fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 40 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 4 พ่อครัว(?)...ขนม...ยักษ์ และหมาป่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    31 ธ.ค. 58


Cr. midokaga

kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 


บทที่ 4

พ่อบ้าน(?)...ขนม...ยักษ์...และหมาป่า(?)

 

      “อ๋าาาาาาาา!! ดูสิมิโดริมัจจิขี้โกงอ่าได้นอนกอดคากามิจจิด้วย...ไม่ยอมๆ ผมจะนอนกอดด้วยอ่ะ!” เสียงแหกปากโวยวายทำให้ดวงตาสีเขียวคู่สวยปรือขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองเจ้าตัวน่ารำคาญ

และ...หลับต่อย่างไม่คิดจะสนใจ

แขนแกร่งกระชับร่างแสนหอมในอ้อมกอดที่หลับปุ๋ยเข้ามาใกล้ๆ

“ดูสิ! ยังทำเมินผมอีกอ่ะ!!” คนโวยแบะปากอย่างงอนๆ “อาคาชิจจิให้มาตามฮะ...ได้เวลากินข้าวแล้วน้าา! ลุกเลยฮะ!” ปกติแวมไพร์หัวเขียวไม่ใช่พวกขี้เกียจหรือไม่ตรงต่อเวลาหรอก...ไม่สิต้องพูดว่าเจ้าตัวเป็นพวกที่มีความตรงเวลาสูงมากที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งหกคนแล้ว

แต่วันนี้ดูเหมือนอะไรๆมันก็จะเป็นข้อยกเว้นล่ะนะ...

“ข้าว...” เสียงงึมงำของคนขี้เซาผมแดงดังเบาๆ

“หูดีเฉพาะเรื่องของกินจริงๆนะ” มิโดริมะที่ปรือตาขึ้นอีกรอบส่ายหน้าช้าๆ ยกยิ้มนิดๆ “ทำไมนายยังอยู่ล่ะคิเสะ?”

“นี่ไล่ผมเหรอฮะ! ใจร้ายยยย!!

“ก็ไม่โง่เสียทีเดียว...”

“มิโดริมัจจิอ่ะ!!” ตาสีทองสวยหรี่ลงนิดๆ “รู้สึกว่าจะถึงตาผมแล้วนะครับ...งั้นผมว่าผมพากุหลาบแดงลงไปข้างล่างดีกว่า มิโดริมัจจิก็เร็วๆนะ คนอื่นๆรออยู่” ไม่ว่าเปล่าคิเสะก็หายวับไปปรากฎข้างเตียงพร้อมกับช้อนร่างของคนขี้เซาขึ้นในอ้อมแขน

ถึงจะมีส่วนสูงที่ต่างกันแต่ปกติแวมไพร์น่ะมีพละกำลังมหาศาลกว่ามนุษย์อยู่แล้ว ให้อุ้มคากามิจจิพร้อมๆกันสิบคนเขาก็อุ้มได้สบายๆ...ต่อให้ดูภายนอกอ่อนแออย่างคุโรโกจจิก็สามารถทำได้ง่ายๆด้วย

“คิเสะ...อย่า ทำมิดิมิร้ายคากามิล่ะ...เพราะเรื่องนี้เราต้องตกลงกันอีกที”

“เห...ไม่ใช่ตาผม...ผมจะสามารถทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้เหรอครับ?”

 ดวงตาสีเขียวหรี่ลง อำนาจของเผ่าแวมไพร์เริ่มปรากฏขึ้นช้าๆ แสดงให้เห็นว่าคนสุขุมอารมณ์เย็นเองก็เริ่ม...หงุดหงิด

อืม...สนุกจริงๆแฮะ นานมากแล้วที่ไม่มีใครเคยแหย่มิโดริมัจจิขึ้น

แต่พอมีกุหลาบแดงแสนสวยนี่เข้ามา...ดูเหมือนว่าจะได้เห็นปฏิกิริยาต่างๆที่ไม่เคยเห็นเยอะแยะ

“โอเคฮะ...ผมเป็นพวกว่าง่ายอยู่แล้ว เป็นแวมไพร์ที่ดีมากๆด้วย”

“หากนายเป็นคนดี พวกชั่วร้ายต่างๆในโลกคงเรียกได้ว่า...ยอดนักบุญ”

“อ่ะ...” หนุ่มผมทองแบะปากลงอย่างน่ารัก  และรีบพาร่างคากามิออกไปจากห้องทันที

เพราะขืนอยู่ต่อมีหวังเขาได้โดนมิโดริมัจจิหักคอแน่ๆ  

 

      “แล้วนั่นทำไมคากามิคุงถึงได้หลับไม่ยอมตื่นแบบนั้นล่ะครับ?” คุโรโกะส่งเสียงทักขึ้นเมื่อเห็นคิเสะอุ้มร่างกุหลาบแดงมายังห้องโถงรับแขกในคฤหาสน์ และกำลังวางร่างกุหลาบแดงให้นอนบนตักของตัวเอง...ด้วยการเอามือโอบเอวและจับใบหน้าให้พิงไหล่...

เป็นการเอาเปรียบอย่างหน้าด้านๆ

พวกเขากำลังรอไปทานข้าวพร้อมกันทั้งกลุ่ม เพราะถึงจะได้รับสิทธิพิเศษไม่ต้องร่วมมื้อค่ำ...แต่วันนี้มีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทุกคนทราบ

“เฮ้ยๆ...ไม่ใช่ฝีมือมิโดริมะหรอกนะ?” อาโอมิเนะเลิกคิ้ว “เห็นเงียบๆก็ใช่ย่อยนี่หว่า”

“คนอื่นเขาไม่ได้โรคจิตเหมือนนายนะอาโอมิเนะ” มิโดริมะที่ตามมาว่า ดันแว่นขึ้นและส่ายหน้าน้อยๆ

“ฉันไม่ได้กินเลือดหมอนั่นสักหยด...พวกนายผูกพันธสัญญาไปแล้วน่าจะรู้”

หากแวมไพร์ผูกพันธสัญญากับใคร...แม้มีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของคู่ผูกพันธะพวกเขาสามารถรับรู้ได้...

“มิโดจิน...จะเล่นบทคนดี? แข่งกับ...คุโร...จิน?”

“ผมไม่ได้เล่นเป็นคนดีครับ...แต่ผมน่ะดีจริงๆ” คุโรโกะเรียกร้องความชอบธรรมให้ตัวเอง

“เอาเถอะ...ยังไงก็ปลุกไทกะก่อนล่ะกัน นี่ก็ได้เวลาแล้วด้วย” อาคาชิว่า

“จะปลุกยังไงล่ะฮะ...ขนาดผมอุ้มมาแบบนี้ยังไม่รู้สึกตัวอะไรเลย”

 หลับลึกเกินไป

ไหมจะไอ้มุมปากที่มีรอยยิ้มน้อยๆราวกับกำลังฝันดีนั่นอีก...เป็นคนที่ดูราวกับไม่มีความทุกข์ร้อนใดๆ...

เป็นเหมือน...แสงสว่างที่งดงาม

“วิธีปลุก...ไม่ยาก” มิโดริมะเดินไปใกล้ๆ ก้มกระซิบเบาๆ “มีอาหารเต็มโต๊ะเลยล่ะ...ทั้งเนื้อ อาหารทะเล...ของหวาน”

“อ้ะ...ของกิน...ง่ำๆ ฉัน...จะกิน!” เสียงงึมงำของคนขี้เซาว่า ก่อนจะปรือดวงตาคู่สวยขึ้น กวาดมองไปรอบๆสบกับดวงตาเปี่ยมรอยยิ้มและแฝงแวมระอาใจของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาคนอื่นๆ เจ้าตัวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะ...

“เฮ้ย!!! ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้อ่ะ!!” จำได้ว่าเขากำลังกินข้าวมื้อใหญ่...ไม่สิๆ...หลับสบายอยู่บนเตียงของมิโดริมะ...แล้วทำไม?

ก้มดูสภาพตัวเองที่ถูกใครบางคนโอบเอาไว้ ใบหน้าของคากามิห่างกับหน้าคิเสะเพียงเล็กน้อยจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ นั่นไม่เท่ากับ...มือแกร่งที่บีบเคล้นสะโพกของเขาเบาๆ พร้อมดวงตาสีทองสวยที่กำลังวาววับราวกับ...หมาป่า

“นี่แน่ะ!!” คากามิเอื้อมมือมาดึงจมูกคิเสะแรงๆ ก่อนจะศอกใส่ท้องแกร่ง และกระโดดออกมาห่างๆ นั่งข้างคุโรโกะ

“เจ้าคิเสะนิสัยเสีย!!

“คากามิจจิอ่ะ...ใจร้ายที่สุดเลย...ผมอุตส่าห์อุ้มมา...เพราะอยากให้หลับวบายๆแท้” ทำตามราวลูกหมาจนคนว่าเริ่มใจอ่อน แต่คนอื่นๆนั้นรู้แกวจึงชวนเปลี่ยนเรื่อง

“รู้สึกดีขึ้นไหมครับคากามิคุง?” คุโรโกะยิ้มน้อยๆ ไล้มือไปตามใบหน้าที่เริ่มมีสีเลือด

“อืม...ขอบใจที่เป็นห่วงนะ” รอยยิ้มวิ้งๆที่ทำให้หนุ่มๆคนอื่นๆอิจฉาเจ้าคนจืดจางขึ้นมา

“ไม่เป็นไรครับ...” เขาชอบรอยยิ้มสดใส เปี่ยมความจริงใจนี้...งดงามราวกับดอกกุหลาบที่กำลังแย้มบาน

“แฮ่มๆ สบายดีก็ดีแล้ว...คราวหลังมาให้ดูดเลือดอีกล่ะ...โคตรหวานเลยว่ะ!” อาโอมิเนะแสยะยิ้ม เลียปากตัวเอง จนคากามิหน้าแดง

“ใครจะไปยอมอีกหาเจ้าโรคจิต!!

“หึๆ...”

“ไทกะฟื้นตัวเร็วเกินไปนะครับ” อาคาชิยิ้ม ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้เมื่อกุหลาบแดงตวัดสายตาราวเสือน้อยๆจ้องเป็นเชิงว่าเพราะใครกันล่ะ

ถึงจะสงสัยก็เถอะ...ปกติโดยแวมไพร์กัดอย่างน้อยต้องพักผ่อนขั้นต่ำสามวันถึงจะฟื้นตัว และยิ่งเขากับไดกิดูดเลือดไปในปริมาณที่มหาศาลอีก...อย่าน้อยๆก็น่าจะสักอาทิตย์...นี่ไทกะแล่นพักไปไม่กี่ชั่วโมงก็ตาใสปิ๊ง ลุกขึ้นมาเถียงได้ฉอดๆ

“หิวแล้วอ่ะ...ไปกิน...ข้าวกัน” คนผมม่วงที่กินขนมหมดพร้อมกับซากกองโตร้องเรียกความสนใจขึ้นมา

ขืนให้เขาหิวมากๆเข้า...อาจจะเผลอไป กินกุหลาบแดงจนไม่มีแรงแน่ๆ...เชื่อได้เลย

เพราะตอนนี้ก็กำลังอดใจรอให้ถึงตาตัวเองอยู่เหมือนกัน

“เห...นาย...ชื่อมุราซากิบาระใช่ไหม?” คากามิทวน เพราะมิโดริมะแนะนำทุกคนในกลุ่มให้เขารู้จักหมดแล้ว

“อื้ม...ดีใจนะ...คากาจิน...” ยิ้มกว้างๆให้

“อ่ะ...เอ่อ...ยินดีเหมือนกัน”

ท่าทางราวเด็กๆ...คงไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอกมั้ง? คากามิคิด

“ได้ข่าวว่านายชอบของหวาน ฉันทำขนมเป็น...ไว้ว่างๆจะทำให้ทาน”

“จริงเหรอ!!” รอยยิ้มสดใสกว้างขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะก้าวพรวดๆมากอดคากามิแน่น

หอม...จนอยาก...ฝังคมเขี้ยวลงไป

“คากาจินใจดีจังเลยอ่า...ชอบจัง!!

ชอบคนให้ขนม? ฮะๆ นิสัยเด็กๆจริงๆด้วย คากามิหัวเราะรู้สึกเอ็นดูเจ้ายักษ์ผมม่วงขึ้นมาในใจ ส่วนคนอื่นๆนั้นเบ้ปาก

เหอะ...ทำตัวน่าเอ็นดู

อยากบอกจริงๆว่า...เจ้ายักษ์นั่นน่ะอารมณ์ร้ายแค่ไหน!

“คากามิคุงทำขนมเป็นด้วยเหรอครับ?” คุโรโกะถามอย่างสนใจ

“ฉันทำอาหารเป็นน่ะ...อยู่กับแด๊ดสองคน เลยต้องหัดทำไว้บ้าง ให้แด๊ดทำก็...”

พ่อของเขาแยกความแตกต่างระหว่างเกลือกับน้ำตาลไม่ออกด้วยซ้ำ

“งั้น...ผมคงต้องลองชิมฝีมือคากามิคุงแล้วสิ”

“อื้ม! ไว้ว่างๆจะทำให้กิน พวกนายชอบอะไรเป็นพิเศษไหม?” ตาคมหกคู่หรี่ลงก่อนจะตอบในใจเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อยากกินเลือดของคนถามนั่นล่ะ...ที่สุด

“เสียดายนะครับวันนี้มีเรื่องต้องแจ้งให้ทราบ ไม่อย่างนั้นคงต้องลองชิมฝีมือไทกะสักที”

“เออ! นี่มันเลยเวลาอาหารค่ำมาแล้วนี่หว่า! เข้าสายไม่เป็นไรเหรอ?!!

“กำลังพูดอยู่กับใครล่ะ?” อาโอมิเนะเลิกคิ้วยียวน

“กับเจ้าแวมไพร์โรคจิตตไหม้เกรียมตัวดำปิ๊ดปี๋น่ะสิ” นี่ก็ยียวนตาใสตอบ เสียงหัวเราะขำๆในลำคอเกิดขึ้นทันที...

ไม่เคยมีใครว่าอาโอมิเนะ ไดกิ แบบนี้มาก่อน ถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ หึๆ

“หน็อย! เจ้าตัวแสบ! อย่าให้มีคราวหน้านะ จะกินเลือดให้หมดตัวเลย!!

“ไม่กลัวหรอกเฟ้ย!! แบร่!!” แลบลิ้นราวเด็กๆ

“พอๆ...ไปกันได้แล้ว นายจะหาทาคาโอะไม่ใช่เหรอ?”

“เออ...ลืมไปเลย มิโดริมะของกินที่นายสัญญาไว้?” คากามิทวง

“ฉันสั่งไว้แล้วน่า!

เรื่องอื่นน่ะไม่สำคัญ...แต่ของกินนี่ยังไงๆก็ไม่ลืมสินะ

“งั้นไปกันดีกว่าฮะคากามิจจิ” คิเสะหายวับมาอุ้มคากามิขึ้นด้วยแขนข้างเดียว และถูกดึงใบหูแรงๆอีกครั้ง

ไม่เข็ดหลาบเอาเสียเลย...

“ฉันเดินเองได้เฟ้ย!

“ผมอุ้มได้ไงครับ...ไม่เป็นไรหรอก คากามิจจิตัวไม่หนักสักหน่อย ไม่ต้องเดินให้ลำบาก...เดี๋ยวเราจะวาร์ปไป ไปถึงจะได้กินเลย...แล้วกลับมานอนไงฮะ”

“วาร์ป...หายตัว? จริงดิ! พวกนายนี่สุดยอดจริงๆ!!

ตอนแรกๆก็กลัวหรอกนะ แต่ไปๆมารู้สึกเหมือนว่ามันสะดวกในหลายๆเรื่อง คากามิเริ่มชอบอะไรแฟนตาซีๆแบบนี้แล้วสิ

“จะได้ไม่เสียเวลากินอาหารไงฮะ? ไปเร็วได้ฟาดอีกเยอะๆ”

อืม...ถ้าเขาไปร่วมมื้อค่ำเร็วก็จะสามารถเติมได้เรื่อยๆ...เป็นความคิดที่ดีแฮะ

“คิเสะ...อุ้มที” ร้องบอกราวเด็กๆ คิเสะก็ไม่รอช้า จัดการช้อนร่างกุหลาบแดงไว้ในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มขำๆ สบตากับเพื่อนๆที่มองมาแล้วหัวเราะในลำคออีกครั้ง

เป็นคนที่ใสซื่อ...และถูกหลอกล่อได้ด้วยของกินจริงๆด้วยสิ...

กุหลาบแสนสวย...

 

      “รู้สึกว่าที่โรงเรียนเทย์โคว...จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้แวมไพร์เกิดคลั่งขึ้นมา?” เสียงทุ้มต่ำติดกระแสเย็นชาว่า ขณะที่ทอดสายตาออกไปยังทิศทางอันเป็นสถานที่ตั้งของโรงเรียนเทย์โคว

“อืม...นายคิดว่าไงล่ะ?” อีกคนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง คว้าผ้านวมสีเข้มมาคลุมถึงอก “อย่าสร้างไอเย็นสิ! ฉันหนาวนะ!!

“อุณหภูมิร่างกายฉันก็เป็นแบบนี้”

“ชิ! นายมันน้ำแข็งเดินได้จริงๆ” เสียงบ่นงึมงำ

“เพราะนายไม่ใส่เสื้อผ้า...ก็เลยหนาว”

“แล้วมันความผิดใครหา!! ฉันใส่นายก็กระชากมันจนขาด ซื้อมาตั้งแพง!

“ฉันเป็นคนซื้อ...”

“ก็รู้ไงว่านายรวย!! แต่ฉันเสียดายนี่หว่า!

“คนซื้อย่อมมีสิทธิ์...ถอด” คำพูดที่บอกให้รู้ว่าที่เขาบ่นๆไปนั่นไม่เข้าหูเจ้าน้ำแข็งเดินได้นี่สักนิด

กวนประสาทที่สุด!!

“ไอ้...!!

“หึๆ...อย่าโกรธ”

“นายชอบแกล้งฉัน!!

“อืม...” คว้ามือเรียวมากุมแน่น

ที่หลังมือนั้น...ปรากฎรอยสัญลักษณ์บางอย่าง...ฟินิกซ์สีดำที่ขดตัวเป็นรูปวงกลม

สัญลักษณ์ของการผูกพันธสัญญากับ...แวมไพร์เลือดแท้...ระดับราชา

เพราะบนโลกใบนี้...มีแค่นาย... ที่ฉันยอมให้ทำลายกำแพงจิตใจเข้ามา

“เชอะ!” คนบนเตียงส่งเสียง

จะทำอะไรได้ล่ะ...เจ้าคนหน้านิ่งชอบแกล้งร้ายๆนี่ ก็ง้อเงียบๆแบบนี้เสมอ...และเขาก็...ใจอ่อนให้ตลอด

“มาๆ...มานอนข้างๆกันเลย...แล้วอะไรนะที่โรงเรียนมีแวมไพร์คลั่ง...เอ๊ะ!!!” ทำตาโตจ้องมองดวงตาคมที่มีประกายของคนข้างๆ ซึ่งตอนนี้นั้นเหยียดตัวเท้าแขนกับหมอนหันหน้ามามองเขา

“เลือดของ...เด็กคนนั้น...? แต่...”

“อาจจะใช่...มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์...เหมือน...กุหลาบ...กังวลเหรอ?” มือแกร่งเอื้อมคลึงหว่างคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ยกยิ้มน้อยๆ

“นิดหน่อย...นายก็รู้...มันเร็วเกินไป...และมนุษย์ที่ทำแบบนั้นได้...ไม่สมควรมีชีวิตอยู่...”

“ไม่เป็นไร...” ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าอ้อมกอด แขนที่ตวัดโอบไว้ราวกับปกป้องความกังวลต่างๆ

“หลับเสีย...นายไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”

“อืม...” ใช้เวลาไม่นานลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอนั่นก็ทำให้เขายกยิ้มนิดๆ ก้มลงจุมพิตที่ปากอิ่มหนักๆหนึ่งที ก่อนจะลุกขึ้น มองมือเรียวที่กำชายเสื้อเขาแน่น ริมฝีปากหยักพึมพำเบาๆ ก่อนจะปรากฏอาณาเขตสีใสที่ล้อมรอบคนหลับเอาไว้ ค่อยๆดึงมือเรียวออกเบาๆและจุมพิตด้วยความรักใคร่

“หลับฝันดีนะ...”

 กุหลาบของฉัน...

“นายท่าน” มือขวาคนสนิทปรากฏวูบอย่างรู้งาน

“ฉันอยากไปเทย์โควสักหน่อย”

“ผมจะจัดการให้ครับ...”

 กุหลาบแดง...สมบัติแสนล้ำค่า

เด็กคนนั้นคู่ควรหรือไม่...

เขาจะตัดสินใจเอง!


50%........

ต่อจ้าาาาาาา



“วันนี้คนครบไม่ขาดเลยแฮะ” เสียงพึมพำของหนุ่มน้อยเครื่องแบบขาวที่นั่งประจำโต๊ะประธานนักเรียนดังขึ้น หลังจากกวาดตามองรอบห้องทานอาหารค่ำ “ขนาดคนที่ชอบโดดอย่างพี่โคทาโร่ยังมา”

“ก็แหม...มีคำสั่งลงมานี่นา ใครจะกล้าขาดล่ะ” มิบุจิ เรย์โอะหนึ่งในสภานักเรียนหัวเราะในลำคอ

“แต่แปลกนะที่พวกอาคาชิยังไม่ลงมา...โค...นั่งดีๆ” อิซึกิ ชุน เอ็ดคนรักที่ชอบไต่มือไปตามต้นขาเขา

“อย่าลามกน่ะฮายามะ” อิมาโยชิปราม

“อะไรนะ? ห้ามตัวเองเลยพี่อิมาโยชิ ตาพี่น่ะจะกินคาซุจังลงท้องได้แล้ว” เอ่ยแซวให้ท่านประธานเขิน...แต่ไม่มีทาง คนที่เขินกลับเป็นเครื่องแบบขาวคนเดียวในโต๊ะที่หน้าแดงจัด ก้มหน้าแดงๆของตัวเองลงทันที

“ฮะๆ...คาซุจังนี่น่ารักจังเลยน้าา~~

ฮานามิยะขมวดคิ้ว “คนของฉันไปเป็น คาซุจังให้พวกนายเรียกสนิทสนมเมื่อไหร่?”

เขาจำได้ว่าชื่อนั้นมีแค่เขากับอิมาโยชิเป็นคนเรียกนะ

บรรยากาศเย็นยะเยือกขึ้นทันทีที่ฮานามิยะพูดจบ ทาคาโอะยิ้มแหย แตะแขนแกร่งแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ เป็นเชิงปราม ท่าทางที่ทำให้เหล่าแวมไพร์คนอื่นๆรู้สึกหมั่นไส้

สำหรับแวมไพร์...ยิ่งสายเลือดเข้มข้นและบริสุทธิ์เท่าไหร่จะเป็นที่เคารพรักเท่านั้น...

ท่านฮานามิยะและท่านอิมาโยชิ เป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์เพียงสองคนในโรงเรียนเทย์โควแห่งนี้...

มนุษย์เครื่องแบบขาวคนหนึ่งกล้าปรามพวกท่านเชียวเรอะ!!

ในบรรดาพวกเขาแวมไพร์...ไม่เคยชอบหน้า ทาคาโอะ คาซุนาริ

สิทธิพิเศษที่อีกฝ่ายได้รับ...เกินกว่าแวมไพร์ไหนๆเคยได้...

อิจฉา...ริษยา

“ทำไมห้องอาหารมันเย็นๆ...หรือพวกนายไม่เปิดฮีตเตอร์?” เสียงนุ่มๆที่ดังขึ้นพร้อมกับสายลมพัดผ่าน ปรากฏให้เห็นกลุ่มแวมไพร์เลือดแท้นะดับราชา...ที่เพียงแค่ปรากฏกาย แวมไพร์ทุกตนในห้องก็ลุกขึ้นทำความเคารพทันที

พร้อมเพรียงและเทิดทูน...

สยบให้แก่สายเลือดอย่างไร้ข้อกังขาใดๆ

“อย่าบอกนะว่าไม่ได้จ่ายค่าไฟอีกแล้ว?” เสียงจากมนุษย์คนเดิมที่อยู่ในอ้อมแขนของคิเสะ เรียวตะ ทำให้แวมไพร์อื่นๆเบิกตากว้าง

ถึงท่านคิเสะจะดูเข้าถึงง่ายที่สุด แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่มองใครด้วยแววตาอ่อนโยนแบบนั้น

แล้วมนุษย์นั่น...ถือสิทธิ์อะไร!!

“ไทกะครับ...ผมน่ะรวยมากเลยนะ” อาคาชิยิ้มขำๆ หมั่นเขี้ยวคนตาใส “รวยจนชนิดที่ว่าเอาสมบัติที่มีทั้งหมดมาโยนเล่นก็ยังรวย”

“โม้” พวกอาโอมิเนะส่งเสียงบอกทันที มองหัวหน้าผู้คุมกฎที่กำลังหลอกล่อกุหลาบงาม

“บอกทำไมอ่ะ?”

“ก็...”

“อาคาชิ...ให้กินข้าวกันก่อน” มิโดริมะปราม ก่อนพวกเขาจะปะทะคารมกันให้ขายหน้า

“ทานมื้อเย็นกันเถอะครับ วันนี้พวกผมมีเรื่องแจ้งให้ทราบ”

“พวกนายฉันไปหาทาคาโอะได้ไหม?” ตาสีแดงใสแป๋วเงยมอง กระพริบตาอย่างชวนให้ใจอ่อน แต่ละคนถอนหายใจพยักหน้าลงเอ่ยตอบพร้อมกัน

“ไปเถอะ”

“คากามิคุง...ทานเสร็จแล้วรีบกลับมานะครับ” คุโรโกะยิ้ม

“อื้มมมม”  ร่างโปร่งวิ่งพรวดไปที่โต๊ะท่านประธานนักเรียน ยิ้มแฉ่งจนอิมาโยชิหัวเราะ โบกมือดึงเก้าอี้มาเสริมให้

“ไม่กินกินกับพวกท่านๆเขาล่ะคากามิจัง อาหารตรงนั้นอร่อยเหาะกว่าตรงนี้นะ”

“ไม่เอา” ส่ายหน้าไปมา “อาโอมิเนะกินจุ มุราซากิบาระก็กินจุ เดี๋ยวโดนแย่ง”

โต๊ะนี้ไม่ค่อยมีใครกินเยอะ เขาหายห่วงได้

“หึๆ”

“คากามิจังนี่เห็นแก่กินจริงๆ” ทาคาโอะส่ายหน้า

“อะไรเล่า! นายก็เหอะ! กองทัพต้องเดินด้วยท้องสิ!!

“จ้าๆๆ กินๆ เอ้านี้...ปูจากอลาสก้า อร่อยจนเหาะได้” ว่าแล้วก็จบปูที่แกะเปลือกออกเรียบร้อยยัดใส่ปากเพื่อนสนิท

“อร่อยอ่ะ!” คากามิพยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มกว้าง ภาพนักเรียนเครื่องแบบขาวสองคนที่กินกันอย่างอร่อย มีเสียงถกเถียง เสียงหัวเราะ และรอยยิ้มให้กันนั้นสร้างความหงุดหงิดให้แวมไพร์คนอื่นๆเป็นอย่างมาก

อิจฉา...

กล้าเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าท่านผู้ทรงอำนาจ...

ถึงจะมีคนมองด้วยสายตาไม่ชอบใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีผู้ที่มองด้วยแววตาเอ็นดูระคนขำขัน พวกผู้คุมกฎทั้งหกคน รวมถึงโต๊ะของท่านประธานนักเรียนที่มองทั้งสองคนแล้วยกรอยยิ้มด้วยแววตาไหวระริก

เหมือนแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด

เป็นความสดใสที่สาดส่องเข้ามาในโลกอันแสนจะน่าเบื่อ

สองคนนี้...เวลาอยู่ด้วยกันแล้ว...จรรโลงตาจริงๆ

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักทุกคนก์เริ่มทานอาหารเสร็จ...ยกเว้นไว้หนึ่งที่กำลังยัดทุกอย่างเข้าปากอย่างไม่รู้จักพอ ผู้คุมกฎมองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจเมินเจ้าตัวตะกละ

“วันนี้พวกผมมีเรื่องแจ้งให้ทุกคนทราบ...” เสียงทุ้มเอ่ยไม่ตะโกน แต่กลับทรงพลังจนใครๆต่างก็หยุดฟัง

“หลายปีที่ผ่านมากลุ่มของพวกผมนั้นไม่มีเครื่องแบบขาวคนไหนประจำอยู่” เหล่าแวมไพร์พยักหน้า

เพราะสูงส่ง บริสุทธิ์ จนไม่จำเป็นต้องอาศัยเลือดของพวกมนุษย์ก็สามารถธำรงอยู่ได้

อาคาชิส่งสายตาให้มิโดริมะ คนผมเขียวพยักหน้า “แต่วันนี้พวกเราจะรับเครื่องแบบขาวคนหนึ่งให้มาอยู่...ประจำกลุ่ม...” เสียงที่สร้างความฮือฮาให้เกิดขึ้นโดยรอบ

ใคร...มนุษย์หน้าไหนที่มีสิทธิ์นั้น

พวกเขาแวมไพร์เองก็อยากรับใช้เหล่าสายเลือดบริสุทธิ์เช่นเดียวกัน!!

แต่นี่...!!

“คากามิ ไทกะ...” ชื่อที่ออกมานั่นทำให้แวมไพร์ทั้งหลายกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ

ก็แค่มนุษย์...ก็แค่ถุงเลือดเดินได้!!

กล้าดียังไงถึงสามารถสนิทสนมกับพวกท่านเหล่านั้นได้!!

“คากามิจจิฮะ...เลิกกินได้แล้วน่า” คิเสะส่งเสียงเรียก มองกุหลาบแสนสวยที่ดื่มน้ำอึกๆ แล้วเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะยอมลุกเดินมาที่โต๊ะด้านหน้าเพราะคุโรโกะกวักมือเรียก

“ทำไมอ่ะ? จะกลับกันแล้วเหรอ?”

“เรียกมาทำตามขั้นตอนไงเล่าไอ้บ้า!!” อาโอมิเนะส่ายหน้าดึงร่างโปร่งนั้นมาใกล้ๆ

“ห้ามใครแตะต้องหมอนี่ล่ะ” ผู้คุมกฎผมสีน้ำเงินว่าเรียบๆ ตาคมกริบแฝงไปด้วยความจริงจัง อำนาจแผ่กระจายออกมา...กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แวมไพร์ตนอื่นคุกเข่าลงทันที ยกเว้นก็แต่โต๊ะของท่านประธานนักเรียนที่กำลังยืนดูราวกับเรื่องสนุก ส่วนทาคาโอะนั้นถูกฮานามิยะโอบไว้จนมิด

“อย่างที่บอกนะฮะ คากามิ ไทกะ เป็นคนประจำกลุ่มพวกผม” คิเสะยิ้มกว้าง คนอื่นจะกลัวยังไงก็เถอะ พ่อกุหลาบแดงกำลังทำสีหน้างงๆ และๆถลึงตาใส่อาโอมิเนะที่กำลังโอบเอวอย่างลวนลามอยู่

“ไม่ต้องทำความเคารพแวมไพร์คนไหน...และกรุณาให้เกียรติคนของพวกผมด้วย”

“ไม่ฟังจะ...จับ...หักคอ” มุราซากิบาระที่กินอิ่มว่ายานๆ แต่ตาคมกริบนั้นสาดประกายอย่างไร้วี่แววคำว่าล้อเล่น

“อ่ะ...แล้วคากามิจังจะ...พักที่ไหน?”

บังอาจสอด!!

 แวมไพร์ที่ก้มหน้าอยู่กัดฟัน จำได้ดีว่าเสียงนี่เป็นเสียของเครื่องแบบขาวทาคาโอะ คาซุนาริ! เมื่อพวกท่านผู้คุมกฎพูดใครไม่ได้รับอนุญาตล้วนไม่มีสิทธิ์!

นี่มนุษย์คนนั้นถือดีอะไร...

ไม่สิ! ที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าคือมนุษย์ที่พวกท่านเหล่านั้นให้ความสำคัญ

คากามิ ไทกะ!!

“ก็ต้องคฤหาสน์ของพวกฉันอยู่แล้ว” อาโอมิเนะยักไหล่

“ตกลงนะครับไทกะ” อาคาชิหันมาถาม

“อืม” คฤหาสน์หลังนั้นถึงจะหลอนไปหน่อยแต่บรรยากาศดีสุดๆ อาหารก็อร่อยเหาะ “อ๊ะ...ฉันพาทาคาโอะไปเที่ยวได้ใช่ไหมล่ะ?”

“ถามเจ้าของหมอนั่นก่อนเถอะ” มิโดริมะดันแว่นขึ้นด้วยปลายนิ้ว

“ได้สิ...พวกฉันตามใจคาซุจังอยู่แล้วล่ะ” อิมาโยชิยิ้ม มองเด็กน้อยของตัวเองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ทาคาโอะกลอกตาไปมา

ใช่สิ...ตามใจมากเลยยยยย...มีข้อแลกเปลี่ยนตลอด!

“เป็นอันจบเรื่อง...กลับไปนอนดีกว่าเจ้าบ้าคากามิ! ฉันง่วงมากเลยล่ะ!!

“หา! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน!

“ก็ไปเป็นหมอนข้างให้มิโดริมะมาแล้วมาเป็นหมอนข้างให้ฉันต่อสิ!!” “

อาโอมิเนะคุงอย่าขี้โกงครับ...” คุโรโกะห้าม เขาก็อยากกอดคากามิคุงนะ

“ทุกคนพอเลยฮะ!” คิเสะว่า คว้าร่างคากามิมากอดหมับ “นี่ตาผมนะ! คากามิจจิต้องเป็นหมอนข้างให้ผมสิฮะ!

“ตาคิเสะไม่ใช่จบไปแล้วเหรอว่ะ!” อาโอมิเนะขมวดคิ้ว

เห็นเจ้าหมานี่ฉวยโอกาสอุ้ม ลวนลามไปเต็มสตรีม

“ใช่ที่ไหนเล่า!

“ตา...ฉัน...แล้ว” ร่างคากามิถูกดึงออกจากอ้อมกอดคิเสะสู่ก้อมแขนแข็งแรง ตาสีแดงโตขึ้นเล็กน้อย ถึงคนอื่นๆจะสามารถอุ้มเขาได้สบายๆ แต่แบบตัวลอยไม่ติดพื้น ราวเด็กน้อยแบบนี้...แถมพอถูกดึงไปชิดคากามิก็รู้สึกตัวเองเล็กลงไปถนัด เหมือนว่าเขาจะถูกโอบจนมิดเลย

มุราซากิบาระนี่...แข็งแรงจริงๆแฮะ

“ไปทำขนมกันเถอะ...คากาจิน!” รอยยิ้มราวเด็กๆทำเอาคากามิยิ้มตาม อดไม่ได้ที่จะลูบผมสีม่วงยุ่เหยิงนั้นให้เข้าที่

“อืม ได้ๆ...นายอยากกินอะไรล่ะ?”

“อะไรก็ได้อ่า...คากาจินทำอะไรฉันก็....กินหมดนั่นล่ะ”

“ถ้าไม่หมด?” คากามิหยั่งเชิง

“ให้...ลงโทษ...เอ้า!

“โอเค!” ดวงตาอีกห้าคู่มองเจ้าสองคนที่วาร์ปไปปริบๆ

หน็อย! เจ้ายักษ์นั่นกล่าวหาว่าคนอื่นสร้างภาพเป็นคนดี

เจ้าตัวก็สร้างภาพเป็นเด็กน้อยให้กุหลาบแดงเอ็นดูเหมือนกัน!!

ทั้งๆที่ความจริงเจ้านั่นมันนิสัยเสียสุดๆ!

“อัตสึชิก็เจ้าเล่ห์นะ ผมเพิ่งรู้” อาคาชิหัวเราะในลำคอ ตาคมเปล่งประกาย

“แถมได้ผลเสียด้วยสิ” มิโดริมะส่ายหน้า

“มารยาสุดๆเลยล่ะครับ” คุโรโกะถอนหายใจ

“เหอะ!!

“อ๋า! นี่ผมเสียเปรียบนะ!” คิเสะโวยวาย “ได้แค่กอดกับอุ้มเองเอง! คนอื่นๆได้ไปตั้งเยอะ!” แถมตาของเขาหมดเร็วด้วย! ฮึ่ย!

คิดอีกที...เขาหาโอกาสไปชิมกุหลาบงามนั่นบ่อยๆก็ได้ ไหนๆก็อยู่บ้านเดียวกันแล้ว หึๆ

“ผมว่าเรารีบกลับดีกว่าครับ” คุโรโกะเสนอ

“นั่นสิ...ไม่รู้ว่าเจ้ายักษ์จอมเสแสร้งนั่นจะทำอะไรเจ้าบ้าคากามิไปบ้าง” อาโอมิเนะว่า

“อิมาโยชิซัง ฮานามิยะซัง ฝากทางนี้ด้วยนะครับ” อาคาชิหันมาบอกท่านประธานกับท่านรองที่กำลังกอดอกมองเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน

“ไปเถอะ หึๆ” ผู้คุมกฎทั้งหมดหายวับไป

“ลุกขึ้นแล้วแยกย้ายกันกลับห้องได้แล้ว” อิมาโยชิสั่ง แวมไพร์ที่และเครื่องแบบขาวที่เหลือจึงลุกขึ้นและทยอยกันออกไปจากห้องอาหารด้วยความริษยา

“น่าสงสารคากามิจังเลย” อิซิกิ ชุน แวมไพร์ตาคมหน้าหวานส่ายหน้า

“เอาน่าชุน...ฮะๆ ตั้งแต่นี้ก็มีเรื่องสนุกๆในโรงเรียนนี้แล้วล่ะ”

 เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น...เจ้าพวกนั้นให้ความสนใจใครมากมายขนาดนี้

“หึ...คิดเหมือนกันเชียวล่ะฮายามะ” ฮานามิยะกระตุกยิ้ม ไล้ริมฝีปากไปตามลำคอขาวผ่องของเด็กน้อยในอ้อมแขน

“พี่ฮานามิยะ!” ทาคาโอะปราม

“คิ้วชนกันแล้ว”

“ผมเครียดนิดๆนี่นา คากามิจังมีกลุ่มมันก็ดีหรอก พวกนั้นก็ดูจะใส่ใจคากามิจังดีด้วย”

แต่เขาสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจ ความอิจฉาจากแวมไพร์ตนอื่น ไม่สิ...รวมถึงเครื่องแบบขาวบางคนด้วย

สิ่งที่น่ากลัวกว่าอื่นใด...คือแรงริษยานี่ล่ะ

“ถ้ากังวลจะไปหาบ่อยๆก็ได้” อิมาโยชิปลอบ หอมแก้มนิ่มแรงๆ “ได้รับอนุญาตแล้วนี่?”

“นั่นสิ...อ๊ะ...พี่ฮานามิยะ!” กำลังห้ามมือร้อนที่ไล้เข้ามาในเครื่องแบบ แต่ริมฝีปากกลับถูกปิดด้วยฝีมือคนเจ้าเล่ห์อีกคน

“เฮ้ยๆ นี่ห้องอาหารนะ!” พี่ๆในกลุ่มส่งเสียงแซวให้หน้าแดงเล่น แต่ท่านประธานและท่านรองเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะหายวับไปพร้อมสายลมที่พัดผ่าน ทิ้งเสียงหัวเราะอันขบขันเอาไว้ข้างหลัง...

 

“ทำอย่างนี้...เอานมค่อยๆเทใส่ลงไป ค่อยๆสิมุราซากิบาระ! นั่นล่ะ...จากนั้นไปเปิดไฟอุ่นๆ โหย...สุดยอดเป็นพวกนายนี่สะดวกดีชะมัด เอ้า!” เสียงจากในครัวทำให้กลุ่มคนที่เพิ่งมาถึงเลิกคิ้วนิดๆ มองหน้ากันก่อนจะทยอยเดินเข้าไป กลิ่นหอมอ่อนๆแตะจมูกจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

“หอม...กำลังทำอะไรกันครับ?” คุโรโกะเลิกคิ้วนิดๆ

“เค้กช็อคโกเลต ตอนแรกฉันว่าจะทำอย่างอื่น แต่มีอุปกรณ์แค่นี้ พวกนายอยากกินอะไรเพิ่มป่ะล่ะ?”

“แล้วแต่ไทกะเลยครับ...เดี๋ยวผมจะให้คนเอาของสดมาเก็บในตู้เย็น ไทกะอยากได้อะไรลิสต์รายการมาได้เลย”

“ขอบคุณนะอาคาชิ” รอยยิ้มบางๆนั่นเล่นเอาหัวหน้าผู้คุมกฎปีศาจอึ้งไปนิดๆ

อืม...ทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าไทกะนี่ก็ดีเหมือนกัน

“นายทำอย่างอื่นเป็นใช่ไหมว่ะคากามิ?” กลิ่นหอมๆก็ทำให้เขาท้องร้องเหมือนกันนะ ถึงจะเพิ่งกินมาก็เถอะ อาโอมิเนะเดินไปคล้องคอคนผมแดง กลิ่นของนมและช็อคโกเลตตรงซอกคอทำให้เขาอยากฝังคมเขี้ยวลงไปจริงๆ

“อืม...อยากกินอะไร?”

“ไก่เทอริยากิ เอาเยอะๆ” คากามิเงยมองดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่กำลังไหวระริก หัวเราะเบาๆ

เจ้ามิเนะนี่ก็น่ารักดีแฮะ

“พรุ่งนี้ฉันจะทำให้”

“ผมเองก็อยากกินวานิลาเลค กับซุปมันฝรั่งเหมือนกันครับ” คุโรโกะรีบบอก 

“ซุบถั่วแดง” นี่มิโดริมะ

“ผมชอบซุปเต้าหู้นะ” อาคาชิ

“ซุปหัวหอมกราแตงฮะ!” คิเสะ

“โอเค...โอเค ฉันจะทำของที่พวกนายชอบไว้ให้พรุ่งนี้ ฮะๆ”

 มองๆดูไปแล้วเจ้าพวกนี้ไม่เหมือนแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่ใครๆต่างก็ต้องยอมสยบเลย เหมือนเด็กประถมที่เขม่นและชอบแข่งกันแบบเด็กๆเลย

ก็...น่ารักดี

เสียงหัวเราะในลำคอคากามิทำให้ชายหนุ่มทั้งหกคนมีสีแดงขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพราะรู้สึกหมั่นเขี้ยวคนหัวเราะขึ้นมาครามครัน จนอยากจับมาฟัดแรงๆสักที

“คากาจิน...ฉันจะแต่งหน้าเค้กน้าาา~

“ได้สิ...อย่าทำเละล่ะ”

“งื้อออ! ใส่ร้าย...ฉันอ่ะ” มองสองคนที่งุ้งงิ้งๆกันแล้วหัวเราะ

เอาเถอะ จะถือว่านี่เป็นตาของเจ้าเด็กยักษ์หัวม่วงแล้วกัน

ยอมให้ก็ได้

พวกเขาใช้เวลาในครัวกันอีกสักพักก่อนคนที่ซนมาทั้งวันจะรู้สึกง่วงขึ้นมา ตาสีแดงสวยปรือลงช้าๆ เอนซบอกคนข้างๆ

“อืม...นี่ยั่วผมเองนะฮะ” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆข้างหู ก่อนคากามิจะรับรู้ได้ถึงตัวเองที่ลอยขึ้นและอ้อมแขนแข็งแรงโอบรัด “ให้นอนห้องผมแล้วกันฮะ คืนนี้”  คิเสะว่าหัวเราะเบาๆ เพราะพอเขาพูดจบแต่ละคนก็สาดประกายตาเย็นชาให้ทันที แต่นั่นล่ะ...พอมือเรียวที่โอบรอบลำคอของคิเสะพร้อมใบหน้าซึ่งซุกเบาๆราวออดอ้อนแต่ละคนก็ใจอ่อน

“ห้ามทำอะไรเด็ดขาดนะครับเรียวตะ” อาคาชิย้ำเสียงเครียด

เพราะเจ้าหมาป่าตัวร้ายนี่...เจ้าเล่ห์สุดๆ

ยิ่งมีเหยื่อมาใกล้ขนาดนี้...คงอดใจไหวอยู่หรอก

“อ่า...จะพยามฮะ คุณต้องทำให้ได้ครับ!!” คุโรโกะย้ำเสียงเครียด

“เอาเป็นว่าหากได้กลิ่นเลือดคากามิขึ้นมาเมื่อไหร่ มื้อเช้าพรุ่งนี้จะจับนายลงหม้อเอง” มิโดริมะบอก

“อ่า...ผมกลัวแล้วนะฮะเนี่ย” คิเสะยิ้มกว้าง “ไม่ทำอะไรหรอกฮะ...กุหลาบแดงแสนสวยนี่ยังบานไม่เต็มที่”

 ตอนนี้หอมหวานก็จริงแต่...ยังหวานหอมได้กว่านี้

เขาจะรอเวลานั้น...

“หึๆ” เสียงหัวเราะในลำคอดังอย่างรู้ทันกัน

นั่นสิ...บางทีรออีกนิดก็ดี

ให้ดอกไม้งามเบ่งบานเต็มที่...

 

ดวงจันทรากลมโตลอยเด่นอยู่กลางฝากฟ้า แสงอันนุ่มนวลสาดส่องไปยังห้องนอใหญ่ซึ่งเจ้าของห้องในชุดนอนเรียบๆกำลังเท้าแขนกับเตียง ดวงตาคมสีเหลืองสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเฉียบคมมองร่างที่กำลังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆยั่วยวนความอดทนของเขาให้น้อยลงเรื่อยๆ

น่าแปลก...พออยู่ใต้แสงจันทร์แบบนี้แล้วคากามิจจิจะดูน่าหลงใหลมากขึ้นกว่าเดิม...

กลิ่นหอมของอีกฝ่ายนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้น ยั่วเย้าสติที่มั่นคงให้กระเจิดกระเจิง สะกิดความอดทนทนให้ขาดสะบั้น

“อือ...” เสียงครางของคนหลับฝันดีที่ยึดเตียงกว้างไปคนเดียวทำให้คิเสะหัวเราะเบาๆ นานๆทีเขาจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ เสียสละเตียงให้อีกฝ่ายเพราะหากนอนด้วยกันล่ะก็...ได้ผิดคำพูดขยี้ดอกไม้งามจนบอบช้ำแน่ๆ

“ยั่วกันมากๆ...ผมหมดความอดทนนี่โทษกันไม่ได้นะฮะ” กระซิบเบาๆ แต่คนหลับก็ยังคงหลับสบาย ปล่อยตัวปล่อยใจเสียจนเขาต้องมาเครียดแทน

“หึๆ...”

 คากามิจจินี่ใสซื่อจริงๆเลยนะฮะ ใสซื่อจนอยากปกป้อง...และอยากทำลายไปพร้อมๆกัน

ไม่ใช่แค่เขาหรอก คนอื่นก็คิดเหมือนกัน มือแกร่งช้อนมือคนหลับขึ้นมากำหลวมๆ สัญลักษณ์นกฟินิกซ์และเสือสีดำ ก่อนจะทาบหลังมือตัวเองลงไปแต่ไม่ได้เอ่ยเอื้อนอะไรออกมา

 การผูกพันธะ...จำเป็นต้องให้คู่สัญญารู้สึกตัว และต้องแลกเปลี่ยนโลหิตระหว่างกัน...

พวกเขาทั้งหมดอยากเป็นเจ้าของกุหลาบงามนี้กันทั้งนั้น...แต่ปกติไม่มีมนุษย์คนไหนผูกพันธะกับแวมไพร์มากกว่าหนึ่ง เพราะมันหมายถึงการสามารถดึงพลังบางส่วนของแวมไพร์นั้นมาใช้ได้ด้วย คากามิจจิไม่เคยรู้ถึงเรื่องนี้ ไม่คิดจะถาม ไม่คิดจะสงสัย พลังที่มากเกินไปก็จะเป็นภาระต่อร่างกาย...ที่เห็นมีทาคาโอจจิที่ผูกพันธะกับแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์สองคนและยังสบายๆ คากามิจจิก็สบายๆ...พลังของอาโอมิเนจจิและอาคาชิจจินั้นมหาศาล จนชวนให้สงสัยว่า...

คนๆนี้เป็นใครกันแน่

“อือ” คนขี้เซาเปลี่ยนท่านอน สัมผัสความอุ่นของมือแกร่งก็คว้าหมับและดึงเข้าหาจนคิเสะแทบจะเซตาม เขาส่ายหน้า

เอาเถอะ...ไม่ว่าจะเป็นใคร

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนเลย...พวกเขาไม่มีวันปล่อยกุหลาบงามนี้แน่ๆ

ร่างสูงยกยิ้ม สอดตัวเองลงบนผ้านวมผืนหนา กำลังจะปรือตาลงในห้วงนิทรา หากไม่ใช่...

ก๊อกๆๆๆ ปึงๆๆ!!

“คิเสะคุงครับ ตื่น!!” เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ก่อนร่างคนเคาะจะปรากฏตัววูบในห้องของเขา ใบหน้าของคุโรโกะนั้นฉายแววกังวลเล็กน้อย

 “มีอะไรหรือฮะคุโรโกจจิ วันนี้ผมง่วงมากเลยนะ”

“ผมก็อยากนอนครับ คนอื่นๆก็ด้วย” เห็นไหมเนี่ยว่าเขามาทั้งชุดนอนน่ะ

“แต่...มีปัญญหาครับ...น่าจะใหญ่มาก”

“เกิดอะไรขึ้นฮะ?” ปกติคุโรโกจจิชอบทำหน้าตาย แต่นี่สีหน้าฉายแววกังวลเสียชัดเจนเลย

“ผู้อำนวยการมาครับ...”

คิเสะเบิกตานิดๆ ทำไม...คนๆนั้นถึง?

“และบอกจะพบคากามิคุงด้วย”

“หา?”

เรียกร้องจะพบมนุษย์คนหนึ่ง...ทั้งๆที่ต่อให้เป็นแวมไพร์ก็ไม่เคยได้พบเป็นการส่วนตัว เพราะผู้อำนวยการของโรงเรียนเทย์โควนั้นเป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาที่แข็งแกร่งที่สุด...

ราชา...ผู้ปกครองแวมไพร์ทั้งปวง...

“นี่มัน...แย่แล้วสิ...”



หายไปนานมากกกกกกก ความจริงตั้งใจจะอัพตั้งแต่วันที่ 21 ธันวาคมแล้วค่ะ แต่มีเรื่องด่วนของที่บ้านจริงๆ สอบเสร็จปุ๊บต้องเก็บข้าวของกลับทันที กว่าทุกอย่างจะลงตัวก็สิ้นปีพอดี T_T ขอโทษจริงๆที่หายไปนานขนาดนี้นะค่ะ (โค้งอย่างสำนึกผิด) 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,747 ความคิดเห็น

  1. #5650 Shipnielong (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:47
    กี้ดดด มาม่ามั้ยคะตอนต่อไป;-;
    #5,650
    0
  2. #5460 SAISAI ♡ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:18
    คิเสะมันร้ายย มือไวจังนะ! เป็นห่วงคางามิเรื่องที่ว่าไม่ควรมีชีวิตอยู่มากเลย;-; แง อย่าเกิดอะไรไม่ดีกับน้องเลยนะ ช่วยกันดูแลน้องด้วยย
    #5,460
    0
  3. #5447 Roredta2547 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:03

    0885723622BK@gmil.com

    ขอ nc ทุกตอนเลยน้าาาาาาาา
    #5,447
    0
  4. #4444 Akasora genri (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 14:31
    กำลังสนุกเลย
    #4,444
    0
  5. #3022 Bark_mnr (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 23:26
    เจ้าแวมไพร์ไหม้เกรียมตัวดำปิ๊ดปี๋ 555555555 ผู้อำนวยการนี่ใคร ? เห้ยย
    #3,022
    0
  6. #2861 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:46
    กรี๊ดดดดดดด เหมือนเรื่องจะเกิด

    ผอ.คือใคร?? ราชาที่ว่านี่ใคร??

    หรือว่าจะเป็นท่านพ่อของนายน้อย?? #มโนไปอีก
    #2,861
    0
  7. #2559 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 09:10
    มาต่อให้จบนะค่าาาาา สนุกมากกกก
    #2,559
    0
  8. #2438 bloodc2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 10:07
    ใครอะผู้อำนวยการอยากรู้!!
    #2,438
    0
  9. #2433 Idear (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 16:45
    ลุ้นมากเลยอ่ะ แทบอดใจรออ่านต่อไม่ไหว อยากเจอผู้อำนวยการด้วยคนคร้า เค้าคือใครน้อ



    ตั้งตารออ่านเลยทีเดียว หุหุหุ
    #2,433
    0
  10. #2424 เจเจ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 00:02
    รอมานาน ผอ คือใคร ลุ่น ตอนต่อไปค่ะ><
    #2,424
    0
  11. #2422 preaw231 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 22:55
    มีอัพให้ของขวัญวันปีใหม่ไหมคะ 555
    #2,422
    0
  12. #2410 thanussorn (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 14:23
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค้างงงงงงงง!!!
    #2,410
    0
  13. #2406 สายฝน (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 13:20
    อ๊าคคคคค

    ผอ มา ต้องรอลุ้นต่อไป
    #2,406
    0
  14. #2398 คิมดงจุน (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 11:38
    ให้อภัยค่ะ ฟินเหลือเกินนน ไทกะนี่น่ารักไม่เปลี่ยนแปลง
    #2,398
    0
  15. #2396 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 23:40
    บากะเนี่ย....She แกเห็นเป็นเรื่องที่สำคัญอัดดับ1เลยสินะ...จะไฟไหม้จะน้ำท่วมของให้มีของกินอยู่ตรงหน้าsheก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น!!!
    #2,396
    0
  16. #2388 รินริน (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 19:02
    มาต่ออีก50℅เร็วๆน้า ติดตาม
    #2,388
    0
  17. #2348 thairnee1234 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 13:06
    รอนะค้า วันนี้วันเกิดนายน้อยไรไม่มีตอนพิเศษให้นายน้อยบ้างหรอ?เราอยากอ่านอ่ะ ไม่ก็เรื่องที่ประมาณว่าคุโรโกะกับนายน้อยไม่ถูกกันแล้วทั้ง 2 ก็สนใจคาก้าทั้งคู่ (ถึงสุดท้ายนายน้อยจะได้ก็เถอะ) อยากลองอ่านอ่าาาาาาาาาาาาา
    #2,348
    1
    • #2348-1 namtam (จากตอนที่ 40)
      20 ธันวาคม 2558 / 19:38
      เห็นด้วยแฮะ แต่ให้ครก.กัดไปเลยยย (หลบกรรไกร)
      #2348-1
  18. #2347 sakura-chun (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 11:24
    มันเป็นอะไรที่ก๊าวใจมากค่ะ
    เราอ่านไปยิ้มไปอย่างกับคนบ้า 5555+
    คากามินน่ารักมากกกกกกกกกก

    รอ 50 เปอร์และตอนต่อไปนะคะ ^ ^
    #2,347
    0
  19. #2346 นกที่โดดเดี่ยว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 15:47
    มาต่อไวๆนะครับ~ อย่าหักโหมมากนะครับ~
    #2,346
    0
  20. #2345 Nillakal Mirai (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 12:18
    ฟินหนักมากๆคร่าาา
    รู้สึกว่ามุราซากิบาระดูน่าเอ็นดูมวากกกกกก
    คู่หลังนี่...ใช่ท่านพ่ออาคาชิกับคุณแด๊ดคางามิ สินะๆ...อรั๊ยยยยยย
    #2,345
    0
  21. #2344 me_paper (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 15:32
    ไรต์ค้าบบบ ขอNCทุกตอนหน่อยจิ (เราขอไปประมาน2-3ตอนอะ แต่ขออีกรอบ555)
    kesara2012@hotmail.com
    #2,344
    0
  22. #2343 pea (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 12:25
    อ่านแล้วฟินนนนนมากกกรอออออแก้ปมมมมค้าาาา
    #2,343
    0
  23. #2342 DaikiTaika (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 02:02
    อยากอ่านNC Aokaga ชอบคู่นี้น่ะ 
    จะรอนะค่ะ. ที่จริงเห็นไรท์อัพตั้งแต่วันแรกแล้ว แต่ไม่มีเวลาอ่าน
    สู้ๆนะ.  
    #2,342
    0
  24. #2341 Idear (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 01:23
    ฟินจริงๆอ่านไปยิ้มไปเบย มีทิ้งปมไว้ให้ลุ้นอีกหุหุหุ ปูเสื่อรอเลยก๊าบบ
    #2,341
    0
  25. #2340 Reddream (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 20:41
    /ทาบอกแรงๆ/แม่ขาหนูฟินหนักมาก..
    #2,340
    0