fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 37 : Long Fic : AllKaga...Bloody Rose....บทที่ 1....นักเรียนใหม่ กรุ่นกลิ่นกุหลาบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    18 พ.ย. 58


Cr. KNB Printerest

kuroko no basket

Title : Boody Rose

Allkaga (All x คากามิ ไทกะ)

 

บทที่ 1

นักเรียนใหม่...กรุ่นกลิ่นกุหลาบ

 

ว่ากันว่ากุหลาบแดงเป็นดอกไม้ที่ทั้งงดงามและแฝงไปด้วยความน่ากลัว มีกลิ่นหอมยวนเสน่ห์ให้ฝูงภมรหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็มีหนามอันร้ายกาจที่คอยป้องกันกุหลาบงาม...ดอกไม้ที่ได้รับการขนานนามว่า

ราชินีเหนือมวลไม้ทั้งปวง...

 

ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดที่มีขอบสีริมสีแดง เสื้อแขนยาวพอดีตัว กระดุมสีเงิน ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ เส้นผมสีแดงดำดูยุ่งเหยิงแต่ไม่อาจลดความดูดีไปได้ ที่เด่นชัดที่สุดคงเป็น...

ดวงตาเรียวสีแดงเจิดจ้า...ราวกับดวงตะวัน

เจ้าตัวไม่ได้ดูสวยหวาน หรือหล่อคมคาย แต่เป็นคนที่ดูมีเสน่ห์จนใครๆต้องเหลียวมอง...ที่อกซ้ายติดป้ายชื่อซึ่งทำให้รู้ว่าคนๆนี้คือใคร

คากามิ ไทกะนักเรียนใหม่ที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาวันนี้

และ...โด่งดังในระยะเวลาสั้นๆ

“จะมองอะไรกันนักหนา!” เสียงบ่นอุบอย่างขัดใจ เนื่องด้วยเจ้าตัวไม่ชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของใครก็ตาม

มองอยู่ได้! มองตั้งแต่แนะนำตัวยันตอนกินข้าว ตอนนี้ก็ยังมอง!!

หากไม่ใช่เพราะถูกแด๊ดที่รักบังคับให้มาเรียนที่นี่ มีหรือเขาจะมาน่ะ! อยู่ที่เดิมก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ

“จมูกกับปากนายจะติดกันอยู่แล้ว มีอะไรอ่ะคากามิจัง?” เสียงทักอย่างร่าเริง พร้อมมือที่ตบไหล่เขาแรงๆ ทำให้คากามิเงยหน้ามอง ชายหนุ่มใบหน้าไปทางหวาน รอยยิ้มสดใสและมีเสียงหัวเราะเสมอๆ ราวกับไม่มีอะไรให้ทุกข์ร้อน

ทาคาโอะ คาซุนาริ

เพื่อนคนแรกในโรงเรียนเทย์โคแห่งนี้...

“มีแต่คนมองฉันอ่ะ! เบื่อว่ะ!

“ฮะๆ ก็นายเด่นนี่นา เล่นย้ายเข้ามากลางเทอมแบบนี้ใครๆก็คิดว่านายเป็นพวกเส้นใหญ่สุดๆ”

“ฉันจะไปรู้ได้ไง...แด๊ดถีบฉันจากรถให้เข้าในโรงเรียนนี้” ปล่อยให้เขายืนงงอยู่ตั้งนานสองนาน! หากไม่ใช่เจอทาคาโอะ เขาได้หลงทางแน่ๆ

“เอาน่าๆ...อีกสิบห้านาทีต้องไปกินข้าวแล้ว นายก็รีบๆเถอะ”

“กินข้าว? มื้อค่ำเหรอ?”

“ช่ายยยย ที่นี่มีกฎว่าต้องทานข้าวร่วมกันทุกคนตอนค่ำ หากใครไม่เข้าร่วมจะถูกหักคะแนน และนายอาจถูกทำโทษ”

“แค่ไม่เข้ากินข้าวตอนค่ำเนี่ยนะ! หากฉันติดธุระแบบ...แมวที่เลี้ยงตาย หรือติดงานสำคัญอะไรก็ไม่ได้เหรอ?”

“ช่ายยยย”

“ขี้โกงว่ะ!” คากามิโวยวาย จนทาคาโอะหัวเราะหนักยิ่งกว่าเดิม

ตอนแรกที่เขาเห็นคนๆนี้...ยังคิดเลยว่าไม่น่าจะใส่เครื่องแบบสีขาว...รัศมีบางอย่างที่สัมผัสได้จากตัวคากามิ...มันดึงดูด น่าสนใจ...ใช่...เหมือนกับพวกนั้น...

พวกเครื่องแบบสีดำ...

แต่พอได้ใกล้ชิด ได้พูดคุยกันแค่ไม่ประโยค บอกได้เลยว่า...

คนอะไรซื่อบื้อ...ไม่สิ...โง่มากกกก

มาโรงเรียนนี้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แถมยังเดินตาใสไปไหนมาไหนคนเดียวเฉย ทำอะไรไม่ห่วงความปลอดภัยเอาเสียเลย!

“เดินไปคุยไปแล้วกัน เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง” ทาคาโอะเดินนำ ท่ามกลางสายตาคนอื่นๆที่มองตาม อยากเข้ามาคุยกับเด็กใหม่เหมือนกัน แต่ไม่มีใครกล้าขัด

เพราะทาคาโอะ คาซุนาริ มีแบ็คเบื้องหลังที่...อันตราย

เทย์โคไฮสคูลแบ่งเป็นสองสายการเรียน...ซึ่งก็คือเครื่องแบบขาวอย่างที่เราใส่ กับ...เครื่องแบบดำ”

“มีเครื่องแบบดำด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นพวกนั้นเลยอ่ะ”

“อืม...พวกนั้นไม่ชอบแสงแดดเท่าไหร่น่ะ”

“ไม่ชอบแสง? ทำอย่างกับเป็นผีสาง” คากามิทำท่าขนลุก

เขาเกลียดเรื่องผีๆที่สุดเลย!

“ใกล้เคียงล่ะ...” ทาคาโอะพึมพำเบาๆ ก่อนจะเล่าต่อ “และเนื่องจากว่านักเรียนเครื่องแบบขาวมีน้อย จึงต้องถูกจัดกลุ่มให้อยู่รวมกับนักเรียนเครื่องแบบดำ โดยเครื่องแบบขาวหนึ่งคนต่อเครื่องแบบดำประมาณหกถึงเจ็ดคนน่ะ เดี๋ยวนายก็ต้องถูกจัดไปอยู่กลุ่มไหนกลุ่มหนึ่งเหมือนกัน”

“เห? ทำไมต้องรวมกลุ่ม? ฉันงงง?

เพื่อไม่ให้เกิดการแย่งเหยื่อและมีเรื่องทะเลาะกันในโรงเรียนน่ะสิ ทาคาโอะคิด แต่ไม่ได้พูดออกไป

“เอ่อ...คากามิจังไม่รู้เหรอว่าเทย์โคเป็นโรงเรียนยังไง”

“อ่ะ...มันไม่ใช่โรงเรียนม.ปลายหรอกเหรอ?” คากามิทำตาใสซื่อ “ที่ดูหรูหราไฮโซฟูฟ่ากว่าโรงเรียนทั่วไป แด๊ดเอาตังค์ที่ไหนมาจ่ายค่าเทอมฟะ เฮ้ย! ทาคาโอะ ค่าเทอมที่นี่เท่าไหร่อ่ะ บ้านฉันยากไร้สุดๆ ไม่รู้ว่าแด๊ดขายอะไรมาบ้างถึงจับฉันยัดเข้าที่นี่ได้” คราวนี้คนเล่าอึ้งไปแป๊บ ถอนหายใจหนักๆ

นี่มัน...นี่มัน...โง่เกินเยียวยาแล้ว!!

ไม่ไหว...

ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง สูดลมหายใจลึกๆ “เอาล่ะๆ เดี๋ยวนายก็รู้เอง รีบๆไปห้องอาหารกันเถอะ” คากามิมองเพื่อน อะไรฟะ! ทำไมต้องทำเหมือนจะเอายาพาราหลายสิบเม็ดขนาดนั้น เขาสงสัยก็แค่ถาม...ทำยังกับเขาเป็นเด็กที่ถามอะไรบ้าๆเลย

เชอะ! เจ้าทาคาโอะ!

ตลอดทางเดินไปห้องอาหารนั้นคากามิกวาดตามองรอบๆ เห็นพวกเครื่องแบบสีดำที่ไม่ได้เห็นยืนกันหน้าสลอน และมองมาทางเขาอย่างสนอกสนใจ เครื่องแบบสีดำนั้นไม่ต่างอะไรกับพวกเขามาก เปลี่ยนจากกระดุมสีเงินเป็นสีแดงอิฐเข้มราวกับสีของเลือด...แต่ที่เด่นชัดที่สุด...คือ...หน้าตา

พวกนั้นมันจะหน้าตาดีไปไหนอ่ะ!

แต่ละคนนี่เป็นดารานางแบบ นายแบบได้สบายๆเลยนะ ถึงจะมีสีผมประหลาดๆไปหน่อย ไอ้เขาก็ว่าคนอื่นไม่ได้เพราะสีผมตัวเองใช่จะปกติ แต่เจ้าพวกเครื่องแบบสีดำทุกคนส่วนมากจะมีผิวขาว...และ...ซีด...ซีดมากจนเห็นเส้นเลือด

“น่าขนลุก” คากามิพึมพำ นึกถึงหนังสยองขวัญที่เคยถูกแด๊ดแกล้งเปิดให้ดูแล้วลูบแขนตัวเอง

“อ้อ...คากามิจัง เดี๋ยวตอนเข้าไปนะนายต้องรู้นิดนึง” ทาคาโอะนึกปัญหาสำคัญได้จึงหันมามองเพื่อน “เดี๋ยวพอพวกเครื่องแบบดำเข้ามาในห้องอาหาร นายต้องทำความเคารพนะโดยการแบบมือไว้ที่อกซ้ายแบบนี้...” ทาคาโอะทำท่าให้ดู “แล้วก็ค้อมหัวลงน้อยๆ เข้าใจไหม?”

“ทำไมอ่ะ? พวกนั้นจ่ายค่าเทอมแพงกว่า หรือเป็นหุ้นส่วนโรงเรียนนี้เหรอ?” กลอกตาไปมาสองสามที ได้แต่พยักหน้าเออออไป

“แล้วก็...มีเครื่องแบบดำห้า...ไม่สิ...หกคน ที่ยังไงๆก็ห้ามไปยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาดเข้าใจไหม? พวกนั้นจะมีเข็มกลัดรูปจันทร์เสี้ยวสีแดงที่เนคไท”

“หืม? พวกผู้มีอิทธิพลมืดในโรงเรียนใช่ไหม? สบายมากฉันไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอก” คากามิยิ้มจนทาคาโอะไปไม่เป็น

อิทธิพลมืดมันก็ใช่...แต่...กลุ่มคนที่ว่าอันตรายกว่านั้นน่ะสิ!

“ไปๆ...เดี๋ยวจะสาย” ทาคาโอะผลักประตูสีดำสนิทออกเผยให้เห็นห้องอาหารหรูหราที่ประดับประดาด้วยเชนดาเรียนคริสตัลสีแดงเข้มส่องแสงอ่อนๆราวสีเลือด ผนังดูจะเป็นผนังบุนวมสีดำ และพื้นก็เป็นพรมขนสัตว์สีดำสนิท ผ้าม่านก็สีดำซึ่งตอนนี้ถูกแหวกออกเผยให้เห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องกระทบกับกระจก...

บรรยากาศมีมนต์ขลังแต่ไม่ใช่กับคากามิ

นี่มัน...บ้านผีสิงชัดๆ!

ใครเป็นคนออกแบบห้องอาหารบ้านี่! ไม่รู้หรือไงว่าบรรยากาศมีผลต่อความอยากอาหารของคนแค่ไหน!!

“ทา...คา...โอะ” คากามิเรียกเพื่อนเสียงสั่นๆ

“ยังพอมีเวลาคากามิจังมานั่งกลุ่มฉันก่อนแล้วกัน นายยังไม่ได้ถูกจัดไปอยู่กลุ่มไหน...อ้อ...ไม่ต้องเกร็งนะรุ่นพี่กลุ่มฉันใจดีมาก” พอทาคาโอะพาเพื่อนใหม่เดินไปยังโต๊ะที่อยู่หน้าสุดก็ทำให้เหล่านักเรียนในห้องอาหารตวัดสายตามองกันพรึ่บทันที

เครื่องแบบขาวคนนั้น...ที่ว่าสามารถย้ายเข้ามาในโทย์โคกลางเทอมได้

ที่สำคัญ...ยังสามารถนั่งร่วมโต๊ะกับกลุ่มประธานนักเรียนอีก!!

“หืม?...นี่ใครน่ะคาซุจัง?” ชายหนุ่มชุดเครื่องแบบสีดำ นัยน์ตาเรียวสีเทาภายใต้กรอบแว่นทอประกายเจ้าเล่ห์ มองเด็กน้อยขอกลุ่มที่ทรุดลงนั่งพลางลากเก้าอี้อีกตัวให้แขกไม่ได้รับเชิญอีก

“เพื่อนใหม่ผมเองล่ะพี่อิมาโยชิ”

“เพื่อนคาซุจัง? นักเรียนใหม่ที่เขาลืมกันน่ะเหรอ อ้อ! ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันอิมาโยชิ โชอิจิ ประธานนักเรียนโรงเรียนเทย์โค”

“ห่ะ...หา”

ประธานนักเรียน!! คากามิทำหน้าตาเหลอหลาทันที

ผู้ชายท่าทางเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่าเนี่ยนะ! ประธานนักเรียน!!

“หึๆ...ทำสีหน้าตกอกตกใจแบบนั้นทำไม ว่าแต่ชื่ออะไรนะ?”

“คากามิ...ไทกะ...เอ่อ...ครับ” เกือบลืมเติมคำสุดท้ายแน่ะ คากามิพอรู้ว่าโต๊ะนี้คือโต๊ะของประธานนักเรียนก็ไม่แปลกใจว่าทำไมถึงอยู่หน้าสุด...ไม่สิ...ยังมีโต๊ะอีกหนึ่งที่เป็นสีดำสนิทและมีเก้าอี้ทรงสูงแตกต่างไปจากโต๊ะอื่นๆ ตั้งอยู่หน้าโต๊ะของประธานนักเรียนไปอีก ที่สำคัญพื้นบริเวณนั้นยังยกสูงขึ้น...บอกให้รู้ว่าผู้ที่จะนั่งตรงนั้น...ต้องมีอำนาจและเป็นที่กลัวเกรงของทุกคน...

“ย้ายมากลางเทอมแบบนี้บ้านนายเป็นใคร?” เสียงหงุดหงิดจากอีกหนึ่งหนุ่มที่นั่งไขว้ห้างหันมามองพร้อมดวงตาเจ้าเล่ห์

“ไม่เอาน่าพี่ฮานามิยะ นี่เพื่อนผมนะ” ทาคาโอะว่า

“ระวังนะคาซุจัง นายจะถูกลงโทษ! ทำอะไรไม่คิด!” ฮานามิยะคาดโทษมองเจ้าเด็กน้อยเครื่องแบบขาวที่ทำสีหน้าจ๋อยๆด้วยแววตาดุๆ

“กะ...ก็คากามิจังยังไม่มีกลุ่มนี่นา แถมยังโง่อีก...ให้ไปนั่งคนเดียวก็...กลัวจะมีเรื่อง”

“ใจดีจังน้าคาซุจังเนี่ย” อิมาโยชิชม แต่ดวงตานั้นแพรวพราว ทาคาโอะถอนหายใจ

เอาเถอะเขาก็ต้องโดนลงโทษบ้างล่ะที่ทำอะไรเอาแต่ใจแบบนี้...

“เฮ้ยๆ...ทาคาโอะที่ว่าฉันโง่นี่คืออะไร?” คากามิโวย

เห็นอย่างนี้เขาก็ว่าตัวเองค่อนข้างจะฉลาดนะ...อย่างน้อยๆก็ไม่เคยตกวิชาภาษาอังกฤษอ่ะ!

“นายโง่จริงๆนี่! ไม่รู้อะไรสักอย่าง เข้ามาเรียนที่นี่ได้ยังไงไม่รู้!

“แด๊ดเตะส่งไง...ฉันบอกนายไปแล้ว”

“หืม?” อิมาโยชิกับฮานามิยะมองอย่างสนใจทันที ตาคมเจ้าเล่ห์มองสบกันเล็กน้อยก่อนเหยียดยิ้ม

“พี่อิมาโยชิ พี่ฮานามิยะคุยเองเถอะ ผมไม่อยากปวดหัวอีกรอบ” ทาคาโอะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นล่ะ “ว่าแต่พี่โคทาโร่ พี่ชุน แล้วอาเจ๊เรโอะไปไหนครับ?”

“ฮายามะไปสวีทกับอิซิกิ เรโอะไปแกล้งฮิวงะแต่เดี๋ยวคงมา เพราะวันนี้ พวกนั้นจะมากันพร้อมหน้า” อิมาโยชิตอบ ปรายตามองคนตาใสอีกคน

หึๆ...งานนี้มีเรื่องสนุกแน่ๆ

“นี่เจ้าโง่ นายคิดว่าโรงเรียนนี้เป็นยังไง?” ฮานามิยะถามด้วยประโยคกวนประสาท แต่คากามิก็ดันตอบ

“โรงเรียนม.ปลายสุดไฮโซไง...มีอะไรนอกเหนือจากนี้ เออ...ว่าแต่พี่...เอ่อ...อิมาโยชิใช่ป่ะ เป็นประธานนักเรียนนี่นะ งั้นบอกฉัน...เอ่อ...ผมหน่อย ค่าเทอมโรงเรียนนี้นี่เท่าไหร่?”

 เขากลัวมากเลยนะกับการให้แด๊ดขายของในบ้านเพื่อส่งเขามาเรียนเนี่ย...รู้สึกมันไม่คุ้มทุนไปหน่อย

 สองหนุ่มเครื่องแบบสีดำได้ยินคำถามนั้นก็อึ้งไปหลายนาที ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะกึกก้อง จนคนอื่นๆหันมามอง

น้อยครั้งที่คนอย่างอิมาโยชิและฮานามิยะจะหัวเราะแบบนี้...

“ฮะๆๆ สนุก! นี่มันสนุกจริงๆ!” อิมาโยชิขำ

“หึๆ...โคตรจะเห็นด้วยเลยว่ะ เพื่อนใหม่คนนี้น่าสนใจดีนี่คาซุจัง หึๆ”

“อย่าหัวเราะสิ...ฉันถามอะไรแปลกๆหรือไง”

“ไม่ๆไม่แปลก” อิมาโยชิโบกมือ เหลือบมองนาฬิกาที่ใกล้เวลาทานข้าวแล้ว ร่างสูงก็โบกสั่นกระดิ่งสีดำในมือสองสามที เสียงกริ๊งกังวานไปทั่ว พร้อมๆกับที่มีสาวน้อยชุดเมดมากมายยกอาหารท่าทางน่ากินเข้ามาจนคากามิน้ำลายสอ

โว้ยยย! เมดเลยอ่ะ! เขาเคยเห็นแต่ในละคร นี่ของจริงอ่ะ! โรงเรียนนี้สุดยอด!

“หึๆ...กินก่อนแล้วกัน...เดี๋ยวฉันตอบคำถามนายเอง วันนี้ก็นั่งโต๊ะนี้ล่ะ”

อาหารมื้อนี้คงจะมีรสชาติน่าดูชมทีเดียว

“วันนี้คงไม่มีใครสายนะ?” ร่างสูงของประธานนักเรียนยืดตัวขึ้น ยกยิ้มน้อยๆ “ฉันไม่กดดันอะไรมาก...แต่หากใครทำผิดย่อมได้รับบทลงโทษ โดยเฉพาะหนูน้อยชุดขาวทั้งหลาย จริงไหม?” คำถามนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากพวกเครื่องแบบสีดำได้อย่างดี

“ลงมือทานกันเถอะ!” สิ้นคำอนุญาตต่างคนก็สนใจอาหารบนโต๊ะตัวเองทันที

“ไม่ต้องรอ พวกนั้นเหรอพี่อิมาโยชิ”

“อ๋อ...มาช้านิดหน่อยมั้ง ติดธุระสำคัญกันนี่”

“เล่นตัว” ฮานามิยะพึมพำ

“เอ่อ...กินได้ยังอ่ะ...ครับ?” คากามิมองอาหารทั้งหลายตาเป็นประกาย

หมูจ๋า เนื้อจ๋า กุ้งตัวโตๆ ปูก้ามใหญ่ๆ อา...สวรรค์!!

“ตามสบาย” พอได้รับคำอนุญาตมือเรียวก็คว้าช้อนหมับและจ้วงทุกอย่างเข้าปากทันที

“ไปเก็บตัวแบบนี้มาจากไหนเนี่ยคาซุจัง” ฮานามิยะมองเจ้าตัวข้างๆอย่างระอา

ซื่อจนโง่...ใครส่งคนแบบนี้เข้ามาเทย์โคได้นะ

ไม่รู้หรือไงว่าโงเรียนนี้ไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา!

“พี่อิมาโยชิ...พอจะรู้ไหมครับว่าคากามิจังจะได้ไปอยู่กลุ่มไหน? มีเครื่องแบบดำกลุ่มไหนบ้างที่ยังไงไม่มีคนประจำกลุ่ม” อิมาโยชิทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย จนเพื่อนข้างๆตวัดสายตาใส่

ความจำมันดีเลิศไม่ต้องคิดก็รู้ อีกอย่างมันเป็นคนดูรายชื่อนักเรียนในโรงเรียนทั้งหมด จะเล่นตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคาซุจังน่ะสิ!

“หึ...เท่าที่จำได้ก็มี...กลุ่มเดียวนะ”

“หา! พี่คงไม่ได้หมายถึง กลุ่มนั้นหรอกนะ!

“อา...ฮะ”

“เฮ้ย! งั้นคากามิจังก็ลำบากแล้วน่ะสิ!

เครื่องแบบขาวอยู่โดยไม่มีเครื่องแบบดำไม่ได้...ไม่อย่างนั้นจะอันตรายถึงชีวิต! แล้ว พวกนั้น ก็ไม่มีทางยอมรับเครื่องแบบขาวคนไหนด้วย...

แข็งแกร่งเกินไป...จนไม่จำเป็นต้องอาศัยความช่วยเหลือจากใครอื่น

“พี่...ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ?” ตาใสๆที่เงยมองทำให้ประธานนักเรียนชักจะใจอ่อน เขาส่ายหน้าเบาๆ ยิ่งเห็นหนูน้อยของตัวเองทำสีหน้าคิดหนักก็ยกยิ้มนิดๆ

“เรื่องนั้น...” พลันสายลมเย็นยะเยือกก็พัดเข้ามาในห้อง ทำให้แทบทุกคนในที่กำลังทานอาหารอย่างอร่อยชะงัก แสงสีแดงอ่อนๆในห้องนั้นเข้มขึ้น...เข้มขึ้น เสียงหวีดร้องอย่างสยองนอกหน้าต่างดังเข้ามาถึงข้างใน บรรยากาศเย็นจัดและเงียบงัน ก่อนจะ...

“ขอโทษที่พวกผมมาร่วมมื้อค่ำช้า” เสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยพร้อมร่างหนึ่งที่ปรากฏบนเก้าอี้สีดำหน้าห้อง...เก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ในตอนแรก...มีคนจังจองเรียบร้อย

“อา...หิวแล้วอ่าอาคาจิน วันนี้มีของหวานไหมอ่า...ฉันอยากกินเยอะๆ...เอาเยอะๆ” เสียงยานคางว่าอย่างเอาแต่ใจ

“เงียบๆหน่อยมุราซากิบาระ เต็มโต๊ะนี่นายก็กินให้หมดเถอะ!

“ผมเห็นด้วยกับมิโดริมัจจิครับ...”

“ฉันอยากกินไก่เทอริยากิ...ทำไมไม่มีว่ะ?”

“ไปบอกแม่ครัวสิครับอาโอมิเนะคุง คุณอย่าเรื่องมากนักเลย...ว่าแต่...ไม่มีวานิลาเชคของผมเหรอครับ?”

“นายนั่นล่ะเรื่องมากเท็ตสึ” เสียงเถียงกันหน้าสุดแต่ไม่มีใครกล้าขัด และไม่มีใครกล้ากินต่อ...

หากไม่ได้รับอนุญาตจากผู้มาใหม่...ก็...เสี่ยงอันตรายต่อชีวิตตัวเอง

แต่...อะไรหลายๆอย่างก็ย่อมมีข้อยกเว้นๆ

“ง่ำๆๆ...อร่อย...อาหารที่นี่อร่อยเป็นบ้าเลยอ่ะ...มีให้เติมอีกป่ะ...ง่ำๆๆๆ” เสียงใสๆทะลุกลางปล้อง ยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเอง ทำให้ทุกเป้าสายตาหันไปมองหนึ่งชีวิตผู้กล้าหาญทันที คากามิทำหน้าซื่อๆ

“มีอีกไหม...ครับ?” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ อิมาโยชิอึ้งไปก่อนจะกลั้นขำสุดความสามารถ เขาโบกมือให้เมดที่อยู่ข้างนอกเข้ามาเติมอาหาร ส่วนฮานามิยะเขม่นมองเจ้าจอมตะกละตรงหน้า!

อาหารบนโต๊ะสำหรับสิบคนกิน...พวกเขายังไม่ได้แตะสักคำ!! แต่เจ้ากระเพาะหลุมดำนี่กลับกวาดไปคนเดียวเรียบ!! แถมยังมีหน้ามาขอเติมอีก! ระบบย่อยอาหารของหมอนี่ทำด้วยอะไร!

หมอนี่ต้องไม่ใช่คนแน่ๆ!!

“เห...แล้วทุกคนเงียบกันทำไม เออ...ทำไมไฟติดๆดับๆ หรือโรงเรียนไฮโซไม่จ่ายค่าไฟ?” คากามิงง ขณะที่ลงมือหั่นสเต็กเนื้อนุ่ม

อืม...ก็ไม่แปลกที่นี่กว้างขวาง แถมยังเปิดไฟทั้งวัน...

“ปวดหัวว่ะ!” ฮานามิยะส่ายหน้า

บางทีเขาต้องกินยา...หรือไม่ก็บีบคอเจ้าตัวปัญหาผมแดงหน้าโง่นี่ให้ตายๆไปซะจะได้หมดเรื่องหมดราว!

“คากามิจัง...” ทาคาโอะทำสีหน้าราวจะร้องไห้...เตือนแล้วนะว่าอย่าไปยุ่งกับ พวกนั้นแล้วดูสิ...เพื่อนเขาดันทำตัวเป็นจุดเด่นโดยไม่ได้ตั้งใจชัดๆ!! ‘พวกนั้นที่ว่ากำลังมองมาทางนี้ด้วยดวงตาน่ากลัวสุดๆด้วย

บรรยากาศในห้องอาหารเงียบลงอีกครั้ง ทุกสายตาจ้องมาที่โต๊ะท่านประธานนักเรียนซึ่งมีจอมตะกละกำลังสวาปามทุกอย่างลงท้องโดยไม่สนใจว่าตัวเองก่อเรื่องอะไรไว้...

“หึๆ ทานกันต่อได้แล้วครับ” เสียงทุ้มของอาคาชิว่า ตาคมยังไม่ละจากร่างที่ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ขณะที่ประสาทการฟังที่ดีเลิศก็ได้ยินทุกพูดของโต๊ะของประธานนักเรียน...

เพิ่งจะมีเนี่ยล่ะ...ที่บอกว่าโรงเรียนแห่งนี้ไม่จ่ายค่าไฟฟ้า...หึๆ

“นักเรียนใหม่ที่ว่าสินะ” มิโดริมะเลิกคิ้ว มุมปากยกยิ้มนิดๆ

“น่าสนใจดีนะครับ” คุโรโกะขยับยิ้ม น่าสนุก...มากๆเลยด้วย

“กลิ่น...หอม” มุราซากิบาระพึมพำ ทำให้คนอื่นๆมองนิดๆ “ฉันได้กลิ่น...จากคนๆนั้น พวกนาย...ก็ได้...” ชายหนุ่มทั้งหกคนมองหน้ากัน

ใช่...ตอนที่พวกเขาเข้ามานั้นได้กลิ่นหอมบางอย่าง...กลิ่นที่ชวนให้เลือดในกายเต้นแรง ความกระหายพุ่งขึ้นสูงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...

เหมือนกลิ่นของดอกกุหลาบที่ไว้ล่อแมลง...

และกลิ่นนั้นก็มาจากตัวนักเรียนใหม่...คากามิ ไทกะ

“มนุษย์คนนี้ยังไม่มีกลุ่มใช่ไหมฮะอาคาชิจจิ?”

“อาคาชิ...ฉันอยากเล่น” ตาคมสีน้ำเงินเข้มทอประกายคมกริบราวตาของเสือร้าย แลบลิ้นเลียริมฝีปากเหมือนกระหายอะไรบางอย่าง

“เห...ผมก็สนใจเขาเหมือนกันนะครับอาโอมิเนะคุง” คุโรโกะท้วง ดวงตาสีฟ้าทอประกายคมอย่างไม่ยอม

“ทุกคนก็สนใจมนุษย์คนนั้นทั้งนั้น...งั้น...” มิโดริมะรินไวน์สีเลือดลงในแก้วใส “เอาเข็มกลัดพวกนายมาใส่...อันไหนจมช้าที่สุดได้จัดการมนุษย์นั่นคนแรก อ้อ...ไม่ต้องโกงล่ะ” เอ่ยห้ามพวกที่มีความคิดไม่ซื่อทั้งหลาย แต่ละคนยักไหล่ปลดเข็มกลัดรูปจันทร์เสี้ยวที่เนคไทออกก่อนจะหย่อนลงไปในแก้วไวน์พร้อมๆกัน

“มุราซากิบาระ นายจมก่อนคนอื่นต่อมาก็ คิเสะ ฉัน อาคาชิ...อาโอมิเนะ...คุโรโกะ”

“ งั้น...สรุปว่าเท็ตสึยะเป็นคนแรกล่ะสิครับ...ผมเสียดายนะ” อาคาชิแสยะยิ้มนิดๆ

เขาอยากลอง...เล่นกับคนๆนั้นดูเหมือนกัน...

กุหลาบสีแดงที่น่าบดขยี้ให้แหลกคามือ

“โว๊ะ! เพลาๆบ้างล่ะเท็ตสึ! ฉันก็อยากสนุกนะเฟ้ย!” อาโอมิเนะย้ำหนักๆ เพราะเจ้าเพื่อนข้างๆนั้นทำตาวาววับจ้องจะขย้ำใครบางคนที่สนใจแต่เรื่องกิน แล้วเจ้าคนที่ว่าตอนนี้ก็ยังสนใจแต่การยัดอาหารเข้าปาก

หึ...ปกติเมื่อพวกเขาปรากฏตัว แค่เสียง...ก็สะกดทุกคนในห้องนี้ได้แล้ว...มันเป็นเรื่องของสายเลือดที่ไม่มีใครอาจขัด...ผู้มีอำนาจเหนือกว่า

เพิ่งจะมีวันนี้...ครั้งแรก ที่มีเครื่องแบบสีขาวธรรมดาๆคนหนึ่ง...ไม่ถูกสะกดด้วยอำนาจที่ว่า ไม่แม้แต่จะหันมาสนใจพวกเขาเถอะ...เห็นของกินสำคัญกว่าแบบนี้...

บางที...คงต้องให้อีกฝ่ายนั้น ถูกกินบ้างคงจะรู้สึก!!

ช่วยให้พวกเขาสนุกหน่อยล่ะ...กุหลาบแดงเอ๋ย!!  



ใครคิดภาพเครื่องแบบไม่ออก...นึกถึง Vampire Knight ได้เลยจ้าาาา แหะๆ ตอนแรกว่าจะมาอัพดึกๆ แต่คุรหมอบังคับว่าอย่านอนหลังสี่ทุ่ม ตอนนี้ร่ากายกำลังถูกอากาศทำพิษ ช้อตอย่างหนัก T_T

เรื่องนี้จะออกแนวโรแมนติกๆแฟนตาซี มี SM นิดๆ ไม่เน้นมาม่าจ้าาาา ยอมรับว่าเครียดกับเรื่องนี้พบสมควร เพราะมีหลายคนตั้งตารอ กลัวทำออกมาไม่ดีเท่าที่ควร แหะๆ โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าการแต่งแบบ All เป็นอะไรที่ยากมากกก เพราะต้องจัดความสัมพันธ์ของตัวละครให้โอเคด้วย แต่งแบบคู่เดี่ยวๆง่ายกว่าเยอะค่าาาา...สำหรับแม่ยก AoKaga จบเรื่อง Bloody Rose ก็เป็นเรื่องยาวของคู่นี้แล้วจ้าาาา ^_^ รอหน่อยน้าาาา

ป.ล. ขอบคุณทุกคนที่ติดตามน้าาาาาา ขอบคุณมากๆค่ะ ดีใจที่ได้อ่านเมนต์ ได้รับคำติชมและกำลังใจ ได้รับความห่วงใยจากทุกคน ดีใจมากๆเลยค่าาาา

ป.ล. 1 ดูแลสุขภาพด้วยน้าาาา ไข้เลือดออกกำลังระบาดเลย โรคอื่นๆก็ตามมาอีกหลายโรค อย่าให้ปวยเหมือนเค้าน้าาาาา T_T

ป.ล. 2 สำหรับวันนี้ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ขอให้หลับฝันดีน้าาาาาา >////<

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5647 Shipnielong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:09
    ชั้นล่ะชอบความซื่อของยัยน้องจริงๆ-,.- คุณๆทั้งหลายก็ถนอมน้องหน่อยนะคะ
    #5,647
    0
  2. #5454 SAISAI ♡ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 19:03
    โอยยยยยรู้กกก จะห่วงกินไปไหนนนน หนูจะโดนจับกินแทนแล้วววววว ซื่อบื้อ!
    #5,454
    0
  3. #4442 Akasora genri (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 01:49
    โอ๊ยยยย คางามิ แกรรรรร กะมากนอย่างเดียวสินะ
    #4,442
    0
  4. #4287 Doublecore (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:23
    ชอบแนวนี้>< เสือน้อยลูกเอ๊ยยย ไม่รอดค่ะลูกงานนี้
    #4,287
    0
  5. #4269 knigt (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 18:28
    ชอบที่สุดเอามารวมกับแวมไพร์ไนท์แล้วสุดยอดเลยฮะ
    #4,269
    0
  6. #3019 Bark_mnr (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:29
    ซื่อหรือโง่ว่ะเนี่ยย 55555555555 //เลิกคิ้วมอง
    #3,019
    0
  7. #2858 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:42
    พอคิดสภาพไทกะหน้าโง่ๆ ไม่สนใจกลุ่มอิทธิพลแล้วขำอ่ะ

    คือคุโรโกะจะได้หม่ำเจ้าเสือเป็นรายแรกเลย

    จะตามตอนต่อไป ๕๕ ชอบบบ
    #2,858
    0
  8. #2392 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 22:12
    ทำไมบากะถึงซื่อบือได้ขนาดนี้กันนนนนนนน//ทึงหัวตัวเอง
    #2,392
    0
  9. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 15:36
    อะไรจะ.....ขนาดนั้น ห้ะ!...ไทกะจัง //สนุกมากเลย
    #2,148
    0
  10. #2145 bell jung za kung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 13:05
    ใครก็ได้ไปบอกหนู๋งามิทีว่า หายนะกำลังจะมาาาาาาาา ไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยน้าาาาาา
    #2,145
    0
  11. #2144 Akachi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 10:39
    กระเพระาหลุมจริงคากามิจิ
    #2,144
    0
  12. #2142 thairnee1234 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 19:43
    จะรอนะคะ ไรท์ก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
    #2,142
    0
  13. #2141 อุจิวะ นารุ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 15:29
    คากามินโมเอร้รรรรรรรรร  ฮือๆ//จิกหมอน
    ทำไมรุ่นคิเซกิแลทรงเสน่ห์ เอ๊ย! ทรงอำนาจขนาดเน้นนนนนนนนน

    #2,141
    0
  14. #2140 อมยิ้มอันใหญ่ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 14:01
    ฮาเร็มเสือน้อย ในท้องเธอทีที่บดอาหารอยู่ใช่ไหม กินไม่สนใจใคร โดนจ้องจะจับกินอยู่แล้วหนูระวังหน่อยซิค่ะ
    #2,140
    0
  15. #2139 ยูซ่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 07:00
    ไทกะนี่หนูไปหิวมาจากไหน จะโดนเค้าจับกินอยู่แล้ว กระเพาะหลุมกำจิงๆๆ จะรอนะคะ น่าติดตาม
    #2,139
    0
  16. #2138 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 06:56
    ความคิดของพระเอกแต่ละคนนี่ชั่วร้ายมาก รู้สึกสงสารไทกะขึ้นมา...ส่วนไทกะนี่คือหนูไม่สนใจอะไรทั้งนั้นจะกินอย่า งเดียวใช่มั้ยลูก ประมาณว่ากินไว้ก่อนพ่อสอนไว้ - -;
    #2,138
    0
  17. #2137 ก.กอล์ฟกุ๊กกิ๊กกกกก (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 00:06
    อ๊ากกกกก มาอ่านแล้วนะๆๆๆๆๆ ไม่เข้ามานาน 3 ตอนรวด ติดตามนะค่ะ แนวนี้ชอบมากอะ SMๆๆๆๆๆ 5555 มีการจัดคิวด้วย คุโรโกะอย่าแกล้งเสือน้อยหนักมือเกินไปหละ ยังมีคิวอีกยาววววววว เด๋วเสือน้อยไม่ไหวววว 55555 เสือน้อยยังกะเพาะหลุมดำเหมือนเดิมเลยนะ ซื่อจิงๆๆ มาเรียนเพราะโดนถีบส่งมา 5555 โถ้ๆๆแล้วยังมีแบบ ร.รไฮโซไม่จ่ายค่าไฟ ไม่คิดไรมากเลยจิงๆ

    ปล.ไรดูแลสุขภาพด้วยนะ พักผ่อนเยอะๆๆ ตามที่หมอสั่งนะ สู้ๆเป็นกำลังใจให้เสมอ จะติดตามอ่านต่อไปเรื่อยๆๆเลย
    #2,137
    0
  18. #2136 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 22:12
    มาวันแรกก็งานเข้าซะแล้ว คากามิจัง 555++. สนุกม๊ากมาก
    #2,136
    0
  19. #2135 สาวกชาว y (yaoi) ^w^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 20:19
    เปิดเรื่องมาก็หนุกแล้ว มาต่อไวๆนะฮะ(รักษาสุขภาพด้วยนะฮะไรต์^^)
    #2,135
    0
  20. #2134 katima44katima (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 20:00
    ไรค้าน้ารักมากเเค่ตอนที่1สนุกมากค่ะ
    #2,134
    0
  21. #2133 Noeynoeyye (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 14:56
    กริ๊ดดดดดดดดด เรื่องนี้ก็น่าติดตาม เรื่องต่อไปก็รอชมใจจดใจจ่อ อ้ากกกก ไรท์ตะแต่งฟ้าไฟแล้วเย้ยยยย /ชูป้ายฟ้าไฟ /ไรท์รักษาสุขภาพด้วยน้าค้า????
    #2,133
    0
  22. #2131 Fahmai (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 08:05
    น่ารักกกกกกกก 
    #2,131
    0
  23. #2130 คิมดงจุน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 08:03
    ตื่นเต้นมากก ไทกะนี่ช่าง...โอ๊ย55555
    #2,130
    0
  24. #2129 nuschaly zeku (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 07:47
    อ่านเรื่องนี้รู้สึกตื่นเต้นสุดๆอ่า>.<ไทกะจะโดนรุมโทรมเอ้ย!!โดนรุมกินเลือดหมดตัวแน่งานนี้~ส่วน6หนุ่มยังไงก้อเบาๆมือกันหน่อยน้า5555
    #2,129
    0
  25. #2126 thairnee1234 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 06:26
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มีNC ไหวอ่ะคะไรท์ ขอเอาไว้ก่อน Thairnee1234@gmail.com
    #2,126
    0