัก คำพูดของชิระยังก้องอยู่ในหัว

เอาเถอะ...เรื่องของอนาคตยังมาไม่ถึง จนอยู่กับปัจจุบันที่งดงามนี้

“มื้อนี้อร่อยมากเลยนะครับ...ท้องผมแน่นไปหมด”

“อ่า...อือ...อร่อยสุดๆ...”

“เสียดายนะฮะที่เฮียวเซย์ออกมาก่อน ไม่งั้นตอนเล่นเกมส์จะสนุกกว่านี้”

“วุ่นวายมากกว่านะ”

“ฉันวางแผนแกล้งหมอนั่นไว้เพียบ หึๆ”

“นั่นน่ะสิครับ...” เหล่าผู้คุมกฎเดินเข้ามาในห้องท่านราชาก่อนจะเบิกตานิดๆ เมื่อคนที่หายไปตอนแรกบัดนี้กำลังหลับปุ๋ยอยู่บันตักแกร่งของหมอนกิตติมศักดิ์

เป็นภาพที่แปลกตา...แต่ลงตัวอย่างประหลาด

“ทำไมแมวขนฟูมานอนนี่ได้ล่ะอิจิ?” อาโอมิเนะเลิกคิ้ว

“เอาข้าวมา...”

“อ๋ออออ” หนุ่มผมทองลากเสียงยาว “นายรีบกินล่ะ บ่นยาวเหยียดเลยว่ามีตาแก่บางคนไม่กินข้าวกินปลา ทำแต่งาน ป่านนี้หงอกคงเต็มหัว หึๆ”

“อืม...” ตาสีแดงคมกวาดมองเหล่าเพื่อนๆก็พบสายตาล้อเลียนจนเขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา แต่...เมื่อสบดวงตาสีดำที่มองตรงมานั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแววตาของเจิ้งที่มองมายังเขา

เกลียดชัง...และริษยา

ถึงจะเก็บเอาไว้ลึกที่สุดด้วยหน้ากากอ่อนโยนที่สร้างขึ้น...เขาสัมผัสได้ สาเหตุ...ไม่ต้องให้ใครบอกเขาก็รู้แน่ชัด...

เจิ้ง...รักเฮียวเซย์

แววตาปรารถนานั้นราวคนที่หลงใหลในบางสิ่งจนไม่อาจถอนตัว

“รอเด็กตื่นก่อน” เสียงทุ้มว่า ไม่ขยับตัวมาสักพักเพราะกลัวจะรบกวนการนอนของบนตัก

เขาจะปล่อยเรื่องนี้เอาไว้...ตราบใดที่อีกฝ่ายยังคงเป็นเพื่อน และยังไม่ทำอะไรเขากับคนรอบตัว

และนั่น...เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งแรกของราชาแวมไพร์....

 

 

“นายรู้ข่าวหรือยังอิจิ?” ชายหนุ่มผมสีเขียวที่เดินเข้ามาในคฤหาสน์งามถามด้วยสีหน้าร้อนรนผิดวิสัย ร่างสูงซึ่งกำลังมองลูกชายที่หลับปุ๋ยบนเตียงสำหรับเด็กหันมาเลิกคิ้ว

“เรื่อง?”

“เจิ้งเอาลูกชายตัวเองไปให้ยูกิเลี้ยง...หมอนั่นทำแบบนี้เพราะอยากประกาศสงครามกับเรนะชัดๆ”

ไม่มีทางที่เจิ้งจะไม่รู้จักนิสัยของผู้หญิงคนนั้น...ราวกับต้องการให้ยูกิเป็นเป้า...

ท่านราชาถอนหายใจ “ฉันไม่น่าปล่อยไว้แบบนี้”

หากตอนเรียนที่เทย์โคว...เขาตัดสินใจอะไรให้มันแน่ชัดกว่านี้...บางทีอาจไม่เกิดปัญหามากมายตามมา

“ไม่ต้องอะไรแล้วครับ...เรนะอาละวาดจนบ้านพังไปแล้ว” อีกเสียงว่าพร้อมร่างหนุ่มผมฟ้า

“คุโรโกะ...ใครประจำที่ตระกูลนักล่า?”

“คิเสะคุงกับอาโอมิเนะครับ...คนหลังกำลังอารมณ์เสียอย่างหนักร่ำๆจะเชือดทิ้งทั้งตระกูลแล้วครับ”

“เฮียวเซย์?”

“มุราซากิบาระคุงพาไปเล่นบนภูเขาหิมะครับ คิดว่าคงยังไม่รู้เรื่องรู้ราว”

“ฉันจะไปดู...มิโดริมะไปกับฉัน คุโรโกะฝากดูเซย์จูโร่ด้วย...ห้ามให้เฮียวเซย์รู้”

เดี๋ยวจะพาลโทษตัวเองไปเสียเปล่าๆอีกรายนั้น...

“รับทราบครับ...” ดวงตาสีฟ้ามองท่านราชาที่หายวับไปก่อนจะยกยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นดวงตาสีแดงคมกล้าที่แม้จะยังเยาว์วัยก็คงความร้ายกาจของสายเลือดเอาไว้อย่างไม่ตกบกพร่อง

“คุโรโกะ...ท่านพ่อไปทำธุระเหรอครับ?”

“ใช่ครับ...เซย์จูโร่คุง หลับไปนานนะครับ”

“อืม...เมื่อคืนพ่อเฮียวเซย์ชวนป่วน”

ชายหนุ่มยกยิ้มขัน “รู้ว่าป่วนก็ยังยอมเล่นกับเฮียวเซย์นะครับ”

“เท็ตสึยะก็เล่น...ทุกคนด้วย”

เพราะไม่ว่าใครก็แพ้ลูกอ้อนกุหลาบแดงคนนั้นกันหมด โตจนอายุมากมายขนาดไหนก็ยังซนเหมือนเด็ก เป็นถึงผู้ผูกพันธสัญญากับราชาแวมไพร์แต่ทำตัวราวคนอายุหกขวบได้

“เฮียวเซย์เขาโตแต่ตัวครับ”

“ผมว่างั้น...” นายน้อยรุ่นเยาว์ทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะยกยิ้ม... “มีคนบอกผมว่าท่านพ่อเฮียวเซย์มีลูกชายที่เกิดจากพี่ฮิเมะ”

คุโรโกะส่ายหน้า เรื่องบางเรื่อง...เด็กคนนี้ก็รู้ดีเกินไป ความลับที่มีแค่ไม่กี่คนที่รู้

“ผมจะไม่ถามนะครับว่ารู้มาจากไหน”

เพราะเด็กๆพวกนี้...ถึงจะซนจนนรกไม่สนใจยังไง แต่ฉลาดเป็นกรดสุดๆ อยู่รวมกลุ่มกันเมื่อไหร่...ไม่หายนะก็วายป่วงทุกที

“แต่...เวลาของเด็กคนนั้นถูกแช่เข็งเอาไว้...เพื่อความปลอดภัยของเด็กคนนั้นเอง เชื่อเถอะครับว่าทั้งฮิเมะและเฮียวเซย์...อิจิ หรือพวกเราเองก็ไม่อยากทำแบบนั้น”

“ไม่ต้องบอกนะคุโกะ...พวกผมจะหาคำตอบเอง”

ก็เป็นแบบนี้เสมอนั่นล่ะ...คุ้มค่าที่จะคาดหวัง...และเป็นความภาคภูมิใจของพวกเขา

“ครับ...”

“แค่สงสัย...พ่อเฮียวเซย์น่ะขนาดนี้...แล้วลูกชายจะขนาดไหน”

“ถ้าเป็นอย่างเฮียวเซย์...โลกคงมีตัววุ่นวายเพิ่มอีกคนไงล่ะครับ”

 

“มีธุระอะไรกับผมหรือ ท่านราชาแวมไพร์ที่งานยุ่งมากถึงยอมเสียเวลามาเยี่ยมเยียนถึงคฤหาสน์ของผมแบบนี้...ขอชากุหลาบแดงครับ...ในชุดสีขาวลายกุหลาบนะ” ร่างสูงของแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์สะบัดเสื้อคลุมสีขาวที่เปื้อนเลือดก่อนจะพาดไว้บนเก้าอี้ หันไปสั่งการเมดที่ยืนรับคำสั่งเงียบๆ

ท่านราชาที่ว่าไม่ตอบ...แต่ดวงตาคมกวาดมองรอบห้องเพียงแค่ครั้งเดียว ห้องนี้มีแต่กลิ่นกุหลาบ... ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างเป็นสีขาวสะอาด...เพราะมันสามารถตัดกับสีแดงของกุหลาบได้งดงามที่สุด หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่นั้นก็มองเห็นสวนกุหลาบแดงไกลสุดลูกหูลูกตา

บอกให้รู้ว่าเจ้าของบ้านนั้นชื่นชอบ...ราชินีแห่งมวลไม้มากเพียงใด

“ลูกชายนายล่ะเจิ้ง?” มิโดริมะเอ่ยถามแทน

“ผมให้ยูกิเลี้ยงน่ะ...เด็กคนนั้นมีสายเลือดของนักล่าและแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ในตัว หากปล่อยไว้ก็เป็นอันตราย ยูกิเป็นกุหลาบแดงที่แม้สายเลือดจะจางก็สามารถช่วยตัดปัญหานั้นไปได้” คำตอบมีเหตุผล

“แต่นั่นทำให้เรนะคลั่งจนแทบจะตามไปฆ่ายูกิ...” ชายหนุ่มยกยิ้ม

“เรนะก็เป็นแบบนั้นเสมอ...เธอไม่ทำหรอกครับ”

“ดูนายมั่นใจ”

“แน่นอนครับ...” รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนใบหน้าของเจ้าบ้าน ผู้มาเยือนทั้งสองแม้ไม่มองหน้ากันก็รู้...

เจิ้งเปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนที่พวกเขาเคยรู้จัก แววตาคู่นั้นราวกับมีสัตว์ร้ายอาละวาดอยู่ภายใน

“มิโดริมะ...” ท่านราชาที่เงียบมาสักพักเปิดปาดขึ้นเป็นครั้งแรก

“หืม?”

“ที่คฤหาสน์กำลังจะพัง” ชายหนุ่มผมเขียวขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ

“กลับมาแล้วเหรอ?” หมายถึงจอมก่อกวนระดับโลกที่ออกไปเที่ยว

“อืม...”

“เดี๋ยวกลับไปดูให้แล้วกัน คุโรโกะคนเดียวคงเอาไม่อยู่” เขารู้ว่าอิจิคงอยากคุยกับเจิ้งเป็นการส่วนตัวมากกว่า พอพ้นร่างนั้นบรรยากาศในห้องก็ทวีความอึดอัดมากขึ้นยิ่งไปอีก

“มีอะไรคุยกับผมเหรอครับ?” ดวงตาสีดำสนิทนั้นสบกับดวงตาสีแดงทรงอำนาจ

ยิ่งเห็น...ยิ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าดวงตาคู่นี้ช่างทอประกายแห่งพลังอย่างเปี่ยมล้น...มองทุกสิ่งด้วยความว่างเปล่า ราวกับเป็นผู้อยู่เหนือทุกอย่าง...

ดวงตาของราชา...เพียงหนึ่งเดียวแห่งเผ่าพันธ์แวมไพร์...

เขาเกลียดดวงตาคู่นี้

“เจิ้ง...”

“ครับ?”

“นายรักเฮียวเซย์?” คำถามสั้นๆที่ทำให้มือซึ่งจิบชากุหลาบแดงชะงัก ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนตามแบบฉบับ

“ล้อเล่นอะไรครับ ผมน่ะเหรอรักเฮียวเซย์ แค่เอ็นดูมากกว่า ผู้หญิงคนเดียวในโลกที่ผมรักคือยูกินะครับ”

“นายเกลียดฉัน...และตาของนาย...ก็บอกทุกอย่าง” น้ำเสียงเย็นจัดนั่นทำให้เขาชะงักไปอีกครั้ง

เกลียด...นั่นเป็นความจริง

“แล้วยังไงครับ...ผมรักเฮียวเซย์ แต่เขาก็รัก...” กำมือแน่นอย่างเจ็บปวด “คุณ...”

“ทั้งๆที่ผมเจอเขาก่อนคุณ! แต่รอยยิ้มของเฮียวเซย์กลับเป็นของคุณ!! ผมทำทุกอย่างเพื่อเข้าใกล้เขา! คอยมองเขาหัวเราะอย่างมีความสุขตอนอยู่ใกล้คุณ!! ยิ้มให้ตอนที่เขาแต่งงานกับฮิเมะ...และในวันที่ฮิเมะจากไป...ผมไม่คิดว่าเขาจะผูกพันธสัญญากับคุณ!! เรื่องที่ผมเกลียดคุณนั่นเป็นความจริง!

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อิจฉา...

คนๆนี้เกิดมาเพื่อเป็นคู่แท้ของกุหลาบแดง... มีพลังมากพอที่จะเคียงข้างและปกป้องเฮียวเซย์

ซึ่งเขา...ไม่อาจทำได้!!

 “เลิกซะ...เจิ้ง” บอกเสียงเย็นจัด จิตสังหารแผ่ไปทั่ว

“เรื่องล่ะไรล่ะ!!” ชายหนุ่มผู้สุภาพนั้นถามเสียงกระแทก...ราวกับไม่เหมือนคนเดิม...

“ทุกอย่าง...”

“ไม่มีทางอิจิ!! ฉันไม่มีทางหยุด!! ไม่ว่านายจะทำยังไงมันก็ไม่มีทาง เพราะว่า...แผนการของฉันมันใกล้จะสิ้นสุดแล้ว! ต่อให้เป็นนายก็ไม่มีทางหยุดได้!!” ดวงตาสีแดงคมนิ่งไปนิด

เขาพอจะรู้...ได้แต่หวังว่าสิ่งที่คาดการณ์ในใจจะผิดพลาด...เพราะไม่อย่างนั้นคนที่น่าสงสารที่สุดก็คือชิรายูกิ และ...กุหลาบงามของเขาจะต้องโทษตัวเองแน่ๆ

“ฉันต้องการครอบครองกุหลาบแดง...”

“นายทำไม่ได้...” น้ำเสียงมั่นใจนั่นยิ่งทำให้โทสะของเจ้าบ้านพุ่งสูง

เขาเกลียดแบบนี้!! อิจิกับเฮียวเซย์...ราวเกิดมาเป็นของกันและกัน ราวเติมเต็มกันและกัน เหมือนจะแตกต่าง แต่ทั้งคู่ก็...งดงาม ไม่มีช่องว่างให้ใครเข้าไปแทรกแซง น่าอิจฉาความเชื่อใจที่ทั้งคู่มีให้กัน...

เขาเคยหวัง ตอนที่อิจิแต่งงานกับชิระ เฮียวเซย์แต่งงานกับฮิเมะ เคยอยากให้สองคนนี้แยกจาก จะเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่อิจิ หลังจากชิระเสีย...และไม่นานฮิเมะก็จากไป เขาได้รับรู้ข่าวที่ทำให้อยากทำลายทุกอย่าง

เฮียวเซย์ผูกพันธสัญญากับอิจิ!!...

“หยุดซะ...เจิ้ง”

เขาเตือนในฐานะที่ยังคงเป็นเพื่อนกัน

เพราะหากไม่อย่างนั้น...จะไม่มีการเตือนอีกเป็นครั้งที่สอง

ร่างสูงของราชาแวมไพร์หายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความกดดันและบรรยากาศชวนหายใจไม่ออก เจ้าของบ้านกำมือแน่นจนเลือดไหลซึมออกมาเปรอะผ้าคลุมสีขาวที่เขามักใส่เสมอ...

เพราะมันคือสิ่งที่ใครบางคนให้เป็นของขวัญวันเกิด...เมื่อนานมาแล้ว

คนๆนั้น...กุหลาบงามที่เขาไม่ใช่เจ้าของ

“ต่อให้ต้องทำลายใคร...”

ฉันก็ต้องได้นายมา...เฮียวเซย์

ดวงตะวันที่งดงาม

กุหลาบแดงที่แย้มบานในใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน...

 

 

“ฉันรู้เท่านี้...” มือแกร่งโอบเอวของคนข้างตัวแน่น ดวงตาคู่สวยนั้นทำท่าเหมือนอยากจะร้องไห้เมื่อรู้ความจริง

เขาไม่อยากจะบอกเพราะแบบนี้...ไม่อยากเห็นสีหน้าโทษตัวเองของคนข้างๆ

“เพราะฉันเหรอ...ทำไม...ฉันถึงไม่สังเกต”

ถึงจะรู้ว่าเจิ้งสุภาพและใจดีกับทุกคน...กับเขาถึงจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ไม่เคยมีสักครั้งที่เจิ้งจะดุว่า หลงนึกว่าอีกฝ่ายเอ็นดูเขาเหมือนน้องอย่างที่เขานับถือเป็นพี่ชาย...

ไม่เคยรู้เลย...หากรู้สักนิด...หากว่า

“ต่อให้นายรู้...ก็ไม่เปลี่ยนหรอก”

เจิ้งบ้าคลั่งไปแล้ว ความรู้สึกต้องการครอบครองของหมอนั่นสูงเกินไป

“อย่าเศร้า” มือแกร่งลูบใบหน้าที่ซีดเผือด

“แต่...”

“เฮียวเซย์...มองฉัน” คำสั่งที่ทำให้มองสบดวงตาคมทันที และมันราวกับมีมนต์สะกดเสมอ “สนใจ...แค่ฉัน” ริมฝีปากเย็นเฉียบแนบลงมาเบาๆ ก่อนจะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับเจ้าของจุมพิตนี้ต้องการเรียกร้องให้คนได้รับสนใจแค่ตน

โดยไม่มองประชากรตาดำๆรอบๆที่อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะทำสีหน้าระอา แต่กุหลาบแดงคนลูกนั้นหน้าแดงจัด อ้าปากค้าง จนมิโดริมะต้องจับมาซุกอกตัวเอง เพื่อไม่ให้เห็นภาพเรทไปมากกว่านี้

“แฮ่ก...แฮ่กๆ”

“หวาน...” เสียงชมข้างหู แต่เพราะในห้องเงียบสนิทคนอื่นๆจึงได้ยินไปทั่ว คนเขินจึงทำกริยาแบบเดียวกับลูกตัวเอง แล้วจัดการมุดหน้าลงกับอกท่านราชาทันที

“หึๆ...” หัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดู กวาดตามองเด็กๆด้วยแววตาจริงจัง

 “ระวังตัวไว้ล่ะ”

“ทราบครับ” เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

“เซย์จูโร่”

“ครับท่านพ่อ”

“เจิ้งเกลียดฉันที่สุด...รู้ใช่ไหม?”

อาคาชิหัวเราะเสียงเย็น “ผมที่เป็นลูกชายจึงถูกเกลียดสุดๆไปด้วย...ไม่ต้องห่วงครับ” ดวงตาคมสีแดงแบบคนเป็นพ่อนั้นทอแววน่าขนลุก

“ผมน่ะ...ใจดีกับคนที่ควรใจดีเท่านั้นล่ะครับ...”  




ในที่สุดก็สามารถมาอัพได้สักที ฮือออออ....ไม่ใช่ไม่อัพน้าาาาา แต่แบบ...เค้าไม่มีเวลาจริงๆค่าาาาาา อนุญาตให้ก่อหวอดได้เต็มที่ค่ะ (กระพริบตาสำนึกผิด...T_T) 

ทิ้งท้ายไว้แบบนี้...ตอนหน้าบิ๊กบอสเราเด่นจ้ะ...ฮะๆๆ  ที่ต้องเล่าเรื่องอดีตเพราะอยากให้ทุกคนเข้าใจ จะได้ไม่งง (หรืองงหนักง่าเดิม 555) แต่แบบ...ถึงตาแก่กับเด็กน้อยเขาจะรักชอบกัน แต่เขาก็มีลูกมีเมียทั้งคู่ แล้วก็รักลูกเมียมากมายด้วย...อยากบอกให้เห็นว่า ทั้งอาคาชิและคากามิเกิดมาด้วยความรักนะ พอแม่ของทั้งคู่จากไปก็ใช้เวลานานกว่าจะผูกพันธะกันได้ 

ป.ล. 1 NC ที่ค้างๆ พรุ่งนี้นะค่ะ น้าาาาา พรุ่งนี้เค้าไม่มีสอบ เดี๋ยวแวบมาส่งให้ค่าาาา

ป.ล. 2 ใครกำลังจะละลายยกมือขึ้นค่าาาา ฮืออออ อากาศใจร้ายจริงๆ โหดร้ายมากๆด้วย นี่ประเทศไทยนะ...ไม่ใช่กระทะทองแดง...ฮืออออ T_T 

ป.ล. 3 แบบ...มานั่งอ่านคอมเมนต์อีกรอบ...แล้วรู้สึกยิ้มแก้มปริเสมอ...นอกจากดีใจที่สิ่งที่เราเขียนทำให้คนอื่นชอบแล้ว...ทำให้มีความสุข...คือ...คนอ่านนิยายเรื่องนี้น่ารักทุกคนเลย >////< ได้มิตรภาพดีๆ...และความรักจากทุกคนจากทุกคน...แม้เราจะไม่เคยพบปะกันก็ตาม ขอบคุณมากๆนะค่ะ ขอบคุณจริงๆ ^_^

ป.ล. 4 สู้ๆกับทุกอย่าง...สู้ๆกับกระทะของแดงไทยแลนด์ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ อย่าละลายไปกับอากาศร้อนน้าาาา 

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ให้พรุ่งนี้เป็นวันที่อากาศไม่ร้อนเถอะน้าาาาา~~~ 




แถม...มีตอนพิเศษครบครัวป่วนๆคลายร้อนนะค่ะ คลิกตอนต่อไปโล้ดดดด ^_^


     


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5655 Shipnielong (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 00:05
    สเน่ห์แรงทัเงพ่อทั้งลูกเลยค่าาา
    #5,655
    0
  2. #3773 Tasanee Buram (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:38
    พ่อลูกคู่นี้ช่างเหมือนกัน
    #3,773
    0
  3. #3404 nuschaly zeku (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 02:39
    ไม่รุ้ว่าจะสงสารใครดีเพราะความรักทำให้คุณเจิิ้งต้องกลายเป็นแบบนี้แล้วความแค้นพวกนี้ตกทอดมาสู่รุ่นลูกแน่ๆเอาใจทุกคนค่ะช่วยปกป้องกุหลาบแดงให้ได้น่ะค่ะ
    #3,404
    0
  4. #3167 ยูซ่า (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 22:20
    ไรต์มาอัพแล้ว คู่พ่อลูกน่ารัก เจิ้งน่ากลัวง่ะ

    รอตอนของคุณพ่อนะคะ
    #3,167
    0
  5. #3165 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 10:50
    ไรต์มาแล้วววววววววว รอมานานนนนนน
    คุณพ่อเฮียวเซย์นี่มีเสน่ห์เหมือนกัน คนหลงรักเยอะ 555 คนลูกก็น่ารักน่าฟัดเกิน ชอบคู่พ่อนะ น่ารัก คุณพ่อเฮียวเซย์อย่าคิดมากนะ คนไม่ดีอ่ะเจิ้ง

    รอตอนต่อไปนะจ๊ะ
    #3,165
    0
  6. #3158 gemello (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 17:39
    น่ารักมากๆเลย พวกรุ่นคุณพ่อ เจิ้งดูน่ากลัวจัง
    #3,158
    0
  7. #3155 thairnee1234 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 13:11
    เย้!ไรท์มาอัพแล้ว!(แกไม่ต้องมาพูดเลยย่ะ!นิยายแกแกก็ไปอัพได้แล้ว!//คนอ่าน)
    หวานสุดๆอ่ะอ๊ายยยยยยยยยยยยยยย ไรท์สู้ๆนะคะ ขอให้โชคดีกับการสอบ
    #3,155
    0
  8. #3153 岭飞 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 12:33
    รู้สึกงงๆกับชื่อตัวละคร
    เจิ้งคือใคร??
    อ่านมาก็งง
    #3,153
    0
  9. #3151 Candy__ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 10:55
    ไรท์อัพแล้ว
    #3,151
    0
  10. #3148 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 09:27
    อร๊ายยย! น่ารักๆ น่ารักสุดๆเลยค่ะ

    เรานี่ยิ้มจนเมื่อยแก้มเลย
    #3,148
    0
  11. #3146 คิมดงจุน (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 08:55
    อากาศมันร้อนแรงมากค่ะฮือ ถ้าพวกแวมไพร์มาอาจตายได้เลย5555555 คู่พ่อนี่ช่างเด่น...คือดี...
    #3,146
    0
  12. #3145 ใจ๋ไหล (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 08:27
    คู่พ่อนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆอร๊ายยยยยยยย >//<
    #3,145
    0
  13. #3141 seisho (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 07:27
    ทำอะไรเกรงใจประชากาในห้องด้วยเจ้าค่ะ นายน้อยจะใจดีกับคนที่ใจดีคือไทกะใช้ไหมค่ะ คือถ้าเป็นคนอื่นเนี้ยระดับรังศีความน่ำกลั----//โดนกรรไกรปักหัว
    #3,141
    0
  14. #3139 codep (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 03:11
    แหมะ คู่คุณพ่อไม่สนใจสิ่งรอบๆเลยนาาา รุ่นลูกอย่ายอมๆ 
    #3,139
    0
  15. #3138 MY_Smile-TAOZI (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 02:23
    คิดถึงที่สุดเลยค่ะ ในที่สุดก็กลับมาต่อแล้ว เรื่องกำลังเข้มข้นเลย รอนะคะ
    #3,138
    0
  16. #3136 angel of darkness (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 00:54
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาาาาา รอติดตามอยู่ สนุกมากๆ
    #3,136
    0
  17. #3135 เจเจ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 00:30
    รออ่านตอนหน้าค่ะ ครอบครัวน่ารักติดตามๆ
    #3,135
    0
  18. #3134 คิโดะ คาจิ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 20:11
    ไทกะน่าร้ากกกกกกกกกกก
    พ่อลูกคู้นี้อ่านทีไรต์ยิ้มทุกตอน โดยเฉพาะตอนที่มีพ่อด้วยหมอนขาดแล้วไรต์
    ฟินตายยยยยย ><
    อัพเร็วๆน่ะเจ้าคะ
    #3,134
    0
  19. #3130 ยูซ่า (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 21:24
    พ่อลูกคู่นี้ นารักมากเลย แสบยกกำลังสองหรือซื่อยกกำลังสองดี รอต่ออยู่นะคะ จะรอคะ
    #3,130
    0
  20. #3118 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 17:43
    รอทุกวันนนน
    #3,118
    0
  21. #3117 Shiki_sama (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 13:21
    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์~!!! (//7//)
    #3,117
    0
  22. #3099 Shin Night (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 00:11
    อุตะ นึกว่าเจิ้งจะเป็นคนที่แสนดีซะอีกนะเนี่ย
    #3,099
    0
  23. #3097 angel of darkness (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:48
    ไรท์ มันค้างอ่าาา มาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #3,097
    0
  24. #3096 angel of darkness (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:39
    ไรท์ มันค้างอ่าาา มาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #3,096
    0
  25. #3095 ผู้ที่หลังให้พระเจ้า (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:01
    ก..กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!! คุณเจิ้งรักท่านราชินี ไม่จริงงงงงงง!!!! ไรท์พยายามเข้านะค่ะรออ่านอยู่ตลอดเวลา สู้ๆค่ะ
    #3,095
    0