fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 39 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 3....กลุ่มกับ...โรงเรียนผีสิง...และแวมไพร์ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    10 ธ.ค. 58

 
Cr. Allkaga

kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 

บทที่ 3 

กลุ่มกับ...โรงเรียนผีสิง...และแวมไพร์



“ฉันเป็นแวมไพร์เฟ้ย!! ไอ้บ้า!! ไม่ใช่ผี!!” เสียงทุ้มที่ตะโกนตอบอย่างเอือมระอาทำให้ห้องกว้างเงียบลงไป ดวงตาสีน้ำเงินคมกล้า มองร่างที่กำลังสั่นอยู่ใต้ร่างเขา ดวงตาสีแดงสวยนั้นไม่มีวี่แววคำว่ากลัวเกรง แต่ปากสีพีชที่ชอบยัดของกินมากมายลงไปกำลังอ้าขึ้นลงอย่างน่าขัน

นี่หากฟังไม่ผิด...บทสวดแปลกๆ

หมอนี่มันคิดว่าแวมไพร์กลัวบทสวดนี่หรือไงว่ะ? ส่ายหน้าเบาๆ

“วะ...แวมไพร์...กิน...เลือด?”

“ก็ไม่โง่เสียทีเดียวนี่” อาโอมิเนะว่า ลมหายใจร้อนผสานกับลมหายใจของคากามิ เพราะใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงคืบ สัมผัสได้ถึงเสียงเต้นหัวใจและกลิ่นหอมกรุ่นรุนแรง

“ผะ...ผี...โอ๊ย!” หน้าผากนูนถูกดีดแรงๆ

“อย่าลดขั้นได้ป่ะ...แวมไพร์ไม่ใช่ผี!!

“ก็...หืม?” คากามิไม่ทันจะได้พูดอะไรเมื่อสัมผัสได้ว่าใบหน้าของอาโอมิเนะเลื่อนไปอยู่ที่ซอกคอเขาตอนไหนไม่รู้ ริมฝีปากร้อนแตะเบาๆ แต่กระแสอะไรบางอย่างเล่นปราดจนคากามิสะดุ้ง ต่างกับอีกคนที่แสยะยิ้ม แลบเลียริมฝีปาก ดวงตาที่กลับเป็นสีแดงโลหิตนั้นมีแววกระหายอย่างที่ไม่เป็นมานาน...

อา...เส้นเลือดของหมอนี่...จังหวะการเต้นของหัวใจที่...มั่นคง

เปี่ยมด้วยพลัง...

ปลายเล็บของอาโอมิเนะแหลมยาวขึ้นมาเรื่อยๆ ตามอารมณ์ที่เจ้าของเริ่มจะควบคุมมันไม่ไหว อยากฝังคมเขี้ยวลงไป...

และไม่ใช่แค่คิด...เพราะเขี้ยวเล็กๆที่งอกมาจากเรียวปากนั้นกำลังค่อยๆกดลงไปช้าๆบนซอกคอสีน้ำผึ้ง!!

“อึก!!” คากามิกำมือแน่นเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบ กลิ่นเลือดลอยออกมาจางๆ และเจ้าตัวคงไม่รู้ว่าทันทีที่หยดเลือดตัวเองหลั่งรินนั้น...เกิดอะไรขึ้นบ้าง

หอม...หวาน...ราวยาเสพติด

อาโอมิเนะที่กดเขี้ยวลงไปลึกเรื่อยๆเริ่มอดทนไม่ไหว มือแกร่งตวัดเพียงครั้งเดียว ชุดที่คากามิใส่อยู่ก็ถูกกระชากกระดุมออกจนหมด ปลายนิ้วยาวค่อยๆไล้ผิวสีน้ำผึ้งช้าๆ...

“อ่ะ...” คากามิบิดตัวอย่างอึดอัด

เจ็บ...เจ้าบ้าอาโอมิเนะ!! เจ้าผีดำเฮงซวย!!

ร่างสูงยังคงดูดกลืนซอกคออย่างกับเสือที่หิวกระหาย

ไม่เคยลิ้มรสโลหิตของใครที่พิเศษขนาดนี้มาก่อน...เปี่ยมด้วยพลังและ...ชวนให้หลงใหล

อยากกลืนกินทั้งตัว!!

“อึ้ก!!” เสียงทุ้มครางเบาๆเมื่อรู้สึกเจ็บหน้าอก อาการแปลกๆทำให้เขาผละคมเขี้ยวจากซอคอของคากามิ อาโอมิเนะยกมือแตะ ความเจ็บปวดบางอย่างแล่นปราดจนร่างสูงทรุดลง ทาบร่างสูงของตัวเองลงบนตัวคากามิ

เจ็บ!! เกิดบ้าอะไรกับร่างกายเขากันว่ะ!!

“เฮ้ย!! อาโอมิเนะ!” คากามิร้องเสียงหลง เมื่อเจ้าตัวดำทำท่าทรมาน กุมหน้าอกแน่น ที่สำคัญ...แววตาที่เป็นสีแดงนั้นกลับเป็นสีน้ำเงิน และอ่อนแสงลงเรื่อยๆ ปลายเล็มที่ยาวก็หดสั้นลง

และ...หากมองไม่ผิด...เหมือนอาโอมิเนะจะตัวจางลง...

“เฮ้ย!! นายเป็นผีจริงๆด้วย อาโอมิเนะ!!” คากามิเขย่าร่างนั้นแรงๆ

“เงียบ...ไปซะ!อย่าเปรียบเขากับพวกวิญญาณสิฟะ! แม้จะเจ็บแต่ยังมีแรงเถียงในใจ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่...เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ กับแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาอย่างเขาเนี่ยนะ!!  

“ไดกิเกิดอะไรขึ้น!” อาคาชิที่เข้ามาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เมื่อครู่ตอนวกเขากำลังประชุมอยู่ บังเอิญได้กลิ่นเลือดที่หอมหวานมากๆ...หยดเลือดที่ทำให้แวมไพร์ในโรงเรียนเทย์โควแห่งนี้เกิดอาการบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ และนั่นทำให้ผู้คุมกฎอย่างพวกเขาลำบากต้องกันคนพวกนั้นไม่ให้พุ่งตามกลิ่นมายังเจ้าของเลือดที่ว่า

“อาคา...ชิ!!

“พลังของนายกำลังลดลง!” อาคาชิพึมพำ เขาสัมผัสได้ว่าอำนาจของไดกิกำลังลดลง...

กลิ่นอายกำลังคล้าย...มนุษย์เข้าไปทุกที

“ทำไมเป็นแบบนี้ครับ?”

“ฉันจะไปรู้ไหมล่ะ!! อาคาชิ...อาโอมิเนะมันเป็นอะไรของมันอ่ะ! ที่สำคัญนายเอาหมอนี่ออกไปจากตัวฉันที...หนักจะตายอยู่แล้ว!!” คากามิโวยวายขึ้นมา พยามดันร่างของอาโอมิเนะออก แต่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“ไทกะ...” อาคาชิหรี่ตา สมองกำลังแล่นเร็วเพื่อประมวลผล

เขารู้ดี...เลือดที่หลั่งออกมาแม้เพียงน้อยนิด แต่กลับมีกลิ่นของกุหลาบหอมอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่ชักจูงให้คลั่งไคล้...เปี่ยมด้วยพลัง...

เลือดของ...คากามิ ไทกะ

“ไดกิกัดคอไทกะใช่ไหมครับ?”

“เออ! เจ็บชะมัดเลย! พอกัดคอฉันเสร็จหมอนี่ก็เป็นแบบนี้อ่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะเฟ้ย!” อาคาชิพยักหน้า ได้ยินจากเท็ตสึยะว่าคงตรงหน้ากลัวเรื่องพวกนี้จะตาย...แต่ตอนนี้ล่ะเจื้อยแจ้วเชียว...ไม่สิ...สงสัยตกใจจนลืมกลัว

“ไดกิ...รู้สึกยังไงครับ?” อาคาชิถามอย่างใจเย็น

“ร้อน...เหมือนภายใน...จะสลายว่ะ แฮ่กๆ” อาโอมิเนะที่เริ่มควบคุมตัวเองได้ว่า ก่อนจะถูกอาคาชิใช้พลังให้เจ้าตัวพิงโซฟาอีกตัว

“เพราะเลือดของไทกะหรือครับ?”

“น่าจะใช่...แล้ว...เกิดอะไรขึ้น?”

“แวมไพร์ในโรงเรียนเกิดอาละวาดขึ้นมาครับ”

“อืม...”

“ชินทาโร่ เรียวตะ อัตสึชิ แล้วพวกอิมาโยชิซังกำลังจัดการอยู่ ผมว่าคงมีการใช้อำนาจประกาศิต”

“ใช่ครับ...มิโดริมะคุงกับคิเสะคุงทำอย่างนั้นไปแล้ว” เสียงเรียบๆดังขึ้น พร้อมร่างของคุโรโกะที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย “ผมกางอาณาเขตห้องนี้ไว้แล้วครับ...ไม่ต้องห่วง แล้ว...มันเกิดอะไรขึ้นกันครับ?” เขาเอ่ยถาม มองอาโอมิเนะที่เหมือนคนไม่สบาย และกุหลาบแดงแสนสวยที่ทำหน้างงๆมองคนโน้นคนนี้ที

“ถามคากามิสิ! ว่าหมอนี่ทำอะไรฉัน!

“ฉันเปล่านะเฟ้ย! นายนั่นละอยู่ดีๆมากัดคอกัน!

“เลือดของไทกะเป็นพิษสำหรับแวมไพร์งั้นเหรอ?” อาคาชิหรี่ตา ถึงเขาจะเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มา...แต่ไม่คิดว่าจะเจอมนุษย์แบบที่ว่า

“ไม่น่าจะใช่นะครับ...ถ้าเลือดเป็นพิษไม่น่าจะ...”

หอมหวานและทำให้แวมไพร์คนอื่นๆคลั่งขึ้นมา

“ที่สำคัญ...” คุโรโกะหายวับไปปรากฏข้างๆคากามิ ก่อนจะเชยคางเรียวขึ้น ซอกคอสีน้ำผึ้งนั้นเรียบเนียน...ปราศจากรอยกัด จนคนในห้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

ปกติหากแวมไพร์ฝังคมเขี้ยวไว้ที่ใครอย่าน้องต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงแผลถึงจะหาย และยิ่งแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์เท่าไหร่แผลจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของแวมไพร์คนนั้น โดยเฉพาะพวกเขาที่พิเศษกว่าใคร...

แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา

“แปลก...” อาคาชิหรี่ตา นี่มันแปลกเกินไปแล้ว...เรื่องแบบนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ ไทกะไม่ได้ถูกสะกดด้วยอำนาจของพวกเขา ไม่ได้กลัวเกรงพลังจากสายเลือดแวมไพร์อันเข้มข้น...และตอนนี้...พวกเขายังไม่อาจแตะต้องอีกฝ่ายได้อีก

เป็นมนุษย์...ที่พิเศษ!

“กัดจากคอ...จากคอ...หืม?” เหมือนจะคิดอะไรได้ อาคาชิหรี่ตาลงอีกครั้ง หายวับไปปรากฏเบื้องหน้าคากามิอีกคนจนเจ้าตัวสะดุ้ง

“อาคาชิ!! นายเป็นผีจริงๆใช่ไหมเนี่ย! หายวับไปมาอยู่ได้...ฉันตกใจนะเฟ้ย!!

“หึๆ...” ดวงตาสีแดงสวยของอาคาชิเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ ส่วนคุโรโกะกับอาโอมิเนะมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าเจ้าหัวหน้าผู้คุมกฎคนนี้กำลังจะทำอะไร และ...

“เฮ้ย!!

“อื้อออออ!!” สองหนุ่มร้องตาโต ส่วนคากามิส่งเสียงอู้อี้เมื่ออาคาชิเชยคางเขาขึ้นและประทับริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว เขี้ยวแหลมๆแตะเบาๆที่ขอบปากจนคากามิสะดุ้ง และนั่นก็เปิดโอกาสให้อาคาชิสอดปลายลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปากนุ่มนิ่ม เขาค่อยๆกวาดลิ้นชิมความหวานข้างใน กัดปลายลิ้นตัวเองให้มีเลือดออกมาเล็กน้อย และปรับองศาจุมพิตให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น

ตาคมมองร่างที่มีปฏิกิริยากับเลือดของเขาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกัดปลายลิ้นของคากามิ กลิ่นเลือดหอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วในโพรงปาก อาคาชิดูดลิ้นนั้นแรงๆ กลืนกินหยดเลือดอันแสนหอมหวานและเปี่ยมด้วยพลังไม่หยุดหย่อน

หอม...หวาน...อา...ไม่เคยลิ้มรสชาติโลหิตที่เลิศรสขนาดนี้มาก่อน 

“อือ...อื้อ...” เสียงครางเบาๆจากร่างของคากามิที่ถูกบังคับให้เอนลงบนโซฟา ริมฝีปากยังถูกอีกคนครอบครองและดูดชิมโลหิตไม่หยุดหย่อนราวกับกระหายอย่างนาน มือแกร่งเริ่มไล้ไปตามผิวเรียบเนียนช้าๆ ราวสติสัมปชัญญะต่างๆถูกครอบงำด้วยความหอมหวานนี้

ชังจูงให้หลงใหลถอนตัวไม่ขึ้น...

“คือ...อาคาชิคุงครับ” คุโรโกะส่งเสียง

นี่ท่านหัวหน้ากะจะไม่เห็นหัวเขากับอาโอมิเนะคุงเลยใช่ไหม?

“อา...อือ...อื้ออออ!” เสียงหวานที่ครางออกมาเบาๆนั้นทำให้สองหนุ่มกัดฟันแน่นระงับอารมณ์บางอย่างที่โหมกระหน่ำขึ้นมา

บ้าเอ้ย!! เสียงจะเซ็กซี่ไปไหนว่ะเนี่ย!!

 อาคาชิโหมจูบอย่างบ้าคลั่งราวกับจะกลืนกินลงไป ตาสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ...สัญชาตญาณของแวมไพร์เลือดแท้กำลังเรียกร้อง ข้างนอกอาณาเขตของคุโรโกะเองก็กำลังสั่น ราวกับเกิดแผ่นดินไหวที่โรงเรียน!

“อาคาชิ!!” อาโอมิเนะเรียกเสียงดัง

มันจะปลดปล่อยพลังออกมาไม่ได้! เดี๋ยวโรงเรียนก็พังกันพอดี! ที่สำคัญมนุษย์เครื่องแบบขาวทั้งหมดได้ถูกพลังของหมอนี่ฆ่าตายแน่ๆ!!

ไอ้หัวหน้างี่เง่า!!

“อา...อือ...” คากามิที่เพิ่งได้สติกลับมาทุบมือลงบนแผ่นหลังอาคาชิแรงๆ สัมผัสนั้นทำให้คนที่กำลังกลืนกินเลือดอย่างกระหายเริ่มรู้สึกตัว ตาคมกลับมาเป็นดั่งเดิมและมีแววปรารถนาอยู่เปี่ยมล้น อาคาชิถอนหายใจแรงๆ

เขาถูกเลือดของกุหลาบตรงหน้าชักจูงให้หลงใหล...ไม่เป็นตัวของตัวเอง

 ร่างแกร่งแตะปลายลิ้นของตัวเองกับคากามิก่อนจะผละออกช้าๆอย่างเสียดาย นิ้วโป้งไล้คราบเลือดที่ปากบวมช้ำ ดวงตาคมเปล่งประกายเมื่อเห็นสีหน้างงงวยและอึ้งๆ แถมยังมีสีแดงขึ้นของกุหลาบตรงหน้า

“หึๆ” อาคาชิหัวเราะอย่างเบิกบานใจ ก่อนจะกดจูบแรงๆอีกครั้งจนคากามิสะดุ้งเฮือก และยิ่งสะดุ้งหนักกว่าเมื่อหลังมือของเขาถูกอาคาชิจับแตะกับหลังมือตัวเอง

“ในนามของของอาคาชิ เซย์จูโร่ แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาขอพันธนาการเจ้า...คากามิ ไทกะ เป็นผู้ผูกสัญญา...”

 วูบๆๆ แสงสีแดงเข้มปรากฏขึ้นที่มือของทั้งสอง ก่อนจะสลายไป คากามิรีบเอามือกลับมาดู ปรากฏว่าเกิดอักขระเหมือนนกกำลังขดตัวเป็นวงกลม

“นี่มัน....อะไร?”

“ฟินิกซ์สีดำ...สัญลักษณ์ของผม”

“เฮ้ยยยยย!!” อาโอมิเนะร้อง ตาโต ส่วนคุโรโกะนั้นทำสีหน้าราวเจออะไรประหลาดๆ

“นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมอาโอมิเนะคุงดูดเลือดคากามิคุงแล้วจะตาย แต่อาคาชิคุงกลับลัลล้า...และ...มีพลังมหาศาลมากขึ้น”

 ประกายอำนาจของหัวหน้าผู้คุมกฎปกตินั้นน่ากลัวอยู่แล้ว ตอนนี้...ยิ่งทวีความน่ากลัวมากขึ้น

เพราะ...เลือดของคากามิคุงอย่างนั้นเหรอ?

“หึๆ...ไทกะนี่เป็นสมบัติล้ำค่าเลยนะครับ” อาคาชิหัวเราะในลำคอ ตาคมพราวระยับอย่างถูกใจ

“อะไรว่ะอาคาชิ!!” อาโอมิเนะงง

ไหง...อาคาชิไม่เหมือนเขาอ่ะ อาการราวกับอวัยวะภายในแหลกสลาย ร้อนจนหายใจไม่ออก

“เกิดอะไรขึ้น! ทำไมพลังของอาคาชิถึงพุ่งสูงแบบนี้!” มิโดริมะที่คอยจัดการเรื่องวุ่นวายข้างนอกรีบโผล่พรวดมาก ตามด้วยคิเสะและมุราซากิบาระ

“มากันครบ...” คุโรโกะโบกมือเบาๆทำให้อาณาเขตสีฟ้าจางหายไปก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินเข้ามา แต่ละคนก็ทำสีหน้าแปลกๆเมื่อเห็นรอบตัวหัวหน้าผู้คุมกฎมีไอพลังหน้ากลัวอยู่ แปลกไปอีกขั้นเมื่อเห็นสภาพของอาโอมิเนะ และสีหน้าประหลาดสุดๆเมื่อเห็นสภาพของคากามิ...เสื้อเชิ้ตที่ปราศจากกระดุม เผยให้เห็นแผ่นอกสวยและหน้าท้องเรียบตึงซึ่งมีมัดกล้ามอย่างพอเหมาะ เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย...และ...เรียวปากบวมช้ำราวกับ...ถูกโหมจูบอย่างหนัก

“เซ็กซี่จังฮะ...” คิเสะตาพราวระยับ ก่อนจะก้าวพรวดๆไปหน้าคากามิ ยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ตาโตเป็นเท่าตัวเพราะตราฟินิกซ์สีดำบนหลังมือนั้น

นี่มัน...

ตราสัญลักษณ์ของอาคาชิจจิ

“ผมคิเสะ เรียวตะฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก” สงสัยก็ช่างโอกาสได้ใกล้ๆกุหลาบงามตรงหน้าใช่จะมีบ่อยๆ

อืม...มือนิ่มแฮะ...หอมด้วย

“เอ่อ...ยินดี ฉันคากามิ ไทกะ นะ...นายเป็น...ผี...เอ๊ย...แวมไพร์?”

ท่าทางสงสัยได้น่าเอ็นดูสุดๆเลยอ่า...

“คิกๆ” คิเสะหัวเราะในลำคอ “อาคาชิจจิขี้โกงนี่ฮะ...ทำไมตราสัญลักษณ์ไว้คนเดียวแบบนี้ล่ะ ผมก็อยากกินเหมือนกันอ่า...เชอะ!!

“เดี๋ยวก็ได้ใกล้ตายเหมือนอาโอมิเนะคุงหรอกครับ” คุโรโกะส่ายหน้า

“ตกลงเกิดอะไรขึ้น ทำไมพลังของอาคาชิถึงสูงขึ้นแล้วอาโอมิเนะถึงเหมือนคนใกล้ตาย?”

“ฉันยังปกติเหอะมิโดริมะ”

“อ่า...มิเนะจิน...เหมือนซอมบี้...ไม่น่าดูเลย”

“อธิบายมาสิอาคาชิ” อาโอมิเนะกดออกหรี่ตาลง

“ไทกะครับ...” คากามิสะดุ้งมองอาคาชิอย่างหวาดๆ ไม่ใช่อะไรหรอก...ก็ไอ้หมอนี่เพิ่งจะบังคับจูบเขาไป! แล้วที่สำคัญ...

อ๊าก....ดันเคลิ้มไปได้เสียนี่!! งือออออ!! แถมไอ้บ้านี่ยังกัดมาเต็มแรงอีก...เลือดของเจ้าอาคาชินี่ก็...หวาน...

เอ๊ะ! นี่เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย ไม่เอาๆๆๆ

สะบัดหัวไปมาหลายที ที่สำคัญยังยกมือขยี้หัวตัวเองอีก ท่าทางที่ทำให้คนมองหลุดรอยยิ้มเอ็นดู

สะอาด...บริสุทธิ์...สดใสและชวนให้ขยับรอยยิ้ม

คากามิกระดึ๊บๆไปข้างคุโรโกะ ส่งสายตาที่เจ้าตัวไม่รู้หรอกว่ามันอ้อนแค่ไหน “คุ...โรโกะ”

“โอเคครับ...ผมไม่ให้คุณถูกแกล้งหรอก”

 อย่าอ้อนน่ารักสิครับ...เดี๋ยวผมก็อดใจไม่ไหวกันพอดี คุณทำตาเหมือนลูกแมวบวกลูกหมาแบบนี้ผมลำบากนะครับ คิดพลางยื่นมือไปกอบกุมมือคากามิ จนคนอื่นๆเริ่มอิจฉาขึ้นมาบ้าง

เจ้าคุโรโกะเล่นบทคนดีนี่ถนัดนักนะ!!

“งั้นว่ามาสิอาคาชิ” มิโดริมะนักไขว้ห้าง จิบไวน์สีแดงเลือดช้าๆ

“ผมถามไทกะก่อนเลย...ไม่รู้ใช่ไหมครับว่าโรงเรียนนี้มีแวมไพร์อยู่?”

“ไม่รู้!!” คากามิส่ายหน้า “ถ้ารู้ฉันจะมาไหมเล่า!! ยิ่งไม่ถูกกับผีอยู่ด้วย!

“อ่า...แวมไพร์นะฮะ...ไม่ใช่ผี” คิเสะยิ้มแหยๆ ส่งเสียงค้าน “อย่าลดเกรดพวกผมสิฮะ”

“ก็เหมือนกันนั่นล่ะ! แด๊ดจับฉันใส่รถแล้วมาถึงก็เตะส่งเข้าประตูอ่ะ! แด๊ดนะแด๊ด!!

“พ่อของไทกะ...คือคุณ...เฮียวเซย์ใช่ไหมครับ?”

“อ่า...ทำไมนายรู้จักพ่อฉันล่ะ!

“หืม? ชื่อคุ้นๆ” คนอื่นๆในห้องคิดเหมือนกัน

“เฮ้อ!” อาคาชิถอนหายใจ “เอาเป็นว่า...เลือดของไทกะจะทำให้พลังแวมไพร์ลดลงและ...หากดื่มมากเกินไปจะทำให้ร่างกายร้อนจนอาจจะแตกเป็นเสี่ยงๆได้เลยครับ ไม่นับที่ไดกิเป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชายังมีอาการขนาดนี้ ถ้าเป็นแวมไพร์ทั่วไป...แค่หยดเดียวก็...ตายทันที” เหล่าผู้คุมกฎมองตัวอันตรายที่นั่งทำหน้างงงๆอยู่

“ฆ่า...เสียดีไหม?” มุราซากิบาระว่า ตาคมสีม่วงทอแววจริงจัง

“เสียดายจังฮะ...น่ากินขนาดนี้”

มนุษย์ที่ทำเรื่องแบบนี้ได้...ไม่สมควรปล่อยไว้

“ช่างเรื่องนั้นเถอะครับ...ที่ผมสงสัยคือทำไมอาคาชิคุงถึงไม่เป็นอะไรเลย?”

“หึๆ...มันก็มีวิธีอยู่ ไทกะเป็นสิ่งมีชีวิติเศษ...ปกติแวมไพร์จะกัดคอเหยื่อ...แต่ไทกะนั้นต่างออกไป เลือดของเขาจะให้พลังที่มหาศาล...โดยเฉพาะแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาอย่างพวกเรา...เพียงแต่...ต้อง...ดื่มจากริมฝีปากนี้” อาคาชิไล้ปากสีพีชบวมช้ำอย่างมีความหมาย ส่วนคนอื่นๆนั้นตาโตขึ้นมาทันที

“เห...หมายความว่าหากดูดจากส่วนอื่นก็จะเป็นเหมือนฉันเมื่อกี้ แต่หาก...กินจากปากหมอนี่ผลก็จะต่างกันออกไปสินะ หึๆๆ” อาโอมิเนะแสะยิ้ม ดวงตาคมปราบ ก่อนจะหายวับไปและปรากฏขึ้นที่โซฟาอีกด้านพร้อมกับมีคากามินั่งอยู่บนตัก

“นะ...นี่มันอะไรฟะ!!” เอ่ยอย่างงงๆ เพราะเมื่อกี้เขายังนั่งอยู่...

เร็ว...เร็วเกินไปแล้ว

“ทำไว้แสบนักนะเจ้าบ้า!!” อาโอมิเนะมองคนบนตัก

“ใครทำอะไรหา!! อยู่ดีๆนายก็มากัดคอฉันเอง! ฉันสิเจ็บ! เอาค่าเสียหายมาเลยนะ!!

“แล้วที่ทำฉันเกือบตายนี่ล่ะหา แถมว่าฉันเป็นผีอีก!!

“ก็นายเป็นผีจริงๆนี่นา ถ้าขาวกว่านี้อีกนิดยิ่งเหมือน!

“ว่าฉันเรอะ!!

“เจ้าแวมไพร์ไหม้เกรียม!!

“หน็อย!!

“ตกลงนั่นจะเถียงหรือจะคุยกันครับ” คุโรโกะถอนหายใจ แต่ในหัวนี่ความคิดแล่นปราดมากมาย

น่าสนใจขึ้นกว่าเดิมอีกแฮะ...

“เสียดายจังครับที่ตาผมหมดเสียแล้ว”

“หึๆ...อาคาชินายจัดการไปแล้ว...งั้นต่อไปก็ตาฉันสินะ” มิโดริมะดันแว่น แววตาสีเขียวทอประกาย

“รีบๆนะมิโดจิน”

“เมื่อกี้ยังจะฆ่าคากามิจจิอยู่เลยไม่ใช่หรือไงฮะ?”

“ไม่อ่า...ตอนนี้...อยากกิน”

“หึๆ แล้วเรื่องในโรงเรียนเรียบร้อยแล้วหรือชินทาโร่”

“อืม...พวกนั้นสงบแล้วอิมาโยชิซังดูแลอยู่”

 แค่เลือดหยดเดียวก็ทำให้แวมไพร์ทั้งหลายคลั่งได้...เป็นกุหลาบที่งดงามและมีหนามแหลมคมสินะ

 พวกเขาหันไปมองคนสองคนที่กำลังเถียงกันไม่หยุด ดูเหมือนว่าอาโอมิเนะจะหมดความอดทน เพราะเจ้าตัวดึงท้ายทอยคากามิเข้ามาก่อนจะกดจูบแรงๆและฝังคมเขี้ยวลงบนริมฝีปากสีพีช แถมยังไล้มือไปตามผิวเนียนบีบเคล้นเบาๆจนขึ้นรอยสีแดง แรงดูดเลือดนั้นรุนแรง...จนคากามิแทบจะทรุดลงซบบนลำตัวแกร่ง

 เจ้าพวกตะกละ!! เขาถูกผีสองตัวดูดเลือดในวันเดียว...บ้าเอ๊ยยยย!! ที่สำคัญปริมาณไม่ใช่น้อยๆ รู้เลยว่าเลือดในร่างกาย...ไม่พอ

“หวาน...” อาโอมิเนะถอนเรียวปากออก ก่อนจะจูบแรงๆโดยไม่สอดลิ้นเข้าไปด้วยความหมั่นเขี้ยว อาการเหนื่อยล้าและทรมานหายไปทันทีราวไม่เคยเกิดขึ้น พลังอำนาจคืนกลับมาช้าๆ...และดูเหมือนจะเหนือกว่าเดิมเสียด้วย

สุดยอด...เลือดของหมอนี่มันสุดๆจริงๆ ราวมีอะไรบางอย่างเต้นเร่าอยู่ภายใน รู้สึกร่างกายเบาหวิวสุดๆ

“เอามือมานี่...” อาโอมิเนะทำแบบเดียวกับอาคาชิทาบหลังมือของตัวเองลงกับหลังมือของคากามิ  “ในนามของของอาโอมิเนะ ไดกิ แวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาขอพันธนาการเจ้า...คากามิ ไทกะ เป็นผู้ผูกสัญญา...” แสงสีน้ำเงินวาบขึ้นก่อนจะปรากฏตราพยัคฆ์สีดำในวงกลมเล็กๆบนหลังมือ

“อะ...อะไร?” คนถูกดูดเลือดจนเหนื่อยว่า แม้ในใจจะด่าเจ้าผีโรคจิตไปหลายยก

ไม่มีแรงเลย...อือ...

“น่าสงสารนะฮะนั่น”

“ปากว่างั้นแต่ตานายไม่ใช่เลยว่ะคิเสะ” อาโอมิเนะ ขยับตัวช้อนร่างคนอ่อนแรงขึ้นในอ้อมแขน

“ให้พักที่นี่แล้วกันฮะไดกิเดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมห้องให้”

เพราะยังไงๆคนๆนี้...ก็คงต้องเข้ามาอยู่กลุ่มพวกเขาอย่างเป็นทางการ...

ส่วนตอนนี้...

“ไปนอนห้องฉันก่อน...” มิโดริมะรับร่างคากามิมาอุ้ม กลิ่นหอมของดอกกุหลาบทำให้เขาเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด “ตาฉันนี่?”

“โอเค...ครับ” อาคาชิยักไหล่ เขาพอใจแล้ว

“ไม่มีปัญหา...” อาโอมิเนะหัวเราะหึๆ

“มิโดริมะคุงอย่าลืมอธิบายเรื่องให้คากามิคุงเข้าใจนะครับ” คุโรโกะว่า มองคนผมแดงอย่างนึกสงสาร

มาถูกคนโรคจิตอย่างอาโอมิเนะคุงกับอาอาคาชิดูดเลือด...ก็รู้ๆอยู่ว่าสองคนนี้น่ะ...เฮ้อ

“ตกลงคากามิจจิจะอยู่กลุ่มเราสินะฮะ?”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” เหล่าผู้คุมกฎตอบพร้อมกันก่อนจะหัวเราะในลำคอ

หึ...กุหลาบแดงแสนงาม ล้ำค่า จะปล่อยไปได้ยังไงกันล่ะ...

จะพันธนาการเอาไว้ในกรงโลหิตไม่ให้หนีไปไหนพ้น...

.............50%............


“เมื่อตอนเย็นเกิดอะไรขึ้นเหรอครับี่อิมาโยชิ...เหมือนโรงเรียนจะมีแผ่นดินไหวเลย?” ทาคาโอะเอ่ยถามคนที่กำลังโอบเอวเขาไปทำงานไปด้วย ดวงตาคมเจ้าเล่ห์ภายใต้กรอบแว่นนั้นทอแววระริก ก่อนจะชะโงกหน้ามาหอมแก้มเด็กน้อยของตัวเองแรงๆ

“พี่อิมาโยชิ!!

 เบี่ยงประเด็นชัดๆ!

“ไปถามฮานามิยะสิ...”

“ไม่เอา” ส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด

รายนั้นยิ่งชอบทำอะไรแผลงๆ เขามีหวังได้เสียเลือดจนไปเรียนไม่ได้พอดี

“เดี๋ยวจะโดนลงโทษ” ฮานามิยะที่เซ็นเอกสารอยู่ส่งสารตาคาดโทษ ทาคาโอะแลบลิ้นใส่ก่อนจะถามอีกครั้ง

“แล้วคากามิจังจะเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย?” เขาไม่เจอหน้าเพื่อนมาหลายชั่วโมงแล้ว

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” อิมาโยชิว่า เคาะจมูกทาคาโอะเล่น

ปลอดภัยหายห่วง...ปลอดภัยเกินไปด้วยซ้ำ

เมื่อคืนตอน คุโรโกะ เท็ตสึยะ ประกาศอาณาเขตให้มนุษย์เครื่องแบบขาวใครๆต่างก็ลือกันไปทั่ว เพราะนี่นับเป็นครั้งแรก...ที่ผู้คุมกฎให้ความสนใจใครสักคน...โดยเฉพาะ...มนุษย์

เขาเองก็ยังแปลกใจ เท่าที่รู้จักกันมาถึงจะทำตัวใจดีแค่ไหน แต่รายนั้นก็ไม่ใช่คนที่สนใจใครง่ายๆ นิ่งเงียบแค่ภายนอกดูไม่เหมือนแวมไพร์ ไร้พิษภัย...แต่ความจริงแล้วเป็นจอมร้ายกาจเลยก็ว่าได้

จักรพรรดิเงาแห่งรัตติกาล

“เฮ้อ...ดีแล้ว รายนั้นยิ่งดูซื่อๆอยู่ด้วย”

“คาซุจังก็ยังไปว่าคนอื่นนะ”

ตัวเองก็ซื่อๆและยิ้มกว้างร่าเริงเริงอยู่ตลอดเวลา

แต่...เป็นรอยยิ้มที่ส่องประกายให้กับวันเวลาที่น่าเบื่อของพวกเขา... คิดพลางไล้ปลายจมูกไปตามซอกคอหอม ละเลยงานที่กำลังทำอย่างสิ้นเชิง

“พี่อิมาโยชิ...ทำงานครับทำงาน” ทาคาโอะหัวเราะ ดันไหล่แกร่งเอาไว้ ส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“วันนี้พี่เพิ่งจะกินเลือดผมไปเองนะ จะใจร้ายให้ผมไม่มีแรงเดินหรือไงครับ?”

“ไม่ได้จะกินสักหน่อย” ประธานนักเรียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขบกัดเบาๆบนซอกคอขาวโดยไม่ได้ฝังเขี้ยวแค่...เกิดรอยแดงเป็นปื้นใหญ่

“แกมันจิ้งจอกจริงๆอิมาโยชิ” เสียงทุ้มดังขึ้นหงุดหงิดเล็กๆ ก่อนร่างของทาคาโอะจะถูกท่อนแขนแข็งแกร่งช้อนขึ้นและฮานามิยะก็จัดการทำแบบเดียวกัน แต่เจ้าตัวไปจบแค่รอยเดียวน่ะสิ

“อื้อ...พี่...ฮานามิยะ”

“ลงโทษเด็กดื้อ...” เขาวางร่างทาคาโอะลงก่อนจะยักคิ้วให้หนึ่งที เล่นเอาเด็กดื้อที่ว่าถอนหายใจแรงๆ

เอาแต่ใจกันทั้งคู่ ไม่รู้ว่าเขาโชคดีหรือโชคร้ายที่ได้ผูกพันธสัญญากับสองคนนี้

“ว่าแต่...มีธุระอะไรล่ะครับ ท่านอาคาชิ?” อิมาโยชิเหลือบตาไปมองที่โซฟานุ่มซึ่งมีใครบางคนกำลังนั่งไขว้ห้างจิบไวน์สบายใจราวกับเป็นห้องของตัวเอง

“ความจริงไม่ต้องสนใจผมก็ได้นะ...ตามสบาย”

“อ่ะ...เอ่อ...ให้ผมออกไปไหม?” ทาคาโอะตัวสั่นนิดๆ

ไม่ว่ายังไง...เขาก็กลัวจริงๆนั่นล่ะ...กับแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชาน่ะ...

โดยเฉพาะ อาคาชิ เซย์จูโร่

“ไม่ต้อง” ฮานามิยะห้าม กอดเด็กน้อยแน่น “มีอะไรล่ะ?”

“พอดีว่าพวกผมอยากให้คากามิ ไทกะมาอยู่กลุ่มผมน่ะครับ”

“หืม? แล้วมาบอกทำไม? ปกติทำอะไรตามใจตัวเองกันอยู่แล้วนี่”

“แจ้งไว้ก่อนเฉยๆน่ะ” อาคาชิยักไหล่

“ถูกใจมากล่ะสิอาคาชิ?” อิมาโยชิหรี่ตา สัมผัสได้ถึงอารมณ์รื่นเริงที่นานๆครั้งจะมีของคนตรงหน้า

“ก็...มากครับ”

“มากๆเลยล่ะ...”

“หึๆ...คงมีเรื่องสนุกๆให้ดูสินะ เดี๋ยวจะประกาศให้”

“มนุษย์คนนั้นประหลาด...แต่ดีแล้วคาซุจังจะได้เลิกเป็นห่วงสักที” ก้มมองเด็กน้อยที่ยังทำหน้าดีใจครึ่งเสียใจครึ่ง

“คากามิจังมีกลุ่มมันก็ดี...ปลอดภัยไปหลายอย่าง”

แต่...กลุ่มที่ไปอยู่นี่สิ...เฮ้อ!

“ทาคาโอะคุงเป็นเพื่อนของไทกะใช่ไหมครับ?”

เรียกชื่อเสียสนิทสนมด้วย

“ผมฝากดูแลด้วยนะ”

“เอ่อ...อือ”

“ไม่น่าจะรอด” ฮานามิยะส่ายหน้า “คนซื่อกับคนบื้ออยู่ด้วยกันความวุ่นวายจะคุณสองนะ”

“อืม...อันนี้ค่อนข้างใช่เลยครับ”

 ลืมไปได้ไงว่าทาคาโอะ คาซุนาริ เป็นพวกมองโลกในแง่ดี และยิ้มอยู่เสมอ ซื่อจนบื้อ

ส่วนกุหลาบแดงของพวกเขานั้น...บื้อจน...โง่

“เดี๋ยวนะพี่ฮานามิยะ ใครซื่อ? ใครบื้อ?” ทาคาโอะขึงตาใส่ เขาฉลาดกว่าคากามิจังตั้งเยอะนะ!!

“คงไม่มีใครกล้าทำอะไรคนของพวกฉันกับคนของพวกนายหรอก” อิมาโยชิว่า

ไม่อย่างนั้น...จะได้พบจุดจบที่ไม่อาจจิตนาการถึง

“ว่าแต่...ผูกพันธสัญญาไปแล้ว?”

“ใช่”

ถูกใจสุดๆไปเลยนี่หว่า เพราะพวกผู้คุมกฎนั้นแข็งแกร่ง และมีอำนาจเหนือใครในแวมไพร์ทั้งมวล สายเลือดที่เข้มข้นทำให้ไม่จำเป็นต้องดื่มกินโลหิตของมนุษย์ก็สามารถอยู่ได้ เพราะความสามารถเหล่านั้น...ทำให้หยิ่งทะนงในตัวเอง จนมองสิ่งอื่นด้อยค่าไปหมด...โดยเฉพาะมนุษย์

เพิ่งจะมีคากามิ ไทกะ เป็นคนแรก

“อ้ะ...อาคาชิแล้วคากามิจังล่ะ?”

“อืม...อยู่ที่คฤหาสน์ของพวกผมน่ะครับ ตั้งแต่วันนี้ไปให้ย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นเลย ป่านนี้ชินทาโร่คงกำลังเล่าเรื่องต่างๆให้ไทกะฟังอยู่” เอาเป็นว่าเขารีบกลับไปเห็นสีหน้า ท่าทางของกุหลาบแสนงามนั่นดีกว่า

“งั้นผมไปนะ” โบกมือหนึ่งทีแล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว จนเจ้าของห้องถอนหายใจแรงๆ

เอาแต่ใจจริงๆ!!

“เลิกขมวดคิ้วเหอะน่าคาซุจัง!” ฮานามิยะเคาะหัวคนในอ้อมแขน

“นั่นสิ...คากามิจังฏ็มีกลุ่มแล้ว”

“คือ...ฉันว่านะ...ฉันชักสงสารคากมิจังแล้วสิ”

 แววตาของอาคาชิน่ะ...โรคจิตสุดๆเลยนี่...

 

“หาาาา!!! นายจะบอกว่าโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนของแวมไพร์!! แสดงว่าที่นี่มีผีเดินกันให้ว่อนเลยใช่ไหมมมมม!!” เสียงโหยหวนของใครบางคนดังขึ้น ทำให้คนอื่นๆในคฤหาสน์หลังงามสะดุ้งเฮือก “

ผีกับแวมไพร์ไม่เหมือนกัน...เมื่อไหร่นายจะเข้าใจ” เจ้าของห้องเอ่ยเสียงทุ้งยกมือดันแว่นขึ้นนิดหน่อย ปรายตาคมๆมองตัวปวดประสาทด้วยความระอาปนเอ็นดู

ก็เจ้าตัวน่ะนั่งฟังเขาเล่าด้วยสีหน้างงๆมาตั้งนาน พอพูดจบเจ้าตัวก็สรุปเรื่องได้เท่านี้...เฮ้อ!!

“ไม่เหมือนกันยังไงอ่ะ!!

“แวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง ตัวแทนของรัตติกาลที่ได้รับพรจากดวงจันทร์ อย่าเอาไปเทียบขั้นกับวิญญาณที่ดีแต่หลอกหลอนคนสิ”

“อ้ะ...อืม...ฝังดูมีระดับดี มิน่าล่ะทำไมเด็กโรงเรียนนี้ถึงทำตัวไฮโซนัก!

มิโดริมะส่ายหน้า คุโรโกะบอกเขาว่าคนๆนี้กลัวผีมาก...เห็นทีจะจริง

“นายก็เลิกกลัวสักที...”

“แต่พวกนายหายตัวได้ ยิ่งกลางคืนน่ะ แวบไปมามันก็...” คากามิกำลังจะหลุดคำว่าผีออกไป แต่ตาคมๆดุๆจ้องกลับมาจนเจ้าตัวหน้าจ๋อย!

คนๆนี้ไม่เหมือนใครที่เขาเคยรู้จัก อย่างอาโอมิเนะ รายนั้นก็แข็งแกร่ง ดุดัน แข็งกร้าว ราวพยัคฆ์ร้าย คุโรโกะนี่สงบนิ่งแฝงความอ่อนโยน แต่บางทีก็น่ากลัวนิดๆ อาคาชิยิ่งแล้วใหญ่...เหมือนเปลวไฟกับน้ำแข็งผสมกัน  แต่...

มิโดริมะ ชินทาโร่ คนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม มีเหตุมีผลเชื่อถือได้ ให้ความรู้สึกราวกับขุนเขาที่สงบนิ่งและตั้งตระหง่าน เจ้าตัวมีน้ำใจพาเขามาพักในห้องตัวเอง ตื่นมามีอาหารปริมาณมากเตรียมไว้ให้ ที่สำคัญยังนั่งเล่าเรื่องต่างๆให้เขาฟังได้หลายชั่วโมง ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นนั่นก็เหมือนผู้ใหญ่มองดูเด็ก...

ต่อให้เขาซ่าส์แค่ไหน...พออยู่ต่อหน้าคนๆนี้ก็...จ๋อยลงเหมือนกัน

“อย่าดุ...สิ” เสียงอ่อนว่าอ้อมแอ้ม จนคนไม่ตั้งใจดุหลุดยิ้มบาง

เหมือนกำลังรังแกสัตว์ตัวเล็กๆ...สนุกดี

“เอาล่ะ...มีอะไรอยากจะถามอีกไหม?”

“แล้วคือ...ฉันต้องอยู่กลุ่มพวกนาย ให้พวกนายกินเลือด” เอียงคอย่างสงสัย

“ที่จริงไม่ต้องก็ได้” เพราะพวกเขาแข็งแกร่งจนไม่ต้องดื่มเลือดก็อยู่ได้ แต่บางทีสัญชาตญาณมันก็บังคับ...โดยเฉพาะมีอะไรมากระตุ้น...

“อ้ะ? งั้นแสดงว่าพวกนายเป็นผู้มีอิทธิพลมืดที่ทาคาโอะพูดถึงน่ะสิ!

เจ้าทาคาโอะ! มิโดริมะหมายหัวในใจ เขาค่อนข้างสนิทกับมนุษย์คนนี้ เพราะเวลาที่ฮานามิยะกับอิมาโยชิขี้เกียจทำงานขึ้นมา คนที่รับหน้าตลอดก็คือทาคาโอะ มนุษย์เครื่องแบบขาวที่ได้รับสิทธิพิเศษไม่ต้องเรียกพวกเขาว่า ท่าน  

ผู้ผูกพันธสัญญาของประธานและรองประธานนักเรียนของเทย์โคว

“ตกลงใช่ไหม? แต่พวกนายไม่มีเข็มกลัดสีแดง”

“เอาไปใช้ตกลงอะไรนิดหน่อย คือมีอำนาจมากกว่าพวกพี่อิมาโยชิ?” มิโดริมะส่ายหน้าเบาๆ

“แวมไพร์นั้นจะแบ่งเป็นสามลำดับ คือแวมไพร์โดยกำเนิด กลุ่มนี้จะทนแดนอ่อนๆได้ แต่หากแสงแดดจ้าเกินไปจะเป็นอันตราย ต้องดื่มกินเลือดมนุษย์โดยเฉพาะสาวพรมจรรย์ เงินบริสุทธิ์จะสามารถฆ่าแวมไพร์กลุ่มนี้ได้ ประชากรส่วนใหญ่ในโรงเรียนนี้ก็เป็นแวมไพร์ประเภทนี้

ส่วนสอง...มนุษย์ที่ถูกแวมไพร์กัดคอ โดยฝังคมเขี้ยวเพียงข้างเดียว มนุษย์เหล่านั้นจะกลายเป็นแวมไพร์...โดนแสงแดดไม่ได้ แพ้ทุกสิ่งที่ทำจากเงินอย่างรุนแรง สามารถคลั่งได้ง่าย กระหายง่าย

ลำดับสุดท้าย...แวมไพร์เลือดแท้ ประชากรกลุ่มนี้มีน้อยมาก หนึ่งพันคนพบได้สักคน แวมไพร์เลือดแม้มีทั้งหมด 14 คน ในโรงเรียนเทย์โควมีแวมไพร์เลือดแท้อยู่สี่คน ฮานามิยะกับอิมาโยชิเป็นหนึ่งในนั้น มีชีวิตอยู่ได้ทั้งกลางวันและกลางคืน เงินทำอะไรไม่ค่อยได้ ไม่จำเป็นต้องดื่มเลือดมากนัก”

“อืม...แล้วพวกนาย?”

“ผู้คุมกฎทั้งหกคนเป็นแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา แวมไพร์ที่หลายพัน หลายหมื่นปีถึงจะถือกำเนิดสักคน”

 แต่ในรุ่นของพวกเขากลับมีถึง...หก

ผู้ที่เกิดมาเพื่อเป็นนายเหนือแห่งแวมไพร์ทั้งปวง แข็งแกร่งจนไม่มีสิ่งใดทำอันตรายได้

“แสดงว่าพวกนายเจ๋งสุด? แล้วฉันก็อยู่กลุ่มพวกนาย?” คากามิทำตาพราว “อย่างนี้ก็เยี่ยมไปเลย!

“ทำไมล่ะ?”

“ก็แสดงว่าฉันจะกินอะไรก็ได้น่ะสิ! ฮะๆๆๆ พวกนายยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ต้องรวยมากแน่ๆ แบบนี้ฉันจะกินแต่ของดีๆ ของอร่อยๆ อือ...แค่คิดก็น้ำลายสอ ท้องก็ร้องแล้วอ้ะ”

 ชีวิตมีแต่เรื่องกิน! มิโดริมะดีดหน้าผากเนียนหนึ่งที ยิ้มขำน้อยๆ

ไม่สนใจอำนาจ เมิณเฉยในลาภยศ

คนแบบนี้...เพิ่งจะเคยเจอ

อ้อ...ไม่สิ...หมอนี่สนอำนาจนะ หากช่วยให้เจ้าตัวกินอิ่มได้

“นายเพิ่งกวาดไปหมดโต๊ะคนเดียว อย่าบ่น”

“ก็ฉันหิว และที่สำคัญฉันกำลังโตด้วย ต้องกินเยอะๆ”

“ใครบอกนาย?” เสียงทุ้มเริ่มเจือความขัน

“แด๊ด...”

สงสัยบ้านนี้จะบ้าพอกันทั้งบ้าน 

“มิโดริมะแล้วคือ...คนอื่นจะกัดหมับๆฉันไม่ได้ใช่ไหม? นอกจากพวกนาย”

“ที่นี่มีกฎว่าห้ามทำร้ายมนุษย์...ห้ามดูดเลือดคนอื่นที่ไม่ใช่คนในกลุ่มของตัวเอง...ที่สำคัญเป็นคนของพวกฉันไม่ต้องกลัวใครทั้งนั้น”

 หากกล้าแตะกุหลาบงามนี่...จะได้รู้ซึ้งถึงพลังของแวมไพร์เลือดแท้ระดับราชา

“อ๋อ...มิน่าล่ะฉันถึงถูกหาเรื่อง”

“ระวังไว้ก็ดี มีหลายคนอิจฉานาย ทาคาโอะก็โดนบ่อยๆ”

“ไม่ต้องห่วง! กล้าทำอะไรฉันนะจะเตะไปให้ไกลเลยคอยดูสิ!

เขาไม่ได้อ่อนแอขนาดให้ใครมาปกป้อง แวมไพร์ก็แวมไพร์เถอะ จะอัดให้เละ!!

“หึๆ...อย่าทำให้ตัวเองเกิดแผลแล้วกัน เดี๋ยวเลือดนายจะทำให้แวมไพร์คนอื่นๆคลั่งขึ้นมา”

“จะพยาม” รับคำอ้อมแอ้ม คากามิมักอยู่ไม่ติดที่ และชอบทำให้ตัวเองมีแผลตลอด

“เจ้าเด็กดื้อ!” เสียงทุ้มว่าอย่างอ่อนใจ

“ใครเด็ก!! นายก็อายุเท่าฉันไม่ใช่เรอะ!” ตาคมสีเขียวทอประกายขำ

“คิดว่าไง?” ริมฝีปากยกยิ้มน้อยๆ “แวมไพร์มีอายุยืนยาว...โดยที่รูปลักษณ์ภายนอกเปลี่ยนแปลงช้ามาก”

 คากามิทำตาโต...คงไม่ได้หมายความว่า

“พวกนายเป็นตาแก่อย่างนั้นเหรอ!! แวมไพร์ตาแก่!!

“ปากนี่นะ...”

น่าจับมาทำโทษจริงๆ ความคิดแต่ละอย่าง...

“อันนี้ไว้เป็นความลับแล้วกัน...อยากรู้มาก็ไปถามคนอื่นๆเอา”

“ก็ได้ๆ แก่ก็ยืดอกรับว่าแก่ดิ ไม่เห็นต้องอายเลย” พึมพำเบาๆ แต่มิอาจรอดพ้นประสาทหูอันเฉียบคมไปได้ มิโดริมะส่ายหน้า ปลดแว่นวางบนหนังสือที่อ่านเสร็จเรียบร้อย เผยให้เห็นดวงตาสีเขียวมรกต...

เป็นดวงตาที่งดงาม...มีเสน่ห์ชวนให้ลุ่มหลง...เจ้าของดวงตาคู่นี้ทำให้รู้สึกอยากทิ้งตัวลงในอ้อมแขนเขา ให้ถูกประคองกอดไว้...

อ๊ากกก!! ไม่ใช่แล้วไทกะ!! แกอย่าเพี้ยน อย่าไปหลงจ้องตาพวกแวมไพร์ประหลาดเด็ดขาดน้าา~ แค่ถูกเจ้าดำมิเนะ กับคนบ้าอำนาจอย่างอาคาชิบังคับจะ...จู...ไม่สิๆ บังคับให้กินเลือด...อย่าเพิ่งหวั่นไหว ไม่เอาๆ

“ดึงผมตัวเองทำไม...” มองคนบ้าที่ยกมือกุมหัว ทึ้งผมตัวเองเล่น ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ไปยังเตียงกว้าง

“ขึ้นมาทำไม?” คากามิถลึงตาใส่

“นี่เตียงฉัน...อย่าโง่”

“เจ้า...คนปากร้าย!!

“อืม...ง่วง...จะนอน”

“เห? งั้นก็นอนเดี๋ยวฉันลุกเอง” ทำท่าจะขยับตัวแต่ไม่อาจต้านทานคนที่ล้มตัวลงนอน แถมยังตวัดแขนมารอบเอวและดึงเข้าหาตัว พร้อมบังคับให้เขานอนลงข้างๆ

“อากาศหนาว...มาเป็นหมอนข้างให้หน่อย”

“ห่ะ...” ทำหน้าเบ้ แต่อากาศมันก็หนาวจริงๆนั่นล่ะ

“เดี๋ยวจะสั่งคนทำอาหารดีๆอร่อยๆและเยอะๆให้กิน” เสียงทุ้มว่า

“โอเค!! จะกอดก็กอด หนาวใช่ไหม? เอาล่ะ! มาๆ กอดกันๆจะได้อุ่นๆ” คนที่ลังเลใจเมื่อครู่ยิ้มแฉ่งสดใส เอื้อมมือตัวเองไปกอดเอวแกร่ง คว้าผ้าห่มมาคลุม แล้วว่า

“เอาขนมหวานกับผลไม้ด้วยนะ”

“อืม...”

“อื้อ! นอนๆ!!” เอาหน้าของตัวเองจัดการซุกลงไปที่อกคนตัวสูงกว่า และใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการมีลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ...

“หลับง่ายเสียจริง” มิโดริมะผุดยิ้ม “หลอกง่ายด้วย...”

เอาของกินมาล่อนี่ก็เชื่อทุกอย่างจริงๆสินะ

“เจ้าโง่...” เสียงทุ้มว่าอย่างอ่อนใจ มองใบหน้าที่แม้ยามหลับก็ยังมีรอยยิ้มน้อยๆ บอกให้รู้ว่าเป็นคนที่สดใส ไม่เคยพานพบคนแบบนี้มาก่อน

ขนาดรู้ว่าเขาเป็นแวมไพร์ยังกล้านอนด้วยอีก...แล้วปกติแวมไพร์ก็มีอุณหภูมิร่างกายที่เย็นอยู่แล้ว จะไปกลัวอะไรกับอากาศหนาว

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มไปใกล้ ก่อนจะกัดจมูกรั้นเบาๆอย่างหยอกเย้า

“เดินตามคนให้ของกินแบบนี้ระวังถูกหลอกไปขายนะ” ว่าช้าๆ รอยยิ้มกว้างหายากปรากฏบนใบหน้าผู้คุมกฎหนุ่ม จัดการแตะริมฝีปากตัวเองลงบนกลีบปากที่ยังบวมช้ำแช่ค้างไว้แต่ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไป

ให้หมอนี่...ตื่นก่อน...คงจะสนุกกว่า

เอาล่ะ...จะค่อยๆแหย่กุหลาบแดงนี่เล่นทีละนิดๆ

จากนั้นก็ค่อยๆ...กลืนกิน...

อืม...เป็นความคิดที่ดี

ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เจ้าเสือตัวโตก็เคลื่อนตัวตามหาไออุ่น แถมยังเอามือมากอดเอวเขา เลื่อนใบหน้ามาทับอกแกร่ง เอาขาก่ายขาร่างสูง ส่งเสียงงึมงำเบาๆ ราวกับอยู่ในห้วงนิทราที่แสนสุข มิโดริมะหลุดหัวเราะออกมาในลำคอ

“หึๆ ดีนะที่เป็นฉัน” หากเป็นอาคาชิ อาโอมิเนะ คุโรโกะ คิเสะ หรือมุราซากิบาระ มีหวัง...ได้กินกุหลาบแดงจนช้ำไม่มีแรงแน่ๆ

“แต่...จะอดทนแค่ครั้งนี้นะ”

เพราะครั้งต่อไป...เขาจะเก็บดอกเบี้ย

และ...เก็บแพงด้วย...    

 

 

 


เอาจริงๆคือเพิ่งจะได้นอนค่ะ T_T ตั้งใจว่าอัพนิยายก่อนค่อยนอน เพราะลากยาวมาตั้งแต่เมื่อคืนกลัวร่างกายจะไม่ไหวเอา (ความจริงก็เป็นซอมบี้แล้วล่ะ T_T) ช่วงนี้ทั้งสอบ ทั้วโปรเจค ทั้งงานนู้นนี้นั่น จึงทำให้มาอัพช้านิดหน่อยนะค่ะ แต่ใกล้ปิดเทอมล่ะ จะได้มีเวลาพิมพ์ให้เยอะๆ ^_^

ป.ล. 1 มิโดริมะคือแวมไพร์ที่ดูจะปกติที่สุดแล้วค่ะ แต่เขาก็เจ้าเล่ห์นิดๆน้าาาาา เสือน้อยกับพี่เขียวจะให้ความรู้สึกอบอุ่นๆ  

ป.ล. 2 ส่วนรายต่อไป...เอิ่ม...ไว้รออ่านกันน้าาาาาา อ้อ...คาดว่าปีใหม่นี้จะมี SP. หลายตอนเลยจ้าาาาา ^_^

ป.ล. 3 ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ ทุกๆความห่วงใย ทุกๆคำติชมนะค่ะ ขอบคุณมากๆ อ่านหนังสือสอบว่าเครียด อ่านคอมเมนต์ทุกคนแล้วยิ้มได้จริงๆค่ะ ^_^ ดีใจที่มีคนชอบผลงาน >//////< ใครที่กำลังสอบหรือกำลังพยามอยู่ สู้ๆๆๆๆน้าาาาาา อย่าหักโหมนะค่ะ

ป.ล. 4 อากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง จนนึกว่าอยู่คนละทวีป =_= ร้อนสุดๆกับหนาว =_= ระวังสุขภาพด้วยนะค่ะทุกคน  

ป.ล. 5 ตอนนี้บอกว่าจะพยามให้เร็วที่สุด แต่ก็ทิ้งช่วงไว้หลายวัน ขอโทษจริงๆนะค่ะ T_T

ป.ล. 6 ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ฝันดีน้าาาาาา ^_^ (ถึงจะตอนเที่ยง แต่เค้ากำลังจะเข้านอน 5555)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,747 ความคิดเห็น

  1. #5649 Shipnielong (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:35
    ชอบแต่ละคำด่าของน้องมาก555555
    #5,649
    0
  2. #5456 SAISAI ♡ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 20:20
    มิโดริมะน่ารักกับน้องจริงๆ ฮรุก อบอุ่นนุ่มนิ่ม แต่ในอนาคตเนี่ยก็น่าหวั่นเหมือนกันนาา
    #5,456
    0
  3. #4289 Doublecore (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 00:00
    ฟินหนักมาก กรี๊ดหนักม่ก ยิ้มกว้างมาก อร๊ายยยย

    ชอบค่ะไรต์ โอยยยย คือนุ้งเสือน่ารักหนุ่มๆก้หล่อ

    ปล.สงสารครกคุงยังไม่ได้หม่ำเลย ฮือๆๆ
    #4,289
    0
  4. #3769 Tasanee Buram (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 08:57
    เห็นแก่กินสุดๆๆ
    #3,769
    0
  5. #3021 Bark_mnr (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 23:06
    เจ้าผีดำเฮงซวย เจ้าแวมไพร์ไหม้เกรียม ... โอ้ยยย 5555555555555 เอาขนมมาล่อก็ยอมเว้ย บื้อจริงๆ
    #3,021
    0
  6. #2860 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:58
    น้องเสือได้เข้ากลุ่มแว้วววววว

    วันเดียวโดนดื่มเลือดไปถึงสองคน งามิเคลิ้มแย่เลยมั้ยน่ะ

    ว่าแต่ชินจังนี่ดูเป้นผู้ใหญ่ตลอดเวลาเลยนะ (พยายามมองข้ามเรื่องหนี้กับดอกเบี้ย)

    ๕๕๕๕ ชอลมากชอบ
    #2,860
    0
  7. #2395 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 23:27
    มิโดริมะเนี่ยยไม่ยอมขาดทุนเลยอะ
    ดูเป็นคู่ที่โรแมนติกที่สุดอบอุ่นที่สุดเลยค่ะ
    จากที่ดูมาถึงสองคู่แลดูอาโฮกะอาคาชิพวกheแกดูs มากกกก
    #2,395
    0
  8. #2315 anima-tong (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 07:59
    พักผ่อนเยอะนะไรต์เค้าเป็นห่วง
    #2,315
    0
  9. #2314 orange-candy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 13:41
    หนูเอ้ย ไม่ทันเค้าหรอก

    ว่าง่ายเชียว บื้อจริงจริ๊ง
    #2,314
    0
  10. #2313 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 12:42
    เสือน้อยน่าร้ากกก!! เราอยากอ่านตอนมิโดริมะเก็บดอก

    เบี้ยเร็วๆจัง 55 ไรท์พักผ่อนด้วยนะคะ
    #2,313
    0
  11. #2312 Shin Night (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 02:13
    เก็บให้คุมกับค่าเหนื่อยไปเลยขอรับ
    ไรท์อย่าหักโหมมากนะขอรับเป็นห่วงจากใจจริง
    #2,312
    0
  12. #2310 lppy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 19:34
    ชอบค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ ^*^
    #2,310
    0
  13. #2309 X.U. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 14:40
    ไรท์ก็อย่าหักโหมมากนะคะ สอบสู้ๆ
    #2,309
    0
  14. #2307 DaikiTaika (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 11:21
    คางามิน่ารัก ชอบเรื่องนี้ค่ะ ซื่อบื้อจริงๆเลยนะคางามิ เห็นของกินเป็นเรื่องใหญ่กว่ากลัวผีซะอีก

    รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ 
    #2,307
    0
  15. #2306 Tamil Satan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 07:45
    รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ  จะได้มีแรงอัพต่อ
    #2,306
    0
  16. #2305 Reddream (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 02:33
    ไอหยา มดขึ้นเต็มไปหมดเลย อ๊ะ จริงสิ! ขอตินิดนึงนะค่ะ เรื่องคำผิดอ่านไปหลายรอบเจอคำผิดโขอยู่ แต่เนื้อหาโอเคค่ะสนุกดี /บ้าเอ้ย...เสือแดงโมเอ้เกินไป!!!
    #2,305
    0
  17. #2304 furi02 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 00:02
    กรี๊ดแรงคะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ใช้คำได้น่ารักมากคะ กัดหมับๆ โอ้ยยยยยยยยยยยย น่ารักไปไหนนนนนนน ไทกะหลานป้าาาาาาาาาาา ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ รออ่านต่อคะะะะะ
    #2,304
    0
  18. #2303 So be it - Amen (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 22:56
    โอ่ยยย น่ารักมากกก ล่อด้วยของกินก้ยอมเขาซะแล้ววว ท่าจะรอดยากนะไทกะ
    #2,303
    0
  19. #2302 Wendy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 22:50
    ฟินสุดๆ ไทกะน่ารัก ^ ^
    #2,302
    0
  20. #2301 nonaigami (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 21:36
    ฟินมากอ่ะ   ~~,~~
    #2,301
    0
  21. #2300 gemello (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 21:28
    มิโดริมะน่ารักกกกกกก ทาคาโอะจะน่าสงสารดีไหม555
    #2,300
    0
  22. #2299 thairnee1234 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 21:09
    รอนะคะไรท์ รักษาสุขภาพด้วยเดี๋ยวไม่สบายแล้วจะแย่นะคะ สู้ๆคะ รีบมาอัพนะคะ  
    #2,299
    0
  23. #2298 zeerun (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 20:54
    อ่านแล้วเขินแรงงงง555. เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #2,298
    0
  24. #2297 VVink. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 19:27
    มิโดริมะตั้ลลาคคคคค พ่อคนซึน ละมุนมาก อบอุ่นมากฮืออออ เขินมากๆ //บิดตัว อัพเร็วๆนะคะะ
    #2,297
    0
  25. #2296 preaw231 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 19:04
    ชอบคุ่นี้แบบน่าร้ากกกก อ่่นละ แฮปปี้มากๆค่าาา รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ^^
    #2,296
    0