fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 47 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 7 อัศวิน(?)...นักล่า...และ...เจ้าคนตะกละ(?) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    1 มี.ค. 59



kuroko no basket

Title : Bloody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 



“อ่ะ...อือ....งือออออ” เสียงครางอือของร่างที่นอนหลับอย่างสบายบนเตียงใหญ่ดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวหนีแสงจากหน้าต่างที่เปิดค้างไว้เพื่อรับลม เสียงนกร้องไพเราะน่าฟังเสมือนเสียงของนาฬิกายามเช้าทำให้อยากนอนอยู่บนเตียงอีกสักพัก

“อืออออออ” ดวงตาสีแดงสวยราวกับสีของอาทิตย์อัสดงกระพริบปริบๆ กลิ่นดอกกุหลาบจากตะเกียงหอมยังกรุ่นไปทั่วห้อง

“ปวดจัง...” พึมพำกับตัวเองเบาๆ รู้สึกปวดเมื่อไปทั้งตัว ที่สำคัญยังเหมือนไม่มีแรงด้วย

อือ...นี่มันเกิดอะไรกับร่างกายเขากันหว่า

เมื่อคืนก็อาบน้ำ...กินช็อคโกแลตที่เจ้าซานาดะเอามาให้ แล้วก็...อืม...

“คุโรโกะ?”

“ครับ...คากามิคุง” เสียงตอบรับนุ่มๆไร้ที่มานั้นทำให้สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่มีแรงโวยวาย

“ทำไมนาย...ฉัน...”

“คากามิคุงเมาน่ะครับ ช็อคโกแลตเมื่อวานมีเหล้าผสม”

“อืม...” มือแกร่งพยุงเขานั่งให้เรียบร้อย ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดเช็ดให้เบาๆ ความเย็นของน้ำทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง

“วันนี้คุณนอนพักเถอะครับ ไม่ต้องไปเรียน ให้มิโดริมะคุงดูอาการสักหน่อย...” พูดไม่ทันจบร่างของเขาก็ถูกช้อนขึ้นด้วยฝีมือของแวมไพร์หัวเขียวที่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ร่างสูงนั้นพาคากามิกลับมานอนนอนลงบนเตียง ก่อนจะแตะวัดชีพจร

“ไม่มีไข้...แค่อ่อนเพลีย นอนพักสักหน่อยเถอะ” เสียงทุ้มบอกนุ่มๆ กัดนิ้วตัวเองก่อนจะยื่นมาจ่อที่เรียวปาก

“เลือดของฉันน่ะ...ดื่มซะ เดี๋ยวนายก็ดีขึ้น” นิ้วเรียวไล้ปากบวมช้ำก่อนจะถูกแรงดูดเบาๆที่ปลายนิ้วทำให้เขาส่ายหน้า และส่งสายตาคาดโทษไปทางเพื่อนผมฟ้าที่ยักไหล่นิดๆ แค่เพียงแป๊บเดียวคากามิก็หลับไปอีกรอบ มิโดริมะสะบัดผ้าห่มคลุมให้คนไม่มีแรงไล้เส้นผมออกจากใบหน้า...

“เมื่อคืนพวกฉันรู้ผ่านตราพันธะแล้ว...อาคาชิกับอาโอมิเนะหงุดหงิดใหญ่เลยล่ะ” ยกยิ้มขำๆ

ตอนที่รู้ว่าคากามิถูกคุโรโกะกิน...เจ้าสองคนนั่นนี่ปล่อยพลังออกมาทำลายห้องไปห้องหนึ่งเลยทีเดียว

“อ๋อ...หงุดหงิดที่ผมเป็นคนแรกของคากามิคุงสินะครับ หึๆ...ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ท่านพ่อเฮียเซย์บอกไว้ว่าเราหมั้นกันมาตั้งนานแล้ว”

“เอ่ยคำสาบานไปแล้วใช่ไหม?” เพราะตัวคากามิมีกลิ่นอายของคุโรโกะ...ไม่ใช่พลังจากการทำพันธะสัญญา

แต่คือ...กลิ่นอายตกค้างที่แวมไพร์มักจะตกค้างไว้ให้กับ...คู่ชีวิต

“ครับ...ในเมื่อผมตัดสินใจที่จะปกป้องคากามิคุงแล้ว...เดิมพันนั้นจึงยิ่งใหญ่ตามไปด้วย”

“อืม...ลงไปข้างล่างกันเถอะ แต่อย่าไปแหย่อาโอมิเนะกับอาคาชิล่ะ” มิโดริมะเอ่ยห้าม

“ครับๆ...ต้องฝากบอกทาคาโอะคุงนะครับว่าวันนี้คากามิคุงลา”

“ทาคาโอะก็ลาเหมือนกัน...”

“หืม? ช็อคโกแลตผสมเหล้า นายคิดว่าอิมาโยชิซังกับฮานามิยะซังมีความอดทนสูงมากงั้นเหรอ?” คุโรโกะขมวดคิ้วก่อนจะพยักหน้าหัวเราะทันที

“งั้นรายนั้นก็นอนสลบไสลเหมือนกันสินะครับ แต่ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่ามีเหล้าผสมยังจะให้คากามิคุงกินอีกนะครับ”

“ใครจะรู้ว่าเจ้าตัวตะกละแพ้เหล้า” น้ำเสียงฉายแววเอ็นดู “เห็นกินได้ทุกอย่าง แถมทำตาใสอยากกินเสียขนาดนั้น”

“คุณเลยใจอ่อนสินะครับ...” สองหนุ่มหายวับมาปรากฏที่ห้องรับแขกซึ่งมีสมาชิกคนอื่นๆอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พอเห็นหน้าคุโรโกะรังสีอำมหิตก็พุ่งเข้าใส่ทันที แต่หนุ่มผมฟ้าหัวเราะขำ นั่งประจำที่ของตัวเอง

“ร้ายกาจนะครับเท็ตสึยะ...”

“นายมันหมาป่าวายร้ายจริงๆว่ะเท็ตสึ” เขาสองคนหมายถึงเรื่องที่กินคากามิไปน่ะนะ

“คุณลองมีกุหลาบสวยๆมายั่วอยู่ข้างๆเหมือนผมไหมล่ะครับ ไม่ทำรุนแรงกับคากามิคุงนี่ผมว่าตัวเองก็เก่งแล้วนะ”

“เห...เจ้านั่นยั่ว?”

“เมาแล้วตาปรือ เสียงอ้อน แถมยังเอาตัวมาซุกอีก ทนได้ก็ไปบวชเถอะครับ”

ทุกคนคิดภาพตาม... กุหลาบแดงที่อยู่ในสภาพนั้น... ก่อนแก้มทุกคนจะขึ้นสีแดงเหมือนกันหมด

“หึๆ...ถ้าเป็นฉันหมอนั่นจมเตียงแน่” อาโอมิเนะแสยะยิ้ม

โดนเขาขย้ำน่ะนะ

“หึ...นั่นสิ...ผมเห็นด้วยกับไดกิ” เพราะเขาก็ไม่ใช่คนที่มีความอดทนต่อสิ่งเร้าอยู่แล้ว...ยิ่งไทกะ...ยิ่งไม่มีทาง

“อ๋า...แบบนี้คุโรโกจจิก็น่าอิจฉาสุดๆเลยน่ะสิฮะ?” คิเสะยิ้มให้คุโรโกะ  

“น่านนนสิ...ได้กินคากาจินคนแรกด้วย ฉันก็...อยากกินเหมือนกัน...กินเยอะๆ”

“บทสนทนาชักจะลามกเกินไปแล้วนะ” มิโดริมะปราม “พวกนายรีบๆกิน แล้วไปจัดการธุระให้เสร็จได้แล้ว”

เจ้าพวกบ้านี่!

“หึๆ...ว่าแต่ สองคนนั่นยังอยู่ที่เทย์โควเหรอครับ?” เขาหมายถึงท่านผอ. และคุณพ่อของคากามิคุง

“ครับ...ไว้ให้ไทกะฟื้นค่อยอธิบายให้ฟังแล้วกัน เห็นอย่างนั้นก็คงคิดถึงพ่อของตัวเองมากแน่ๆ”

“มีกลิ่นแปลกๆมาในโรงเรียนด้วยล่ะ...อาคาจิน” มุราซากิบาระทำจมูกฟุดฟิดๆ กับกลิ่นของสายลมที่พัดผ่าน ถึงจะง่วงและเห็นแก่กินยังไงแต่ว่าคนผมม่วงก็มีประสาทสัมผัสการได้กลิ่นที่เร็วยิ่งกว่าใครๆ เพราะตอนคากามิคนที่ได้กลิ่นกุหลาบงามเป็นคนแรก...ก็หมอนี่ล่ะ

“กลิ่นเหมือน...หมอนั่น แต่เข้มกว่า...ไม่ชอบเลย” พึมพำว่าเบาๆ

“หมอนั่น...ซานาดะ ชินนุ?”

“อืมมมมม”

“ทางเราคงต้องระวังให้ดีเหมือนกัน เพราะรู้แน่ๆว่าเป้าหมายของหมอนั่นคือคากามิ”

“ไม่ต้องห่วง...” อาโอมิเนะยักไหล่ ดวงตาคมสีน้ำเงินเข้มนั้นทอแววอันตราย ประกายตาที่ทำให้คนอื่นๆยกยิ้มอย่างคลายกังวล

อาโอมิเนะ ไดกิ แม้ภายนอกจะเป็นยังไง...แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับคือ...ฝีมือของคนๆนี้เป็นของจริง

แวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุด...พยัคฆ์นักล่าแห่งรัตติกาล

“อ้อ...คุโรโกจจิ” คิเสะเรียกคนจืดจาง

“ครับ?”

“ทานข้าวเสร็จแล้วไปหาพ่อเขาด้วยนะฮะ รังแกลูกเขาไปขนาดนั้น” คิ้วเรียวสีฟ้าขมวดเค้าหากันทันทีเมื่อได้ยิน คงไม่ใช่...

“ถ้าจะเรียกให้ถูกก็ต้องเป็นอืม...ท่าน ราชินี เขาเรียกตัวด่วนนะฮะ หึๆๆ”

ในเมื่อเป็นคนรักของท่านราชา...ท่านพ่อของคากามิจจิก็เป็นราชินีนั่นล่ะถูกแล้ว

“อย่าให้ได้ยินคำเรียกนี้เชียวครับเรียวตะ” อาคาชิส่ายหน้า “โวยวายเสียงเจ็บหูแน่ๆ”

“นิสัยเหมือนกันทั้งคู่” มิโดริมะส่ายหน้า “ไม่รู้เลี้ยงมาได้ยังไง ซื่อบื้อทั้งคู่แบบนั้นมีชีวิตรอดมาได้ยังไงก็ไม่รู้”

“คงเป็นพวกท่านพ่อท่านแม่เรานั่นล่ะครับ”” คุโรโกะพอเดาเรื่องทั้งหมดออก แล้ว...มีใครอยากไปเป็นเพื่อนผมไหม?” เขาถาม แต่มีหรือที่มิตรภาพที่สั่งสมมานานจะงอกเงยในสถานการณ์แบบนี้...ยิ่งติดคดีที่เขาทำไว้ด้วยแล้ว

“อ่า...ถ้าคุโรจินไม่กินคากาจิน...ฉันก็จะไป...ด้วย แต่นี่...ไม่ปายยย”

“อย่างที่มุราซากิบาระพูด” หนุ่มผมเขียวชงชาให้ตัวเอง “นายอิ่มเอิบอิ่มใจขนาดนี้ก็ไปคนเดียวเถอะ” ถึงไม่ได้หงุดหงิดเหมือนอาคาชิกับอาโอมิเนะแต่ก็ใช่ว่าจะไม่สนใจอะไรนะ...

“ใช่เลยฮะคุโรโกจจิ! ผมน่ะงอนจริงๆด้วย เพราะอย่างนั้นสู้ๆนะ!!” โบกมือให้อย่าง...สมน้ำหน้าชัดๆ

“เอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้ล่ะเท็ตสึ หึๆ อ้อ...ระวังหูดับนะ”

“อยากเขียนคำสั่งเสียไหมครับเท็ตสึยะ?” คุโรโกะกลอกตาไปมา ถอนหายใจแรงๆ

นี่เขาเป็นเพื่อนกับคนกลุ่มนี้มาได้ยังไงตั้งหลายปีนะ

รักกันมากจริงๆ!!

 

 

“อย่าบอกนะว่าเมื่อวานนายก็ขาดเรียนนะทาคาโอะ!!” คากามิที่ฝากความหวังไว้ที่เพื่อนเรื่องเลกเชอร์มีอันต้องเก็บพับความหวังนั่นทันที เมื่อเพื่อนสนิทก็บอกว่าตัวเองไม่ได้มาเรียนเหมือนกัน

“อืม...ฉันง่วงจะตายอยู่แล้วอ่า คากามิจัง! นายอย่างเสียงดังสิ!!” ถูกพี่ฮานามิยะกับพี่อิมาโยชิเล่นงานเสียเหนื่อย เขาไม่น่ากินเจ้าช็อคโกแลตเจ้าปัญหานั่นเลย! พอเมาแล้ว...ฮึ่มมมม! แต่...ถ้าอย่างนั้น!! เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนทันควัน ดวงตาเรียวสีเทากวาดมองขึ้นลงหลายๆรอบ จนคากามิเลิกคิ้ว

“ฉันมีอะไรแปลก!

“ทำไมนายยังปกติล่ะคากามิจัง? พวกนั้นไม่น่าจะใจดี...ไม่โดนทำอะไรหรือไงกันอ่า...ไม่ยุติธรรม...หืม?” กำลังจะเรียกร้องหาความยุติธรรมยกใหญ่ หากไม่ใช่ว่าเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทกำลังหน้าแดงจัดเหมือนจะไหม้ ก้มหน้าหลบงุดๆ...และนั่น...ที่ซอกคอสีน้ำผึ้งนั่น...หากไม่สังเกตเขาก็ไม่เห็นแล้วนะ...

รอยสีแดงที่ราวกับกุหลาบกำลังแย้มกลีบบาน...อื้อเลย

ก็ว่าอยู่...ไม่น่าจะรอด

“หึๆ...คากามิจังน่ารักชะมัดเลย!!

“ฮะๆๆ ยะ...อย่า...อย่าหัวเราะนะเจ้าบ้า!

 เพราะเจ้าคุโรโกะแท้ๆเลยที่ทำเรื่องน่าอายแบบนั้นกับเขา!! ตอนนั้นมันเบลอๆ มึนๆ แต่ก็...รู้สึกดี เสียงทุ้มกระเส่าข้างหู น้ำเสียงอ่อนโยน สัมผัสร้อนที่แฝงความนุ่มนวลและถนอม... ถ้อยคำสัญญาหนักแน่น...

“แก้มแดงจัดกว่าเดิมอีก” เพื่อนสนิทเอานิ้วจิ้มแก้มแดงๆที่ร้อนสุดๆ

“ฮะๆ ไม่แกล้งล่ะ” อารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเมื่อได้แกล้งกุหลาบซื่อ

“ที่จริงนะเพราะเจ้าซานาดะบ้านั่นแท้ๆเลย!!

“นั่นสินะ...ของกินของหมอนั่นนี่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ”

“นินทาผมแบบนี้ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือครับ?” เสียงนุ่มๆที่ทำให้สองเพื่อนซี้ซึ่งหันเก้าอี้คุยกันสะดุ้ง ก่อนจะยิ้มแหยให้นักเรียนร่างสูงในชุดเครื่องแบบสีดำที่เรียกสายตาจากคนในห้องเรียนได้ทันทีที่ปรากฎตัว คือ...ปกติพวกเขาสองคนก็โดนทั้งเครื่องแบบขาวเครื่องแบบดำหมั่นไส้อยู่แล้วนะ...อยู่ในห้องนี่ไม่มีใครคบ

“ช็อคโกแลตต้องผสมเหล้าถึงจะอร่อยนะครับ...ผมนึกว่าคุณสองคนจะชอบเสียอีก” น้ำเสียงนั้นมีไมตรีจนสองคนที่แอบนินทาชาวบ้านเขารู้สึกผิด ดวงตาสองคู่สบกันก่อนจะเอ่ยเบาๆเหมือนลูกแมวเวลาถูกดุ

“ขอ...โทษ” น้ำเสียงหงุงหงิง นั่นทำให้ซานาดะเบิกตาเพียงนิดก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา

สองคนนี้...ทำให้เขาประหลาดใจได้เสมอจริงๆ

มีใครที่ไหนเอ่ยขอโทษกับคนแปลกหน้าที่ไม่น่าไว้ใจแบบเขาได้ง่ายๆกันล่ะ

“ไม่เป็นไรครับ...ผมสิต้องขอโทษที่ทำให้การเจอกันครั้งแรกของเราไม่น่าประทับใจสักเท่าไหร่” ร่างสูงพิงขอบโต๊ะ ปรายตามองดวงตาของเครื่องแบบขาวทุกคนที่มองมาก่อนจะไม่สนใจ

“แล้วนายมาทำไมเนี่ย? จะเอาของกินมาให้อีกเหรอ?”

“คากามิจัง...ช่วยคิดถึงเรื่องอื่นบ้างเถอะ” ทำไมในหัวถึงมีแต่เรื่องกินนะ!!

“เปล่าครับ...ผมมาหาเครื่องแบบขาวในกลุ่มผมน่ะ แล้วได้ยินพวกคุณคุยกันเรื่องช็อคโกแลตพอดี เลยคิดว่าอาจจะเกี่ยวกับของขวัญที่ผมให้ไป”

“มันก็อร่อยอ่ะนะ” คากามิจำรสชาตินั้นได้ดี

“อืม...นั่นสิ ไปซื้อมาจากไหน?” ดวงตาที่มักเรียบสนิทเหมือนคนตายนั้นฉายประกายแปลกๆก่อนจะยิ้ม

 “ได้ยินพวกคุณชมแบบนี้คนทำอย่างผมก็ดีใจนะครับ”

“อืมๆไว้ฉันจะไปซื้อ ห่ะ...หาาา!!” สองเพื่อนซี้ตาโตมองร่างสูงนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

 “นายทำเองเนี่ยนะ!!

“ครับ...”

“โอ้โห...แวมไพร์ทำขนมเป็นด้วยอ่ะ!” คากามิแปลกใจมากเขานึกว่านอกจากมุราซากิบาระแล้วจะไม่มีใครทำของพวกนี้แล้วนะ

“มีคนสอนป่าวว่ะเนี่ย?”

“ท่านแม่...ที่จากไปแล้วเป็นคนสอนน่ะครับ”

“ท่านซานาดะ...” เสียงหวานๆของนักเรียนเครื่องแบบขาวคนหนึ่งดังขัดบทสนทนาของทั้งสามคน เดินมาเกาะแขนซานาดะอย่างสนิทสนม

“อ้อ...ลันกิ พวกคนในกลุ่มเขาต้องการความช่วยเหลือจากนายน่ะ”

พูดอย่างเข้าใจง่ายๆคือ...ต้องการกินเลือดนั่นล่ะ

“ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะครับ...” ปรายดวงตากลมโตมองคากามิกับทาคาโอะอย่างเกลียดชัง

“เดี๋ยวนะ ทาคาโอะคุงคากามิคุง...ไว้ผมจะเอาขนมที่ทำมาให้ชิมนะครับ”

“อ่ะ...อืม” คนถูกเมินจิกเล็บเข้าหากันแน่น

เกลียด...สองคนนี้เป็นใครกันที่ทำให้แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์อย่างท่านซานาดะเอ่ยคำแบบนี้ เพราะแม้จะเข้าถึงง่ายแค่ไหน...แต่ท่านก็ไม่เคยเป็นกันเองกับใครแม้แต่คนในกลุ่ม สองคนนี้กลับยกเว้น...

อีกแล้วทั้งท่านอิมาโยชิ ท่าฮานามินะ ทั้งท่านแวมไพร์เลือดแท้ทั้งหลาย

หว่านเสน่ห์กันเก่งจริงๆ!!

เกลียดจนอยากจะทำลาย!!

“ลันกิ...ไปเถอะ” เหลือบตามองมนุษย์น่าหมั่นไส้ที่กำลังสร้างเสียงโวยวายโดยไม่สนใจสายตาริษยาจากคนในห้อง ความเกลียดชังก็ยิ่งเพิ่มพูน

ทาคาโอะ คาซุนาริ!!

คากามิ ไทกะ!!

“หมอนั่นน่าสยอง” คากามิลูบแขนตัวเอง ไม่ใช่กลัวนะ...แต่เป็นความรู้สึกไม่ชอบ สายตาของเจ้าหนุ่มน้อยน่ารักที่ชื่อลันกินั่นน่ะ ฉายแววอาฆาตพวกเขาสองคนสุดๆ

“นั่นสิ...อยู่ให้ห่างไว้ดีกว่านะคากามิจัง ไม่ต้องให้นายเตือนฉันก็รู้เฟ้ยยยย!!

สองคนยังคงเถียงต่อไปเรื่อยๆ พอถึงเวลาเรียนก็ดันหลับสนิทชนิดที่แม้แต่อาจารย์ก็ไม่กล้าปลุก เพราะแบ็คที่อยู่เบื้องหลังของสองคนนี้นั้นยิ่งใหญ่กว่าใครในโรงเรียน มันน่าเจ็บใจตรงที่พอเวลาเลิกเรียนปุ๊บเจ้าเด็กสองคนนี่ก็ตาสว่างราวกับมีนาฬิกาปลุก บอกลาเสียงดังและเดินออกจากห้องไปอย่างสบายใจ

“วันนี้ไม่มีใครมารับเหรอคากามิจัง?” ทาคาโอะเลิกคิ้วมอง

“เดี๋ยวคงมานั่นล่ะ ช่วงนี้พวกนั้นกำลังยุ่งๆเลย เหมือนมีความลับอะไรอีกแล้ว เออ...ทาคาโอะ โรงเรียนมีสวนกุหลาบไหมอ่า ฉันได้กลิ่นดอกกุหลาบฟุ้งไปหมดเลย”

กลิ่นเหมือนสวนที่บ้านเขาเปี๊ยบเลย...บ้านที่อยู่กับแด๊ด...

“สวนกุหลาบ...ก็มีนะ...อ๊ะ...พี่อิมาโยชิ!!” โบกมือไหวๆให้ร่างสูงที่เดินถือเอกสารอยู่ เพียงพริบตาเดียวร่างนั้นก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าและอุ้มทาคาโอะขึ้นจนตัวลอย

“คาซุจัง...ทำไมไม่หยุดเรียนล่ะ?” เมื่อเช้าตอนออกมาเขานึกว่าเด็กน้อยจะไม่ตื่นเสียอีก

“ผมขาดมากกว่านี้ก็โง่แล้ว...ไม่ได้ฉลาดเหมือนพวกพี่นะ งานยุ่งเหรอครับ...” ดวงตาเจ้าเล่ห์ภายใต้กรอบแว่นฉายแววระอา พอเหลือบเจ้าตัวใสซื่อยิ่งเหนื่อยใจ

“วุ่นวายมากกว่า”

นึกจะมาก็มา...นึกจะทำอะไรก็ทำ เอาแต่ใจตัวเองสมเป็นท่านผอ. ส่วนคนที่ติดมาด้วย... ก็ซื้อบื้อเหมือนกันไปหมด! เฮ้อออ!!

“มองผมแล้วทำหน้าแบบนั้นทำไมอ่า” คากามิประท้วง

“ฉันทำหน้าแบบไหนล่ะคากามิจัง?”

“ก็แบบ...ผมเป็นตัวปัญหาอะไรแบบเนี้ย”

“รู้ตัวนี่นา...นึกว่าจะโง่กว่านี้เสียอีก หึๆ”

“อ๋า!! ว่าผมเหรอ! คอยดูนะจะเชียร์ให้ทาคาโอะ ไปมีกิ๊กใหม่เลย!!

อิมาโยชิหัวเราะขำ ก็เป็นคากามิจังจอมซื้อนั่นล่ะ...อย่างเขากับฮานามิยะน่ะเหรอจะยอมให้ใครมาแตะต้องคนของตัวเอง...ไม่มีทาง!!

“เงียบเลยคากามิจัง...พี่อิมาโยชิไปส่งคากามิจังก่อนไหมครับ?”

“ส่ง? ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวอัศวินของเจ้าหญิงก็มา” อิมาโยชิว่าอย่างไม่ร้อนใจ

“อัศวิน? เจ้าหญิง? อะไรอ่า?” ตัวซื้อบื้อยังคงทำตาใส จนท่านประธานหน่ายใจและยื่นอมยิ้มอันโตให้ แม้จะเหมือนของหลอกเด็กและไม่เหมาะกับคนอายุสิบแปดสิบเก้าแต่แน่นอน...มันก็ใช้ได้ผลเสมอกับคนเห็นแก่กินนั่นล่ะ เพราะคากามิตาวาวและรับอมยิ้มนั่นมาทันที

“ขอบคุณ!!

“ลูกหมาดีๆนี่เอง” ทาคาโอะพึมพำ

“หึๆ...งั้นฉันสองคนไปก่อนล่ะคากามิจัง ยืนอยู่ตรงนี้ อย่าซนไปไหนนะ” คำเตือนเหมือนเตือนเด็ก

“พี่อิมาโยชิ!! ให้ตายสิ! ชอบทำเหมือนคนอื่นเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย ความจริงแล้วอายุเหมือนตาแก่กันหมดแน่ๆเลย” พึมพำอย่างหงุดหงิดก่อนจะเอาอมยิ้มเข้าปาก แล้วเอ่ย

“อร่อยอ่า...”

ก็ยังคงเห็นแก่กินต่อไป ก่อนจะเย็นที่ต้นคอวาบเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เข้ามาใกล้

“หึ...แม้จะจางแต่กลิ่นนี้...กุหลาบแดงสินะ” เสียงหวานแหลมที่ทำให้สัญชาตญาณทั้งหมดเตือนถึงอันตราย ร่างสูงเบี่ยงตัวหลบและเขม่นมองใครบางคนที่ปรากฏตัวจากความมืด...

“ความรู้สึกเร็วดีนี่” เสียงชมไม่ได้ทำให้เขาใจชื้น ประกายของมีคมที่เคยทาบต้นคอเขาวาววับ

“อ๋อ...ต้องแนะนำตัวสินะ จ้าวตระกูลนักล่าคนปัจจุบัน มานาเมะ เรนะ” แสยะยิ้มเย็นๆจนใบหน้างามๆนั้นดูน่ากลัว

     “ยินดีที่ได้รู้จักนะ...กุหลาบแดง



“ยินดีที่ได้รู้จักนะ...กุหลาบแดง”

เสียงทักทายน่าขนลุกกับรอยยิ้มที่ยิ้มแต่ปากนั่นทำให้คากามิยิ้มแหยๆ

พวกยิ้มแต่ปาก...ตาไม่ยิ้ม พวกนี้อันตรายจะตายไป!!

อีกอย่างผู้หญิงคนนี้ก็บรรยากาศ...เหมือนหมอนั่นตอนเจอกันแรกๆ...ซานาดา ชินนุ

บรรยากาศที่อึดอัด...

“กุหลาบแดง?”

“ท่าทางใสซื่อ...ตาใส...ไม่สิหน้าโง่ๆแบบนี้คงจะเป็นลูกชายของเฮียวเซย์กับพี่ฮิเมะล่ะสิ?” หญิงสาวผู้ตวัดดาบข้างลำตัวหัวเราะขึ้นมา ตาที่ไร้ประกายนั้นทอแววขำขันราวกับกำลังคิดถึงความทรงจำบางอย่างที่...งดงาม

“อ่ะ...คุณรู้จักกับแด๊ดแล้วก็แม่ของผมเหรอ?” คากามิทำตาโต ยิ้มกว้างทันที “ผมชื่อคากามิ ไทกะล่ะ...เอ่อ...ครับ”

“นี่...เธอน่ะ” หญิงสาวผู้แนะนำตัวว่าชื่อนานาเมะ เรนะถอนหายใจเบาๆ “ดูก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ได้มาดี”

เพราะอย่างนั้นช่วยกลัวและที่สำคัญอย่ามาทำหน้าซื่อๆ ยิ้มอย่างไร้ความระมัดระวังแบบนี้สิ คนไม่หวังดีอย่างเธอก็รู้สึกเหนื่อยใจเป็นนะ

“อ๊ะ...แต่คุณพี่สาวรู้จักกับแด๊ดแล้วก็แม่” เรียกพี่สาวเพราะหน้าตานั้นไม่ได้อายุห่างจากเขาเท่าไหร่นัก อีกอย่างไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแก่หรอก เชื่อเขาสิ!!

“เธอเลยโง่...พี่ฮิเมะเป็นผู้หญิงที่ฉลาดที่สุด เอาความฉลาดของแม่มาบ้าง อย่าเอาความโง่ของเฮียวเซย์มา” ตวัดดาบชี้หน้าคากามิ

“กุหลาบแดง...ลูกของสองคนนั้นทำไมกลิ่นจางๆ” ดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองสร้อยคอที่คากามิสวมอยู่ก่อนจะย่นคิ้ว “ฝีมือราชันย์สีเลือดล่ะสิ...”

แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่มีพลังมหาศาลที่สุด...ถึงขนาดสามารถกดพลังของกุหลาบแดงเอาไว้ได้แบบนี้...มีแค่คนเดียวเท่านั้น

ปลายดาบแหลมชี้มาที่สร้อยก่อนจะกระตุกเบาๆ “ลงมนตราเอาไว้ด้วยงั้นเหรอ? รอบคอบสมกับเป็นคนๆนั้น” คากามิชะงักกับสัมผัสเย็นๆของปลายดาบ และจิตสังหารที่เริ่มทวีความเข้มข้นมากขึ้น ดวงตาสีดำสนิทราวกับไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์คู่นั้นเขม่นมองเขาอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น...

“ฉันต้องการเลือดของนาย”

“เลือดของ...เอ่อ...ผม?”

เอาไปทำไมอ่า...หรือว่าคนตรงหน้าเป็นแวมไพร์เลือดแท้เหมือนพวกอาคาชิ? แต่เขาไม่ได้ขี้ลืมขนาดจำไม่ได้นะว่ามิโดริมะเคยบอกไว้ว่ามีแวมไพร์เลือดแท้ในรุ่นของพวกนี้แค่หกคนอ่า...

เห็นท่าทางสงสัยแบบนั้นแล้วจิตสังหารเย็นๆนั่นก็หายวับไปทันที กลอกตาอย่างระอา ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเขตอาคมอันแข็งแกร่งที่ล้อมรอบตัวคากามิเอาไว้...พลังนี้...

ดวงตาสีดำสนิทมองเข็มกลัดเล็กๆที่กำลังเรืองแสงอ่อนๆ...แสดงว่าต้องตราไว้ด้วยเวทมนต์ที่ทรงพลัง... เข็มกลัดที่พวกคุโรโกะเคยให้เอาไว้...

“นี่คุณป้า...ช่วยอย่าเอาของอันตรายแบบนั้นมาชี้หน้าเจ้าบ้านี่ได้ไหม?” เสียงทุ้มนุ่มๆดังขึ้นพร้อมอ้อมแขนแข็งแรงที่ตวัดรอบเอวคากามิและอุ้มขึ้น ส่วนอีกมือก็ยกขึ้นปิดปาดที่กำลังหาววอดๆของตัวเอง แล้วปรายดวงตาคู่คมมองหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าคุณป้า ซึ่งตอนนี้กำลังย่นคิ้วอย่างหงุดหงิดทันที

“อาโอ...มิเนะ?” คากามิเงยหน้ามองเจ้าของแขนที่โอบเขาไว้

น่าแปลก...พออาโอมิเนะปรากฏตัวความรู้สึกอันตราย หรือไม่ปลอดภัยทั้งหลายนั้นหายวับไปทันทีราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

อืม...เขาเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเจ้าแวมไพร์ตัวดำปิ๊ดปี๋จะมีมุมเท่ห์ๆแบบนี้เหมือนกัน

“มองตาละห้อยแบบนี้อยากให้รางวัลฮีโร่อย่างฉันงั้นเหรอ?” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองสบดวงตาเรียวสีแดงก่อนจะยกยิ้มน่าหมั่นไส้ ให้คากามิหยิกแก้มสีแทนแรงๆหนึ่งที

ไม่น่าไปหลงชมในใจเลย!! ก็เป็นเจ้าแวมไพร์ไหม้เกรียมจอมหื่นคนเดิมนั่นล่ะ!!

“ฮึ่ม!! เจ้าคนหลงตัวเอง!!

“หึๆ” ยักไหล่พลางฝังจมูกหนักๆลงบนแก้มนิ่มแรงๆ ทำราวกับโลกนี้มีกันแค่สองคน

“ป้าคงเป็น...มานาเมะ เรนะ จ้าวตระกูลนักล่าอะไรนั่นป่ะ?”

“อาโอมิเนะ ไดกิ?” เอ่ยเบาๆเหมือนไม่ใช่การถามแต่เป็นการทวนให้แน่ใจ

“ฉันไม่ใช่ป้า!

“ก็อายุเท่าพ่อกับแม่ฉันนี่หว่า ป้านั่นล่ะ!

นิสัยเสียและมารยาทย่ำแย่เหมือนคนเป็นพ่อไม่มีผิด!! ไม่สิ...ไอ้นิสัยไม่เห็นหัวใครนี่ก็ลอกมาจากแม่ของหมอนี่เหมือนกัน!!

“แต่...” อาโอมิเนะหรี่ตา ดวงตาที่ปกตินั้นจะเอื่อยเรื่อยและติดประกายหื่นๆเสมอกลับคมกริบและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารทันที

“กล้ายื่นดาบเข้าหาคนสำคัญของฉัน...เตรียมใจเอาไว้แล้วสินะ” แสยะยิ้มน่าขนลุก ก่อนจะวางคากามิลงพื้นและจุมพิตเบาๆที่หน้าผากมน ก่อนจะกัดใบหูนิ่มเบาๆหนึ่งที แล้วพึมพำ

“ปกป้อง...รักษา...คุ้มครอง” เขตอาคมสีน้ำเงินเข้มปรากฏวาบขึ้นก่อนจะซึมเข้าไปในร่างของคากามิทันทีพวก “อาคาชิกำลังจัดการเรื่องบางอย่างอยู่...เดี๋ยวก็มา”

“อยู่เฉยๆเป็นเด็กดีตรงนี้เข้าใจนะ?”

“อ่ะ...อืมๆ” คากามิพยักหน้าอย่างว่าง่ายผิดวิสัย

ก็อาโอมิเนะตอนเอาจริงเอาจังนั้นน่ามองจนเขาไม่อาจละสายตา...

“ทีนี้...ป้าเองก็...” ร่างสูงหายวับไปทันที

เคร้ง!! เคร้ง!! เสียงดาบปะทะกันอย่างรวดเร็ว คากามิตาโตเมื่อเห็นว่าในมือของอาโอมิเนะนั้นมีดาบยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ตัวดาบเรียบง่ายและมีอักขระสีทองตวัดเป็นลายของพยัคฆ์กำลังคำรามเปล่งรัศมีความน่าเกรงขามออกมาจนสัมผัสได้

“ต้องได้รับบทลงโทษที่บังอาจหันของอันตรายใส่คนของฉัน...”

เร็ว...

เรนะหรี่ตา เจ้าเด็กนี่รวดเร็ว และรุนแรง! ดาบที่ตวัดมาแต่ละครั้งนั้นทั้งหนักแน่นเปี่ยมด้วยพลัง

นั่นสิ...เธอลืมไปเหมือนกันว่าหมอนี่คืออาโอมิเนะ ไดกิ แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุดรวดเร็วที่สุดตั้งแต่เกิดมา

แวมไพร์เพียงหนึ่งเดียวที่เหล่านักล่าทั้งกลัวเกรงและยอมรับในฝีมือจนบางกลุ่มถึงขั้นบูชา...

“ป้าเจ๋งดีนี่หว่า” แสยะยิ้มพลางเร่งความเร็วขึ้นอีก ทำไมอาโอมิเนะจะไม่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้ายังไม่เอาจริง เพราะเขาเห็นผนึกพลังที่ข้อมือข้อเท้า แต่ถึงอย่างนั้นก็สามารถต้านเขาได้ง่ายๆ สมกับเป็นจ้าวแห่งตระกูลนักล่านั่นล่ะ

“หึๆ...ไม่ได้สนุกอย่างนี้มานานแล้วสิ!” เลือดในกายเริ่มเต้นระริกกับการเจอการต่อสู้ที่น่าสนุก ดวงตาคมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างช้าๆ 

“ชิบ!” เรนะกัดปากตัวเอง หันไปเห็นคากามิที่ยืนมองอยู่ก็รับรู้ว่ารอบตัวเด็กคนนั้นมีพลังคุ้มกันของอาโอมิเนะอยู่

ไหนจะเข็มกลัดนั่นอีก...แตะต้องไม่ได้...แล้วพลังของเธอก็ยัง...

“อึก!” แก้มนวลปรากฏรอยเลือดเล็กๆเพราะดาบสีดำตวัดโดนทันที

“อาโอมิเนะหยุดนะ!!” คากามิเอ่ยห้ามเสียงดังก่อนจะก้าวยาวๆมาขวาง

“เข้ามาทำไม?”

“ก็พี่สาวเขาไม่ได้มาร้ายสักหน่อยนี่!

ไม่รู้เหมือนกัน...ว่าทำไมต้องขวาง แต่ตลอดเวลาที่คุยกันคากามิสัมผัสได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเขา เพราะบางครั้งดวงตานั้นก็มีแววเอ็นดู หน่ายใจ และคิดถึง...ไปพร้อมๆกัน ที่สำคัญหากจะทำร้ายเขาๆจริงๆ ตอนแรกก็ลงมือได้ง่ายๆเพราะเขาใช่จะรู้สึกตัวได้รวดเร็วกว่าดาบของเธอสักหน่อย

“ยัยป้านี่จะทำร้ายนายนะเฟ้ย!” หรี่ดวงตาอย่างหงุดหงิด

“พี่สาวเขาไม่ได้จะทำจริงๆสักหน่อย จริงไหมอ่ะ!” หันมาหาคนข้างหลัง ยื่นดาบชี้หน้าขนาดนี้อย่างแปลความหมายผิดสิ! เรนะดันร่างคากามิออกไปแต่แรงเธอกลับ...

บ้าชะมัด!!

“ผมรู้...พี่สาวไม่ได้คิดร้ายกับผมหรอก...ผมเชื่อ” ดวงตาสีแดงสวยทอประกายจริงจังและมุ่งมั่น ดวงตาที่เธอเห็นบ่อยๆเมื่อในอดีต...

จากคนที่เคารพรักและคนที่...เกลียด

“พี่สาวรู้จักแด๊ดกับแม่ด้วยนะอาโอมิเนะ ต้องไม่ใช่คนไม่ดีหรอก”

“อย่าใช้ตรรกะบ้าๆของนายมาตัดสินสิฟะ! ใครรู้จักพ่อแม่หมอนี่ก็เป็นคนดีงั้นเรอะ!

ไม่รู้หรือไงว่าพ่อตัวเองเป็นคนรักของราชาแวมไพร์ แล้วท่านราชาที่ว่านั่นก็ห่างไกลจากคำว่าคนดีสักสิบล้านปีแสงได้!

“หึ...หึๆ” เสียงหัวเราะเบาๆที่ทำให้สองหนุ่มชะงัก ก่อนอาโอมิเนะจะรั้งร่างคากามิกลับมาในอ้อมแขน ส่วนเรนะ...ตวัดดาบใส่ฝักพลางบ่นงึมงำ

“โง่เหมือนเฮียวเซย์!! โง่จนฉันรับไม่ได้!! นี่นายน่ะ คากามิ ไทกะใช่ไหม?”

“เอ่อ...ครับ”

“เอาความฉลาดของแม่มาใช้เสียบ้าง!! อีกอย่าง...ระวังตัวเอาไว้ให้ดี!! สายเลือดของกุหลาบแดงที่เข้มข้นที่สุดในโลก...ไม่มีทางมีชีวิตปลอดภัยหรอก!!

“ขอบคุณที่...เตือนครับ”

“ฉันขู่ย่ะ!!” ตวาดเสียดัง “สมองนายมีอะไรอยู่บ้างหา! หัดฉลาดให้เหมือนพี่ฮิเมะ...ไม่สิเฮียวเซย์เป็นคนเลี้ยงนี่ ก็ต้องโง่เหมือนเจ้าพารามีเซียมไร้สมองนั่นอยู่แล้ว! อีกอย่างนะ...นายเป็นลูกตระกูลอาโอมิเนะใช่ไหม? นิสัยเสียกันทั้งตระกูล!! ไม่สิ! ฉันจะมาสนใจทำไม นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน!! บ้าเอ๊ย! กลับดีกว่า!! บ้าชะมัด มาเสียเวลา!!” ว่าเสร็จก็โวยวายหนักๆ ย่ำเท้าจนดินแถมนั้นร้าวไปแถบๆ ก่อนจะกระโดดหายวับไป ทิ้งให้อาโอมิเนะกับคากามิมองสบตากันอย่างงงๆ

นี่ยัยป้านั่นเป็นคนเดียวกับที่เขาเคยได้ยินจริงๆหรือเปล่าฟะ? ไม่เหมือนผู้หญิงโรคจิต ที่คุ้มคลั่ง เลยสักนิด

“ว่าแต่...นี่มันเรื่องอะไรกันอ่ะอาโอมิเนะ” เสียงที่ทำให้อาโอมิเนะได้สติก่อนจะส่ายหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่มีอะไรนี่หว่า...ง่วงชะมัด” พาดแขนไว้บนไหล่คากามิก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “หิวแล้วด้วยว่ะ”

“ก็จริง...แต่ทำไมนายถึงมานี่อ่ะ”

“คนอื่นๆ ก็ทำธุระ...ฉันอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่อิมาโยชิซังยื่นอมยิ้มให้นายนั่นล่ะ” เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด...แต่ที่ไม่เข้าขวางตอนสัมผัสได้ถึงเรนะ เพราะจิตของผู้หญิงคนนั้นไม่มีแรงสังหาร จนเขาแปลกใจ...

ก็...เป็นอัศวินของเจ้าหญิงนี่นะ แล้วเจ้าหญิงที่ว่าก็เก่งจนไม่น่าเชื่อ ประสาทสัมผัสของคากามิดี...ดีจนน่าตกใจเลย

“อืม...ยังไงๆ ขอบคุณที่มาช่วยนะ” ยิ้มกว้างด้วยดวงตาเป็นประกายให้คนที่ได้รับนั้นอึ้งไปนิด ก่อนใบหน้าสีแทนจะขึ้นสีแดง

“อาโอมิเนะก็ดูดี...อืม...เท่ห์ด้วย ถึงจะนานๆทีก็เถอะ” จริงๆนะ...เขาอยากเป็นให้ได้อย่างนี้อ่ะ! เท่ห์มาก!! ดวงตาสีแดงสวยฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด จน...

“จริงๆ...อื้ออออ” เสียงใสที่นานๆทีจะชมคนหื่นนั้นถูกดูดกลืนหายไปเพราะเรียวปากหนาประทับลงมาอย่างจาบจ้วง และดูดชิมแรงๆ ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าไปชิมความหวานทุกตารางนิ้ว ตวัดเกาะกุมและชักนำชิ้นไร้ประสีประสาอย่างร้ายกาจ

“อ่ะ...อือ...” เสียงครางเบาๆในลำคอของคากามิยิ่งกระตุ้นรสจูบให้รุนแรงขึ้นกว่าเดิม มือเรียวกำชายเสื้อของอาโอมิเนะไว้แน่น

“ฮึก...แฮ่กๆ” คนฉวยโอกาสถอนริมฝีปากออกไป ปลายลิ้นทั้งสองนั้นเชื่อมไว้ด้วยหยาดน้ำใสก่อนจะสะบั้นลง เมื่อคนตัวสูงกว่าตวัดเลียเบาๆ อย่าง...ทรงเสน่ห์ร้ายกาจ

อาโอมิเนะมีเสน่ห์...คากามิเพิ่งรู้วันนี้

และที่สำคัญ...เสน่ห์นั้นกำลังทำให้เขาหัวใจเต้น...

 อ๊ากกกกก!! ทำไมเจ้าแวมไพร์ตัวดำนี่หล่อว่ะ? หรือวันนี้เขายังกินข้าวไม่อิ่ม

“นี่คากามิ...” เสียงทุ้มแหบพร่าว่า

“อ่ะ...”

“ฉันน่ะหิวมากๆ...”

เขากระหาย...จนไม่อาจควบคุมแล้ว... เพราะอย่างนั้น...

แขนแกร่งตวัดร่างของกุหลาบงามเข้ามาใกล้ก่อนกักขังไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง แล้วพึมพำ

“มาให้ฉันกิน...เสียดีๆ” ก่อนร่างของทั้งคู่จะหายวับไปพร้อมๆกับแสงสีน้ำเงินเข้ม...

 

“บ้า...ให้ตายสิ! นี่มันบ้า!” เสียงบ่นของร่างที่กำลังหอบหายใจอย่างหนักบ่นกิ่งไม้ใหญ่ แสงจันทร์ที่สาดส่องให้เห็นนั่นก็คือร่างของจ้าวแห่งตระกูลนักล่า...มานาเมะ เรนะ

“ทำไมเด็กคนนั้นถึงโง่ขนาดนั้นนะ! เสียดายความสามารถของพี่ฮิเมะ! เพราะถูกเลี้ยงมาโดยเฮียวเซย์แน่ๆ แต่...ราชาแวมไพร์ก็น่าจะช่วยเลี้ยง แล้วทำไมโง่อีก? หรือว่าเกินเยียวยา เจ้าเด็กอาโอมิเนะนั่นก็...เก่งแต่ท่าทาง...น่าจะไม่ฉลาดเท่าไหร่? อยู่ด้วยกันแล้วไม่พากันโง่กว่าที่เป็นหรือไงเนี่ย? ไม่สิ...ฉันจะมากังวลทำไม!

“ใช่ฉันก็สงสัยนะว่าเธอจะมากังวลกับเรื่องลูกชายฉันทำไม?” เสียงทักนุ่มๆพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือก! ก่อนจะถอยห่างอย่างรวดเร็ว

ดวงตาสีแดงสวยที่คุ้นเคย...รอยยิ้มน่าหมั่นไส้นั่น

คากามิ  เฮียวเซย์

“ไม่เจอกันนานนะเรนะ ขอบคุณที่เป็นห่วงความฉลาดของไทกะนะ”

“เพราะนายมันโง่เกินเยียวยา ลูกชายนายเลยโง่ตามไปด้วย มีที่ไหนมาช่วยคนชี้ดาบใส่ตัวเอง แล้วใสซื่อขนาดหนักแบบนี้!

“สมเป็นลูกชายฉันใช่ไหมล่ะ” คนเป็นพ่อยิ้มอย่างภูมิใจทันที

“นายหุบปากเลยนะเจ้าคนบ้า!!เธอทนคุยกับคนไม่มีสมองไม่ไหวแล้ว!!

“หยุด...” เสียงเย็นยะเยือกที่ทำให้ร่างสั่นสะท้าน...แม้ไร้จิตสังหาร แต่บรรยากาศที่เย็นจัดจนทำให้รอบข้างเป็นน้ำแข็งแบบนี้

พลังอำนาจมหาศาลที่แทบจะกดซึ่งทุกลมหายใจ...อำนาจของราชาแวมไพร์

“ท่าน...”

เธอไม่น่าจะลืมว่าคากามิ เฮียวเซย์เป็นใคร ไม่มีทางที่คนๆนี้จะปล่อยให้กุหลาบงามของตัวเองมาเสี่ยงอันตราย

“อึก...มี...อะไร”

“นี่ตาแก่? นายอย่าผลิตน้ำแข็งได้ไหม ฉันหนาว!!” เสียงห้ามหงุดหงิดว่า “เรนะก็หนาว พวกเราสองคนบอบบางนะ ไม่ได้เป็นตาแก่พันปีอย่างนายอ่ะ”

“อย่าเอาฉันไปรวมกับนายเฮียวเซย์!เธอไม่ยอมจัดอยู่จำพวกเดียวกับหมอนี่เด็ดขาด

“นายมีอะไรกับฉัน” คุยกับเฮียวเซย์ง่ายกว่าราชาแวมไพร์เยอะ รายนั้นจะคุยกับแค่คนไม่กี่คนหรอก...

“นี่เรนะ...ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ”

“เรื่องอะไร?”

“ความจริงทั้งหมดในอดีต...” เรนะนิ่งไป ดวงตาสีดำสนิทนั้นฉายแววรวดร้าวก่อนจะหายไปทันที

“ไม่มีเรื่องอะไรต้องคุย”

“มีสิ...มีแน่ๆ” เฮียวเซย์ย้ำ “เพราะฉันรู้...ว่าเธอไม่ได้เป็นคนทำ” ดวงตาสีแดงนั้นมองสบดวงตาสีดำสนิท

“เธอไม่ได้เป็นคนฆ่ายูกิ...”

 

ห้องพักอาโอมิเนะ

 

“ฮื้อ...อ่ะ...อื้ออออ...อาโอ...มัน...อือออ”

     “หวาน...นายมัน...สุดๆ...” 


*****NC******





     สวัสดีค่าาาาาา ช่วงนี้จะหายไปนานนะค่ะ อย่าโกรธกันนะ...ไม่สิโกรธได้ค่ะ เพราะหายไปครั้งละนานกว่าอาทิตย์แน่ๆ T_T ตอนนี้ป่วยอีกแล้วววว T_T แถมยังทำงานและอบรมหนักมากกกกก ตอนนี้มี NC น้าาาา คนตะกละที่ว่าก็...อาโอมิเนะคนดำ ที่นานๆทีจะทำตัวเท่ห์ของเรานี่ล่ะจ้าาาาา งานนี้น้องเสือถูกกิน..หมับๆๆๆๆ แน่ๆๆๆ =_= 
     ป.ล. เค้าจะส่ง NC ให้ประมาณวันพฤหัสน้าาา ทั้งของคนที่ยังไม่ได้และของตอนนี้น้าาาาา >/////<
     ป.ล. 1 ขอบคุณทุกความห่วงใยที่มีให้กันเสมอมาาาาา ขอบคุณมากๆๆๆนะค่ะ >////< ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเมนต์น้าาาาาา เพราะได้เมนต์ของทุกคนจึงมีกำลังใจแต่งนิยาย ทั้งๆที่อะไรหลายๆอย่างกดดันจนไม่มีเวลา T_T 
     ป.ล. 3 รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ ทุกๆคน อย่าเจ็บอย่าป่วย อย่าไข้ อย่าไม่สบายน้าาาา มันลำบากสุดๆเลยค่ะ T_T ดูแลตัวเองให้ดีๆนะค่ะ อากาศก็ร้อนและแปรปรวนไปมา อย่าป่วยน้าาาาาา 
     ป.ล. 4 ไว้เจอกันกับตอนหน้าน้าาาา ^___A อ้อ...แล้วก็...เหมือนที่บอกนะค่ะ ว่าอย่าเชื่อตัวละครทุกตัว
     ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ขอให้วันพรุ่งนี้เป็นวันที่สดใสสำหรับทุกคน ^___^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5702 Tohkajang (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 19:37
    nichada.24042550@gmail.com

    ขอของตอนคุโรโกะด้วยนะคะ
    #5,702
    0
  2. #5699 Bam (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 09:15

    bamiebb@gmail.com ขอncทุกตอนเลยคะ ยังมันไหมคะ@@@@@@@

    #5,699
    0
  3. #5678 0847140296 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 15:54

    ขอnc ด้วยคนจ้า

    Nattakarn110@gmail.com

    #5,678
    0
  4. #5675 Nutt (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 10:42

    nuttnicha4545@gmail.com เราขอทุกตอนนนนนนนน

    ตอนนี้ยังทันไหมมมมมมมคะ!!!!!🥰😍🥰🥰😍🥰😋😋😋😙😙😚😚😘😘

    #5,675
    0
  5. #5654 Shipnielong (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:48
    น้องโดนกินเเล้ววววว

    มีเบื้องหลังแฮะ อะไรยังไงคะ
    #5,654
    0
  6. #5629 Manni85- (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 17:31
    อยากได้ncมั่งอ่ะ phone0932756386@gmail.com
    #5,629
    0
  7. #5627 San (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 21:56

    ขอ NC ทุกตอนเลยได้มั้ยคับ

    sansansirirat@gmail.com

    #5,627
    0
  8. #5596 rakmu (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 20:15
    พอดีพึ่งมาดูอนิเมะน่ะค่ะ แล้วก็ตามอ่านฟิคชอบมากเลยนะคะแงง ทันไหมคะเนี่ย555555

    ingingthanyathon@gmail.com
    #5,596
    0
  9. #5592 rday (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:54
    puchrekhowpreecha2000@gmail.comยังทันอยู่ไม่คะ
    #5,592
    0
  10. #5585 nalinlin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 08:03
    priewnalinpun@gmail.com รบกวนด้วยนะคะแหะๆถ้าได้ทุกตอนก็ยิ่งดีเลยค่าาาา ขอบคุณล่วงหน้ามากๆนะคะ
    #5,585
    0
  11. #5563 -octopus- (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 18:50
    ทันมั้ยคะ? asamikana06@gmail.com
    #5,563
    0
  12. #5506 Jessie (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:29

    ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้เอาตอนนี้นะToT

    ขอ Nc ทุกตอนเลยได้มั้ยคะไรท์ ขอความกรุณาด้วยค่ะะ (*/\*)

    rosehaig094@hotmail.com

    #5,506
    0
  13. #5503 Kikikg (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 06:24

    แต่งดีมากเลยค่ะะ <3

    ขออนุญาตขอncทุกตอนเลยคะ ยังทันมั้ยอ่ะะะ ;-;

    kg260144@gmail.com

    #5,503
    0
  14. #5502 Gcm (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 12:18

    ขอ NCทุกตอนเลยได้ไหมคะ พยายามไม่คิดถึงNCไม่ได้จริงๆค่่ะ หนูติดตามผลงานของพี่อยู่นะคะ

    Hhaeyg@gmail.com

    #5,502
    0
  15. #5492 0961907015 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 14:51
    rungarun.inthasom@gmail.com
    ทันมั้ย
    #5,492
    0
  16. #5421 jomjai2265 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 14:22
    jomjai2265@gmail.com
    #5,421
    0
  17. #5413 Chimchim's13 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:55
    ขอ nc ทันมั้ยค้าบบ อยากได้ทุกตอนเลยยย
    nu_bam_21142@hotmail.com
    #5,413
    0
  18. #5399 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:50
    bbowwipa80@gmail.com
    #5,399
    0
  19. #5379 Anchisa_ice (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:48

    เอ่อคือว่าพึ่งอ่านมาได้สักพักแล้วอ่ะคะแล้วก็ติดสุดๆ>///<เลยชอบมากๆด้วย นานๆทีจะมีเรื่องที่อ่านแล้วชอบขนาดนี้เป็นกำลังใจให้นะค่ะขอ nc จะทันไหมอ่าาาา(อยากได้ทุกตอน555)

    skaneidsinthu@gmail.com

    #5,379
    0
  20. #5374 Aris (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 07:17

    arissarawongsansee@gmail.com ไรท์จ๋าาาาา

    ขอ nc หน่อยจิ ทุกตอนเลยเน้ออออ ????????

    #5,374
    0
  21. #5370 jg_kao (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 18:26
    ร เราขอทุกตอนด้วยนะคะ /*โค้ง kaojgnj@gmail.com
    #5,370
    0
  22. #5367 oplk0981171537ki (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:30
    oplk0981171537kihg9688@gmail.com
    #5,367
    0
  23. #5355 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 14:04

    bowwipa02@gmail.com ขอด้วยค่ะ

    #5,355
    0
  24. #5351 Aki (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 05:51

    Aki_akiaki@hotmail.com

    #5,351
    0
  25. #5340 Nm'mi (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 10:49
    ขอ nc เจ้าค่ะค้างหนักมาก nametaji_miho@hotmail.com
    #5,340
    0