fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 38 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 2....ความลับ...กับการพบเจอ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    28 พ.ย. 58

Cr. KNB TW


kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 

      บทที่ 2

      ความลับ...กับการพบเจอ

     

     

     “ฮ้าว...ง่วงจังแฮะ” คากามิบ่นพึมพำ ขณะที่เดินตามทางซึ่งมีแสงจากคบเพลิงตามผนังให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังสักเรื่อง หลังกินอาหารเสร็จเขาก็ได้พบกับพวกรุ่นพี่ในกลุ่มทาคาโอะอีกสามคน ฮายามะ โคทาโร่ อิซึกิ ชุน มิบุจิ เรโอะ ทั้งสามคนดูใจดี ไม่เหมือนพวกหยิ่งยะโสแบบลูกคุณหนูอย่างโรงเรียนเก่าของคากามิเลย ตอนแรกทาคาโอะก็อาสามาส่ง แต่หมอนั่นถูกพี่อิมาโยชิห้ามไว้...ฟังจากที่บอกมา เนื่องจากคากามิยังไม่มีกลุ่ม เขาจึงได้ห้องแยกคนเดียวก่อน แต่หากมีกลุ่มประจำเมื่อไหร่...ก็ต้องย้ายไปอยู่ร่วมกัน

ความจริงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเครื่องแบบสีดำกับเครื่องแบบสีขาวมันดูแปลกๆ...จะบอกว่าเหมือนเจ้านายกับลูกน้องก็น่าจะใช่...เพราะเครื่องแบบขาวทุกคนเกรงกลัวนักเรียนเครื่องแบบดำ...มีแค่ทาคาโอะนี่ล่ะ ที่พวกพี่ๆในกลุ่มให้ความเอ็นดูเหมือนน้อง

กึก...

คากามิหยุดชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ตาเรียวสีแดงหรี่ลงนิดๆ ยกแขนขึ้นกอดตัวเองโดยอัตโนมัติ

คงไม่ใช่...ผีหรอกนะ! สัมผัสร้อนๆของอะไรบางอย่างรินรดอยู่แถวๆต้นคอเขายิ่งทำให้ขนลุก

“หึ...” เสียงเย็นๆทำให้ร่างคากามิสะดุ้งเฮือก

“อ๊ากกก! นะโมตัสสะ...นะโมตัสสะ...” หนุ่มผมแดงหลับตาปี๋ ยกมือและว่าบทสวดผิดๆเพี้ยนๆ จนใครบางคนเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะยกยิ้มขำๆ

สวดผิดนะครับนั่น... ว่าในใจ

“ไปสู่สุขคติเถอะนะ...ยะ...อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย!! ดะ...เดี๋ยวฉันจะทำอาหารไปให้...นะโม...”

“นี่...ช่วยเลิกคิดว่าผมเป็นผีแล้วมองดูดีๆได้ไหมครับ?” เสียงนุ่มทุ้มว่าอย่างอ่อนใจ มองคนขี้กลัวที่กำลังหลับตาปี๋ปากก็พึมพำไปเรื่อย

“นะ...นายเป็นคนแน่นะ...” คากามิถามย้ำทั้งๆที่ยังหลับตา

“ก็...” มั้ง “ดูสิครับ...ตัวผมออกจะอุ่น ยื่นมือไปแตะแขนเรียวสีน้ำผึ้ง ก่อนจะผงะไปเล็กน้อย

อืม...ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งได้กลิ่นชัดเจนเลยแฮะ...

กลิ่นของดอกกุหลาบ...

“อุ่น...นายเป็นคนนี่!” คากามิลืมตาทันที เห็นชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ในชุดเครื่องแบบสีดำ เส้นผมสีฟ้า ดวงตาสีฟ้า ผิวขาวจนซีด...ใบหน้าที่จะบอกว่าน่ารักหรือหล่อเหลานั้นกำลังส่งรอยยิ้มอ่อนๆมาให้

“ผมเห็นคุณเดินมาคนเดียวเลยเป็นห่วงน่ะครับ”

ที่นี่อันตรายนะ...ตอนกลางคืน โดยเฉพาะนักเรียนเครื่องแบบสีขาวที่ยังไม่มีกลุ่มด้วยแล้ว

“อ่ะ...เอ่อ...ขอบใจนะ เมื่อกี้ทาคาโอะจะมาแต่อยู่ดีๆหมอนั่นก็ถูกพี่อิมาโยชิห้ามเอาไว้” ก็พวกเขานี่ล่ะที่บังคับให้ทำแบบนั้น อาคาชิคุงเป็นคนส่งสัญญาณบอกอิมาโยชิซังเองว่าให้กุหลาบแดงแสนสวยนี่อยู่คนเดียว

“อ่ะ...นายชื่ออะไรล่ะ ฉันคากามิ ไทกะ  เพิ่งย้ายเข้ามาวันนี้”

“คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” คุโรโกะยื่นมือออกไปด้านหน้า ก่อนจะเชคแฮนด์กับคากามิ สัมผัสของเส้นเลือดที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคงทำให้เขาขยับยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เคยเจอหัวใจของใครเต้นด้วยจังหวะแบบนี้มาก่อน...

น่าสนใจจริงๆ

“นายใส่เครื่องแบบสีดำนี่...อ๊ะ...แต่ไม่มีเข็มกลัดที่เนคไท แสดงว่าคุยด้วยได้”

“หืม?”

“ก็ทาคาโอะบอกฉันว่าพวกที่มีเข็มกลัดรูปจันทร์เสี้ยวที่เนคไทน่ะเป็นผู้มีอิทธิพลมืดของโรงเรียนนี้ห้ามไปยุ่งด้วยเด็ดขาด”

“อิทธิพลมืด ทาคาโอะคุงพูดอย่างนั้นเหรอครับ?”

หึๆ...ก็จริงนะ

“แต่คุโรโกะดูไม่เหมือนพวกที่ว่าเลย นายดูใจดีออก”

“หึๆ...นั่นสิครับผมใจดีจะตายไป...เดินไปด้วยกันไหมครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้อง” คากามิพยักหน้าอย่างว่าง่าย ถึงจะอย่าเชื่อคนแปลกหน้า...แต่ความรู้สึกเขาบอกว่า...

คนๆนี้...เชื่อใจได้...ไม่รู้สิเขาไม่เข้าใจเหมือนกัน

แค่มั่นใจว่ายังไงๆ...คุโรโกะจะไม่ทำร้ายเขา...เด็ดขาด

มือเรียวเอื้อมมาจับชายเสื้อสีดำของคนเดินนำเอาไว้ บอกตัวเองว่าไม่ใช่กลัวนะ...แค่...เดี๋ยวหลง ดวงตาสีฟ้าพราวระยับ คิ้วเลิกขึ้นนิดๆยามมองคนแก้มแดงซึ่งเบือนหน้าไปทางอื่น ขณะที่ยื่นมือมาจับชายเสื้อเขาแน่น

น่ารัก...น่าแกล้งจริงๆสิน่า

“มะ...ไม่ได้...กลัวนะ” คากามิรีบบอก พอลมเย็นๆพัดผ่านมาโดนผิวเจ้าตัวก็สะดุ้งอีกรอบ บรรยากาศเงียบ...เงียบจนวังเวง คุโรโกะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะแกะมือออก...ไม่อยากบอกว่าท่าทางกุหลาบสีแดงตลกมากๆ ไอ้อาการอ้าปากทำตาโตราวเด็กถูกทิ้งแบบนั้น ก่อนมือแกร่งจะกุมมือคากามิแน่น สอดปลายนิ้วไประหว่างข้อมืออีกคน สัมผัสจังหวะการเต้นของเส้นเลือดที่...

ไพเราะน่าฟังกว่าอะไรทั้งหมด

“ไปครับ...” คุโรโกะเริ่มก้าวเดินอย่างช้าๆ “คากามิคุงรู้จักแวมไพร์ไหมครับ?”

“วะ...แวมไพร์ ผีดูดเลือด! ไม่เอา! ฉันไม่ถูกกับผีที่สุดเลย!” บอกดังๆ เล่นเอาคุโรโกะขมวดคิ้วนิดๆ

เอ่อ...อย่าทำเหมือนแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายวิญญาณหลอนที่คอยแต่หลอกคนสิครับ...ผมเจ็บปวดนะ

“คากามิคุงคิดว่าแวมไพร์เป็นยังไงกันล่ะครับนั่น?”

“อ่ะ...ก็ชอบดูดเลือดใช่ป่ะ โดยเฉพาะเลือดผู้หญิง กลัวเงินบริสุทธิ์ ไม้กางเกง กระเทียม แล้วก็ไม่ชอบแสงแดด...อ๊ะ...คุโรโกะนายคิดว่าแวมไพร์กลัวบทสวดมนต์ป่ะ?” คำถามซื่อๆแทบจะทำให้คุโรโกะหน้าคะมำ

เจ้าตัวคงไม่ได้หมายถึงบทสวดผิดๆถูกๆที่ท่องออกมาตอนเจอเขาหรอกนะ...

“เอ่อ...คงกลัวล่ะมั้งครับ”

กลัวที่จะไม่หัวเราะน่ะนะ

“หากคากามิคุงเจอแวมไพร์...จะทำยังไงล่ะครับ”

“วิ่ง!!” บอกชัดเจนเสียงดัง “ฉันไม่อยู่ใกล้หรอก...จะวิ่งให้ไกลเลย!!

คุณจะวิ่งไปไหนล่ะครับนั่น...โรงเรียนนี้น่ะ...มีแต่...

หึๆ...นี่คนๆนี้เข้ามาเทย์โควโดยไม่รู้อะไรเลยจริงๆสินะ ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นโรงเรียนยังไง

เอาเถอะ...ก็น่าสนใจดี อยากรู้จริงๆว่าเวลากุหลาบแสนงามนี่รู้เรื่องทุกอย่างแล้วจะทำสีหน้ายังไง

“แวมไพร์ไม่ได้กลัวแสงแดดหรอกนะครับคากามิคุง”

“หา?”

“แค่...ไม่ชอบเท่าไหร่ พวกเขาสัมผัสแดดได้ โดยเฉพาะ...แวมไพร์ที่มีสายเลือดบริสุทธิ์มากเท่าไหร่แสงแดดย่อมไม่มีผลกระทบอะไรเลย...ส่วนไม้กางเขน หึๆ...เอามาแขวนเล่นยังได้...เงินบริสุทธิ์...อันนี้หากไม่สัมผัสถูกเลือดหรือหัวใจยิ่งไม่มีปัญหา กระเทียมกินเล่นยังได้เลยครับ ส่วนเรื่องชอบดื่มเลือด...” คุโรโกะหันมามองคนที่กำลังฟังอย่างตั้งใจ... พริบตาต่อมา...ร่างที่มีส่วนสูงน้อยกว่าก็ประชิดตัวคากามิ ลมหายใจร้อนรดที่ต้นคอ ดวงตาสีฟ้ามองเส้นเลือดใหญ่ที่เต้นตุ๊บๆราวเชิญชวนให้ฝังคมเขี้ยวลงไป ริมฝีปากซีดแตะเบาๆ

อา...ไพเราะจริงๆจังหวะการเต้นหัวใจของคากามิคุง...

ไพเราะมากๆราวกับบทเพลงชั้นเลิศ

 เขี้ยวแหลมคมปรากฏขึ้นอย่างยากจะควบคุม...หากว่า...ลองชิมรส

“นี่...คุโรโกะทำบ้าอะไรฟะ!” คากามิเขกหัวสีฟ้าแรงๆ

“เจ็บนะครับ...” คุโรโกะทำหน้าเบ้ ถอยออกมาเล็กน้อย

“คากามิคุงนี่...แปลกจริงๆด้วย”

ปกติแค่เสียงของพวกเขา...ก็มีอำนาจสะกดคนฟังได้นี่นา ทำไมคากามิคุงไม่มีปฏิกิริยาอะไรทั้งนั้น  

“นายเล่าต่อสิ...เรื่องของแวมไพร์อ่ะฉันอยากฟัง”

“ไหนคุณบอกไม่ชอบไงครับ” คุโรโกะจับมือเรียวแล้วลากให้เดินไปด้วยกันต่อ

“สนุกดี...เหมือนฟังนิทานอ่ะ ตอนนี้ฉันเริ่มง่วงแล้วด้วย” คนตาสีฟ้าทำสีหน้าจะหัวเราะก็ไม่จะร้องไห้ก็ไม่อยู่พักนึง

เจริญมากครับ...ผมเล่าให้คุณสงสัย ให้คุณระวังตัว ไม่ใช่ให้คุณมาง่วง... แต่คิดๆอีกทีเขาก็ก็หลุดเสียงหัวเราะออกมา

ให้เจอกับตัวน่าจะดีกว่า...หึๆ

“ถึงห้องแล้วครับ...คืนนี้คุณนอนที่นี่ก่อนแล้วกัน ไว้มีกลุ่มเมื่อไหร่เดี๋ยวคุณก็ต้องไปอยู่ร่วมกับกลุ่มตัวเอง”

“อา...” คากามิที่ทำท่าสะลึมสะลือเดินเข้าไปในห้องอย่างงงๆ เห็นคนขี้เซาแล้วคุโรโกะก็ถอนหายใจ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วประคองร่างคากามิลงบนเตียงกว้าง สะบัดผ้าห่มคลุมให้

“อือ...คุโร...โกะ”

“ครับ?”

“ขอบใจ...นะ” คนขี้เซายิ้มกว้างจนคุโรโกะนิ่งอึ้งไปนิด เขาถอนหายใจเบาๆ

“คุณนี่ซื่อจริงๆ...ผมทำเพราะหวังผลไม่รู้หรือไงครับ” กระซิบกับคนหลับ แต่กำลังจดจำรอยยิ้มสว่างจ้าราวดวงตะวันนั้นไว้...

“ผมน่ะใจดีที่สุดแล้วรู้ไหมครับ?”

ถ้าเจอคนอื่น...โดยเฉพาะอาโอมิเนะคุง ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะทำอะไรกับคุณน่ะ...รายนั้น

“หลับฝันดีครับ...กุหลาบแดง” คุโรโกะออกจากห้อง มือแกร่งสะบัดเบาๆผ้าม่านก็เลื่อนเข้าหากัน เปลวเทียนในห้องก็ดับวูบ เขาทาบมือที่ประตูหนึ่งทีก่อนจะมีแสงสีฟ้าอ่อนๆครอบคลุมไปทั่ว

คากามิคุงไม่สังเกตว่าระหว่างทางที่เดินมามีเครื่องแบบดำมากมายจ้องมองตนเอง แต่เพราะมีเขาอยู่ด้วย...จึงไม่มีใครเฉียดเข้ามาใกล้ และหากปล่อยเอาไว้คนเดียวแบบนี้ก็...ยุ่งแน่ๆ

“หืม? นี่นายขนาดประกาศอาณาเขตเชียวเหรอว่ะเท็ตสึ” เสียงทุ้มๆพร้อมแขนแกร่งที่พาดบนไหล่เขาทำให้คุโรโกะกลอกตาไปมา

“อาโอมิเนะคุง...ผมหนักครับ”

“หึๆ...เป็นไงพ่อกุกลาบแดงนั่นน่ากินไหมว่ะ?”

“ผมไม่ได้โรคจิตเหมือนคุณนะครับ คากามิคุงซื่อบื้อขนาดนั้นผมรังแกไม่ลงหรอกครับ”

จริงๆนะ...ตอนแรกในหัวเขามีแผนการณ์มากมาย แต่พอเห็นคนซื่อทำสีหน้าบื้อๆ แววตาใสๆ ไอ้แผนที่ว่าก็หายไปทันที ได้แต่ทำตัวเป็นคนดีพาอีกฝ่ายมาส่งที่ห้องแถมยังลงมนต์ประกาศอาณาเขตไม่ให้ใครมายุ่งด้วยอีก

“เห...ฉันนี่ชอบเลยนะ ไอ้อะไรบริสุทธิ์ๆเนี่ย...เวลาทำให้แปดเปื้อนแล้วมัน...รู้สึกดีสุดๆเลยว่ะ!

“คุณมันโรคจิตจริงๆครับ” คุโรโกะว่า “คากามิคุงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรงเรียนนี้เป็นยังไง แถมยังคิดว่าแวมไพร์ก็อยู่ระดับเดียวกับผีทั่วไปด้วยนะครับ”

“เฮ้ย!! ลดเกรดกันสุดๆเลยนะเฟ้ย!” อาโอมิเนะหัวเราะเสียงดังทันที

ฮะๆ ตอนเห็นในห้องอาหารหมอนั่นเอาแต่กินๆ แล้วก็กิน แถมยังบอกว่าโรงเรียนนี้ไม่จ่ายค่าไฟฟ้าอีก เขานี่โคตรขำเลยเหอะ

“ว่าแต่เท็ตสึ นาย... กินไปยัง”

“ผมบอกแล้วว่าไม่ได้โรคจิตเหมือนคุณ...ถึงจะน่าสนใจแค่ไหนก็เถอะครับ”

“เห...”

“อีกอย่าง...มันผิดกฎนะครับ ผู้คุมกฎอย่างเรา...รู้ดีไม่ใช่เหรอครับ”

“หมอนั่นยังไม่มีกลุ่ม...ไม่ผิดว่ะ” อาโอมิเนะหัวเราะ ตาสีน้ำเงินเข้มพราวระยับ

“เอาเถอะครับ...ยังไงๆมันก็ตาของคุณ” คุโรโกะบอกภาวนาให้คนขี้เซาหลายนาที ก่อนจะหายวับไปพร้อมกับอาโอมิเนะ ทิ้งให้ประตูหน้าห้องของคากามิเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ...

อาณาเขตที่ราวกับกำลังปกป้องคุ้มครอง...คนในห้องให้...หลับฝันดี...


..........50%........ 


“ฮ้าววววว...อ่า...หิวจัง...” คากามิที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเดินพึมพำออกมาจากห้อง ความจริงวันนี้เป็นวันหยุด เมื่อวานพี่อิมาโยชิบอกเขาเรียบร้อย แต่ทางโรงเรียนก็ไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกอยู่ดี เขาตั้งใจจะไปหาอะไรใส่ท้องสักหน่อย คากามิบอกตัวเองเดินตาปรือไปเรื่อยๆ เขาเห็นนักเรียนเครื่องแบบขาวหลายคนมองมาที่เขา

และ...พวกเครื่องแบบดำบางคนที่กำลัง...ทำสีหน้าราวกับเจอเหยื่อ

“นี่น่ะหรือ...นักเรียนที่ว่า?” น้ำเสียงหาเรื่องทำให้คากามิเลิกคิ้วนิดๆ  เห็นเครื่องแบบสีดำและ...กลุ่มคนประมาณเจ็ดแปดคนอยู่ตรงหน้า หนึ่งในนั้นมีเครื่องแบบขาวที่กำลังเกาะแขนออเซาะคนพูดหาเรื่องเขาด้วย

“หน้าตาก็งั้นๆ...ถือสิทธิ์อะไรไปนั่งโต๊ะประธานนักเรียน เป็นแค่ถุงเลือดเดินได้แท้ๆ!!” เสียงว่าอย่างเอาเรื่อง...เขาไม่ชอบพวกเครื่องแบบขาวคนไหนเลย ตอนแรกก็หมั่นไส้ทาคาโอะ คาซุราริ ที่ได้รับความเอ็นดูอย่างเกินหน้าเกินตาจากกลุ่มของประธานนักเรียน

ทั้งๆที่ควรจะเป็นแค่เหยื่อ เป็นถุงเลือดแท้ๆ!! แต่กลับ...ฮึ่ม!!

แล้วยังมีมนุษย์คนนี้อีก...เมื่อคืนใครต่อใครก็อยากลองชิมรสนักเรียนใหม่กันทั้งนั้น...หากไม่ใช่เพราะห้องของหมอนั่น...มีอาณาเขตสีฟ้าใสคอยป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้าไปย่างกราย อาณาเขตของผู้แข็งแกร่งและมีอำนาจ...

หนึ่งในผู้คุมกฎ คุโรโกะ เท็ตสึยะ!!

“ทำให้ท่านผู้นั้นลดตัวมาคุ้มครอง...เหอะ!!

“อะไรเนี่ย?” คากามิทำสีหน้างง เขากำลังหิวนะเฟ้ย!! หิวมากด้วย! แล้วจู่ๆก็ถูกใครไม่รู้จักมาขวางทาง มาว่ากันอีก...ถึงเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว

แต่สัมผัสได้นะว่าพวกนี้น่ะ...มาหาเรื่อง!!

“หึ...เจอหน้าพวกฉันแล้วไม่ต้องทำความเคารพงั้นเรอะ!” เจ้าทาคาโอะนั่นก็ได้รับสิทธิ์ไม่ต้องทำความเคารพเครื่องแบบดำคนไหนเหมือนกัน...นอกจากกลุ่มประธานกับกลุ่มท่านผู้นั้น

เอ่อ...ทาคาโอะเคยบอกนี่นะ แต่...เรื่องอะไรล่ะ

ให้เคารพคนที่ไม่น่าเคารพนี่...ไม่ใช่วิสัยเขาสักหน่อย

“คิดว่าตัวเองเป็นใครหะ!” มือที่มีปลายเล็บแหลมเอื้อมมาตรงหน้า แต่คากามิก็สะบัดออกทันที ดวงตาเรียวสีแดงโชนแสงเพราะความโมโหนิดๆ

เขากำลังหิวข้าว! แล้วยังมาทำให้หงุดหงิดอีก!!

“นายล่ะคิดว่าตัวเป็นใคร ถึงจะจ่ายค่าเทอมแพงกว่าคนอื่น ก็ไม่มีสิทธิ์หาเรื่องกันเฟ้ย!! นี่มันเป็นเรื่องปกติของโรงเรียนไฮโซหรือเปล่าว่ะ ที่แบบ...ต้องระรานคนอื่น” พึมพำเบาๆ ที่โรงเรียนเก่าของคากามิก็มีเรื่องแบบนี้เหมือนกัน แต่เพราะว่าไม่มีใครกล้าที่จะเข้ามายุ่งกับเขาสักเท่าไหร่

“แก!!” ชายหนุ่มเครื่องแบบดำโมโหนักยิ่งกว่าเดิม

มนุษย์คนนี้กล้านัก!!

“จะไฟท์งั้นเหรอ? มาสิ!” คากามิกำมือหลวมๆทันที พร้อมจะโต้กลับทุกเมื่อ

“เรน...ใจเย็นนะฮะ” หากว่าพวกท่านผู้คุมกฎรู้...มีหวังถูกลงโทษทั้งกลุ่มแน่ๆ หนุ่มน่ารักเครื่องแบบสีขาวทีเกาะแขนเจ้าเรนนั่นอยู่ว่าด้วยเสียงหวานๆ

“เงียบไปซะ! ฉันไม่ได้สั่งให้นายพูด!!

โว๊ะ! พวกบ้าอำนาจ! คากามิว่าในใจ

“ในเมื่อแกยังไม่มีกลุ่ม...งั้น” ตาของเจ้าเรนนั้นเรียวแหลม เหมือนม่านตาจะเรียวแหลม และตา...เปลี่ยนเป็นสีแดง กลิ่นอายบางอย่างคละคลุ้งไปทั่ว เจ้าหนุ่มเครื่องแบบขาวนั่นสั่นราวลูกหมา

แต่น่าแปลก...ที่คากามิไม่มีปฏิกิริยาใดๆทั้งสิ้น เจ้าตัวยังคงกำหมัดพร้อมสู้เต็มที่

“นี่มันเวลากลางวัน...” เสียงทุ้มเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นมา พร้อมร่างที่ปรากฏเบื้องหน้าคากามิ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง เส้นผมสีแดงสด บรรยากาศรอบตัวนั้นเย็นยะเยือก...ไม่สิ...กดดันชวนให้หายใจไม่ออก

ใช่...บรรยากาศของผู้ที่มีอำนาจเหนือคนอื่น...สามารถสยบใครก็ได้...แม่แต่ลมหายใจ

อำนาจของ...จักรพรรดิ

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” พอดวงตาสีแดงคมกริบหันมามองสบ คากามิก็เลิกคิ้ว ลดหมัดลง เอียงหน้าเล็กน้อย

“คุยกับฉัน...เอ่อ...นี่มาช่วยใช่ป่ะ?” ตาเรียวนั้นกำลังมองมาประหนึ่งว่าเขามาขัดไม่ได้มาช่วย ทำให้อาคาชิหัวเราะหึๆในลำคอทันใด

น่าสนใจจริงๆสิน่า... แต่ก่อนอื่นต้องจัดการคนที่บังอาจแตะต้องกุหลาบแสนงามที่พวกเขาให้ความสนใจเสียก่อน

“จะฝ่าฝืนกฎเหรอครับ มัตสึโมโตะ เรน?” อาคาชิเลิกคิ้วให้นักเรียนเครื่องแบบดำกลุ่มที่หาเรื่องคากามิ...ซึ่งตอนนี้กำลังคุกเข่าลงกับพื้น หมอบได้คงทำไปแล้วล่ะ

นี่มัน...อะไรอ่ะ คากามิงง ตอนแรกเจ้าพวกนั้นหาเรื่องเขาเสียดิบดี ใช้อำนาจบาตรใหญ่เต็มที่ แล้วนี่อะไรอ่ะ พอเจ้าคนน่ากลัวนี่โผล่มาก็...ทำอย่างกับเจอพระราชา!!

“ทะ...ท่าน...อาคา...” เสียงสั่นไหวอย่างรุนแรง ทั่วร่างก็สั่นหงึกๆ ราวกับคนไม่สบาย

“หึ...กล้าดีนะครับ สงสัยช่วงนี้โรงเรียนสงบสุขเกินไป...”

“เห...งั้นยกเจ้าพวกนี้ให้ฉันลงโทษ ตกลงนะอาคาชิ!

“มาอีกคนแล้ว...” คากามิว่า คราวนี้เขาเหลือบตาขึ้นมองเห็นแขนสีแทนที่พาดอยู่บนต้นคอตัวเอง พร้อมใบหน้ากวนโมโหที่กำลังยักคิ้วหลิ่วตามาให้

“มันหนักนะเฟ้ย!!” คากามิสะบัดมือนั้นออกทันที ขมวดคิ้วก่อนจะบ่น “นายเป็นใครไม่ทราบ! รู้จักฉันก็ไม่ใช่! อย่าทำตัวสนิทสนมนะ! อ๊ะ!” คนที่กำลังอึ้งเพราะเห็นนักเรียนใหม่กล้าสะบัดข้อมืออาโอมิเนะ ไดกิ ออกอึ้งหนักไปกว่าเดิม เมื่อนักเรียนคนที่ว่ากำลังชี้หน้า และวิจารณ์ออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

“นายเป็นเครื่องแบบดำคนแรกที่ผิวไม่ซีด!!” คากามิตาโต ราวกับนี่เป็นเรื่องมหัศจรรย์ “ฉันเห็นเครื่องแบบดำมีแต่ผิวซีดๆ น่ากลัว นายนี่แปลกมาก!

 ผิวคล้ำแบบนี้หรือว่าหมอนี่ขโมยชุดนักเรียนเครื่องแบบดำมาใส่? เพราะเห็นเก๋ดี? อยากดูไฮโซหรูหราบ้าง?

อืม...เป็นไปได้แฮะ

คิดเองเออเองเรียบร้อย คากามิก็ตบไหล่อาโอมิเนะแปะๆสองสามทีอย่างเห็นใจ ก่อนจะกอดคออีกฝ่าย

“ฉันเข้าใจนะ...ถูกรังแกบ่อยๆ มันก็ต้องมีบ้างอะไรบ้าง...ไม่ต้องคิดมาก ฉันจะเป็นเพื่อนนายเอง!” พยักหน้าอย่างให้กำลังใจ เล่นเอาคนถูกสงสารอึ้งค้างไปหลายวินาที แต่...สัมผัสของเส้นเลือดที่เต้นจากร่างกายคากามิชวนให้รู้สึกดีอย่างน่าประหลาด

ทำไม...จังหวะการเต้นหัวใจของคนคนนี้...ถึงได้พิเศษกว่าใครที่เคยพบนะ

“เอ่อ...นี่นายคงไม่คิดว่าฉันเป็นพวกเครื่องแบบขาว ที่ขโมยชุดเครื่องแบบดำมาใส่...หรอกนะ?” อาโอมิเนะถามอย่างค่อนข้าง...เหนื่อยใจ

เขานี่มัน...มาดเหมือนโจรรึไงฟะ!!

“ก็ใช่น่ะสิ! ไม่ต้องคิดมากหรอก...นายไม่มีใครคบใช่ไหมล่ะ! ฉันเพิ่งย้ายเข้ามา คากามิ ไทกะ มาเป็นเพื่อนกันเหอะ!

“หึๆ...เขาเข้าใจถูกนะครับไดกิ นายก็ไม่มีใครคบจริงๆนั่นล่ะ”  อาโอมิเนะแยกเขี้ยวใส่ไอ้เพื่อนตัวดีที่ดูจะขำกับการถูกลดขั้นของเขาเสียเหลือเกิน

“ทะ...ท่าน...” ส่วนคนอื่นๆนั้นกำลังอึ้งไปเรียบร้อยแล้ว พวกเขาไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน คนอย่างอาโอมิเนะ ไดกิ เนี่ยนะจะยอมให้มนุษย์ธรรมดาๆแตะต้องตัวอย่างสนิทสนม แถมเอ่ยคำพูดไม่ควรๆแบบนั้น!!

“พวกนายไปเถอะ...” อาคาชิโบกมือไล่อย่างรำคาญ นี่ดีนะเพราะเครื่องแบบขาวอย่างคากามิ ไทกะ ทำให้เขาอารมณ์ดี...ไม่อย่างนั้น...พวกนี้ได้ถูกเขาลงโทษตรงนี้แน่ๆ

“ขะ...ขอบคุณ...คะ...”

“ตอนทานอาหารค่ำ ให้ไดกิเป็นคนตัดสินโทษพวกนาย” คำพูดที่ทำให้อดผวาไม่ได้...

อาโอมิเนะ ไดกิ เป็นผู้คุมกฎที่...สนุกกับการได้ทรมานคนอื่นที่สุด

แต่พวกเขา...ก็มิอาจโต้แย้งใดๆ

“ไดกิ...พา...อืม...คากามิ ไทกะ มาด้วย พวกเราก็ไปกันเถอะ”

“หะ...เห...ไปไหนอ่ะ! นี่ปล่อยฉันนะ! ฉันหิวข้าววววว!!

“เงียบๆน่า” อาโอมิเนะปิดปากคากามิ “เดี๋ยวหาให้กิน โอเค้ เลิกโวยวายสักที จะกินเท่าไหร่ก็ได้”

“จริงนะ!!

“เออ!!

“เอาล่ะ...งั้นไปกันเถอะ” สองหนุ่มมองหน้ากันทันทีกับท่าทางที่เปลี่ยนไปเหมือนสับสวิตซ์แบบนั้น ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอ

หึๆ...เป็นคนที่เอาของกินมาล่อก็เชื่อแฮะ

ใสซื่อ...จนน่าทำให้แปดเปื้อนนัก

หากย้อมไปด้วยสีของเลือด...จะงดงามสักแค่ไหนนะ...

 

“ง่ำๆๆๆ ง่ำๆๆๆ อร่อย...คนที่นี่ทำอาหารอร่อยชะมัดเลยอ่ะ! ง่ำๆๆๆ” เจ้าตัวตะกละบางคนกำลังนั่งสวาปามอาหารชั้นเลิศมากมายบนโต๊ะหรู โดยที่ไม่สนใจอะไรแม้แต่น้อย เหล่าพ่อครัวแม่ครัวมองหน้ากันอย่างฉงน...

มนุษย์เครื่องแบบขาวที่สามารถเข้ามาในห้องของ...ผู้คุมกฎ

กลุ่มคนที่มีอำนาจยิ่งกว่าใครในโรงเรียนแห่งนี้

“พวกนายไม่กินเหรอ? ง่ำๆ” คากามิถามเจ้าสองคนที่นั่งละเลียดไวน์สีเลือดอยู่ได้

“ฉันหมดความอยากว่ะ” อาโอมิเนะพึมพำ

ว่าตอนในห้องอาหารน่ากลัวแล้วนะ พอเห็นใกล้ๆ...หมอนี่มันกระเพาะหลุมดำหรือไง กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม แก้มเนียนๆนั้นพองขึ้นลงราวกับกระรอก แม้จะแปลกๆแต่ก็ยอมรับว่า...น่าสนใจดี

สดใสกล้าหาญ...ไม่กลัวเกรง

ไม่สิ...ไม่ใช่ไม่กลัว...แค่ไม่สนใจมากกว่า

“คากามิ ไทกะ” อาคาชิวางแก้วไวน์ในมือลง

“ง่ำ...นี่ช่วยอย่าเรียกเต็มยศแบบนั้นได้ไหม! มันฟังดูแปลกๆ เสียมารยาท นายจะเรียกชื่อฉันสั้นๆไม่ได้หรือไงอ่ะ!” หันมาถลึงตาให้แวบนึงก่อนจะสนใจของกินต่อ

อาคาชิส่ายหน้า...เพิ่งจะถูกคนอื่นว่าเขาไร้มารยาทครั้งแรกแฮะ...อืม...

“หึ...งั้นไทกะแล้วกันตกลงไหมครับ?”

“ง่ำๆ แล้วแต่...ดิ ง่ำๆ”

“นี่...ไอ้ของกินพวกนี้น่าสนใจกว่าฉันสองคน?” อาโอมิเนะนวดขมับ

“ก็พวกนายกินไม่ได้!

เหตุผลดีมากเหอะ!! หึๆ!

ให้ตาย!! นอกจากไม่ยอมตกอยู่ในอำนาจของพวกเขาแล้ว ยังกล้าไม่เห็นกันในสายตาอีก!

“อาคาชิ...นายจะไปประชุมใช่ไหม?”

“หืม?ไล่ผมหรือครับ?” สองหนุ่มสบตากันราวประกาศสงคราม

“ก็เปล่าว่ะ” อาโอมิเนะหัวเราะ ยักไหล่ “แต่บังเอิญนี่มันตาฉัน” ดวงตาคมสีน้ำเงินวาววับ อาคาชิถอนหายใจ

“ก็ได้ครับ...ผมตามกติกาอยู่แล้ว” อาคาชิลุกขึ้น คว้ากระดาษปึกหนามาถือ แต่ก่อนจะไป... เขาเคลื่อนไหวมาอย่างรวดเร็ว ประชิดตัวคนที่กำลังกินไม่เลิก ปลายลิ้นร้อนแลบเลียเบาๆที่ข้างเรียวปากสีพีช อยากกัดแรงๆบนปากอิ่มอวดดีนั่นสักทีสองที

หอม...เป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล

“กินเลอะนะครับไทกะ...หึ” ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินออกไป

“ไอ้บ้านั่น!” อาโอมิเนะหัวเสีย

อาคาชินี่แสบจริงๆ!!

“อาโอมิเนะ! อาคาชิทำอะไรของเขา!!” คากามิโวยวาย

“หมอนั่นมันหิว...” อืม...พวกเขาไม่ได้ลิ้มรสของเหลวสีแดงสดมานานแค่ไหนแล้วนะ...เพราะสายเลือดที่แข็งแกร่ง ทำให้มีชีวิตอยู่ได้โดยไม่จำเป็นต้องพึงพิงของเหล่านั้น

แต่บางที...สัญชาตญาณมันก็เรียกร้อง

ยิ่งเจออะไรเร้าใจ...ยิ่งกระหาย

“แล้วทำไมไม่บอกว่ะ! เห็นจิบไวน์อย่างเดียวนี่ ฉันแบ่งให้อยู่แล้ว” คากามิว่า เอียงหน้ามองอาโอมิเนะ

“นายหิวป่ะ?”

“หึๆ...อา...นั่นสิ...หิวมากด้วย” อาโอมิเนะแลบเลียริมฝีปากตัวเองก่อนเอ่ยราวกับสั่ง “...มองตาฉันสิ” เสียงทุ้มว่า ใช้ปรายนิ้วแข็งแรงเชยคางมนขึ้น ดวงตาเรียวสีแดงสวยทอประกายระยิบระยับเหมือนยกเอาดวงตะวันมาใส่ไว้

นักเรียนเครื่องแบบดำทุกคนส่วนมากมีอำนาจในการสะกดใจ...แต่สำหรับพวกเขาอำนาจนั้นจะแก่งกล้ากว่าใครๆ

“ตานายสวยจัง...” เสียงนุ่มๆเอ่ยชม คากามิจ้องมองดวงตาคมสีน้ำเงินเข้มนั้นอย่างแปลกใจ

สวย...เหมือนห้วงมหาสมุทรที่ลึกล้ำ เหมือนท้องฟ้ายามราตรี ยิ่งใหญ่ แข็งแกร่ง ทะนงตัว

ใบหน้าคากามิโน้มมาใกล้เรื่อยๆ “แต่ฉันสัมผัสได้ว่านายมัน...” อาโอมิเนะสูดกลิ่นหอมเข้าปอด ปลายเล็บยามและแหลมคมกำลังเอื้อมแตะแผ่นหลังของร่างสูงโปร่งที่ไร้การระวังตัว

“โรคจิต...!!

“เฮ้ออออออ” ลมหายใจเป่ารดหน้าคากามิอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะดีดหน้าผากเนียนไปแรงๆ

“กินอาหารของฉันแล้วยังกล้าว่าฉันอีกนะ!

 ทำไมคากามิถึงไม่ตกอยู่ในอำนาจสะกดของเขากันนะ...

“อ่ะ...เจ็บอ่ะ! ก็จริงนี่นา นายมันต้องร้ายกาจแน่ๆ”

“หึๆ กลัว?”

“เปล่า...ฉันถือคติว่าใครให้ของฉันกินก็ไม่ใช่คนไม่ดี”

เจริญ!! อาโอมิเนะส่ายหน้า ปกติเขามักทำให้คนอื่นปวดหัวกับตัวเอง วันนี้ดันมีคนอื่นมาทำให้เขาปวดหัวแทน!

เหอะ! พอจะเข้าใจพวกอาคาชิเวลาเขาก่อเรื่องแล้วแฮะ...

“นายเชื่อเรื่องแวมไพร์ไหม?”

“ถามเหมือนคุโรโกะอีกแล้ว...มีอะไรกับแวมไพร์นักหนาอ่ะ”

ไม่รู้จริงๆสินะ...แต่เท็ตสึก็อุตส่าห์ใจดีใบ้ให้ขนาดนี้...ยังซื่อบื้อไม่รู้อีก อาโอมิเนะแสยะยิ้ม ก่อนจะหายวับไปในพริบตาและปรากฏข้างๆคากามิ ความเร็วที่ทำให้คนเห็นแก่กินอึ้ง...

เมื่อกี้...มัน...มัน

ตุ๊บ!!

ร่างโปร่งถูกกดลงบนโซฟากว้าง ข้อมือทั้งสองข้างถูกกดเหนือหัว โดยมือแกร่งเพียงมือเดียว มือสีแทนอีกข้างไล้ข้างแก้มเนียนพร้อมรอยยิ้มน่าขนลุก

“นายนี่มัน...น่าสนใจสุดๆเลยว่ะ หึๆ” ใบหน้าหล่อๆโน้มเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นของกุหลาบแตะจมูกเขาเข้มกว่าเดิม สัมผัสของเส้นเลือดทั่วร่างโปร่งที่เต้นอย่างมั่นคงนี่ทำให้เขาหัวใจเขาเต้นกระหน่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“อ่ะ...” คากามิตาโตเมื่อเห็นดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยกลายเป็นสีแดงเลือด ที่สำคัญ...ภายในดวงตานั้นยังมีอักขระโบราณอะไรสักอย่างอยู่ด้วย

น่ากลัว...แต่ก็...งดงามและมีมนต์ขลัง

ที่สำคัญ...อุณหภูมิร่างกายของอาโอมิเนะเย็นจันจนน่าขนลุก...และเขี้ยวแหลมๆเล็กๆที่มุมปากนั่นมัน...

“อาโอมิเนะ..”

“หืม?” เลิกคิ้วอย่างรอฟัง ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นหอมจากซอคออีกรอบ...

อยากฝังคมเขี้ยวลงไปจะแย่...อา...มีอาหารเลิศรสมาอยู่ตรงหน้า จะไม่ให้ลองชิมมันก็...

เขี้ยวแหลมครูดกับผิวของคากามิเบาๆ แต่ไม่ได้กดลงไป  เขาใบ้ให้ขนาดนี้...หวังว่าคราวนี้คงฉลาดสักทีนะ

“นะ...นาย...” คากามิอึ้ง ความคิดบางอย่างแล่นปราดเข้าหัว มิน่าล่ะ...ทำไมพวกบ้านี่ถึงเอาแต่พูดเรื่องแวมไพร์...ทำไมทาคาโอะถึงได้พูดเตือนให้เขาระวังตัว พวกเครื่องแบบดำ...

“นาย...เป็นผีใช่ไหม!!

“ฉันเป็นแวมไพร์เฟ้ย!! ไอ้บ้า!! ไม่ใช่ผี!!”    

 

 

ตีสองกว่าๆ...แหะๆ...มาดึกมากกกก ขอโทษจริงๆนะค่ะ ชีวิตช่วงนี้นอนเช้าตื่นบ่ายจนจะกลายเป็นแวมไพร์ไปอีกคน หึๆๆ และใกล้จะบ้าด้วยค่ะ  ตอนหน้าคากามิของเราจะรู้แล้วว่าโรงเรียนที่ตัวเองมาอยู่น่ะมีแต่แวมไพร์เดินกันหน้าสลอน น้องเสือคงต้องสวดมนต์ทั้งวัน 5555

ตอนหน้าจะได้มีคนกัดคอหมับๆ คิดว่าเป็นใครกันน้ออออ อ๊ะ...แต่น้องเสือเราก็มีอะไรพิเศษนะค่ะ ไม่อย่างนั้นเอาตัวท่ามกลงคนหื่นๆไม่รอดแน่ หุๆๆ

ป.ล. 1 ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ คำอวยพรนะค่ะ อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆๆ ปลื้มมากๆด้วยค่ะ ดีใจที่เรื่องที่เราเขียนทำให้คนอ่านมีความสุข >/////< ถ้าเค้าสัมนาเสร็จน่าจะมีของขวัญตอบแทนให้คนอ่านที่น่ารักด้วยค่าาาาา ^_^

ป.ล. 2 อากาศตอนนี้ร้อนมากกกกก สตรองมากกกก ร้อนจนปวดหัวไมเกรนขึ้นกลางวัน ภูมิแพ้ถามหาตอนกลางคืน T_T อย่าลืมดูแลสุขภาพนะค่ะ ระวังตัวอย่าให้ป่วยน้าาาาา

ป.ล. 3 สำหรับคืนนี้...ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ...โอะยาสุมิ.น้าาาาาาาาา ^_^

ป.ล. 4 ตอนต่อไปอาจมาช้านิดนึงนะค่ะ T_T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5648 Shipnielong (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:21
    ว้อยยยนนนนยน555555555555 ซื่อมาก น้องววว
    #5,648
    0
  2. #5455 SAISAI ♡ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 19:17
    ดีงามค่ะ ฮรุก ชักจะเป็นห่วงนุ้งเสือ ต้องมาอยู่ท่ามกลางคนเหล่านี้ ยังคงขำความซื่อของน้อง5555555555 เดี๋ยวก็โรงเรียนไม่จ่ายค่าไฟ แล้วยังเหมาแวมไพร์รวมกับผีอีก รู้กกกกก เอ็นดูวuwu
    #5,455
    0
  3. #5342 MoMoMiChii (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:33
    ถูกจัดให้ไปอยู่กับผีซะงั้นอ่ะ555555
    #5,342
    0
  4. #5278 อ๊างงงงง (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 12:18
    อาโฮ่น่ามสารรร5555 โดนหาว่าไปขโมยชุดเขามาใส่เฉย555



    แต่คากามินี่ก็ซื่อบื้อจริงๆเลย คากามินังคนโง่!

    โอ๊ยยยยยย จะวงวารหรืออะไรดี 5555555555!!
    #5,278
    0
  5. #5261 Leng_nako (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:39
    ไทกะ!!! สมกับเป็นบากะกามิจริงๆ
    #5,261
    0
  6. #4443 Akasora genri (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 02:20
    55555555+ ตบไหล่แล้วขอเปนเพื่อนก็มี ความโง่ไม่มีที่สิ้นสุด
    #4,443
    0
  7. #4288 Doublecore (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:43
    โอ๊ยยย ฮาค่ะ ดำกิไม่มีใครคบซะละ555 นุ้งเสือซื่อน่ารักมากๆค่ะ
    #4,288
    0
  8. #3768 Tasanee Buram (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 08:23
    คากามินี่ทั้งโง่ ทั้งบื้อ..555
    #3,768
    0
  9. #3020 Bark_mnr (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:47
    โอ้ยย ขำ ขำค้าง 555555555555 คือแบบนางไม่กลัวอะไรเลยอ่ะ สนิทสนมกับเขาแบบ... อ๋อยยยย หยุดหัวเราะไม่ได้ เป็นแวมไพร์นะจ๊ะไม่ใช่ผี 555555555555
    #3,020
    0
  10. #2859 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:15
    อ่านไปขำไป ชอบอ่ะ คางามิมันซื่อจนโง่

    ตอนโดนพวกเครื่องแบบดำมาหาเรื่อง ยังกลัวจะมีปัยหาเลย

    ดีนะนายน้อยมาช่วยทัน

    แต่ขำตอนท้ายอ่ะ "นายเป็นผีใช่มั้ย" "ฉันเป็นแวมไพร์ไม่ใช่ผี"

    ขำสิครับรออะไร ๕๕๕๕๕๕
    #2,859
    0
  11. #2393 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 22:30
    เป็นตอนที่อ่านไปอมยิ้มไปกลั่นขำกะความซื่อมากไปของคากามิ5555+
    #2,393
    0
  12. #2242 Selni (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 22:38
    โอ้ยยยย ขำมากเลย บอกแวมไพร์เป็นผี คากามิ หนูเอาปลายผมคิดหรอลูก 5555
    #2,242
    0
  13. #2230 สายฝน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 14:47
    เป็นตอนที่น่ารักมากเลยค่าและฮ่ามากด้วส

    พ่อเสือทั้งซื่อ ทั้งน่ารัก >_<
    #2,230
    0
  14. #2229 Nillakal Mirai (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 13:28
    จากแวมไพร์เป็นผี..//ลั่นครั้งที่1
    โฮ่ขโมยชุดสีดำมาใส่//ลั่นครั้งที่2
    ไม่มีใครคบ//ลั่นครั้งที่3
    แวมไพร์ตัวดำ//ลั่นครั้งที่4
    ตอนนี้สงสารโฮ่มากกกกกก
    โอ๊ยยยย หนูเทนชิของฉัน..ทำไมถึงซื่อบื้อแบบนี้น้าาา ใครให้ของกินก็เดินตามหมดอ่าาา แถมต่อไปเป็นนายน้อยด้วย แบบนี้เทนชิโดนรังแกหนักแน่ๆ
    #2,229
    0
  15. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 21:22
    ฮาครับท่าน ไทกะอะไรจะซื่ออย่างนั้น // หน้าสงสารไดกิจังนะไม่มีใครคบ ก๊ากกกกกกกกกกกกก
    #2,225
    1
    • #2225-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 22:52
      อย่าไปสงสารค่าาาา (โบกมือ) ไดกิน่ะโรคจิตค่าาา ส่วนไทจัง...ปล่อยปายยย ซื่อจนบื้อล่ะ 55555
      #2225-1
  16. #2224 Blo_odyyy-BlO-Od (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 19:11
    ฮาทุกช็อต หื่นทุกฉาก(?) ทำไมคางามิซื่อบื้ออย่างี้เนี่ย
    #2,224
    1
    • #2224-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 22:53
      ขอบคุณค่า 5555 เค้าก็บอกไม่ได้ว่าทำไมคากาจังถึงซื่อบื้อ แต่บื้อๆก็ดีจ้าาา พวกหื่นๆ(?) เค้าชอบบบบบ
      #2224-1
  17. #2223 nonaigami (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 22:22
    ลั่นเลยค่ะ 55555

    #2,223
    1
    • #2223-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 22:54
      55555 ขอบคุณค่าาาาา ดีใจที่ชอบจ้าาาาา ^_^
      #2223-1
  18. #2222 Hasegawa Yumi (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 15:21
    ฮาช็อต 'ไม่ได้จ่ายค่าไฟ' หนักมาก 555+ น้องเสือของเรารู้แล้วสิ~ ใจจริงเชียร์ให้อาคาชิกดก่อนหนักมาก ซี่รี่นี้พี่แกดูสุขุมที่สุด ดูเท่ อิจน้องเสือเราซะแล้วสิ ยังไงก็ขอให้อาคาชิกดน้องเสือคนแรกน๊าาาาา #โดนที่เหลือรุมกระทืบ(?) #ป.ล. ฟินหนักมาก อ่านไปภาพมันขึ้นมาในหัว ชุดนี่ยังกะลูลูซในโค้ดกีอัช กร๊ากกกกก ลั่นที่ตัวเองจินตนาการ
    #2,222
    2
    • #2222-1 Blo_odyyy-BlO-Od(จากตอนที่ 38)
      30 พฤศจิกายน 2558 / 19:12
      เงอะ//คิดตาม//ลูลูซโผล่ขึ้นมาทันที(เกี่ยว?)
      #2222-1
    • #2222-2 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 22:58
      นายน้อยซีรีย์นี่ฟรุ้งฟริ้งจ้าาาาา ต่างกับ red light อย่าอิจฉาน้องเสือเลยค่ะ เจอพวกหื่นๆนั่นทุกวัน ทั้งหยอกทั้งแกล้ง นี่น่าฉงฉานน้าาาาาา 55555
      #2222-2
  19. #2221 mana_ai (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 14:45
    โดนลดเกรดจากแวมไพร์ลงมาเป็นผีเลยทีเดียว 555+
    แต่อย่างอาโฮ่ เป็นผีไปก็พอมั้ง กร๊ากกกก
    เสือน้อยน่าร้ากกกกก
    #2,221
    1
    • #2221-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 22:59
      ที่จริงต้องลดเกรดมิเนะเป็นโจรป่าจ้าาาา 55555
      น้องเสือน่ารักเน้ออออ ^_^
      #2221-1
  20. #2218 So be it - Amen (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 12:16
    ขำหนักมากอ้ะ โรงเรียนไฮโซ 555 สนุกมากค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #2,218
    1
    • #2218-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 22:59
      เป็นโรงเรียนไฮโซจ้าาา คน(?) เรียนก็ไฮโซ ยกเว้นเสือน้อยของเรา 5555
      #2218-1
  21. #2217 orange-candy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 11:25
    กำลังสนุกเลย รีบมาต่อนะคะ
    #2,217
    1
    • #2217-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 23:00
      ขอบคุณนะค่ะ จะพยามแต่งและอัพบ่อยๆน้าาาาาาา
      #2217-1
  22. #2216 IIIGrumIII (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 03:53
    คากามิใสๆ ใสมากจนเข้าข่ายโง่มากเลย ชอบอ่ะ ชอบๆๆๆ ขำคากามิดี อ่านแล้วปวดหัวแทนหลายๆคน 555555
    #2,216
    1
    • #2216-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 23:01
      55555 น้องเสือแค่ซื่อบื้อเองจ้าาาาา ขอบคุณมากน้าาาาที่ชอบ
      ต้องปวดหัวแทนคากามินะค่ะ 5555 เพราะเดี๋ยวรวมกลุ่มกันเมื่อไหร่ น้องเสือเราจะน่าสงสารที่สุูดดดดดดดด
      #2216-1
  23. #2215 J5683L (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 21:55
    อ๊ากกก น่าติดตามมากๆ ไรท์รีบมาต่อไวไวนะคะ

    เนื้อเรื่องเป็นอะไรที่ละมุนมากๆ ค่อยๆดำเนินเรื่อง ชอบจัง AoKaga AkaKaga จะรอคนอื่นๆโผล่มาต่อค่ะ
    #2,215
    1
    • #2215-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 23:03
      ขอบคุณค่าาาาาาาาาา
      เรื่องนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป พอโผล่มาครบแก็งค์เตรียมตัวสงสารน้องันเลยยยย 5555
      #2215-1
  24. #2214 hoshiki (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 18:01
    555+ ไทกะซื่อ(บื้อ)มากกกก กล้าว่าอาโฮ่(หลบลูกเตะสีดำทมิฬ)ว่าโรคจิต ดำ โจร อีก ก๊ากกกกก!!!!
    #2,214
    1
    • #2214-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 23:05
      คู่นี้เขาต่อยตีกันประจำค่าาาาา ระวังโดนมิเนะจับฆ่าน้าาา รายนี้โหดๆสมฉายา โจร...เอ๊ยๆ ไม่ใช่ค่าาาา 555555
      #2214-1
  25. #2212 zero (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 17:44
    "ก็พวกนายกินไม่ได้" น้องเสือหนูกิน 6 หนุ่มไม่ได้หรอกจร้า (มีแต่ให้โดนกิน>///<#คอดไปไหนล่ะเรา(แบร่ไม่รู้ไม่ชี้)5555)

    นานแค่ไหนก็จะตั้งตารอต่อไป><

    ขอเป็นกำลังใจที่ดีให้ต่อไปค่า(><)v

    ปล.รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ สู้ๆกับทุกอย่างทั้งคน เรียน สภาพอากาศค่าาาาา(^3^)

    #2,212
    2
    • #2212-1 เดฟฟาเดล(จากตอนที่ 38)
      1 ธันวาคม 2558 / 23:06
      กับน้องเสือที่เห็นของกินเป็นเรื่องใหญ่ 5555 และจะถูกกินเป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน 5555
      ขอบคุณที่เป็นห่วงนะค่ะ เหมือนกันน้าาา ดูแลสุขภาพด้วยยย สู้ๆกับทุกเรื่องราวนะค่ะ ^_^
      #2212-1
    • #2212-2 zero (จากตอนที่ 38)
      3 ธันวาคม 2558 / 18:11
      เห็นความคิดเห็นอื่นไรท์ตอบกลับ ใจนี่ลุ้นเลยค่ะว่าไรท์จะได้อ่านของเรามั๊ย. จะตอบกลับของเราป่าว หาๆดูกรี๊ด~~~(><) ตอบกลับด้วย เย้ดีใจมากเลยค่าาาาา นิยายก่อน่ารัก ฟิน เขิน ไรท์ก่อน่ารัก ตกหลุมรักไรท์เลยค่าาาาา
      #2212-2