fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 43 : Special Long Fic : AllKaga....Bloody Rose: Happy New Year. ความสุข...ครอบครัว 150%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    15 ม.ค. 59


Cr. Allkaga TW.


kuroko no basket

Title : SP. Boody Rose >>>>> Happy New Year

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 

     หมายเหตุ....*** เหตุการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องในอนาคตอีกหลายปี (และอีกหลายตอน)

 


      “แม่ๆ...แม่...แม่ครับตื่นๆ ผมหิวแล้ววววว~~

“เรียวกะอย่าเสียงดัง แม่นอนอยู่”

“อ๋า...ก็ฉันหิวนี่หว่าพี่เซย์ริว”

“ไปบอกเมดในบ้านสิ มารบกวนแม่ทำไม”

“นั่นๆสิก็รู้อยู่ว่ากว่าแม่จะได้นอน แต่ละคืนมันเหนื่อยแค่ไหน”

“ช่ายๆๆๆ”

“อ๊ะ...แต่ผมเข้าข้างเรียวกะนะ ไม่มีใครทำอาหารได้อร่อยกว่าแม่เราแล้วอ่ะ ในโลกนี้”

“ถึงท่าทางนายจะเว่อร์ไปหน่อยคิน แต่เรื่องจริง” คนที่กำลังหลับตาบนเตียงกว้างอย่างสบายใจนั้นตื่นตั้งแต่เสียงอันกัปนาทเสียงแรกแล้ว แต่เขายังไม่อาจลุกได้ เพราะร่างกำลังถูกทับจากเด็กที่กำลังโตถึง...หกคน

“เรียวกะ คินสุเกะ รุย โมริโตะ ชิโร เซย์ริว ลุกออกไปเลย มันหนัก!!

“อ๋าาา~~ แม่ตื่นแล้ว อรุณสวัสดิ์ครับ” เจ้าเด็กหัวทองที่อยู่ใกล้ที่สุดยิ้มกว้างอย่างสดใส ชะโงกหน้ามาหอมแก้มคนบนเตียงแรงๆ แล้วเสียงอรุณสวัสดิ์กับมหกรรมการหอมแก้มก็เริ่มขึ้นอีกหลายนาที จนคากามิกลอกตาหน่ายๆ ตัดสินใจอุ้มชิโร...เจ้าตัวเล็กที่สุดในหมู่พวกทโมนขึ้นมา

“เอาล่ะ...เด็กๆลงไปข้างล่าง ไปปลุกพวกพ่อๆของลูก เดี๋ยวปะป๊าจะไปทำอาหาร”

“ได้ครับแม่!!” ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงจนเขาอยากตีหัวพวกเด็กนี่เรียงคน

บอกเป็นพันรอบว่าให้เรียกปะป๊าไม่ใช่แม่

มันเคยฟังกันไหมล่ะ...ไม่มีไง!!

      นี่ก็หลายปีแล้วตั้งแต่เรียนจบจากเทย์โควไฮสคูล ตอนนี้คากามิทำงานเป็นนักดับเพลิงมาปีกว่า แต่เขาคาดว่าไม่นานคงได้ออกจากงาน เพราะการคัดค้านจากคนที่บ้าน และพวกตัวแสบทั้งหลายก็ซนขึ้นทุกวัน ใครห้ามก็ไม่อยู่

เรื่องตอน ม.ปลาย นั้นทำให้เขายิ้มได้เสมอ ผ่านมาหลายปีพวกบ้านั่นก็มีเด็กน้อยเล็กๆ...ที่เกิดจากพลังของพันธะสัญญาระหว่างแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชากับเขา เลือดของพวกเขาก่อกำเนิดพวกตัวป่วนโลกขึ้นมา

มุราซากิบาระ คินสุเกะ เด็กน้อยตาสีม่วงผมสีม่วง ที่ตัวโตกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ชีวิตถูกพ่อตัวเองสั่งสอนให้เห็นแก่ขนมและของหวานจนน่ากลัวจะเป็นเบาหวานเข้าสักวัน ไอ้นิสัยเอื่อยเฉื่อยแต่แรงยักษ์สุดๆนั่นถ่ายทอดมาทางสายเลือดอย่างไม่มีตกหล่น

คิเสะ เรียวกะ เจ้าเด็กผมทองหน้าตาหล่อเหลาได้พ่อมาเต็มเปี่ยม ตาสีทองทรงเสน่ห์แวววับราวกับหมาป่าที่กลบไว้ด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู น่าหยิกจนมิด เสน่ห์น่ารักที่สาวๆกรี๊ดสลบ นิสัยก็เจ้าชู้เหมือนพ่อเปี๊ยบเหมือนกัน

มิโดริมะ มิริโตะ เจ้าเด็กเก่งจอมระเบียบ ผมเขียว ตาเขียว ที่สำคัญยังใส่แว่นอีก นิสัยก็ถอดแบบกันมาจนน่าปวดหัว ตั้งแต่เรื่องชอบลัคกี้ไอเทม เรื่องความเจ้าระเบียบ และไอ้นิสัยไม่ค่อยยิ้ม แต่ก็ช่างดูแลช่างเอาใจใส่คนอื่น เป็นพวกอบอุ่นและน่าพึ่งพิง

อาโอมิเนะ รุย ผิวคล้ำเหมือนพ่อ กวนประสาทเหมือนพ่อ เก่งกาจและรวดเร็วเหมือนอาโอมิเนะเปี๊ยบ ถอดมาแม้กระทั่งนิสัยลามกสุดๆ หมอนี่ดูหนังสือไอดอลใส่ชุดว่ายน้ำตั้งแต่สี่ขวบ!! ปากจัดสุดๆ เอาแต่ใจตัวเองอย่างไม่มีใครสู้ได้

คุโรโกะ ชิโร เจ้าเด็กตัวเล็กผิวขาวราวคนเป็นโรค หน้าตายเหมือนพ่อเปี๊ยบ ที่สำคัญยังมีสกิลไร้ตัวตนแบบแป๊ะๆด้วย ชอบแกล้งคนหน้าตาย ขี้อ้อนและชอบทำตัวเป็ยคนดีๆสุดๆ แต่ก็อบอุ่นและพึงพาได้เสมอ เจ้าเด็กนี่เลี้ยงง่าย

คนสุดท้าย...อาคาชิ โนะ เซย์ริว เจ้าเด็กที่ไม่ใช่เด็ก ตาคมกริบจนคากามิยังกลัว นิสัยสมบูรณ์แบบสุดๆ เป็นพี่ใหญ่ที่ช่วยดูแลเจ้าพวกจอมซนทั้งหลายแหล่ นิสัยนิ่งๆสุขุม ชอบแกล้งนิ่งๆ มีความรู้และเก่งกาจจนน่ากลัว และ...เอาแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจเหมือนกัน

บางทีคากามิก็สงสัยว่าเจ้าพวกนี้มันเกิดจากเลือดของเขาจริงหรือเปล่า? มีส่วนไหนเหมือนเขากัน ไม่มีสักนิ๊ด!!  

ยังดี...สิ่งที่พวกเด็กแสบกลัวที่สุดคือการทำให้เขาโกรธ จึงเลี้ยงได้บ้าง ไม่งั้นจะจับหักคอเสียตั้งนานแล้ว

“แม่คร้าบบบบ~ พวกพ่อๆตื่นกันแล้วววว~~

“เฮ้ย! รุยนายอย่างแย่งกอดแม่ดิ!!” เจ้าเรียวกะโวยวาย เมื่อคากามิถูกรุยโถมกอดแรงๆ

“ช้าเป็นเต่าเลยว่ะเรียวกะ”

มันก็ทะเลาะกันได้นะ คากามิส่ายหน้า ดีดหน้าผากรุยไปหนึ่งที

“กวนประสาท” เหมือนคนเป็นพ่อเปี๊ยบ!!

“แม่ว่าผมเหรอ?” ตาสีน้ำเงินใสแป๋ว คากามิถอนหายใจ

รู้ว่าเด็กมันเจ้าเล่ห์...แต่เขาก็...ใจอ่อน

“ก็ว่านั่นล่ะ” ก้มลงหอมแก้มสีแทนไปแรงๆ รุยหันไปยักคิ้วให้เรียวกะที่หน้ามุ่ย

“เซย์ริว...ฝากน้องๆด้วยนะ”

“ครับแม่...”

“บอกว่าไม่ให้เรียกแม่ไงเล่า!” ถลึงตาใส่ แต่นายน้อยรุ่นเยาว์มีหรือจะกลัว เจ้าตัวเอียงหน้าก่อนจะหายวับมาหอมแก้มนิ่มของคนเป็นแม่แรงๆ

ไม่ได้หรอก...เดี๋ยวพอพวกท่านพ่อก็ตื่นกันแล้ว...หึงได้แม่กระทั่งลูกตัวเอง

ร่างโปร่งผูกผ้ากันเปื้อนเข้าในครัว เขาเรียนรู้การหัดใช้พลังของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาทั้งหกคนที่อยู่ในตัว ทำให้การทำอาหารนั้นเร็วขึ้นมาก ร่างโปร่งโผล่หน้าออกมาเอ่ยเสียงเข้ม

“เด็กๆ...ทะเลาะกันห้ามใช้เวทมนต์นะ!

“คร้าบบบบบบ~~” รับคำอย่างพร้อมเพรียง แต่คากามิไม่เชื่อเท่าไหร่ ทะเลาะกันแรงๆเดี๋ยวก็ได้เอาเวทมนต์มาเล่นกัน แล้วก็วินาสสันตะโรทั้งบ้าน จนต้องรื้อซ่อมใหม่อีกแหงๆ

“กลิ่นหอมจางงงง...วันนี้มีอะไรกินอ่าาา~” เสียงยานคางว่าพร้อมอ้อมแขนแข็งแรงที่ตรงเข้ารัดคนทำครัวจากด้านหลัง...เขาทำครัวไม่ถนัดนะ!!

“มุราซากิบาระ!!

“อื้ออออ~~~ เรียกใหม่น้าา...ไทจิน!” จมูกโด่งลงโทษแก้มเนียนฟอดๆแรงๆ

“โอเค! ปล่อยได้แล้วอัตสึชิ!

“แต่ไทจินหอมนี่นา...”

ตัวนุ่มนิ่มน่ากอดเป็นที่สุด!

คากามิกำลังจะอ้าปากเถียงเจ้าตัวยักษ์พลันรู้สึกเหมือนร่างถูกใครบางคนอุ้มขึ้น ก่อนซอกคอของเขาจะถูกซุกไซร้ด้วยจมูกซุกซน

“ไดกิ!!” เจ้าตัวเกรียมที่ถอดเสื้ออวดผิวสีแทนและกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย ใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว

“หอมจัง...ฮ้าวววว!!

“ไปแต่งตัวสิฟะ!

“ไม่เอาอ่ะ” อาโอมิเนะเลิกคิ้วสูดดมแก้มนิ่มแรงๆไปหลายที

“มิเนะจินขี้โกงอ่า...ฉันกำลังกอดไทจินอยู่นะ” เสียงประท้วงที่อาโอมิเนะไม่สนใจ

“พวกนายนี่...ไม่โวยวายสักวันไม่ได้หรือไง!” ร่างคากามิหายวับไปปรากฎเบื้องหน้าอ้อมกอดของมิโดริมะ คนผมเขียวยกยิ้มนิดๆ

“อรุณวัสดิ์”

“อืม...เหมือนกันชิน ขอบคุณที่มาช่วยจัดการพวกบ้านี่”

“ฉันดูทีวีไม่รู้เรื่องน่ะสิ ดีนะที่คิเสะอาบน้ำอยู่” ไม่งั้นความวุ่นวายจะคูณร้อย

“ชิ! เจ้ามิโดริมะ!!

“เชอะ! มิโดจิน”

“หึๆ” คากามิหัวเราะ หอมแก้มมิโดริมะเบาๆ “เหลือไม่เยอะแล้ว พวกนายไปนั่งรอข้าวนอกเถอะ เซย์กับเท็ตสึ?”

“จัดการพวกตัวแสบอยู่”                      

 มิน่า...เจ้าเด็กพวกนั้นถึงไม่มาโวยวายในครัว

“งั้นฝากด้วย”

“แม่คร้าบบบบบ~~~ พวกผมหิวแล้วววววว” เสียงโหวกเหวกโวยวายทำให้คากมิส่ายหน้า ตะโกนตอบกลับ

“เดี๋ยวเสร็จ อย่าเสียงดัง!!

“หึๆ...เดี๋ยวออกไปจัดการให้” อาโอมิเนะหัวเราะ หักนิ้วมือกร๊อบๆ เหมือนจะไปต่อยตีกับคนอื่นมากกว่าจะไปช่วยดูแลลูก

“ไทจิน...เร็วๆน้าา” จ้าๆ มือเรียวดีดนิ้วเป๊าๆ หรี่ไฟที่กำลังย่างเนื้อ ก่อนจะหันมาจัดการเตรียมของอย่างอื่นด้วยความคล่องแคล่ว ท่าทางเอาใจใส่นั้นทำให้แวมไพร์ทั้งสามคนมองตากันก่อนจะหยักรอยยิ้มที่มุมปาก 

เพราะเป็นคนๆนี้สิน่า...ถึงได้รักมากขึ้นทุกๆวัน...




“แม่คร้าบๆๆ...แม่...วันนี้เราจะไปฉลองที่ไหนกันอ่า?”

“คิน อย่าเคี้ยวข้าวไปพูดไปมันน่าเกลียด”

“เห็นด้วยกับโมริตะ” เสียงเรียบเกินเด็กทำให้เข้าตัวสูงหัวม่วงหน้ามุ่ยก่อนจะจับตะเกียบให้ถูกวิธีและพุ้ยข้าวเข้าปากด้วยความเร็วเท่าเดิม..

แต่มีมารยาทมากกว่าเดิม

โมริตะน่ะไม่เท่าไหร่ แต่พี่เซย์ริวเตือนแล้วไม่ทำตามล่ะก็...สยอง

พวกผู้ใหญ่มองภาพเหล่านั้นก่อนส่ายหน้าขำๆ

ให้ตาย...เหมือนสะท้อนตอนพวกเขาเด็กๆเลยแฮะ เพียงแต่ตอนนั้น...พวกเขาแสบกว่านี้เยอะ

“เราไปเยี่ยมน้าทาคาโอะกันอีกดีไหมครับ? ผมคิดถึง ไรย์เทย์แล้วก็ทสึคิจังมากเลย” เรียวกะเสนอด้วยรอยยิ้มน่ารัก แววตาสีทองทอปะกายวิบวับจนคนเป็นพ่อที่มีแววตาแบบเดียวกันหัวเราะอย่างรู้เท่าทันความคิดลูกชาย

หึๆ...ตัวแค่นี้คิดจะหาลูกสะใภ้เข้าบ้านเสียแล้ว

“นายจะไปจีบยัยทสึคิ? หาเรื่องตัวจริงๆ เรียวกะ” รุยส่ายหน้า

ยัยนั่นโหดก็โหด แถมหน้าอกก็แบนเรียบจนเขาไม่สามารถแยกได้ว่านั่นคือไม้กระดานหรือเปล่า ถึงหน้าตาจะพอไปวัดไปวาแต่ไม่อาจสู้ไอดอลสุดสวยที่พ่อให้เขาดูหรอก!

“รุยก็พูดเกินไปครับ ทสึคิยังน่ารักออก” ชิโรยกแก้วชาขึ้นดื่ม เขาเป็นคนกินไม่เยอะ นิดเดียวก็อิ่ม “พี่เซย์ริวล่ะอยากไปไหนไหม?” พี่ชายของพวกทโมนส่ายหน้ายิ้มๆ

ความจริงพอถึงเทศกาลสำคัญๆครอบครัวของพวกเขาก็จะไปเที่ยวด้วยกันเสมอ อย่างปีก่อนโน้นก็ไปเยี่ยมน้าทาคาโอะ ปีโน้นไปเยี่ยมคุณตา ไปที่แล้วก็กลับไปโรงเรียนเทย์โคว ส่วนปีนี้...

“ฉลองกันอยู่ที่บ้านก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะครับแม่” เขาไม่ชอบความวุ่นวายเท่าไหร่ด้วย

“ก็ดี...แต่ผิดตรงที่ฉันไม่ใช่แม่ไงเซย์ริว!

“หึๆ นายจะโวยทำไมว่ะ เด็กๆ เรียกจนติดปากแล้ว” อาโอมิเนะยักไหล่ มองภาพกุหลาบแดงที่ยังไม่ชินกับคำเรียกหาของลูกๆ

“ไม่ยุติธรรมไงล่ะ!! ทำไมฉันต้องถูกเรียกว่าแม่ด้วยอ่า! เรียกป๊ะป๊าก็ได้!!”  

“เพราะมันไม่เข้าไงล่ะครับ” คุโรโกะยิ้มให้อย่างปลอบโยน

“ถ้าอย่างนั้นปีนี้เราอยู่ฉลองกันที่บ้านตกลงนะครับทุกคน” อาคาชิว่า

“อืม...ยังไงก็ได้ฮะ ให้ผมได้อยู่กับคากามิจจิก็พอแล้ว” คิเสะยิ้มกว้าง

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันออกไปซื้อของกับอัตสึชิ” เอาเจ้าตัวยักษ์ไปด้วยสะดวกสบายไปหลายอย่าง

“คนอื่นๆที่อยู่บ้านก็ช่วยดูเจ้าพวกตัวแสบด้วย”

“แม่...ผมไปด้วย...จะไปหาขนม” คินสุเกะว่า ช้อนดวงตาแป๋วสีม่วงขึ้นมองจนคากามิถอนหายใจ พยักหน้าลงหนึ่งที และค้อนขวับเจ้าเด็กคนอื่นที่กำลังงอแงจะไปด้วย

“ไปช่วยแม่ถือของไงครับ?” เรียวกะพยามกระพริบตา แต่คนเป็นแม่ดันเมินเสียนี่

“มีอัตสึชิกับคินสุเกะสองคนก็พอ”

“พวกผมใช้เวทมนต์ได้น้าา” รุยพยามต่อรอง

“ไม่!

“แม่ครับ...แม่”

“ไม่และไม่!!” คากามิเขม่นพวกตัวต้นเรื่องทั้งหลายที่สอนให้ลูกใช้เวทมนต์ตั้งแต่เด็กๆ...

ไม่สิ...เจ้าพวกนี้เกิดมาก็มีพลังมากมายอยู่แล้ว แต่พ่อดันสั่งสอนแต่เรื่องเสียๆ!!

 เด็กๆยังพยามอ้อน ขืนให้อยู่กับพวกท่านพ่อได้ถูกสั่งให้ฝึกนรกอีกแน่ๆ ยิ่งท่านแม่ไม่อยู่แบบนี้...คำว่าปราณีนี่ลบออกไปได้เลย

บรึ๋ยยย~~~ แค่คิดพวกเขาก็สยองแล้ว!! 

“พวกนายดูแลเด็กๆดีล่ะ”

“อืม...” มิโดริมะดันแว่น ในใจกำลังประมวลบททดสอบต่างๆอยู่ เห็นทีคงต้องสอนเรื่องมารยาทกันสักหน่อย

“ไม่ต้องห่วง...จะดูแลให้อย่างดีเลยล่ะ” อาโอมิเนะตีไหล่รุยสองสามที แสยะยิ้มที่ทำให้ลูกชายขนลุกเกรียว

“ไทกะไม่ต้องรีบกลับก็ได้นะครับ...ค่อยๆซื้อ ค่อยๆเลือก”  อาคาชิยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นมาหอมแก้มนิ่ม

“ระวังตัวนะครับคากามิคุง” คุโรโกะว่าและทำแบบเดียวกัน “ฝากดูแลด้วยนะครับมุราซากิบาระคุงคินสุเกะ”

“อ่า...อืม ไม่ต้องห่วงนะคุโรจิน อาคาจิน”

“อย่าทำบ้านพังล่ะ” คากามิเอารับเสื้อคลุมจากเซย์ริวมาใส่ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมพ่อลูกยักษ์หัวม่วง

พอพ้นร่างคากามิไปเท่านั้นแล...บรรยากาศก็เย็นเฉียบยิ่งกว่าขั้วโลก “เด็กๆรีบกินนะครับ” อาคาชิเอ่ยยิ้มๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่น่าจนลุกสิ้นดี เพราะขนาดเซย์ริวยังเปลี่ยนสีหน้า

“อ่ะ...เอ่อ...พ่อครับ” เรียวกะเงยหน้ามองพ่อๆ แต่ละคน พยามทำตาให้ใสซื่อที่สุด “แบบว่าวันนี้...ปีใหม่...เอ่อ...”

“อ๋อ...อยากให้จัดหนัก?” อาโอมิเนะหักมือดังกร๊อบๆ “

ไม่ใช่สิครับพ่อ! อย่าเข้าใจผิด!” โมริโตะช่วยสนับสนุน

หน็อย! เจ้าคินสุเกะเอาตัวรอดคนเดียวเลยนะ!

“แค่ไม่ทำบ้านเสียหายคากามิก็ไม่โกรธแล้ว” ส่วนเจ้าพวกลูกชาย ต้องสั่งสอนให้แข็งแกร่งในฐานะพ่อที่ดี มิโดริมะดันแว่น

“วันนี้แอบไปหอมแก้มคากามิคุงกันด้วยล่ะครับ” คุโรโกะเอียงหน้า ยกยิ้มนิดๆ แต่เอ่ยคำพูดที่ทำให้เหล่าลูกชายสะดุ้งเฮือก

รู้อยู่ว่าพวกท่านพ่อขี้หวง และขี้หึงแค่ไหน กับพวกเขาก็เขม่นแล้วเขม่นอีก

“พ่อ...ตื่นเหรอครับ?” ชิโรเงยหน้ามองดวงตาสีฟ้าแบบเดียวกับเขา

“ตื่นน่ะสิ...อาคาชิคุงกับมิโดริมะคุงก็ตื่นอยู่”

“อ่า...” เด็กๆกลืนน้ำลาย

“เห...ดีนี่หว่า พวกนายกล้าขึ้นทุกวัน” อาโอมิเนะแสยะยิ้มที่มุมปาก ตาสีน้ำเงินนั้นทอประกายวิบวับ

“นั่นสิครับ” อาคาชิยิ้มเย็น “วันนี้...ออกกำลังกายหนักๆ กันดีกว่านะเด็กๆ”

“อืม...จะได้ทานมื้ออร่อยได้เต็มอิ่ม” คิเสะช่วยเสริม

“ทานข้าวเสร็จไปรอที่ห้องใต้ดิน...ห้ามสาย ห้ามมีข้ออ้างใดๆทั้งสิ้น” มิโดริมะดันแว่นว่าอย่างจริงจัง มองสบดวงตาของลูกชายแต่ละคนที่กำลังคิดหาข้ออ้างโดดกัน

“ทราบนะครับ?” อาคาชิหรี่ตาไอเย็นๆ กดดันจนลูกชายทั้งหลายพยักหน้ารับคำทั้งน้ำตา

“ทราบครับ...”

แม่ครับ...รีบๆกลับมากันเร็วๆน้าา

ก่อนที่พวกผมจะกลายเป็นศพ

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คิ้วเรียวเลิกนิดๆ มองสภาพพวกตัวแสบทั้งหลายที่นั่งสงบเสงี่ยมซุกหน้าลงกับโซฟาอย่างแปลกใจ พลางยื่นข้าวของทั้งหมดให้อาโอมิเนะกับมิโดริมะที่มาช่วยถือ

“เด็กๆ เล่นกันจนเหนื่อยน่ะสิครับไทกะ” อาคาชิยิ้มน้อยๆ ยื่นแก้วน้ำเลม่อนคั้นพิเศษให้คากามิ “นายอยากกินไปจัดการเองนะอัตสึชิ”

นี่คือการเบ่งชนชั้นชัดๆ

“อาคาจินใจร้าย...”

“ไปเล่นอะไรกันมา...ไม่ใช่ว่าทำบ้านพังนะ รุย เรียวกะ ชิโร คิน”

“แม่ครับ...ทำไมไม่มีชื่อพี่เซย์ริวอ่า” เรียวกะเงยหน้ามาทวงหาความยุติธรรม

“ก็เซย์ริวปกติที่สุดในบรรดาพวกลูกแล้วนี่”

“แม่อ่ะ!!” คนไม่ปกติโวยเสียงเบา

เหอะ!! พวกท่านพ่อนะท่านพ่อ!! ใจร้ายชะมัด ซัดพวกเขาเสียน่วม ให้สู้กับสิ่งมีชีวิตประหลาด ให้ร่ายมนต์ยากๆ ไหนจะต้องเป็นคู่ซ้อมให้ ท่านพ่อของพวกเขาคือแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชานะ!! เด็กๆอย่างพวก

เขาจะไปสู้ได้อย่างไรกัน! แล้วอย่าคิดนะว่าพวกท่านพ่อจะอ่อนข้อให้...ไม่มีทาง!! ยิ่งอัดเละและเข้มงวดสุดๆ ชั้นใต้ดินระเบิดไปแถบๆ แต่มีอาณาเขตที่แข็งแกร่งรองรับจึงไม่มีผลกระทบใดๆ

นี่มันวันปีใหม่นะ...ทำไมของขวัญของพวกเขาถึงเป็นแบบนี้อ่ะ!

ยิ่งพอรู้ว่าท่านแม่กำลังจะกลับก็จับพวกเขารักษาแผล โยนลงสระน้ำ ใช้เวทมนต์ขังและโยนผงซักฟอกกลิ่นหอมพิเศษลงมา จับพวกเขาปั่นๆ และเหวี่ยงกลับมาที่ห้องนั่งเล่นก่อนท่านแม่มาแป๊บเดียว!

ใจร้ายที่สุด!

“เป็น...อะไร...กันอ่า” คินสุเกะส่งขนมหวานให้คนละอัน ซึ่งแต่ละคนก็รับไปอย่างเจ็บใจ

เจ้าไททันน้อย!! รอดตัวคนเดียวเลยนะ...ไม่สิ...ดูจากแววตาพวกท่านพ่อแล้ว...ไม่มีทาง

พวกเขาฟันธง!!

“เหนื่อยไหมครับคากามิคุง...”

“ไม่เท่าไหร่...” คากามิยิ้มรับผ้าเช็ดหน้ามาจากคุโรโกะ เช็ดให้ตัวเองเสร็จก็เช็ดให้คินและมุราซากิบาระต่อ

“เจอทาคาโอะด้วย...เห็นบอกจะมาที่บ้าน ฉันไปเตรียมอาหาร ส่วนพวกนายก็ช่วยจัดสถานที่แล้วกัน อ้อ...ทำให้เหมือนคนปกตินะ” เอ่ยย้ำหนักๆเพราะรู้รสนิยมพวกบ้านี้ดี

“รับทราบครับ” พวกหนุ่มๆ ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงจนเหล่าเด็กๆ หรี่ตา

อืม...ท่านแม่เป็นใหญ่ในบ้านจริงๆด้วย

 พวกท่านพ่อที่ราวกับปีศาจร้ายก็กลายเป็นลูกแมวน้อยไปเสียได้ แต่น่าเสียดายนิตรงที่หากพวกเขาอ้อนแม่มากเกินไป ก็จะมีแมวกลายร่างเป็นปีศาจจับหักคอ

ไม่เข้าใจจริงๆนะว่าหึงทำไมแม้กระทั่งลูกเนี่ย!!

“อ้ะ...แม่ครับเมื่อกี้บอกว่าน้าทาคาโอะจะมา แสดงว่าทสึคิกับก็มาด้วย” เรียวกะตาวาวทันที

น้องสาวผู้น่ารักน่าหยิก

“เรียว...อยากโดนน้าฮานามิยะกับน้าอิโยชิฆ่าเอาเหรอ” อดีตท่านประทานและท่านรองประธานแห่งเทย์โควนั้นมีนิสัยหวงลูกสาวตัวน้อยอย่างร้ายกาจ

ยิ่งกับเจ้าเรียวกะที่ส่อแววเจ้าชู้ตั้งแต่เด็กนี่...อย่าหวัง

“อ๋า! แม่ครับนี่สองคนนั่นจะมาด้วย?”

เอาปีศาจกับปีศาจมาเจอกัน...แน่ใจนะว่าจะฉลองปีใหม่

“ถ้าฉันเป็นทาคาโอะจะไม่เอาเรียวไปเป็นลูกเขยหรอก” มิโดริมะส่ายหน้า

“ผมออกจะแสนดีนะ!!

“แม่ไปจัดการในครัวเถอะครับ” เซย์ริวส่ายหน้าให้กับการถกเถียงที่กำลังเป็นวาระแห่งชาติไปแล้ว เมื่อเจ้าน้องชายหัวเหลืองพยามหาข้อดีให้ตัวเองมากมาย และถูกคัดค้านจากทั้งผู้ใหญ่และน้องๆ

ใครใช้ให้เรียวกะทำตัวน่าแกล้งเหมือนพ่อคิเสะล่ะ...

“ได้ฝากด้วยนะเซย์ริว...ถ้าทะเลาะกันแรงๆ เมื่อไหร่ก็...จะให้นอนนอกบ้านกันทุกคน!! เอ่ยย้ำหนักๆและไปเตรียมจัดการมื้อใหญ่ที่จะจัดเลี้ยงกันวันนี้ ส่วนเซย์ริวก็มองภาพการทะเลาะนั่นต่อไป

อืม...ดีเหมือนกันหากทุกคนถูกท่านแม่ไล่ออกไปข้างนอก เขาจะใช้โอกาสไม่ก่อเรื่องและเป็นผู้เฝ้ามองอ้อนท่านแม่คนเดียวดีกว่า คิดได้ดังนั้นนายน้อยรุ่นเยาว์ก็ยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

ภาวนาให้เดี๋ยวมีการต่อยตีกันเกินขึ้น...

ช่างเป็นการเริ่มต้นปีที่แสนจะ...ยุ่งเหยิงสุดๆ

 

“เห...ก็ทำออกมาได้สวยดีนี่นา” แล้วทำไมปกติแต่ละคนถึงมีนิสัยประหลาดจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ล่ะ คากามิคิดในใจขณะที่กวาดสายตามองรอบๆ บ้านซึ่งราวกับถูกเนรมิตรให้อยู่บนดินแดนเวทมนต์ด้วยเสียงเพลงอันแสนไพเราะซึ่งเดาได้เลยว่านี่คือฝีมือบรรเลงเปียโนของมิโดริมะและไวโอลินของอาคาชิ...อ้อ...ต้องรวมจังหวะสนุกสนานของพวกเด็กไปด้วย กลิ่นหอมของดอกกุหลาบอ่อนๆ โรยมาตามสายลมให้ความสงบ รวมถึงดอกกุหลาบสีแดงที่ตัดกับผ้าสีขาวอย่างสวยงามซึ่ง...แทบจะเต็มบ้าน

แต่นั่นล่ะ...ในเมื่อนี่เป็นดอกไม้ที่คนในบ้านชอบที่สุด

อัญมณีหลากหลายถูกนำมาถ่ายพลังเวทและให้แสงสว่าง...

เอาเถอะ สมกับเป็นพวกคนมีเงินเหลือใช้!

และที่โดดเด่นที่สุดคือ...ทับทิมสีแดงสวยที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นกุหลาบดอกเล็กๆและร้อยด้วยทองคำขาวระโยงระยางไปทั่วห้องกว้างพร้อมกระดิ่งสีเงินส่งเสียงกังวาน

ที่สำคัญ...กุหลาบสีทับทิมแต่ละดอกนั้นฉายภาพเหตุการณ์ต่างๆในเวลาต่างๆที่ผ่านมาของพวกเขา...ความทรงจำที่ได้อยู่ร่วมกัน ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การทะเลาะตบตี

นั่นคือสายใย...คือความผูกพันของพวกเขา

ความสัมพันธ์ที่แน่นเฟ้นที่สุด...

“ฝีมือเจ้าพวกตัวแสบล่ะสิเนี่ย” คากามิยิ้มน้อยๆ เพราะพวกพ่อๆ นั้นมีความโรแมนติกที่ค่อนข้าง...เว่อร์มาก คากามิจำของขวัญอันแสนอลังการต่างๆได้อย่างแม่นยำ

“โอ้โห...คากามิจัง สามีกับลูกๆ นายนี่เก่งทุกด้านจริงๆ เลยนะ” เสียงทักทายสุดแสนร่าเริงพร้อมตาเรียวสีเทาที่เบิกกว้างทำให้คากามิยิ้ม ก่อนโถมเข้ากอดเพื่อนสนิท

“ทาคาโอะ!!

“เมื่อกี้นายก็กอดฉันอย่างนี้นะ” เด็กน้อยของท่านประธานและท่านรองประธานแห่งเทย์โควบัดนี้เติบโตเป็นหนุ่มน้อยหน้ามน ด้วยดวงตาเรียวสีเทาเปล่งประกาย ผิวที่ขาวขึ้นกว่าแต่ก่อน เส้นผมสีดำเทาที่ยาวระต้นคอ...รอยยิ้มกว้างขวางและการมองโลกในแง่ดีแบบสุดๆเป็นเสน่ห์ที่ชวนให้ใครต่อใครต่างหลงใหล ติดตรงที่ว่า...

“ช่วยปล่อยคนของฉันด้วยนะคากามิจัง” เสียงทุ้มนุ่มๆพร้อมร่างสูงที่ดึงเอาทาคาโอะมากอดแน่น ก่อนจะยิ้มนิดๆ

“ไม่เจอกันนานนะครับ พี่อิมาโยชิ...แล้วก็...พี่ฮานามิยะ”

“อา...นานเหมือนกัน” ฮานามิยะส่ายหน้า มองภาพบ้านหลังงามที่ถูกเนรมิตอย่างดงาม

ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าพวกไม่เคยเห็นหัวใครนั่นทำอะไรมีศิลปะอย่างนี้เป็นด้วย

“เข้ามานั่งก่อนสิ...เดี๋ยวหาอะไรให้กิน” คากามิยิ้ม

สองคนนี้ยังหวงทาคาโอะได้สุดยอดจริงๆ

“แล้วพวกนั้นไปไหนล่ะคากามิจัง?”

“คงจัดการเด็กๆอยู่”

“ลูกนายซนราวปีศาจลิงเลยจริงๆ” ทาคาโอะส่ายหน้าเขาเห็นว่าเจ้าพวกนั้นหน้าตาน่ารักเลยหลงเสน่ห์ ใครจะรู้ล่ะว่า...ปีศาจดีๆนี่เอง

ไม่เหมือนลูกเขาสักนิด...น่ารักที่สุดในโลก!

“น้าไทกะ!

“คุณน้า!” เสียงสองเสียงที่ร้องขึ้นพร้อมร่างของเจ้าตัวน้อยทั้งสองที่โผเข้ากอดคากามิเต็มๆ กุหลาบแดงย่อตัวลงลูบเส้นผมนุ่มของเจ้าตัวน้อยทั้งสอง

“สวัสดีไรย์เทย์...ทสึคิ”

“คุณน้า...หอม” หนูน้อยทสึคิผู้มีเส้นผมสีดำยาวสยายและมัดแกละสองข้างสะบัดไปมาอย่างน่ารัก ดวงตาเรียวสีเทานั้นวิบวับราวเอาดวงดาวมาใส่ไว้ แก้มขาวอมชมพูนั้นยุ้ยๆอย่างน่าหยิก...

ทาคาโอะ ทสึคิ

ลูกสาวคนเล็กที่มีพ่อขี้หวงและคนเดียวกับที่เรียวกะตามจีบอยู่นั่นล่ะ คากามิพนันได้เลยว่า...หากเจ้าลูกชายหัวทองชอบทสึคิจังจริงๆ...ต้องผ่านด่านนรกอีกเยอะ

ส่วนอีกคน...เด็กน้อยร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาตั้งแต่ยังเด็ก เส้นผมสีดำประบ่า ดวงตาสีดำสนิทคมกริบและฉายแววเจ้าเล่ห์จากพ่อทั้งสองอย่างเต็มเปี่ยม ผิวกายขาวสะอาด และ...ความฉลาดที่ถ่ายทอดมาทางสายเลือดอย่างเต็มเปี่ยม

ทสึคิ ไรย์เทย์

แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ผู้ครอบครองนามของเทพแห่งสายฟ้า...

“วันนี้มีแลกของขวัญด้วยนายเตรียมอะไรมาหรือยังทาคาโอะ” คากามิถาม

“เรียบร้อย...รับรองเจ๋ง”

“พี่ฮานามิยะกับพี่อิมาโยชิล่ะ?”

“หึๆ...เรียบร้อยเหมือนกัน”

“ทสึคิจางงงงงง คิดถึงจังเลยอ่าาาา” เสียงร่าเริงสุดๆพร้อมเจ้าลูกหมาตัวน้อยที่โผล่พรวดมาจะกอดน้องสาวตัวน้อย แต่โชคร้ายที่ฮานามิยะยกเท้าขึ้นเตะเรียวกะอย่างไม่สนว่าเป็นเด็ก ก่อนจะหิ้วคอเสื้อเจ้าเด็กกวนประสาทขึ้นและโยนไปไกลๆ

“อย่ามายุ่งกับลูกสาวฉัน...เจ้าหมาป่าน้อย” สมญานามที่ทำให้เรียวกะหน้ามุ่ย

“น้าอิมาโยชิอ่ะ!

“พี่เรียว” ทสึคิน้อยยิ้มอย่างสดใส จนเรียวกะทำหน้าปลื้มๆ

น่ารักจริงๆน้าา...ดวงจันทร์ดวงน้อยๆ

 แต่เสียตรงที่มีพ่อสุดโหดตั้งสองคน!

“สมน้ำหน้าจนไม่รู้จะพูดยังไง” รุยส่ายหัวไปมา โดนเท้าน้าฮานามิยะไปเต็มๆเลยเจ้าบ้าเรียวกะ

“ก็ทำอะไรไม่คิดนี่ครับ” ชิโรกลอกตา

“หาเรื่องใส่ตัว” โมริตะว่า

“เรียวกะ...โง่”

“เจ้าคิน! ว่าใครหา!!” เรียวกะตาโตทันที โดนคนอื่นว่าโง่นี่ไม่เจ็บเท่าโดนคินว่าอ่ะ...เจ้าไททันน้อยที่สมองไม่โต!

“นายก็ไอคิวพอๆกับฉันนะเฟ้ย! ถ้าพี่เซย์ริวว่านี่จะไม่เถียง” เพราะรายนั้นสมองเลยคำว่าอัจฉริยะ

“เด็กๆ...อย่าทะเลาะกัน” คากามิห้าม อุ้มทสึคิจังขึ้น มีลูกสาวตัวน้อยๆนี่ก็ดีเหมือนกัน...ชื่นใจ แต่น่าเสียดายที่เขาเจอแต่ปีศาจลิงจอมกวนประสาท

“พวกท่านพ่อกำลังรออยู่ในห้องอาหารครับแม่” เซย์ริวบอกอย่างเป็นการเป็นงาน

“เจ้าพวกลูกลิง...ไปๆน้าเอาของมาฝากด้วย” ทาคาโอะหัวเราะกับครอบครัวอันแสนวุ่นวายของเพื่อนสนิท น่าสงสารคากามิจังสุดๆเลยน้าา...แค่พวกพ่อๆก็ว่าประสาทกินแล้ว พอมีเจ้าพวกตัวแสบ...นี่สุดๆ

แต่...รอยยิ้มและบรรยากาศอบอุ่นที่อวลอยู่ในบ้านหลังนี้ก็ยืนยันได้ดีถึงคำว่า

...ความสุข...

“คุณแม่น่ารัก!” เรียวกะยิ้มประจบ

“ใครเป็นแม่นายไอ้หมาป่าน้อย?” ฮานามิยะแค่นเสียง

เหอะ! กะล่อนเหมือนพ่อไม่มีผิด! อย่างหวังว่าเขาจะให้แตะต้องลูกสาวที่น่ารักนะ!

“เลี้ยงออกมาได้แบบว่าเคาะสำเนาถูกต้องจริงๆ” อิมาโยชิส่ายหน้า

บางทีสายเลือดนี่มันก็เป็นอะไรที่ลึกซึ้งเข้าใจยากจนเกินไป

“งั้นไปกันเถอะ เอาของขวัญไปวาง ทานข้าวก่อนแล้วค่อยมาแลกของขวัญกัน” คากามิหอมแก้มยุ้ยของหนูน้อยทสึคิที่กอดคอคุณน้าแน่น

น้าคากามิกลิ่นหอมน่ากอด ใจดี ทำอาหารเก่ง

ชอบ...

“พี่เรียว...น้อง...เอาของมาฝากด้วยน้าา” เด็กน้อยบอกด้วยแก้มแดงๆ หันไปส่งสายตาให้ทาคาโอะที่หัวเราะขำๆ ก่อนจะดึงห่อขนมน่ารักๆมายื่นให้ว่าที่ลูกเขย(หากยังมีชีวิตรอด)

“ทสึคิกำลังหัดเรียนทำขนมล่ะ” ก้มกระซิบข้างหูให้หมาป่าน้อยหัวทองยิ้มกว้างสุดๆ “แล้วกำลังหัดทำซุปบัวหิมะขาวของโปรดเรียวกะเลยนะ”

“ขอบคุณนะครับทสึคิจัง” ยักคิ้วอย่างทรงเสน่ห์ให้หนูน้อยที่หน้าแดงจัดซุกหน้าลงกับอกคุณน้า จนคากามิหัวเราะขำๆ เออเนอะ... ปรายตามองคุณพ่อขี้หวงทั้งสองที่คิ้วขมวดเข้าหากันแบบไม่ชอบใจ

“เอาล่ะเด็กๆไปฉลองกันเถอะ” คากามิเดินนำ เจ้าลูกชายแต่ละคนก็มาออเซาะกันใหญ่ แย่งกันพูดว่าตัวเองโชว์ผลงานทำอะไรไปบ้าง สร้างเสียงดังไปทั่ว แต่บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยเงียบ...

เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา เปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะ

และ...เปี่ยมด้วยความสุข...

  

 


“ทุกคนเอาของขวัญมาวางกันหมดแล้วนะ” คากามิที่ติดหมายเลขของขวัญเสร็จหันมาถามสมาชิกที่นั่งหน้าสลอน ซึ่งแต่ละคนก็พยักหน้าพยามอวดของขวัญของตัวเองอย่างเต็มที่ คากามิถอนหายใจ

ภาวนาให้มีแต่ของที่ปกติ...

“แม่ครับ...แม่เตรียมของขวัญไว้กี่ชิ้น?” เซย์ริวถาม เพราะเขารู้ดีว่าหากพวกท่านพ่อเห็นใครได้ของขวัญท่านแม่ไป...รับรองได้มีการตามไปแย่งกลับมาหลังงานเลิกแหงๆ

“วางไว้ในห้องทุกคนแล้ว คากามิก็รู้ว่าทั้งลูกชายและพวกงี่เง่านั่นนิสัยเป็นยังไง เขาเลยถักผ้าพันคอไว้ให้แต่ละคนเรียบร้อย

“งั้นมาจับของขวัญกัน...เริ่มจากนายก่อนเลยเซย์” คากามิยื่นชวดโหลใส่สลากของขวัญให้กับคนที่นั่งริมสุด “เดี๋ยวค่อยๆเวียนไปตามลำดับเรื่อยๆ”

“ผมอยากได้ของไทกะนะ” อดีตหัวหน้าผู้คุมกฎว่าด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ก่อนจะชูหมายเลขขึ้น “13 ครับ”

“เปิดของขวัญตรงนี้เลยแล้วกันดีไหมฮะ” คิเสะเสนอ...

“อืม...” ทุกคนพยักหน้ารับ

13...13 เอ้านี่” คากามิกวาดตามองกล่องก่อนจะหยิบของขวัญหมายเลข 13 มาส่งให้อาคาชิ

ห่อด้วยกระดาษสีน้ำเงิน...ริบบิ้นสีแดง

ไร้รสนิยมจนไม่มีคำพูดใดๆ

อาคาชิหรี่ตา “ให้เขาเดาเจ้าของของขวัญชิ้นนี้ไม่ไดกิก็...รุย”

“โอ๊ะ!” เจ้าแสบตัวน้อยส่งสายตาแวววับ ให้อาคาชิถอนหายใจ

ของรุยชัวร์

มือแกร่งดีดหนึ่งเป๊าะ กระดาษห่อก็ค่อยๆคลี่ตัวออกอย่างช้า ๆ ส่วนของข้างใน...

ตาคมฉายประกายหน่ายใจสุดๆ หนังสือรวมภาพไอดอลในชุดวาดน้ำย้อนหลังไปยี่สิบปี...ของลามกที่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นหนังสือที่เด็กหก-เจ็ดขวบนิยมอ่าน แถมยังกล้าเอามาจับสลากของขวัญปีใหม่!

“รุย...” อาคาชิลากเสียง

“อะไรเล่าพ่อ...นี่น่ะของล้ำค่าเลยนะ!! ผมน่ะอุตส่าห์ยอมสละเอามาจับสลาก! มีแต่พี่สาวๆสวย ๆ ตู้ม ๆ ทั้งน้านนนเลย ฮะๆๆๆ”

“บางทีนายก็ไม่ต้องเหมือนอาโอมิเนะไปทุกอย่างก็ได้นะรุย” มิโดริมะส่ายหน้าอย่างระอา

หื่นตั้งแต่ยังเด็ก!!

“ผมหมดคำพูดเลยครับ” คุโรโกะส่ายหน้า

“รุย...” คากามิดีดหน้าผากลูกชาย

“ผมไม่แปลกใจเลยครับ...เมื่อวันก่อนรุยยังชักชวนให้ผมดูหนังสือพวกนี้อยู่เลย” ชิโรบอก

“เจ้าชิโร...ไอ้ขี้ฟ้อง!!

“เอ้าๆ อย่ามัวแต่เล่น...จับต่อเลยรุย...”

“ครับๆ...อ๊ะ...7 ล่ะครับแม่”

7 นะ หนักๆด้วย” คากามิหยิบกล่องเล็กๆสีเขียวส่งให้ลูกชาย รุยเลิกคิ้วก่อนจะดึงกระดาษห่อเบาๆ

“แว่นขยาย? เอิ่ม...ของใครเนี่ย?”

“ของฉัน” มิโดริมะดันแว่น

ให้เจ้ารุยได้ของชิ้นนี้ไม่รู้จะดีหรือร้าย

“มันไว้ทำอะไรอ่ะพ่อชิน?”

“แว่นส่องความจริง มันใช้มองผ่านทุกอย่างได้ และสามารถเห็นความจริงของทุกอย่างหากเจ้าของมีพลังมากพอ ด้ามจับทำมาจากเงินแท้...ของดีมากๆ”

“เห...” รุยตาพราวทันที

“เอาไว้ส่องข้อสอบก็ได้นะ” ไรย์เทย์เสนอขึ้น และแน่นอนเจ้าตัวขี้เกียจผู้สืบสายเลือดมาจากพ่ออย่างเต็มเปี่ยมมีหรือจะเอาไปใช้ในทางที่ถูกที่ควร

 ไว้ส่องสาวๆอาบน้ำก็ไม่เลวแฮะ หึๆ

“ผมว่าของขวัญชิ้นนี้ได้ถูกเอาไปใช้ในเรื่องเสียหายนะครับท่านพ่อ” เซย์ริวส่ายหน้า

“เฮ้อ...ก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกัน” มิโดริมะถอนหายใจ ก่อนจะหยิบสลากใบต่อไป ยิ้มน้อยๆให้คากามิ ที่คงจะหน่ายใจน่าดู

8...ติดกับของฉันเลย...”

8 ใช่ไหม...เอ้าสีทองแสบตาแบบนี้...ของนายใช่ไหมเรียวตะ?”

“แหมๆ...รู้ใจผมดีจังเลยฮะคากามิจจิ แกะเลยฮะ..มิโดริมัจจิ รับรองปลื้ม!” คิเสะหัวเราะ

“คงไม่ใช่หนังสือรวมภาพของนายหรอกนะ...”

เพราะหากเป็นอย่างนั้นฉันจะเผามันตรงนี้ล่ะ!!

“มิโดริมัจจิอ่ะ!” มิโดริมะดันแว่น...ภาวนาให้ของที่เขาได้มันปกติ

ดอกไม้...สีเหลืองทองคล้ายดอกลิลลี่ในกระถางดินเผาอย่างดี ตาสีเขียวฉายแววไม่เชื่อที่คนอย่างคิเสะจะหาของปกติได้ด้วย

“ดอกอะไรว่ะ?” อาโอมิเนะชะโงกหน้ามาดู

“พาเรียดาแห่งความลุ่มหลง” อิมาโยชิหรี่ตา หัวเราะนิดๆ

ของขวัญแต่ละอย่าง...สุดๆจริงๆ

“ดอกไม้ที่มีสรรพคุณคล้ายๆยาเสน่ห์น่ะชินทาโร่ ยิ่งยามที่เกสรสีทองของมันบานสะพรั่งหากให้ใครสูดกลิ่นก็จะทำตามคำสั่งอย่างง่ายดาย” อาคาชิกดหัวคิ้วนิดๆ

บางทีปีหน้า...อาจจะไม่มีการจับของขวัญอะไรแบบนี้...เขา...ปวดหัว

“นี่ของดีเชียวนะครับ...” คิเสะหายวับมาปรากฏข้างๆมิโดริมะ ดันหัวโมริตะออกก่อนจะกระซิบเบาๆ “ไว้ใช้กับคากามิจจิไงฮะ...รับรองเด็ด...แต่ยังไงๆแบ่งผมบ้างก็ดีนะฮะ” มิโดริมะส่ายหน้าแม้ตาคู่คมจะฉายแววถูกใจเพียงแวบ

“เรียวตะ...ตานาย”

“คร้าบบบบบ~~~~” เอื้อมมือหยิบก่อนจะชูหมายเลข “14 ฮะ”

“เอ้า!! มันหนักๆนะ เห...กล่องใหญ่เสียด้วย” ตาสีเหลืองหรี่ลงนิดๆ ชะโงกหูไปใกล้ๆเมื่อได้ยินเสียงติ๊กๆ คล้ายเสียงเดินของนาฬิกา

“คงไม่ใช่...” คิเสะยิ้มแหย ภาวนาให้สิ่งที่เขาคิดมันไม่ใช่เรื่องจริง มือแกร่งค่อยๆแกะกล่องที่ทำให้เปิดได้ง่ายๆอย่างช้าๆ...ก่อนจะ..

 ปัง! ปิดดังปังแล้วแสยะยิ้มนิดๆ

“ใครเอาระเบิดเวลามาเป็นของขวัญปีใหม่ครับ!!

“ของผมเอง...” โมริตะยกยิ้มช้าๆ

คนที่ได้ไปเป็นพ่อคิเสะเองเหรอ...หึๆสมแล้วที่มีดวงเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าแห่งความซวย...ดีแล้ว

“เจ้าแสบ!” คิเสะขยำหน้าลูกชายอย่างแรง

“พ่อ! ผมเจ็บนะ...” เมื่อกี้ก็ผลักหัวเขาจนแทบจะโขกพื้นตอนนี้ยังบีบแก้มเขาเต็มแรงอีก

“ก็ผมกำลังทดลองระเบิดอยู่พอดี...เนี่ยพลังทำลายสูงมากเลย...ตั้งเวลาระเบิดเอาไว้ด้วย อีกสักประมาณ 3-4 ชั่วโมงก็ระเบิดแล้ว มันจะปุ้งๆ...เหมือนดอกไม้ไฟอ่ะ”

“ฉลาดจนไม่รู้จะชมยังไงแฮะ” อายุแค่นี้ก็ผลิตระเบิดใช้เองได้แล้ว

“หึๆ” ทาคาโอะส่ายหน้า ลูกชายของคากามิจังนี่แต่ละคน...สุดยอดจริงๆ

“เจ้าแสบ...ห้องใต้ดินพังไปเพราะการทดลองของลูกอีกแล้วใช่ไหม?” คากามิยีหัวลูกชาย

“เปล่านะครับแม่...” พังเพราะพวกท่านพ่อซ้อมพวกเขาอย่างไม่ปราณีต่างหาก

“ลูกจับสลากเลย” โมริตะค่อยๆเปิดกระดาษดู

2 ครับ...”

2...เอ้า...อันนี้ก็หนักๆนะ” คากามิส่งกล่องของขวัญสีฟ้าสวยให้ลูกชาย ที่พอรับไปเปิดดูทันที พอเห็นของที่อยู่ข้างในเจ้าตัวทำตาโต

“ตุ๊กตาหิมะต้องสาบ...ชิโร!! ของนายใช่ไหม?”

“อ่ะ...ครับ... มันปล่อยไปเย็นได้มหาศาลเลย เอาไว้ในห้องนอนเวลาร้อนๆนะโมริตะ!” ตาสีเขียวตวัดมอง

เหอะ! ปล่อยไอเย็นที่แช่คนให้ตายได้ กับมีเสียงร้อยโหยหวนนี่น่ะเหรอ! รสนิยมของหมอนี่มัน...!!

“สม” คิเสะแบะปาก กล้าเอาระเบิดมาให้เขาก็สมควรอยู่กับตุ๊กตาต้องสาปนั่นล่ะ

คากามิกดหัวคิ้ว ทำไมของขวัญแต่ละชิ้นมันไม่ใช่ของที่ควรนำมาจับสลากของขวัญปีใหม่เลยนะ...เจ้าพวกนี้มีสำนึกกันบ้างไหมเนี่ย!!

“ให้ตายเถอะ...ชิโร...ตาลูก” คากามิยื่นให้ลูกชาย

17 ครับแม่...”

“หมายเลขสุดท้ายเลยนี่นา” คากามิเป็นคนทำสลากจำได้ดีว่ามีของขวัญทั้งหมด 17 ชิ้น... หากจำไม่ผิดดูเหมือนจะเป็นของ...

“หืม...สวยดีครับ” มันเป็นหินสีดำสนิทที่นำมาทำเป็นวงรีและมีการประดับด้วยทองคำซึ่งขดเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวและเถาวัลย์รูปดอกลิลลี่...

“ฉันกับทสึคิช่วยกันทำ...นายคงชอบ” ไรย์เทย์ยิ้มให้เด็กน้อยผมฟ้าที่อึ้งไปนิด ก่อนพวกแก้มจะปรากฎสีแดงจางๆและพยักหน้ารับ ปฏิริยาที่ไม่อาจรอดพ้นสายตาพวกผู้ใหญ่และเด็กๆคนอื่นๆ

อย่าบอกนะว่าเจ้าไรย์เทย์มันจะจีบชิโร!!

เหอะ! ไม่มีทาง! เซย์ริวยกยิ้ม... น้องชายของพวกเขา...ไม่อนุญาตให้ใครแตะต้อง!!

หืม...ถ้าไรย์เทย์ชอบชิโรแบบนี้ก็มีข้ออ้างที่จะตีซี้เพื่อจีบทสึคิน่ะสิ เรียวกะตาพราว ไม่สนใจว่าแผนของตัวเองนั่นเท่ากับการขายญาติพี่น้อง...ช่างเป็นเด็กดีเสียจริงๆ

“เอ้าๆ...ไรย์เทย์...ทสีคิจัง” จับสลากต่อเลย ไรย์เทย์อุ้มน้องสาวให้จับสลากก่อนจะค่อยๆคลี่กระดาษออก

1 ครับ...”

1...ของฉันเองล่ะ” คากามิยิ้มกว้าง สองพี่น้องตาเป็นประกายก่อนจะค่อยๆแกะกล่องสีแดงเข้มออก ภายในเป็นผ้าพันคอสีแดงเข้มที่ถักเองด้วยไหมพรม มีหมวกและถุงมือเข้าชุด ขอขวัญที่ทำให้อมยิ้มเพราะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหวังดีที่ใส่ลงไปด้วย...

ต้องบอกว่าสมกับเป็นของของน้าคากามิสินะ

“เอ้า...ทสึคิ” ไรย์เทย์เอาผ้าพันคอพันรอบตัวน้องสาว แล้วอมยิ้มน้อยๆ พยามไม่สนใจรังสีอาฆาตของท่านน้าแวมไพร์เลือดแท้ทั้งหลายซึ่งกำลังอิจฉาเขาที่ไม่ได้ของขวัญจากน้าคากามิ

“ถึงตาไทจิน...แล้ว” มุราซากิบาระเขย่าถุงขนมก่อนจะบอก

“อ่า...อืมๆ...” คากามิจับสลากของตัวเองก่อนคลี่ออก “12...อันนี้...กล่องเล็กจัง สีแดงอีก...ของเซย์หรือเซย์ริวล่ะ?” คากามิพอจะเดาออก

“ของผมครับ” อาคาชิหยักรอยยิ้ม “ผมว่า...เหมาะสมกับไทกะดี” คากามิเลิกคิ้วแกะออกข้างในเป็นขวดแก้วคริสตัลที่มีผลึกอัญมณีอยู่เจ็ดสี...

สวย...สมกับเป็นรสนิยมของอาคาชิ

แต่เอาไว้ทำอะไรนี่สิ...น่าสงสัย

“มันคือ...”

“พกติดตัวไว้...เป็นเครื่องรางคุ้มภัยไงครับ”

“นายเป็นแวมไพร์นะเฟ้ย!

“หึๆ...”

“หืม...ไอ้นั่นมัน...” ฮานามิยะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามข้าวของของขวัญ

“ใช่ครับ...แต่ผมแค่ดัดแปลงนิดหน่อย”

“นายไม่คิดว่ามันจะเกิดหายนะเหรอ?” อิมาโยชิกลอกตา

“ผมคิดว่าหากมีใครสักคนช่วยดูแล...บางทีอาจจะเกิดความสงบสุขขึ้นได้”

“นี่พูดอะไรกันอ่ะพี่อิมาโยชิ...พี่ฮานามิยะ!!” ทาคาโอะทำตาโตอย่างอยากรู้ เลยถูกหอมแก้มหนักๆข้อหาน่าหมั่นเขี้ยว

“ไม่มีอะไรหรอกน่าคาซุจัง...อาคาชิจับสลากไปแล้วนี่”

“งั้นเซย์ริว...ตาลูก”

“ครับแม่” เซย์ริวจับสลาก

5 ครับ...”

“กล่องสีน้ำเงิน...ของนายใช่ไหมเนี่ยไดกิ”

“ช่ายยยยย! รู้ใจกันแบบนี้...เดี๋ยวคืนนี้มีรางวัลให้ดีไหม?” ยักคิ้วหลิ่วตาจนคากามิค้อนขวับให้เจ้าคนหื่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะไปทั่วห้อง

“หวังว่าจะไม่ใช่ของลามกนะครับท่านพ่อ” เซย์ริวเลิกคิ้ว ดูจากเจ้าน้องชายที่ใส่หนังสือโป๊มาแล้ว

“ไม่ใช่เว้ย!!

“ผ้า...คลุม”

“ใช่...นี่เป็นผ้าคลุมล่องหนเชียวนะ! ของดีสุดๆ หายากด้วยล่ะ เอาไว้ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำไงล่ะ หุๆๆ”

“ใช่ผ้าคลุมที่อาโอมิเนะคุงเคยใช้แกล้งคากามิคุงตอนเรียนอยู่ใช่ไหมครับ” คุโรโกะส่ายหน้า

“ที่เอาไว้แอบเข้าห้องคากามิจจิ” คิเสะยิ้มขัน

“มิเนะจินเอาไปขโมยของกินด้วย...อ่า”

“เฮ้ยยย!! ขโมยของกินน่ะเพราะคากามิบอกให้ทำหรอก!

ของแห่งความหลังนี่เอง...แต่...เอาของเก่ามาจับสลาก...สมกับเป็นพ่อไดกิดี

“ขอบคุณครับ”

“นายจับต่อเลยไดกิ...”

9

“หืม...หนังสือเหรอ?” แค่เห็นลักษณะการห่อก็พอจะเดาได้ อาโอมิเนะฉีกกระดาษห่อออกอย่างไม่ใยดี

“หนังสือจริงๆด้วย...เท็ตสึ...ของนายเหรอว่ะ?” เขาพอจะเดาได้นะ

“อ่า...ครับ” คุโรโกะยิ้มแปลกๆ

อาโอมินะคุงได้ไปเหรอ...ดีแหะ

“เปิดสิครับ”

“ถ้าเป็นนิยายน่าเบื่อแบบที่นายชอบอ่านนี่ฉันขอบายนะเฟ้ย!! เฮ้ยยยย!! อ๊ากกกก!!” อาโอมิเนะร้องเสียงหลงทันที ปัดหนังสือลงพื้นอย่างแรงด้วย เสียงหวีดสยองดังออกมาจนชวนให้สะดุ้ง

“นี่มัน...”

“ร้อยเรื่องเล่าวิญญาณหลอนแบบของจริงล้วนๆ...ทุกเรื่องจะมีภาพเคลื่อนไหวชัดเจนเลยนะครับ...เสียงแบบ ฟูล HD ด้วย”

“ใครมันเอาของแบบนี้มาหาเท็ตสึ!!

“อาโอมิเนะ...นายเป็นแวมไพร์นะ” อิมาโยชิกลอกตาไปมา

“มิเนะจิน...ก็ประสาทเสียแบบนี้...ประจำ”

“หึๆ...”

ของแต่ละอย่าง คากามิย่นคิ้ว ส่งขวดโหลให้คุโรกะที่ช้อนตาขึ้นมองให้กุหลาบแดงเขิน

16 ครับ”

“ของฉันเอง...เอ้า!” ฮานามิยะที่นั่งใกล้ๆโยนของขวัญมาให้ คุโรโกะค่อยๆแกะดูก่อนจะตากระตุกไปเล็กน้อย และแสยะยิ้ม

“อย่าดูเลยดีกว่าครับ”

เอาของเล่นโรคจิตแบบนี้มา...สมกับเป็นฮานามิยะซัง  

แต่...คิดอีกที...เอาไว้ใช้กับคากามิคุงก็ดี

“หึๆ”

“หัวเราะมีเลศนัยนะเท็ตสึ” คากามิย่นคิ้ว “พี่ฮานามิยะต่อเลยครับ”

10

“กล่องนี้...สีม่วง...กล่องใหญ่ด้วย”

“ถ้าเป็นของแปลกๆฉันจะเผามันตรงนี้ล่ะ” ฮานามิยะว่า

บางทีเขาก็สงสัยนะว่าเจ้าพวกนี้เลี้ยงลูกด้วยอะไร ทำไมนิสัยถึงได้เคาะกันมาแบบแป๊ะเลยก็ไม่รู้ ไอ้ความคิดชวนหายนะน่ะ!!

ฮานามิยะเปิดของในกล่องดูเลิกคิ้ว...ขนมเค้ก...ในกล่องแก้ว

“อ่า...ของฉัน” มุราซากิบาระว่า “ทำเอง...อร่อย...เก็บได้นาน...กินเยอะๆนะ”

ก็ดีกว่าของไม่ปกติทั้งหลายแหล่ ฮานามิยะคิด ถึงขนมของเจ้ายักษ์ไททันนี่จะหวานกว่าคนปกติก็เถอะ

“อัตสึชิ...ตานาย”

“ไทจิน...ทำเผื่อให้ไทจินด้วยน้าา~~” “

จ้าๆ...”

4

4...กล่องใหญ่อีกแล้ว...”

“มีกลิ่น...นม” คนผมม่วงทำจมูกฟุดฟิด จนคนอื่นๆส่ายหน้า

ตกลงนี่แวมไพร์หรือเจ้าสัตว์สี่ขา...ใกล้เคียงเข้าไปทุกทีแล้ว

แกะออกดูก็เป็น...ตุ๊กตาเสือขนาดใหญ่ที่ถูกจับยัดใส่กล่อง...หน้าตาท่าทางคล้ายคากามิอยู่หลายส่วน เพิ่มแค่ใบหูดุ๊กดิ๊กกับหางยาวๆ ที่สำคัญชุดก็เป็นชุดเสือสีแดงลายดำแนวเซ็กซี่ มีกลิ่นนมสดอ่อนๆ...และกลิ่นกุหลาบ

“ฉันออกแบบเองเลยนะ” ทาคาโอะหัวเราะเสียงใส “เอาคากามิจังเป็นแบบล่ะ ชอบใช่ไหมล่ะ”

“อือ...ชอบอ่า” มุราซากิบาระยิ้มกว้าง กอดเจ้าตุ๊กตาหมับ

เหมือนกลิ่นไทจินเลย...

“ผมก็อยากได้นะ” เด็กๆมองกันตาละห้อย

“ฉันไม่ได้หน้าตาแบบนั้นสักหน่อยนะทาคาโอะ” คากามิขมวดคิ้ว

เขาหน้าซื่อๆ(โง่)ขนาดนั้นเลยเหรอฟะ?

“คากามิจัง...นี่ฉันลดดีกรีความซื่อบื้อของนายลงไปแล้วนะ”

“ห่ะ...”

“แม่จับสลากต่อเลยครับ” ไรย์เทย์บอก ก่อนท่านแม่กับท่านน้าจะเถียงกันอีกยาว

“อือๆ...15

“กล่องสีเหลือง...เรียวของลูกเหรอ?”

“คร้าบบบๆๆ แม่คาซุได้ไปใช่ไหมอ่า...ดีจัง”

“เมียฉันไปเป็นแม่นายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ” ฮานามิยะแค่นเสียง

“นิสัยอย่างเรียว...หากเป็นลูกฉัน คงถูกบีบจมูกไปนานล่ะ” อิมาโยชิกลอกตา

เชอะ! เรียวกะเบ้ปากใส่ผู้ใหญ่ทั้งสองคน เขากำลังฝากตัวเป็นลูกเขยแท้ๆเลยอ่า...

“กำไลข้อมือ?”

“อื้มมมม...ผมทำเองล่ะสวยใช่ป่ะ ทองคำขาวเลยนะใช้เวลาตั้งนานกว่าจะดัดให้มันได้รูปร่างที่ต้องการ เสียพลังไปตั้งเยอะ ใส่แล้วจะทำให้อุ่นขึ้นล่ะครับ...ถ้าแม่คาซุจังไม่เอา...ให้ทสึคิจังใส่ก็ได้นะ หึๆ” ยิ้มกว้างให้น้องสาวที่หน้าแดงแปร๊ด

“เรียว...” พวกผู้ใหญ่คนอื่นๆส่งเสียงเรียกกับความเจ้าชู้และเทคนิคการจีบสาวอย่างมีชั้นเชิงของเจ้าเด็กน้องผมทอง...ที่โตขึ้นรับรองว่าน่ากลัวกว่านี้แน่ๆ

“ลูกพวกนายนี่” อิมาโยชิหรี่ตามองบรรดาท่านพ่อที่ยกยิ้มขำๆกับเจ้าลูกชาย

ขนาดอายุเท่านี้ยังส่อแววหายนะมากมายขนาดนี้...เขาไม่อยากจะคิดว่าโตขึ้นแล้ว...โลกอาจถึงกาลอวสาน “เรียวกะ...ลูกจับสลาก” คากามิส่งขวดโหลให้ลูกชาย ยีหัวทองๆอย่างหมั่นเขี้ยว

“เหลือสามอัน มีของใครยังไม่ออกเนี่ย...”

“คิน...เซย์ริว...แล้วก็อิมาโยชิซัง” คุโรโกะบอก

“หา...งั้นผมภาวนาให้ตัวเองได้ของเจ้าคินหรือไม่ก็พี่เซย์ริว!!

รสนิยมของน้าอิมาโยชินั้นน่ากลัวเกินจะรับไหว

“เดี๋ยวเถอะ!” อิมาโยชิคาดโทษ

11 ครับ”

“กล่องนี้...เล็กๆ...อ้อ...เรียวต้องบอกว่าเสียใจด้วยนะ”

“หา!!

“นายจับได้ของฉันว่ะ...ไอ้หมาป่าน้อย”

“หาาา!!”  เรียวกะตาโต รีบเปิดของขวัญทันที เห็นแค่ขวดโหลใส่ของเหลวสีดำเพียงขวดเดียว

“น้าครับ...คงไม่ใช่ยาพิษนะ”

“หึๆ...ไม่รู้สิ”

“เอาไว้ทำอะไรอ่ะ! บอกผมมาเลยนะ...” ขืนเป็นของแปลกๆเขาก็แย่น่ะสิ!! อิมาโยชิเลิกคิ้ว...แต่พอเด็กน้อยข้างกายส่งสายตาอยากรู้ พร้อมๆกับลูกสาวที่ทำสายตาแบบเดียวกันเขาก็ถอนหายใจ

ทสึคิกับคาซุจัง...เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว...จะไม่ให้หวงได้ยังไง

“ชิ้นส่วนของกาลเวลา... เพียงหยดเดียวนายก็สามารถเพิ่มหรือลดเวลาของอะไรสักอย่างได้”

“โหย...เจ๋งอ่ะ!” เรียวกะชอบใจทันที “หุๆ...”

“พนันได้ว่าไม่มีทางเอาไว้ทำเรื่องดีๆ” โมริตะส่ายหน้าไปมา

“เห็นด้วยอย่างยิ่ง” ชิโรพยักหน้าหงึกหงัก

“พี่อิมาโยชิ...พี่จับสลากต่อเลย”

“อืม...เหลือของคินกับเซย์ริวสินะ...3

“กล่องสีม่วง...หนักด้วย ของคินเหรอ?”

“ค้าบบบ” คินตอบอย่างง่วงๆ

“เจ้ายักษ์น้อยใส่อะไรแปลกๆมา ฉันจะหักคอนายทิ้งซะ” อิมาโยชิขู่ แกะของขวัญดูแล้วหรี่ตา

ต้นไม้...ที่อยู่ในกระถางสีดำสนิท รอบใบของต้นไม้มีอะไรบางอย่างคล้ายๆถุงเล็กๆเต็มไปหมด

“นี่มัน...ต้นไม้กินคน...คิน!!” เขาว้ากหนึ่งที “ใครให้เอาของแบบนี้มาจับสลากหา!!

“อ่า...ตอนเจอเห็นน่ารักดี...เลยเอามาเลี้ยง” คินสุเกะยิ้มตาหยี “พอเลี้ยงไปนานๆ...มันก็ขโมยขนมกิน...”

เขาเอาไปทิ้งก็ไม่ได้ สุดท้ายเลย...เอามาจับของขวัญเสีย

“จับนายให้ต้นไม้กินดีไหมหา!! ให้ตายเถอะ!! เจ้าพวกเด็กบ้า”

“เฮ้อ...คิน...ของลูกอันสุดท้าย”

“อ่า...พี่เซย์ริว”

“เอ้า...” เซย์ริวยิ้มน้อยๆ พอคินเปิดดูตาสีม่วงก็พลันเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม... สมกับเป็นพี่เซย์ริว

อัลบั้มภาพถ่ายแห่งความทรงจำของพวกเขาทั้งครอบครัว...ทำด้วยมือทุกขั้นตอน ลงเวทมนต์และใส่เสียงเพลงเอาไว้...ไวโอลินที่เป็นเพลงบรรเลงของเซย์ริว...

แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาผู้มีนามของราชามังกรและอัจฉริยะแห่งเสียงเพลงที่เก่งที่สุด

พี่ชายที่เก่งกาจที่สุดของพวกเขา...

“ไม่ใช่ของประหลาดด้วย...” คากามิชม หอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ แต่บังเอิญว่าการกระทำนั้นไปกระตุ้นต่อมขี้อิจฉาของทั้งคุณพ่อและคุณลูก นายน้อยรุ่นเยาว์เลยโดนเขม่นอีกหนึ่งยกแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ

“เสร็จแล้ววววว!!” คากามิชูมือขึ้นฟ้า เป็นการจับสลากของขวัญปีใหม่ที่วุ่นวายและน่าเหนื่อยใจที่สุดจริงๆ!!

“ฉันจะไปเก็บของล่ะ”

“อ๊ะ...คากามิจังเดี๋ยวฉันช่วย” ทาคาโอะบอก “ไรย์ครับ...เดี๋ยวมานะฝากดูน้องด้วย”

“พวกนายช่วยเคลียร์บ้านให้สะอาดนะ ส่วนเด็กๆ...เล่นกันไปอย่าซน...อย่าทำลายข้าวของ...อย่าทำบ้านพัง”

“คร้าบบบบ~~~~~” คากามิหรี่ตาอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะเดินออกไปกับทาคาโอะ

“เฮ้ย! เรียวนายกำลังทำอะไรว่ะ?” รุยวิ่งเข้ามามองคนที่กำลังหยดของเหลวสีดำใส่ขวดโหลที่ท่านแม่...ลืมทิ้งไว้

“คริสตัลของพ่อเซย์?”

“หึๆ...นายก็อยากรู้ใช่ไหมล่ะว่าพ่อเซย์ให้อะไรแม่อ่ะ”

“ทำอะไรกันครับ...ทั้งคู่!” เสียงเรียบๆที่ทำให้สองตัวป่วนสะดุ้ง

“ชิโร!!

“ผมอยู่ตรงนี้มานานแล้วครับ”

“เจ้าคนจืดจาง” หัวสีฟ้าถูกยีจนยุ่งจากมือของรุยและเรียวกะ

“ไม่เห็นจะเกิดอะไรขึ้นเลย...หรือว่าน้าอิมาโยชิโมเม?”

“จะไปรู้เรอะ!! รีบๆไปได้แล้ว...เดี๋ยวพี่เซย์ริวก็มาตามหรอก”

“อ่าๆ” เรียวกะขมวดคิ้วคว้าแขนชิโรแล้วลากไปด้วยกัน

โดยไม่สังเกตเห็นขวดแก้วสีกำลังเรืองแสงอ่อนๆเลยสักนิด...



“วันนี้สนุกมากเลย...ไว้จะมาเยี่ยมใหม่นะคากามิจัง” ทาคาโอะอุ้มหนูน้อยทสึคิที่หลับไปเพราะวันนี้เล่นสนุกมาทั้งวันยิ้มกว้าง

“อืม...กลับดีๆนะ สวัสดีปีใหม่ทาคาโอะ...พี่อิมาโยชิกับพี่ฮานามิยะก็เหมือนกัน”

“อืม...” อิมาโยชิลูบหัวคากามิเบาๆ ยกยิ้มให้ เช่นเดียวกับฮานามิยะ

“ดูแลลูกให้ดีล่ะ” พวกเขากำชับหนักๆ แต่คากามิหัวเราะก๊าก

“ผมย้ำแค่ไหนก็ไม่เท่า...พวกพ่อๆหรอกพี่ นิสัยเหมือนกันเปี๊ยบ”

“ถ้าพวกลูกนายไปเข้าเทย์โควนะ...ฉันรับรองว่า...โรงเรียนต้องหายนะ” อดีตประธานนักเรียนว่า

“ไม่รู้เหมือนกัน...ให้เจ้าพวกนั้นตัดสินใจกันเอง...กลับดีๆนะ” ทาคาโอะยิ้มกว้างโบกมือ เตรียมจะวาร์ปกลับ...

บึ้มมมมมมม!!

แต่เสียงระเบิดจากในบ้านทำให้เท้าพวกเขาชะงัก คากามิหรี่ตา...ถอนหายใจ

คงไม่ใช่ว่าพวกเด็กๆทะเลาะกันอีกแล้วนะ...

“แม่ครับเกิดอะไรขึ้นอ่ะ!” เจ้าพวกลูกชายเรียงหน้าสลอนกันออกมา

อยู่กันครบ...

“ไม่ใช่ฝีมือพวกลูกเหรอ?”

“อ๋า...พวกผมออกจะเด็กดี” คากามิเขกหัวรุยไปหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจในบ้าน

“มีอะไรว่ะ?” อาโอมิเนะปรากฏตัวมายืนข้างๆ

“ไม่ใช่ฝีมือพวกนาย?”

“พวกผมกำลังอาบน้ำเพิ่งเสร็จครับไทกะ” อาคาชิหรี่ตา

จะบอกว่ามีคนรุกล้ำอาณาเขตบ้านพวกเขาก็ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะบ้านหลังนี้มีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด...ที่สำคัญยังมีแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา...และแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์อีกด้วย...

“แล้ว...”

“เสียงมาจากทางห้องนั่งเล่นครับ” คุโรโกะเดินนำไปก่อน

สภาพห้องนั่งเล่นที่พวกเขาใช้จับของขวัญนั้นไม่มีอะไรเสียหาย...มีแค่ควันลอยเต็มไปหมด

“แค่กๆ...อะไรอ่ะ”

“ผมจัดการเองฮะ” คิเสะโบกมือหนึ่งทีสายลมมากมายก็พัดเอาควันพวกนั้นหายวับไปทันที ก่อนจะปรากฏภาพที่ทำให้แต่ละคนอ้าปากค้าง...

“อ่ะ...แม่...อือ...” เด็กน้อยผิวขาวเปลือยเปล่าที่ซุกตัวอยู่กับพื้น...รอบๆนั้นมีวงสีเลือดซ้อนทับกันนับสิบชั้น...และ...กลิ่นหอมที่โชยออกมานั้น...กลิ่นของกุหลาบแดง...

“นี่มัน...” คากามิเสียงสั่น...รู้สึกเหมือนว่าเลือดในตัวกำลังร้อนจนจะระเบิด เขาเดินไปเข้าไปใกล้ร่างของเด็กน้อยคนนั้นก่อนจะแตะเบาๆ...

ไออุ่นแล่นปราดไปทั่วร่าง...พร้อมน้ำตาที่หยดลงมา

เหมือน...ตอนที่พวกเจ้าหกคนถือกำเนิด...ความรู้สึกนี้...

“แม่...” มือนุ่มนิ่มแตะที่แก้มคากามิ เงยมองด้วยดวงตาสีแดงใสแจ๋ว

“อาคาชิคุงครับ...ผลึกที่ให้คากามิคุงนั่น...เลือดของพวกเราใช่ไหมครับ?” คุโรโกะถาม อาคาชิพยักหน้า

“ผมคิดว่าหากมีเจ้าตัวเล็กสักคนก็คงจะดี...แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ เพราะผลึกนั้นต้องใช้เวลา...เรียวลูกเอาชิ้นส่วนแห่งกาลเวลาหยดไปสินะ”

“อ่า...ครับ” เรียวกะเกาหัวตัวเอง

“งั้นก็ไม่แปลกที่จะไม่ใช่เด็กทารก...แต่เป็นเด็กอายุประมาณ 4-5 ขวบ”

“ชิน...ดูหน่อย” คากามิอุ้มเด็กมาให้คนที่มีความรู้ทางการแพทย์ มิโดริมะกางมือส่งพลังเวทไปยังเด็กน้อยก่อนจะยกยิ้ม

“สุขภาพร่างกายแข็งแรงไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆทั้งสิ้น...ประสิทธิภาพทางด้านสมองก็ไม่ต้องห่วง...”

“ลูกสาวหรือลูกชายอ่า...”

คากามิยิ้มกว้าง...ดวงตาคู่สวยฉายประกายวิบวับ “เป็นลูกสาวล่ะ!!

พวกท่านพ่อย่นคิ้วและอาคาชิก็ดีดนิ้วหนึ่งเป๊าะเรียกชุดน่ารักๆมาใส่ให้ลูกสาวคนใหม่ ก่อนจะรับมาอุ้มเอง เด็กน้อยผิวขาวสะอาด...เส้นผมสีแดงปนดำยาวสยายถึงกลางหลัง ดวงตาสีแดงสวยราวกับยกพระอาทิตย์มาใส่ไว้...กลิ่นหอมของกุหลาบแตะจมูก

เด็กคนนี้...เหมือนไทกะฉบับผู้หญิงไม่มีผิด

“น่ารัก...” เขาชม ยิ่งเด็กน้อยยกมือแตะแก้มแล้วส่งยิ้มไร้เดียงสา เรียกเสียงอ้อแอ้... “ท่าน...พ่อ...”

“อ๋า!! น่ารักอ่า!!

“อาคาชิจจิ...ผมขออุ้มบ้าง!!” คิเสะตาพราวกอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างเต็มที่ เช่นเดียวกับคนอื่นๆที่กลายเป็นคุณพ่อเห่อลูกไปกันหมด...

“น้องสาว...น่ารัก” คินมองน้องคนใหม่

“สุดๆครับ...” ชิโรพยักหน้า

“เหมือนแม่” รุยว่า

“น่าหยิก...น่ากอด” เรียวกะยิ้มกว้าง

“มีกลิ่นดอกกุหลาบด้วย...หอม” โมริตะ

“น้องน่ารัก...” เซย์ริว พอพวกท่านพ่อส่งน้องสาวให้อุ้ม ยิ่งน้องส่งเสียงเรียกท่านพี่ ก็รู้สึกปลื้มเหมือนคนจะลอยได้ พลัดกันหอมแก้มยุ้ยๆไปหลายที

น่ารัก!! น้องสาวของพวกเขาน่ารักที่สุด!!

“บ้านนายมีสมาชิกใหม่แล้วนะคากามิจัง...ยินดีด้วย” ทาคาโอะมองพวกพ่อเห่อลูกและพี่เห่อน้องก่อนจะยิ้มกว้าง “เป็นลูกสาวด้วย...ว่างๆพามาเล่นกับทสึคิจังนะ”

“อือ...”

“แม่ครับๆ...จะตั้งชื่อน้องว่าอะไรดี” คากามิมองพวกลูกชายที่ตื่นเต้นสุดๆอย่างขำ

“เฮ้อ...ดีใจนะที่จะมีคนคอยปรามพวกตัวหายนะ” อิมาโยชิกลอกตา เขาก็พอจะรู้ว่าของขวัญของอาคาชิเป็นอะไร

“ให้ฉันตั้งเหรอ?”

“นายก็ตั้งชื่อลูกทุกคนนี่” อาโอมิเนะหอมแก้มลูกสาวอย่างรักใคร่

“คากามิ ไอ ไอที่มาจาก ไอชิเตรุ...ฉันรักเธอ”

เด็กคนนี้จะเป็นความรักของทุกคนในครอบครัว...เด็กสาวที่เกิดมาเพื่อเป็นที่รัก

“ไอจัง...น้องสาวของพี่ชาย” พวกพี่ๆยิ้มกว้าง พอเด็กน้อยหัวเราะพอใจกับชื่อคนอื่นๆก็ยิ้มกว้าง

“ขอบใจนะ...พวกนาย” คากามิมองแต่ละคน ของคุณที่มอบความสุขให้เขา มอบเด็กๆที่แม้จะซนแต่ก็เป็นหัวใจ...มอบครอบครัว...รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ...

“อื้อ!!” แก้มนิ่มถูกหอมแรงๆจากบรรดาท่านพ่อและลูกๆ ความสุขอบอวลไปทั่ว...

เป็นการเริ่มต้นปีที่มีแต่สิ่งดีๆ...

 

 

แถมท้าย...

 

5 ปีต่อมา

 

“พี่ชายค่ะ...ไออยากไปซื้อขนม” เสียงใสเอ่ยบอกเหล่าพี่ชาย เงยหน้าด้วยดวงตาใสแป๋ว

“ครับ? งั้นเดี๋ยวพี่พาไป” เด็กหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาผมทองยิ้มกว้าง

“เดี๋ยวพี่ชายพาไปนะค่ะ”

“ไอไปคนเดียวไม่ได้เหรอ?” ตาใสๆเอ่ยถาม

“ไม่ครับ!!” พวกพี่ชายที่อยู่ในห้องนั่งเล่นเอ่ยคำพูดออกมาพร้อมกัน จนไอน้อยวัย 9 ปีบุ้ยปาก

“ไอเดินไปแค่นิดเดียวเองนะค่ะพี่ชาย”

“ไม่ได้นะครับ... ไอจังน่ารักเกินไป” พี่ชายค้าน

น้องสาวของพวกเขาน่ารักน่าชัง นิสัยใสซื่อ มีกลิ่นหอมน่ากอด ตัวนุ่มนิ่ม ตาสวย เหมือนแม่ทุกกระเบียดนิ้ว...เพราะอย่างนั้นทั้งพวกเขาและพวกท่านพ่อจึงหวงมากเป็นที่สุด!!

“มีอะไรกันเด็กๆ” คากามิเดินออกมาจากชั้นสองของบ้าน เลิกคิ้วถามขึ้น

“แม่ขา....”

“ว่าไงลูก” อุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่

“ไออยากไปข้างนอก...”

“พาพวกพี่ชายไปด้วยแล้วกัน” เสียงของพวกท่านพ่อทำให้ลูกสาวคนเดียวหน้ามุ่ย

“ก็ได้ค่ะ...แต่พวกพี่ๆเด่น...พาไปไหนมีแต่คนมองตลอดเลย!!

“ถึงใครจะมองแต่พวกพี่รักไอคนเดียวนะเออ” เหล่าพี่ชายหอมแก้มนิ่มแรงๆ คากามิส่ายหน้า

“เด็กๆ...ไปทานข้าว” ตั้งแต่ไอเกิดมาคนทั้งบ้านก็หวงเด็กคนนี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน ดูแลชนิดที่ไม่ให้มีอะไรแตะต้อง ถนอมสุดๆ...ขนาดไรย์เทย์ที่มาเยี่ยมก็ยังโดนเขม่น เรียกได้ว่าหากไม่ใช่คนในบ้านมองไอล่ะก็...โดนรังสีอำมหิตกระจาย แต่น้องสาวคนนี้ก็สามารถห้ามปรามพวกพี่ๆได้อย่างดี ไอ้รอยยิ้มอ้อนๆ ตาใสๆนั่น ไม่ว่าจะเอ่ยปากเอาอะไรมีแต่คนทำตาม

“พวกผมว่าจะไปเรียนที่เทย์โควกันล่ะ” เด็กๆเอ่ยขึ้นระหว่างทานข้าว

พวกเขาอยากไปเห็น...โรงเรียนที่ท่านพ่อท่านแม่ได้พบกัน

“ก็ดี...อย่าทำให้เสียชื่อล่ะ”

“คร้าบบบบ~~

“ไอก็จะไปด้วยค่ะ!” น้องสาวตัวน้อยยิ้มกว้าง

“ไม่ต้องห่วงนะครับท่านพ่อ...พวกผมจะรอไปพร้อมกับไอ”

หากใครกล้าสงสัย...จะใช้อำนาจของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาจัดการให้หมด!!

“อือ...ไรย์เทย์กับทสึคิจังก็จะไปด้วยเหมือนกัน” คากามิบอก “ช่วยกันดูแลล่ะ”

“คร้าบแม่~~

“วันนี้พวกผมจะออกไปธุระข้างนอก...ไทกะดูแลบ้านดีๆนะครับ”

“อืม...รีบกลับกันมาล่ะ”

“เด็กๆดูแลแม่กับน้องด้วยนะ”

“จะดูแลอย่างดีเลยล่ะคร้าบบบ”

“อย่าแอบลวนลามเมียฉันนะเว้ยยยย!!” พวกหนุ่มๆลุกขึ้นหอมแก้มคากามิคนกะฟอด ตามมาด้วยลูกสาวคนสวย แล้วค่อยๆทยอยกันออกนอกบ้าน ดวงตาสีแดงสวยมองลูกที่ตาเป็นประกายพอพวกท่านพ่อไม่อยู่...เท่ากับสามารถซนได้อย่างเต็มที่ หึๆ คากามิส่ายหน้าแม้เรียวปากจะยกยิ้มอ่อนๆ

ครอบครัว...เป็นสิ่งล้ำค่า

เป็นของขวัญที่แสนจะงดงามไม่ว่าผ่านไปกี่ปีก็ตาม...  

 

   

 

 

 

 


ครบแล้วจ้าาาาาา  ^_^ เป็นตอนที่ยาวมากกกกกกกกก ครอบครัวนี้ก็น่ารักนะเออ...และไอจัง...น้องสาวคนสุดท้องของบ้านที่...คนทั้งบ้านหวงมากกกกกกกกกกกกก 555555 ใครอยากจะฝากตัวเป็นลูกเขยครอบครัวนี้คงต้องพยามมากกกกกกกกหน่อย

ป.ล. NC ที่ค้างๆ เค้าจะส่งให้พรุ่งนี้น้าาาาาาาา

ป.ล. 1 อาทิตยืนี้เค้าจะเดินทางไปเชียงราย...คงไม่ได้อัพประมาณ 1 อาทิตย์ อย่าดกรธกันน้าาาาาาาา ไว้กลับมาต่อเนื้องเรื่องหลักนะค่ะ

ป.ล. 2 ขอบคุณทุกคอมเมนต์น้าาาา ทุกคำติชม ทุกกำลังใจน้าาาา อัพนิดนึงก็ยังมีคนเมนต์...ปลื้มมากกกกกก >////< ขอบคุณมากๆนะค่ะ ^_^ รู้สึกว่าคนอ่านของเรานี่น่ารักที่สุดเลยยยยยยยยย >/////<

ป.ล. 3 พยากรณ์อากาศบอกว่าอาทิตย์นี้และอาทิตย์หน้าจะหนาวขึ้นอีก อย่าลืมรักษาสุขภาพกันนะค่ะ ระวังตัวอย่าให้ป่วยน้าาาาาา

ป.ลง 4 สำหรับวันนี้...ราตรีสวัสดิ์...หลับฝันดีนะค่ะ ^____^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5651 Shipnielong (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:06
    อบอุ่นมากเลยค่ะ
    #5,651
    0
  2. #4904 Nut .. (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:49
    เชียร์ ไรย์เทย์ชิโระ ทำตอนพิเศษคู่ของเด็กๆสิ ครับ
    #4,904
    0
  3. #3770 Tasanee Buram (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 12:54
    น่ารักอ่ะ ครอบครัวแสนสุข
    #3,770
    0
  4. #3027 Bark_mnr (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 14:59
    เห้ยยยยยย น่าร้ากกกกกกกก เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากกก เขินมากกกก
    #3,027
    0
  5. #2865 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:27
    ยาวมากกกกกกกกกกกกก อ่านจนปวดตา

    แต่อ่านไปยิ้มไปหัวเราะไป เหมือนคนบ้าอ่ะ โทษไรต์ค่ะ แต่งสนุกเกิน

    ลูกๆแต่ละคนที่ได้เชื้อพ่อเต็มๆ ชอบเซย์ริวสุดมีความเป็นผู้นำ ๕๕๕

    เรื่องนี้มีลูกสาวได้ต้องขอบใจเจ้าเรียวกะสินะเนี่ย

    น้องไอก็น่าร้ากกกก ได้เชื้อแม่มาก็คราวนี้แหละ



    ชอบมากค่ะ...ว่าแต่ไรต์เตอร์เรียนญี่ปุ่นหรอคะ?? รู้ภาษาญี่ปุ่นเยอะมาก
    #2,865
    0
  6. #2572 daiki taiga (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 00:08
    จะน่ารักเกินไปแล้วครอบครัวนี้ รัก ครอบครัวนี้สุดๆเลย
    #2,572
    0
  7. #2570 Katima3355katima (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:23
    น่ารักทุกคนเลย ไอจังก็น่ารักมาก
    #2,570
    0
  8. #2568 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 10:28
    เป็นครอบครัวที่น่ารักมากเลยค่ะ สนุกมากๆ
    #2,568
    0
  9. #2567 quebec2 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 09:48
    ขอบคุณสำหรับ ncครับ
    #2,567
    0
  10. #2565 Taiga-jun (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 18:25
    ฝากตัวเป็นสะใภ้ได้มั้ยคะ >///<
    #2,565
    0
  11. #2564 Taiga-jun (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 18:25
    ฝากตัวเป็นสะใภ้ได้มั้ยคะ >///<
    #2,564
    0
  12. #2563 Taiga-jun (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 18:25
    ฝากตัวเป็นสะใภ้ได้มั้ยคะ >///<
    #2,563
    0
  13. #2562 岭飞 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 12:05
    โอ้ยย-///-
    ดาเมจเเรงงง
    #2,562
    0
  14. #2560 คิมดงจุน (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 09:23
    ขอฝากตัวเป็นลูกเขยได้ไหมคะ55555 ไอจังน่ารักมากกกก
    #2,560
    0
  15. #2558 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 08:20
    น่ารักมาก ครอบครัวนี้
    อยากอ่านตอนคนมาจีบไอจังเลยค่ะ ไรท์
    #2,558
    0
  16. #2557 Kretis (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 06:55
    มาต่อแล้วววววววว ดีใจมากกก ถึงมากๆๆๆ
    คากามิโชคดีสุดๆ ลูกดี สามีหล่อ
    ชอบตอนหึงลูกนะแอบฮา

    ยิ่งอ่านตอนพิเศษก็ยิ่งอยากอ่าน blood rose ตอนต่อไป
    รีบมาต่อนะคะ แล้วก็เชียร์ให้รวมเล่มด้วยค่า

    ปล.กรี๊ดดด รอnc อยู่คร้าบบบ
    #2,557
    0
  17. #2556 thairnee1234 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 06:27
    สุดยอดเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เป็นครอบครัวที่น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #2,556
    0
  18. #2555 codep (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 03:40
    ของขวัญแต่ละคน 555555

    #2,555
    0
  19. #2554 เจเจ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 02:08
    ครอบครัวน่ารัก รออ่านตอนหน้านะ สู้ๆ
    #2,554
    0
  20. #2553 Wendy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 01:29
    ครอบครัวตัวป่วน ป่วนทั้งพ่อยันลูก ทำให้ไทกะของเค้าวุ่นวาย แต่..ให้อภัยก็ได้ เพราะน่ารัก และรักไทกะมาก มีไอจังเพิ่มน่าจะช่วยแบ่งเบาความวุ่นวายจากแม่ไทกะได้มั่ง หรือ จะยิ่งหนักกว่าเดิม =_="
    #2,553
    0
  21. #2552 preaw231 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 00:29
    กลับมาแล้วอย่าลืมมาอัพนะค้าาา
    #2,552
    0
  22. #2551 ifromhell (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 00:28
    น่ารัก น่ารักมาก ประทับใจมากเลย อุตส่าห์รอให้ไรท์แต่งจนจบ บอกตรงๆว่าชื่อเยอะมาก แยกออกได้สองสามคน เรียวกะ ชิโระ เซย์ เพราะชื่อคล้ายๆพ่อ ที่เหลือสับสนเล็กๆ เราชอบมากเลยค่ะ กลายเป็นครอบครัวใหญ่เชียว งี้เวลาจะไปไหนทีคงลำบากแย่ งือ เข้าใจความรู้สึกของคากามิ แม่ของลูก7 สามีอีก6(แว้กกก) ดีที่มีน้องมาช่วยรับความรักอีกคน อยากเป็นน้องสาวบ้านนี้แฮะ ได้ครอบครองพ่อคิเซกิ และพี่ชายที่หน้าเหมือนพ่ออีก แบบนี้หนูจะได้แต่งงานมั๊ยเนี่ยลูก555
    #2,551
    0
  23. #2550 Reddream (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 23:55
    /มือทาบอก/พี่ชายหนูตายตาหลับแล้ว อื้ออออออ
    #2,550
    0
  24. #2549 Shin Night (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 23:43
    ในที่สุดก็มีคนมาช่วยคากาจินแล้ว เย้ เย้
    #2,549
    0
  25. #2545 อุจิวะ นารุ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 20:36
    เคาะมาพิมพ์เดียวกันเด๊ะ!!
    กะแล้วเชียวว่าลูกชายทาคาโอะจะได้กับชิโร
    ขอให้คู่นี้ได้กันจริงๆนะสาธุ
    เซย์ริว ขี้หวงเหมือนพ่อเดี๊ยบเลย
    #2,545
    0