fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 34 : Long fic : Akakaga...ひかり...CH.7 ทรมาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    14 พ.ย. 58



Cr.AkaKaga serine 

kuroko no basket

Title : Red Light

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)


 

      “กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ?” น้ำเสียงนุ่มๆของร่างขาวเปลือยเปล่าล้อแสงไฟอ่อนๆจากเชนตาเรียคริสตัลในห้องทำให้ร่างแกร่งเลิกคิ้วนิดๆก่อนจะทำแววตาสงสัย ท่าทางน่าขันจนมือขาวแตะแก้มสีเข้มเบาๆ

“ฉันแค่สงสัย...”

“เรื่อง?...”

“อาคาชิ...กับคากามิ...”

ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงนิดๆก่อนจะยิ้มน้อยๆ ชะโงกหน้าหอมแก้มร่างสูงกว่าเบาๆ “ผมคิดว่าผมรู้นะ”

“หืม?”

“อาคาชิคุง...คง...ตกหลุมรักล่ะมั้งครับ...” ก็แสงสว่างของเซย์รินน่ะ...งดงามจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้หลงใหล “คุณเองก็...”

“เฮ้ยๆอย่าบอกนะ...นี่คิดว่าฉันชอบเจ้าบ้าคากามิเรอะ เท็ตสึ!!” คุโรโกะยิ้มแหยๆ พอเห็นดวงตาเสือดำวาววับ

“กะ...ก็...พวกคุณเข้ากันได้ดี มีแค่คากามิคุงเท่านั้นที่เป็นคู่แข่งของอาโอมิเนะคุง เวลาอยู่ด้วยกันคุณก็ยิ้มมากกว่าปกติ”

“เฮอะ! ก็เหมือนตอนนายอยู่กับอาคาชิ...ฉันนี่คนนอก!” กอดเอวบางแน่นอย่างงอนๆ คุโรโกะยิ้ม

เราต่างก็...ไม่เข้าใจกัน

แต่ช่องว่างเหล่านั้นกลับเติมเต็มได้แค่...

หันหน้าเข้าหากัน

“กับไอ้บ้านั่นน่ะ...เอ็นดู...มากกว่ามั้ง” ใช่...ตอนแรกอาโอมิเนะก็คิดว่าตัวเองอาจชอบคากามิเหมือนกัน คู่แข่งที่เขายอมรับ แสงสว่างที่แท้จริง แต่...ความรู้สึกผูกพันเอ็นดูมันมีมากกว่าที่จะคิดเป็นอย่างอื่น

“เหมือนน้องชายเหรอครับ?”

“ก็...นะ”

“งั้นอาคาชิคุงก็เหมือนพี่ชายผมเหมือนกัน”

“เหอะๆ...หมอนั่นชอบนาย อย่าบอกว่าดูไม่ออก สังเกตคนอื่นเก่งนี่นา”

“พอจะรู้ล่ะครับ...แต่ผม...ชอบอาโอมิเนะคุง อ๊ะ! เดี๋ยวสิครับ!” ห้ามคนผิวเข้มที่กำลังหอมแก้มเขาฟอดๆๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

“หึๆ แฟนฉันน่ารักว่ะ แล้วทำไมคิดว่าอาคาชิไปหลงรักเจ้าบ้าคากามิได้ล่ะ เห็นเจอหน้ากันนี่แทบจะกัดกัน”

“อาคาชิคุงหึงนะครับ...ตอนคุณแย่งอาหารจากคากามิคุงน่ะ”

“อ้อ...อันนั้นฉันรู้สึกได้ บรรยากาศราวกับจะฆ่ากัน”

“แถมเมื่อวานก็หงุดหงิดทั้งวันด้วยครับที่ไม่เห็นคากามิคุง”

“อาคาชิชอบคากามิเหรอ...อืม...”

“ถ้าสงสัยไปหากันไหมล่ะครับ...คากามิคุงคงอยู่ที่บ้านอาคาชิคุง”

“ทำไมเจ้าบ้านั่นไปอยู่บ้านอาคาชิล่ะ”

“ผมถามคากามิคุงก็ไม่ยอมตอบ”

“งั้น...ไปอาบน้ำเถอะ” คนตัวสูงกว่ายืนขึ้นก่อนจะร้อนร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขน ผิวขาวเปลือยเปล่าสัมผัสกับผิวสีเข้ม

“แค่อาบอย่างเดียวนะครับ” คุโรโกะแก้มร้อนฉ่า มองดวงตาสีน้ำเงินวิบวับของเสือดำอย่างไม่ไว้ใจ

“หึๆ...จะอาบให้สะอาดทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ”

 

      “อาการไทกะเป็นยังไงบ้าง?” เสียงทุ้มถามอย่างเคร่งเครียด เมื่อคุณหมอประจำตระกูลฉีดยาให้ร่างที่สลบไม่ฟื้นมาหลายชั่วโมง เสื้อผ้าเปื้อนเลือกถูกเปลี่ยนใหม่ โซ่สีขาวปลดออกไปจากข้อเท้าเพราะอาการฟกช้ำ ใบหน้าซีดเซียวไม่มีแรง

ไม่เหมือนแสงสว่างที่เคยเจิดจ้าอยู่เสมอ...

“ผมทำแผลให้เรียบร้อยแล้วครับนายน้อย ร่างกายคุณคากามิอ่อนเพลียมาก พักผ่อนไม่เพียงพอ เครียดสะสม ผมให้ยาสลบอ่อนๆไปแล้ว ตื่นมาคงจะดีขึ้น...”

“ดี...” อาคาชิถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ชอบเลยที่เห็นไทกะเป็นแบบนี้...ถึงจะเพราะตัวเองก็เถอะ

“นายน้อย...” หมอชราที่ทำงานกับตระกูลอาคาชิมานานเอ่ยขึ้นเบาๆ เขาเป็นหมอ ทำไมจะไม่รู้ว่าสภาพร่างกายแบบนี้ถูกทำอะไรมา ถึงจะไม่เคยรู้จัก แต่แค่ได้ยินคนในบ้านพูดถึงก็รู้ว่า...

เด็กคนนี้เป็นเด็กดี...

นายน้อยไม่ควรทำแบบนี้

“อย่าทำร้ายเด็กคนนี้ไปมากกว่านี้เลยนะครับ...”

 กึก

มือแกร่งกำแน่น “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับลุงครับ” อาคาชิตวัดเสียงห้วน

“ผมเห็นนายน้อยมาตั้งแต่ยังเล็ก คุณเป็นคนเก่ง ฉลาด รอบคอบและสุขุมเสมอ ทำอะไรมักมีเหตุผล ทำไมคราวนี้ถึงได้ทำอย่างนี้...”

“พอเถอะครับ...ผมให้คนไปส่ง ขอบคุณที่มา” อาคาชิตัดบท ลุกขึ้นกดดันกรายๆ จนหมอชราถอนหายใจ

“สภาพจิตใจเด็กคนนี้ย่ำแย่มาก อย่าทำร้ายเขาอีกนะครับ...” มือเหี่ยวย่นเก็บเครื่องมือการแพทย์ใส่กระเป๋า “อีกอย่าง...อาการทางกายทุกอย่างจะปกติ ยกเว้น...ข้อเท้าซ้าย”

“ครับ?”

“เนื่องจากได้รับการกระทบกระเทือนและเสียดสีมาก อย่าให้ใช้แรงหรืออะไรก็ตามที่เป็นภาระต่อข้อเท้านะครับ”

ดวงตาสีแดงเบิกขึ้นนิดๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “เล่นกีฬาล่ะครับ...บาสฯ”

“ไม่ได้ใหญ่ครับนายน้อย...หากทำอย่างนั้น...อาจจะเรื้อรังจนถึงขั้นเดินไม่ได้...ผมหวังว่านายน้อยจะเข้าใจ ขอตัวก่อนนะครับ” หมอชราตบไหล่เด็กน้อยที่เขาเห็นเหมือนลูกเหมือนหลาน ยามนี้ร่างกายที่มักพึ่งพ่าย ตั้งตรงเสมอนั้นห่อลง ดวงตาคมกล้าที่มักเปล่งประกายคมกริบ ดูไร้แวว อาคาชิทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงที่มีใครบางคนหลับอยู่ มือแกร่งลูบใบหน้าหลับใหลเบาๆ

ไทกะ...อาจจะเล่นบาสไม่ได้...เพราะเขา

คนที่รักบาสฯยิ่งกว่าอะไรอย่างไทกะ...หากรู้เรื่องนี้ขึ้นมาไม่รู้ว่าจะคิดมากอีกแค่ไหน...

“เพราะผม...ไทกะถึงต้องเป็นแบบนี้...”

คิดว่าเป็นแค่หมากบนกระดาน จึงทำร้ายอย่างไม่ลังเล

แต่ยิ่งใกล้กันยิ่งถูกสะกดสายตาไม่ให้ละไปไหน

กลับตกหลุมรักอย่างจัง

และ...ทำร้ายคนที่รักด้วยสองมือ...

“บางที...ผมอาจจะเลวที่สุดก็ได้...”

 

“นายน้อยค่ะ...เอ่อ...มีคนมาหาค่ะ” สาวชุดเมดที่ถูกคนอื่นๆโบ้ยให้ขึ้นมารายงานกับนายน้อยสั่นกึกๆ เนื่องจากบรรยากาศอึมครึมรอบๆตัวผู้เป็นใหญ่ของบ้าน

นายน้อยนั่งอยู่ในห้องนี้ทั้งวันทั้งคืน...ไม่ขยับไปไหน

ไม่กิน ไม่ดื่ม แม้จะมีคนยกอาหารมาวางไว้มันก็ถูกปล่อยทิ้งจนชืด ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิท มีเพียงดวงตาสีแดงคมกล้าที่ไร้แววอย่างที่เคย

“ผมไม่ต้องการพบใคร” เขาอยากนั่งอยู่ตรงนี้...ข้างๆไทกะ ถึงรู้ว่าทำแบบนี้อีกฝ่ายก็ไม่ยอมฟื้นมาเพราะฤทธิ์ยาและความอ่อนเพลียของร่างกาย

“เฮ้ยๆ...ออกปากไล่กันแบบนี้คนมาหาก็เสียใจแย่สิว่ะ” เสียงทุ้มคุ้นเคยทำให้อาคาชิขมวดคิ้ว ส่วนสาวน้อยชุดเมดกำลังจะอ้าปากว่าแขกที่ขึ้นมาห้องส่วนตัวของนายน้อยโดยไม่รับอนุญาตก็ต้องหยุด เมื่อดวงตาคมนั้นหันมามองเป็นเชิงให้ออกไป

“มีอะไร...ไดกิ?” อาโอมิเนะไดกิกำลังยืนทำสีหน้ายียวนกวนโมโห อาคาชิไม่ค่อยชอบนิสัยของอาโอมิเนะเท่าไหร่นัก และไม่ชอบอีกฝ่ายมากๆที่เป็นเจ้าของหัวใจของเท็ตสึยะ...แต่ตอนนี้บอกได้ว่า...

เขาเกลียดเลยล่ะ

คนที่ไทกะยิ้มให้อย่างกว้างขวาง แสงสว่างที่อยู่ข้างๆคนของเขา...

“มองฉันอย่างกับจะฆ่า...” อาโอมิเนะว่า ยักไหล่เบาๆ

สงสัยจะจริงแฮะ...เจ้าอาคาชิมันเหม็นขี้หน้าเขาเพราะเรื่องเจ้าบากะแน่ๆ กับเท็ตสึหมอนี่ยังไม่เป็นขนาดนี้เลย

“ทำไมคากามิคุงถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ครับ...” เสียงเย็นๆจากร่างเล็กข้างเกตียงทำให้อาคาชิตวัดมอง

“เท็ตสึยะ...”

“ตอบครับ...” ตาสีฟ้ามองคู่หูคนสำคัญที่ยาวนี้หลับใหลบนเตียงสีขาว ข้อมือและข้อเท้ามีผ้าพันแผล แถมตามผิวที่โผล่พ้นเนื้อผ้ามาก็มีแต่รอยช้ำ...ถึงคากามิคุงจะเป็นพวกหาเรื่องเจ็บตัวบ่อยๆ แต่นี่มัน...

“เฮ้ย!” อาโอมิเนะก้าวพรวดมาประชิดเตียงทันที มือสีแทนแตะมือเรียวเบาๆราวกลัวจะเจ็บ แต่ต้องถูกปัดโดยเจ้าของห้อง

“ช่วยอย่าแตะต้องคนของผมไดกิ!” อาคาชิว่าเสียงเย็น

“คนของนาย? เจ้าบ้านี่ไปเป็นคนของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ” ยียวนไม่เลิก

“ไทกะเป็นของผม นั่นเป็นความจริง...พวกนายสองคนมีธุระอะไร?” ตาคมไล่กรายๆ ชนิดที่อาโอมิเนะเลิกคิ้วนิดๆ

 ปกติอาคาชิใจดีกับเท็ตสึมันจะตาย...นี่ไล่กันซึ่งๆหน้า...ตัดบทให้รู้ว่าไม่อยากตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น

“ผมเป็นห่วงคากามิคุงน่ะครับ...”

“ไทกะสบายดีแค่พักผ่อนไม่พอ”

“แล้วแผล...”

“ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลไทกะเอง” อาคาชิกดเสียงให้ต่ำลงอีก

ให้ฉันจัดการไหม? เสียงในหัวของเขาว่า พร้อมๆกับที่ดวงตาข้างหนึ่งกลายเป็นสีส้มอ่อนและบรรยากาศที่หนาวยะเยือกจนสองหนุ่มขนลุก

“ไง...ไม่เจอกันนาน” รอยยิ้มแสยะตรงมุมปาก และดวงตาสองสีตวัดมอง

“เอ่อ...”

 อาคาชิอีกคน...

“งั้นพวกผมกลับก่อนก็ได้ครับ” คุโรโกะยอมถอย...แค่วันนี้

เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคู่หูตัวเอง ไม่เชื่อสักนิดที่อาคาชิคุงพูดมาก!

“ไม่ส่งล่ะ” เสียงเย็นว่า อาโอมิเนะจับมือเรียวของคนรักไว้ก่อนจะพาเดินออกไปจากห้อง ดวงตาสีน้ำเงินมองร่างที่ไม่สนใจพวกเขาแต่กลับนั่งลงข้างเตียงที่มีคากามินอนอยู่ ลูบเส้นผมของคนหลับอย่างอ่อนโยน บรรยากาศเย็นชาน่าขนลุกจางหายไป เขายกยิ้มน้อยๆ

อาคาชิ...รักเจ้าคากามิ...มาก

นั่นเป็นความจริงที่เขาสัมผัสได้...

 

ดวงตาสีแดงเรียวสวยที่มักเจิดจ้าอยู่เสมอนั้นไร้ประกาย ร่างกายที่ฟื้นจากการสลบได้มาสองวันแล้วแต่ยังไม่ยอมลุกออกจาเตียงไปไหน นอกจากเข้าห้องน้ำ ไม่กินอาหารหรืออะไรทั้งสิ้น ต่อให้ใครจะพูดด้วยแค่ไหนเจ้าตัวก็ไม่สนใจ ทำเพียงกอดเข่าและเหม่อมมองออกไปด้านนอกเท่านั้น คากามิอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง...ตอนคุณหมอคนนั้นกำลังจะไปเขาได้ยิน...แม้จะเลือนราง เพราะฤทธิ์ยา...แต่...

เขาอาจจะไม่ได้เล่นบาสฯอีก...บาสเกตบอลที่รักและทุ่มเททุกอย่าง

อาจจะ...ไม่ได้สัมผัสอีก

ถ้าเป็นแบบนั้น...สู้อยู่อย่างนี้ดีกว่า...ในโลกความฝันที่ไม่ต้องรับกับเรื่องโหดร้าย ไม่มีคนใจร้ายคนนั้น ถึงหัวใจจะสั่นไหวกับน้ำเสียงทุ้มเจือความเจ็บปวดที่ได้ยิน...แต่การกระทำของอีกคนก็บอกให้เขารับรู้...จารให้เขาจำว่า... คากามิไม่ได้สำคัญอะไรเลย

บางทีผมอาจจะเลวที่สุด...

“ไทกะ...อย่าเป็นแบบนี้เลยครับ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของร่างแกร่งที่มักจะมานั่งข้างเตียงเสมอว่า มือแกร่งยกแตะแก้มเนียนซูบผอมเพราะไม่ยอมกินอะไรมาสองวันแล้ว อาคาชิให้หมอมาดูแต่ละคนก็บอกว่าเกิดจากการหลีกหนีเรื่องที่เจ็บปวดและขังตัวเองเอาไว้ในห้วงความคิด

หากขืนเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย...ไทกะอาจจะต้องเป็นเจ้าชายนิทรา

“ผมไม่ได้หวังให้ไทกะทรมานตัวเองแบบนี้...”

และยิ่งกว่านั้น...ทรมานหัวใจเขา

ดวงตาสีเรียวสวยคู่งามนั้นไร้แววจนอาคาชิยิ้มขื่น มือแกร่งสอดนิ้วเข้าไปประสานกับนิ้วซูบผอม เขาจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน อยู่ข้างๆหมากที่เคยคิดว่าไม่สำคัญ แต่บัดนี้รับรู้เลยว่า...

ใครที่มีอิทธิพลต่อหัวใจเขาที่สุด

เคยคิดอยากทำร้ายคนตรงหน้า อยากให้สยบแก่เขา แต่การเห็นไทกะเป็นแบบนี้กลับ...

ฆ่าเขาทั้งเป็น

“กลับมาเถอะครับไทกะของผม...” อาคาชิจรดหน้าผากตัวเองกับหน้าผากมน ร่างแกร่งเล่าเรื่องราวต่างๆให้คนบนเตียงฟังมากมาย ทั้งเรื่องของเขา การเจอกันกับคากามิ ถึงแม้จะไม่ปฏิกิริยาตอบสนองแต่อาคาชิก็ยังพูดอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับไปไหน นั่งกุมมือคากามิและพูดคุยอยู่แบบนั้น จนคนในบ้านที่แวะเวียนเข้ามาดูได้แต่น้ำตาซึม พวกเขาไม่เคยเห็นนายน้อยแบบนี้มาก่อน

อ่อนแอ...สิ้นหวัง...โทษตัวเอง

นายน้อยแทบจะไม่ได้นอนเลยในแต่ละวัน ไหนจะงานที่ต้องรับผิดชอบ การเรียน จากเกียวโตมาโตเกียวไม่ใช่ใกล้ๆ แต่นายน้อยก็ไปกลับทุกวัน เพื่อที่จะสามารถมาอยู่เป็นเพื่อนคุณคากามิได้ พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครชอบบรรยากาศแบบนี้ พวกเขาคิดถึงเสียงทะเลาะโวยวาย เสียงเจื้อยแจ้วเย้าแหย่ที่ทำให้คฤหาสน์หลังงามนี่น่าอยู่มากกว่า

 การที่คุณคากามิเป็นแบบนี้...ราวกับกำลังฆ่านายน้อยลงอย่างช้าๆ

 

“นายน้อย...พักสักหน่อยไม่ดีกว่าเหรอครับ?”

“ผมไม่เป็นไร คุณลุงมาดูอาการไทกะว่าอย่างไรบ้าง”

“อาการดีขึ้นมากครับ”

“ดี...ให้คนเตรียมอาหารอ่อนๆไว้ เดี๋ยวสักพักผมจะลงมาเอา” คนฟังได้แต่ทำตามคำสั่งแม้จะไม่เห็นด้วย นายน้อยโหมทำงานหนักจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

เพื่อที่จะมีเวลากลับมาบ้านหลังนี้เร็วขึ้น...ไปยังห้องของตัวเองที่มีใครบางคนยึดที่บนเตียงกว้างไว้

“ไทกะ...ผมกลับมาแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ มือแกร่งลูบแล้วที่ซูบผอมแต่พอจะดูดีกว่าคราวก่อนอยู่มาก เพราะเขาพยามแทบจะทุกวิถีทางที่ให้คนๆนี้ยอมกินอะไรบ้าง แม้ยังไร้การพูดคุยจากคนตรงหน้าก็ตาม ดวงตาสีแดงไร้แววอย่างกับเขาไม่มีตัวตนมองมาจนหัวใจแกร่งกล้านั้นปวดร้าวทุกครั้ง อาคาชิไม่ปฏิเสธว่าเขาคิดถึงเสียงเจื้อยแจ้วที่ทำให้บ้านหลังนี้สดใสแค่ไหน...คิดถึงจนแทบบ้า

 นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนอย่างเขา อาคาชิ เซย์จูโร่ ได้ลิ้มรสกับคำว่า ทรมานเจียนตาย

ไทกะไม่ได้หนีหาย ยังคงอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆกัน ในกรงที่เขาสร้างขึ้น แต่...ไม่ใช่ตัวตนของไทกะ เหมือนร่างที่ไร้ชีวิต ไร้จิตวิญญาณ และแบบนี้ยิ่งกว่าการหนีหายไปจากเขาเสียอีก...

มันเจ็บปวดยิ่งกว่า

ทรมานยิ่งกว่า

มองเห็น ได้พูดคุย ได้สัมผัส

แต่ไม่อาจเอื้อมมือคว้าหัวใจนั้นได้...

“วันนี้ผมทะเลาะกับพวกเท็ตสึยะแล้วก็ไดกิอีกแล้ว” อาคาชิเล่า สองคนนั้นแทบจะเปิดสงครามกับเขาเพื่อมาเยี่ยมไทกะให้ได้ แถมผู้คนอีกมากมายที่พอรู้ว่าเสือแดงแห่งเซย์รินป่วยก็พยามหาทางมาเยี่ยม จนบางทีอาคาชิก็อยากสั่งยิงทิ้งให้จบๆไปจะได้ไม่ก่อความรำคาญให้ชีวิตเขา

ถึงลุงหมอจะบอกว่าให้ไทกะเจอคนอื่นบ้างก็ดี แต่...เขายอมรับว่าเห็นแก่ตัว เขากลัว...กลัวการไม่ได้เห็นคนๆนี้อีก

“ที่ไทกะไม่ยอมกลับมานี่เพราะเกลียดผมมากแน่ๆ...” ริมฝีปากซีดของคนไม่ได้พักผ่อนยิ้มเหยียด

“จะเกลียดผมเท่าไหร่ก็ได้ จะว่ากันยังไงก็ยอม...แค่กลับมาหาผมก็พอ...”

กลับมามอบรอยยิ้ม มาเป็นแสงสว่างให้เขา

“ชีวิตที่ไม่มีไทกะ...ผมเหงาจะบ้าอยู่แล้ว” เสียงทุ้มที่มั่นคงหนักแน่นเสมอนั่นสั่นพร่า มือแกร่งกอบกุมมือเรียวแน่นโดยที่เจ้าของมือไร้ปฏิกิริยาใดๆทั้งสิ้น สัมผัสอุ่นๆย้ำเตือนให้กัปตันปีศาจใจชื้นว่าคนของเขายังมีชีวิต...

เขาแค่...ต้องรอ

และไม่รู้เมื่อไหร่...

อาคาชิไม่เคยโทษคนตรงหน้า...หากเขาโดนแบบเดียวกัน หนีไปไหนก็ไม่ได้ ถูกพันธนาการเอาไว้ บางที...การหลบหนีความเจ็บปวดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“ผมคิดว่าตัวเองฉลาดมาตลอด...”

ครั้งนี้ล่ะที่เพิ่งรู้ว่าเอง โง่เง่าแค่ไหน

“วางแผนทุกอย่าง...ทำร้ายไทกะทุกทาง...แล้วยังมาเอาแต่ใจเรียกร้องให้ไทกะกลับมาอีก แต่...ได้โปรดเถอะครับ...ไทกะ...” ดวงตาสีแดงคมกริบนั้นคลอด้วยน้ำใส ก่อนจะค่อยๆหยดลงอย่างแช่มช้าบนมือที่ของทั้งคู่ที่กอบกุมกันอยู่

“ผมทั้งภาวนา ทั้งขอร้อง...ทั้งอ้อนวอน...กลับมาหาผมเถอะ...”

ได้โปรด...กลับมา

แม้ไร้เสียงสะอื้น...แต่หยดน้ำตาจากคนที่ในชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะหลั่งมันเพื่อใครนอกจากแม่ที่จากไปทำให้เหล่าคนรับใช้ที่มักมาเฝ้ามองถึงกับร้องไห้ตาม อาคาชิกระพริบตา นำข้อมือที่กอบกุมไว้จนชื้นเหงื่อวางบนเตียง ลุกขึ้นประคองร่างโปร่งให้นอนบนเตียงกว้าง นำผ้าห่มคลุ่มให้

“ผมจะไปเตรียมอาหารอ่อนให้ไทกะ พักสักนิดนะครับ...” อาคาชิยิ้มจุมพิตที่หน้าผากมนหนัก แช่ค้างไว้อย่างนั้นสักพัก ก่อนจะยิ้มบางๆ จังหวะที่เขากำลังจะหันหลังความอ่อนเพลียพลันจู่โจมจนร่างแกร่งเซ เล่นเอาคนอื่นๆในบ้านต่างวิ่งกรูกันเข้ามาทันที

“ผมไม่เป็นอะไรครับ...ไปทำงานเถอะ” โบกมือบอก แต่ไม่ค่อยมีใครเชื่อนัก ตาคมดุๆจึงมองกราดไปทั่ว เมื่อคนอื่นๆหายไปหมดแล้วอาคาชิก็ถอนหายใจ

ทำไมเขาจะไม่รู้...

ทนอีกนิด เซย์จูโร่...

“เดี๋ยวผมกลับมานะครับ” ร่างแกร่งเดินออกไปจากห้องเขาจึงไม่สังเกตเห็นดวงตาเรียวสวยสีแดงที่กลับมามีประกายแวววับ มือเรียวที่ขยับและกอบกุมเข้าหากัน ความเปียกชื้นและสัมผัสร้อนผ่าวบนหลังมือนั้นยังตราตรึงอยู่ไม่หาย...

น้ำตา...ของจักรพรรดิ

ก่อนเสียงแหบจะเอ่ยเบาๆ

“อาคาชิ...”   


..................................................100%...........................................................

 

“นายน้อย...ไปพักเถอะนะค่ะ” เดี๋ยวพวกเรายกขึ้นไปเอง เหล่าคนในบ้านพยามค้าน เมื่อใบหน้าเจ้านายซีดเผือด ดวงตาคมนั้นอ่อนระโหย เมื่อครู่ก็เพิ่งทำเศษกระเบื้องบาดมือไป แถมเจ้าตัวยังไม่คิดจะสนใจแผลและรอยเลือดแดงๆนั่นเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไร...ไปทำงานเถอะ” เสียงทุ้มบอก ยกโจ๊กหอมกรุ่นเดินขึ้นบันได ทิ้งให้เหล่าคนมองส่ายหน้าอย่างไม่อาจขัดคำสั่งได้

นายน้อยกำลังทรมานตัวเอง...

“ไทกะ...ทานข้าวก่อนนะครับ” อาคาชิประคองคนที่ลืมตามองเขาอยู่ให้พิงพนักเตียง ก่อนจะเอาชามข้าวร้อนๆมาวางไว้บนตัก มือแกร่งยกช้อนขึ้นจ่อที่ปากตัวเอง เป่าไล่ความร้อน รอยเลือดเปื้อนช้อนสีขาวจนเห็นชัด คิ้วเรียวของคนป่วยขมวดเข้าหากัน และอาจจะเพราะร่างกายล้าเต็มทีคนที่มีประสาทสัมผัสไวแบบอาคาชิจึงไม่ทันสังเกต

“ทานสักหน่อยครับ...” ยื่นช้อนไปตรงหน้า แต่อีกคนยังนั่งเฉย อาคาชิถอนหายใจเบาๆ “ไทกะ...ทานเถอะนะครับ ผมขอร้อง”

ยิ่งเห็นคนตรงหน้าทรมานแค่ไหน...

ก็ราวกับกำลังฆ่าเขาลงช้าๆ

 คากามิอ้าปากออกช้าๆ รับโจ๊กอุ่นๆเข้าปากแต่โดยดี ดวงตาคู่สวยมองคนที่กำลังยิ้มยินดี ความรู้สึกในอกตีกันมั่วไปหมด

“เก่งมากครับ...อีกคำนะ” มือแกร่งสั่นน้อยๆ เพราะเรี่ยวแรงกำลังจะหายไป ความปวดหัวแล่นปราดจนอาคาชิได้แต่กัดฟันอดทน ป้อนข้าวให้คนตรงหน้าเรื่อยๆ ปากก็พยามเล่าเหตุการณ์ต่างๆทั้งเรื่องราวของตัวเขาและเรื่องราวของคากามิ

“สุดท้าย...แล้ว...ครับ” เสียงทุ้มเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ตาคมนั้นกำลังพร่ามัว มือแกร่งไหวอย่างรุนแรง

เพล้ง!! เพล้ง!!

ก่อนที่ทั้งช้อนทั้งจานจะหล่นลงพื้น พร้อมร่างของอาคาชิที่แทบจะฟุบลงไปทับเศษกระเบื้องที่บาด หากไม่ใช่เพราะมือเรียวของใครบางคนเอื้อมคว้าไว้ได้ทัน...

คากามิมองคนอ่อนแรงตรงหน้าด้วยแววตาหลากหลาย ต้องบอกว่าเขารู้สึกตัวตั้งแต่ตอนนั้น...ตอนที่สัมผัสได้ถึงน้ำตาของอาคาชิ ความเจ็บปวดทรมานที่สัมผัสได้ผ่านหยาดน้ำตานั่นปลุกเขาให้ตื่นจากความฝัน...

อาคาชิไม่เคยร้องไห้...คนที่แข็งแกร่งโหดร้ายยิ่งกว่าปีศาจคนนี้ไม่เคยหลั่งน้ำตา และตลอดเวลา...คากามิก็ได้ยินเสียงทุ้มๆที่พร่ำคุยกับเขาแม้จะไม่ได้คำตอบหรือการตอบโต้กลับไป

เสียงที่เว้าวอนให้เขากลับมา...

แม้จะถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ...แต่เขาไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักเป็นแบบนี้เช่นกัน...ขณะที่เขากำลังทรมานตัวเอง อาคาชิก็ทรมาน...

“ฮึก...นายมันบ้า”

ทำร้ายกันตั้งมากมาย แต่ฉันก็ยัง...รักนายขนาดนี้

“คะ...คุณคากามิ!!” สาวใช้ที่ได้ยินเสียงวิ่งพรวดมาทันที เห็นคนซึ่งเคยป่วยประคองร่างนายน้อยไว้ก็ต้องอุทานอย่างดีใจ

“คุณคากามิกลับมาแล้ว!! นะ...นายน้อยเป็นอะไรค่ะ!

“ช่วย..ประคองที” คากามิก้าวลงจากเตียง ความเวียนหัวพุ่งวูบเพราะร่างกายไม่ได้ขยับเขยื้อนมานาน จนเขาแทบเซ แต่สามารถทรงตัวได้ ก่อนจะช่วยกันประคองอาคาชิให้นอนลงบนเตียงแทน ว่าแล้วว่านายน้อยต้องสลบไป สาวใช้บ่นพึมพำ

“นายน้อยดื้อ เอาแต่ใจ ไม่ได้พักผ่อนมาเกือบๆอาทิตย์ แถมยังโหมทำงานหนักเพื่อที่จะกลับมาดูแลคุณคากามิอีก ข้าวปลาก็ไม่ยอมทาน มาถึงก็ตรงดิ่งมาห้องนี้ทันที...พวกเราพากันเป็นห่วงแค่ไหนก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้เลยค่ะ” คากามิที่กำลังสะบัดผ้าห่มให้อาคาชิชะงัก ถอนหายใจเบาๆกับคำพูดที่ได้ยิน และความใจอ่อนของตัวเอง หัวใจไม่รักดีกลับดีใจที่รู้ว่าปีศาจตรงหน้าห่วงใยเขาจนไม่ดูแลตัวเอง...

“ไทกะ...” เสียงทุ้มละเมอเรียก อุณหภูมิร่างกายของอาคาชิพุ่งสูงจนคากามิเองยังตกใจ ยกมือแตะใบหน้าซีดๆก็พบว่าร้อนจัด

“เอาน้ำแข็งมาให้หน่อยนะครับ...รบกวนโทรตามหมอให้ผมด้วย” สั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งกุมมือแกร่งแล้วบีบเบาๆ

“ผมขอโทษ...” คนป่วยยังละเมอต่อไปเรื่อยๆ “กลับมา...” คากามิบีบมือที่เคยทำร้ายเขาอย่าไม่ปราณีแน่น น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาเรียว

เราสองคนต่างก็ทำร้ายซึ่งกันและกัน...

 “ฉันอยู่ตรงนี้...” เสียงนุ่มกระซิบเบาๆ และราวกับมีเวทมนต์...คนที่กระสับกระส่ายเพราะพิษไข้นั้นหยุดดิ้นอย่างชะงัก ร่างพลันหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เรียวปากสีซีดยกยิ้มราวกับ...

กำลังอยู่ในห้วงฝันอันแสนสุข

ฉันอยู่ตรงนี้...

เสียงกระซิบเบาๆดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น เสียงที่แสนจะคุ้นเคยและเขาอยากฟัง...

“ไทกะ!” ร่างแกร่งลุกพรวดพร้อมความเวียนหัวที่ตรงเข้าจู่โจม คนเป็นหมอซึ่งกำลังจัดยาอยู่ถอนหายใจเบาๆ

“นายน้อย...อย่าลุกขึ้นมาแบบนั้น เดี๋ยวจะล้มป่วยกว่าเดิมนะครับ”

“ลุง...ทำไมผมมานอนตรงนี้ แล้วไทกะล่ะ!!” อาคาชิสะบัดผ้าห่ม ทำท่าจะลุกขึ้น หากใช่เพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวย

ทำไมเขาไม่เห็นไทกะ! อีกคนไปไหน!

“คุณคากามิฟื้นแล้ว...” อาคาชิชะงักยิ้มน้อยๆ ก่อนจะนึกอะไรได้!

“ไทกะล่ะครับ!!” หมายความว่าอีกฝ่ายไม่อยู่แล้ว จากเขาไปแล้วงั้นเหรอ?

“นายน้อย...” อาคาชิกำมือตัวเองแน่น หลับตาลงช้าๆ ก่อนดวงตาสองสีจะปรือขึ้นมา ให้คนเป็นหมอชะงัก แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรก็ทำงานของตัวเองต่อ

บางที...อาจจะดีก็ได้ เขาทำร้ายอีกฝ่ายไปตั้งมากมายขนาดนั้น...

“ผมปล่อยไทกะไป...คงดีที่สุดแล้ว” ถึงแม้หัวใจจะร่ำร้องแค่ไหน อยากจะตามกลับมาให้อยู่ข้างกายแค่ไหน ต่อให้เลวร้ายยังไง...แต่เขาก็ไม่อาจทนเห็นร่างไร้วิญญาณแบบนั้นได้อีก ไทกะทำร้ายตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับทำร้ายเขา แค่ให้รู้ว่าคนที่เขารักมีความสุขก็ดีแล้ว... ไม่เคยคิดว่าคนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้แบบเขาจะมีความคิดแบบนี้ แต่...นั่นล่ะ...

รักมากจึงอยากเห็นรอยยิ้มสดใสนั้น

รักมาก...จึงต้องปล่อยมือ...

บรรยากาศในห้องนอนกว้างอึมครึมจนไม่มีใครกล้าขยับ “พูดแบบนี้...ไม่สมเป็นนายเลย” พลันแสงสว่างก็เข้ามาแทนที่ความหมองหม่น ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งที่แม้จะดูซีดเซียวแต่ยังคงมีรอยยิ้มสดใส ดวงตาเรียวสีแดงงดงามที่มองตรงมาทำให้อาคาชินิ่งค้าง

“ไท...กะ”

“ก็ฉันไง...เอ้า...โจ๊กของนาย” คากามินั่งลงข้างๆ เป่าโจ๊กร้อนๆที่ลงมือปรุงด้วยตัวเองก่อนยื่นไปจ่อตรงปากคนป่วยที่อ้ารับอย่างง่ายดาย ท่าทางเชื่องๆเหมือนไม่ใช่อาคาชิทำเอาคากามิอยากหลุดยิ้ม แต่คนป่วยกลับรู้สึกเหมือนถูกฉุดขึ้นมาจากหุบเหว

เขาไม่คิดว่าจะเห็นไทกะมายืนตรงหน้า...ไม่คิดว่าจะได้ลิ้มรสอาหารของอีกคน ไม่คิดจะเห็นรอยยิ้มและดวงตาสวยงาม

ทั้งๆที่นั่นคือสิ่งที่ปรารถนา...ที่สุด

“อีกคำ...” คากามิป้อนโจ๊กไปเรื่อยๆ หูก็ฟังคุณลุงหมออธิบาย

“ยาพวกนี้ทานให้ตรงเวลา ให้น้ำเกลือหมดถุงนี่ก็พอ พักผ่อนให้มากๆ เป็นคนนะไม่ใช่หุ่นยนต์นายน้อย อย่าฝืนร่างกายตัวเองแบบนี้อีกนะครับ คนแก่จะหัวใจวายเอา”

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ” อาคาชิโค้งหัวลงเล็กน้อย ก่อนจะสั่งให้คนไปส่งลุงหมอ พอในห้องเหลือกันแค่สองคนคนป่วยก็เริ่มออกฤทธิ์ ใช้มือแกร่งจับมือคากามิแน่น

“ไทกะ...ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”

“นายฝันอยู่” คากามิยิ้ม

“งั้นนี่คงเป็นฝันดีที่สุด...”

“จริงเหรอ? คำพูดคำจานายยิ่งเชื่อถือไม่ได้”

 อาคาชินิ่งไปนิด “คำพูดผมเชื่อได้เสมอ...ไทกะก็รู้”

“นายมันเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ”

“ผมเข้าใจ...”

“แต่...น่าแปลกที่ฉันยัง...รักนายขนาดนี้ ทำไมกันนะ...ทำไมล่ะอาคาชิ ถูกนายทำลายหัวใจ ทำร้ายร่างกาย ฉันก็ยัง...รัก...” แววตาสีแดงสวยนั้นมีแต่คำถาม อาคาชิแนบแก้มนิ่มเบาๆ

“เพราะผมเอง...ก็รักไทกะมากเหมือนกัน..” คำรักที่ถูกเอ่ยออกมาทำเอาคากามินิ่งงัน

รักงั้นเหรอ...อาคาชิ...รักเขา

แปะ แปะ

น้ำตาร่วงผล็อยออกมาช้าๆ “ไทกะ...ร้องไห้ทำไมครับ?”

“นาย...ฮึก...รัก...คุโรโกะ?” ไม่ใช่เหรอ

“ผมอาจเคยรักเท็ตสึยะ” อาคาชิโน้มหน้าลงไปใกล้ๆ บรรจงจูบซับน้ำตาที่พวงแก้ม “จนทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา แต่...พอผมได้อยู่ข้างๆไทกะ มีไทกะมาวุ่นวายโหวกเหวกใกล้ๆ...” คากามิถลึงตาใส่ทั้งๆที่ยังร้องไห้

“ผมกลับชอบที่เป็นแบบนั้น คนที่ไม่เคยลงให้ใครอย่างผมทำเรื่องแปลกๆตั้งมากมายเพราะไทกะ แถมยังหึงหวงได้หน้ามืดมากๆ เวลาเห็นไทกะกับไดกิอยู่ด้วยกัน...”

“อาโอมิเนะเนี่ยนะ...นาย...หึง?” คากามิหยุดร้องไห้ เลิกคิ้ว พยามนึกว่าเขากับเจ้าอาโฮ่นั่นเคยมีเรื่องที่ต้องให้คนอื่นหึงหวงด้วยเหรอ ทะเลาะตบตีกันเป็นประจำ

“ยิ่งไทกะชอบยิ้มให้คนอื่นไปทั่วผมไม่ชอบ” คากามิพยักหน้าเข้าใจแจ่มแจ้งล่ะ...อ๋อ...ที่อารมณ์ร้ายบ่อยๆนี่คือหึง

เหอะ! อาคาชิช่างเป็นคนที่หึงได้อย่างน่ากลัวสุดๆจริงๆ!!

“ผมไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้ใคร...ไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็น...ไทกะเป็นคนแรกเพราะฉะนั้น...อย่างร้องไห้เลยครับ...น้ำตาของไทกะ...ทำร้ายผมจริงๆนะรู้ไหม...” เสียงทุ้มกระซิบอ่อนโยน

“นาย...” คากามิเอ่ยได้แค่นั้นน้ำตาก็ร่วงพรูอีก

คำพูดของอาคาชิ...นั้นไม่ได้เว้าวอน ไม่ได้ร้องขอ แต่น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั่นก็มั่นคงหนักแน่น เปี่ยมด้วยความรู้สึกท่วมท้น

“ให้ผมได้ดูแลไทกะ...อีกครั้ง”

“นายจะไม่ทำร้ายฉันอีก”

“ครับ”

“จะกินอาหารที่ฉันทำ....”

“ผมทานได้คนเดียวนะ”

“จะทำตามสัญญาทุกอย่าง”

“แน่นอนครับ”

“จะรักฉัน”

“ผมรักไทกะไปแล้ว...ไม่ใช่จะรัก”

“ฮึก...งั้นนายต้องดูแลฉันให้ดีๆ”

“ครับ ไทกะกินเก่งแค่ไหนผมก็ดูแลได้” อาคาชิกระเซ้า กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

แม้จะเคยผ่านเรื่องต่างมามากมาย ต่างฝ่ายต่างทำร้ายกันและกัน ต้องเผชิญกับความเจ็บปวด...

แต่...หากเราไม่เคยเจ็บกับความรัก...ใยเลยจะพบรักแท้...

เพราะเคยเจ็บปวด...จึงต้องรักษาความสุขที่มีให้คงอยู่...

แค่เหตุผลนั้นก็...มากพอที่เราทั้งสอง...

จะอภัยซึ่งกันและกัน

“ไทกะเอง...จะกังวลไหมครับกับเรื่องของผม”

“หืม?” คากามิเงยหน้ามองดวงตาสองสีคู่สวย อาคาชิมีสองคน...คนหนึ่งร้ายกาจเลือดเย็น และอีกคนสุขุมนิ่งเงียบ เจ้าเล่ห์มากแผนการ

แต่...ยังก็เป็นคนที่เขารัก...

“ถ้านายไม่หาเรื่องรังแกฉัน...ก็ไม่มีปัญหา” อาคาชิหัวเราะหึๆ หลับตาลงครู่นึง ก่อนจะปรากฏดวงตาสีแดงคมกล้า

“อันนี้เรื่องยากเลยล่ะครับ” ใบหน้าหล่อๆปรากฏรอยยิ้มบางๆที่...ไม่ได้ยิ้มมาหลายวัน “ไทกะ...น่า รังแกจนผมกลัวอดใจไม่ได้สักที” อาคาชิหยอกล้อ ไล้ปลายนิ้วบนริมฝีปากสีพีชที่เริ่มสดใส

“อ่ะ...” คนถูกเย้าหน้าแดงจัด ถลึงตาใส่ไปหนึ่งที ก่อนเสียงหัวเราะจะดังจากคนทั้งสอง...

เสียงที่กล่อมเกลาบรรยากาศขมุกขมัวของคฤหาสน์หลังงามให้จางหาย พร้อมแสงแดดอ่อนๆที่ทอประกายสดใส...เป็นสัญญาณว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังจะกลับมาครื้นเครงเช่นเดิม...

หนึ่งสัมผัสแทนถ้อยคำนับร้อย 

หนึ่งอ้อมกอดแทนถ้อยคำนับพัน 

หนึ่งจุมพิตแทนถ้อยคำนับหมื่นแสน 

และถ้อยคำนับล้านที่เหลือนั้น

.....

ตราทับอยู่บนริมฝีปากของกันและกัน...



คำว่ารักของฉันตราทับบนริมฝีปากของนาย...อาคาชิ


คำว่ารักของผมตราทับบนริมฝีปากของไทกะ.....

.

.

.

คำว่ารักของเราสองคน...ตราตรึงในหัวใจ... 

จากนี้...จนนิรันดร์  

 

 

 

 

 

      เรียกว่าคลานมาอัพเลยดีกว่า 5555 ว่าชีวิตยุ่งยากแล้วยังต้องรับกับสภาพอากาศที่ยุ่งยากอีก วันนี้ตอนเช้าแดดเปรี้ยง ตอนบ่ายฝนตกซะงั้น แถมตอนนี้ยังหนาวอีก จะทำร้ายช้านนนนไปไหนนนน T_T

     ตอนนี้สารภาพตรงๆเลยค่ะว่าเครียดจริงๆ กลัวแต่งออกมาไม่ดี ลบแล้วลบอีก แก้แล้วแก้อีก เพราะกลัวคนอ่านจะไม่ชอบ กลัวจะบอกว่าน้องเสือให้อภัยนายน้อยเร็วเกินไป แต่เค้าอยากสื่อให้เห็นว่า ทั้งคู่ต่างก็ทำร้ายกันและกัน แถมยังเจ็บกันมากๆ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรักษาความสุขที่มีให้มากๆๆ สำหรับนายน้อยเวอร์ชั่น ซึน หมดแล้วค่ะ ไม่มีแล้ว จะเหลือแต่ 'คนขี้หวง' ล่ะคราวนี้ 5555 

     ป.ล. ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะค่ะ ขอบคุณมากๆๆๆๆ มีหลายคนสงสารนายน้อย บางคนสมน้ำหน้า บางคนสองจิตสองใจ 5555 ได้อ่านคอมเมนต์แล้วยิ้มแก้มปริทุกครั้งเลยค่ะ ได้รับกำลังใจได้รับคำติชม และความห่วงใยจากทุกคนแล้วรู้สึกดีมากๆๆ มีความสุขทุกครั้ง...>//////<

     ป.ล. 1 อากาศตอนนี้โหดร้ายมากเลยค่ะ โหดร้ายจริงๆๆ T_T ทุกคนระวังสุขภาพกันด้วยน้าาาา ไปไหนมาไหนอย่าลืมพกร่ม หรือเสื้อกันฝนน้า อย่าปล่อยให้ตัวเองไม่สบายนะค่ะ ดูแลตัวเองกันด้วยน้าาาาาาา 

        ป.ล. 2 ใครที่ยังไม่นอนและคนที่นอนไปแล้ว ราตรีสวัสิด์...ฝันดีนะค่ะ ^___^


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,764 ความคิดเห็น

  1. #5735 MartiniLubik (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:27
    ให้อภัยได้ทุกเรื่องเลย ยกเว้นเรื่องที่ไมกะเกือบโดนข่มขืนเนี่ยยย อันนี้ไม่เอาแล้วนะอาคาชิ! อยากเห็นนายน้อยกับเสือน้อยสวีทกันมากกว่านี้จังค่ะ ชอบ เรื่องนี้บีบหัวใจมาก ทำเราเสียน้ำตาตลอดเลย เขียนดีมากกก
    #5,735
    0
  2. #5685 Shipnielong (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:51
    สักทีค่าาา ทีนี้รู้ซึ้งแล้วก็ปรับปรุงตัวนะคะนายน้อย
    #5,685
    0
  3. #5263 nam_jkr (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 12:20
    เพลงคนแพ้ที่ไม่มีน้ำตานี่ลอยมาแต่ไกลลล
    #5,263
    0
  4. #5259 Leng_nako (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:22
    ประโยคบอกเล่าต้องใช้ นะคะ ไม่ใช้นะค่ะ
    #5,259
    0
  5. #4970 IDear (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 00:45
    ขนาดกลับมาอ่านใหม่นะคะเนี่ย อ่านกี่รอบๆก็ทำให้น้ำตาไหลพรากกกก ได้ตลอดเลยอ่ะ เศร้าได้อีก T__T..
    #4,970
    0
  6. #4867 Nut .. (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 04:18
    ยอมรับว่าอ่านไปน้ำตาไหลเลย
    #4,867
    0
  7. #4504 yugjae10051 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 23:36
    มันเจ็บตรง อก มันปวดมันทรมาณแต่ไม่มีน้ำตา แต่งดีมาก

    คำบรรยาย สวยงามน่าอ่าน
    #4,504
    0
  8. #4465 kris (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 16:12
    คืออออ่านไปอ่านมาน้ำตาร่วงเลยอะสนุกมากแล้วก็ฟินมากแล้วก็เศร้ามากด้วย..สู้ต่อไปนะ^^
    #4,465
    0
  9. #4439 Akasora genri (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 00:56
    คู่นี้นี่มัน เดอะเบทส์จริงๆ
    อย่าลืม NC เค้านะ จุ๊บๆ
    #4,439
    0
  10. #3215 Shin Night (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:33
    ///ร้องไห้///นำ้ตานี้ไม่ได้เสียใจแต่อย่างใด นำ้ตานี้มีไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว ไทกะ
    #3,215
    0
  11. #3074 kim_undershine (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 17:47
    อาคาชิ:ฉันเจ็บทุกการกระทที่ทำให้เทอเสียจัยยยยย .
    #3,074
    0
  12. #2444 thairnee1234 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 11:57
    ดีจังน้าาาาาาาาาาา อ่านกี่รอบๆก็สนุกมากๆเลย(เม้นทุกรอบที่อ่านเพิ่ม)
    #2,444
    0
  13. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 20:23
    ในที่สุดก็ happy
    #2,043
    0
  14. #2042 gemello (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 14:44
    น่ารัก อ๊ากกกก ดีใจจจจจ แต่ข้อเท้าคางามิก็ไม่ดีขึ้นใช่ไหมมมม ???? เล่นบาสไม่ได้แล้วหรอ????
    #2,042
    0
  15. #2041 Phaenyuda (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 12:10
    ไรท์ เขาขอโทษYoY ช่วงนึ้อ่านแต่ไม่ได้มาเมนท์ให้ไรท์เลย ทั้งที่เมื่อก่อนเมนท์ให้บ่อยๆ ขอโทษจริงๆนะ ช่วงนี้เจาสอยทุกอาทิตย์เลย สอบเข้ามหาลัยอะนะ ชีวิตเด็กม.6 ทันนุ่งสุดๆก็พึ่งจะรู้นี้แหละ แต่ได้อ่านฟิคไรท์ก็หายเครียดไปเยอะเลยนะ เราขอให้ไรท์อย่าป่วย อย่าเจ็บ อย่าไข้นะ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะ ยังมีคนอ่าน (ที่ไม่เป็นเงา แต่ก็เกือบอ)อยู่ตรงนี้อีกคนนะ เราว่าหลายๆคนพอได้อ่านฟิคของไรท์แล้วมันคลายเครียดเหมือนเราอะ แต่มันจะไม่ค่อนมีเวลามาเมนท์ให้สักเท่าไหร่ TTTOTTT เมนท์ที่ก็เลยขอจัดไปยาวๆฉะนี้แล ไรท์สู้ต่อไปนะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ รักไรท์ จุ๊บ -////-
    #2,041
    0
  16. #2040 jaaja (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 00:15
    ความรัก happy

    เหมือนจะจบ แต่ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ

    อยากรู้อยากเห็นหลังจากคบกันแล้ว นายน้อยจะมีมุมน่ารักให้เสือน้อยได้เห็นบ้างไหม 555555
    #2,040
    0
  17. #2039 furi02 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 22:24
    อ้ากกกกก มันจบไปแล้วววววว ฮือออออออออออ ซึ้งอ่าาา ชอบบบบ TwT โอ้ยยยยย เป็นตอนจบที่ซาบซึ้งหัวใจดีจริมๆ ขอบคุณไรต์ที่แต่งเรื่องแบบนี้น๊าาา แต่งอีกเยอะๆน๊าาาา เรารอเรื่องอื่นด้วยน๊าาาาา 555555
    #2,039
    0
  18. #2037 ม้าแกรนด์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 20:51
    ซึ้งงงงงงอ่าาาาน่ารักมากๆเลยย คิดว่าตอนเเรกอาจจะจบแบบหักมุม ไม่happy ending ถ้าทำแบบนั้นจริมๆละก็เล่นสะปวดใจเลยนะคะนั้น แต่ดีแล้วคะที่ไม่หังมุมแล้วได้bad ending จบได้ดีแล้วก็สวยสุดๆไปเลยคะ!! ดึ่งอารมณ์ให้ไปตามได้สุดยอดดดด


    #2,037
    0
  19. #2036 Haruka Maki (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 18:29
    จบได้สวยมากเลยค่ะ อ่านไปก็ยิ้มไป อะไรมันจะหวานซึ้งเพียงนี่
    อ่า....แต่ไรท์อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะค่ะ
    #2,036
    0
  20. #2035 Shin Night (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 15:59
    ชอบตอนจบมากๆเลยขอรับซาบซึ้งสุดๆ
    #2,035
    0
  21. #2034 Eery (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 15:25
    น้องลับมาแร้วววว ไรท์ก็รักษาสุขภาพเหมือนกันน่ะค่ะ
    #2,034
    1
    • #2034-1 Eery (จากตอนที่ 34)
      14 พฤศจิกายน 2558 / 15:26
      ขอตอนพิเศษด้วยได้ไหมค่ะ
      #2034-1
  22. #2033 Eery6958 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 15:23
    น้องลับมาแร้ว เย้ ไรท์ก็รักษาสุขภาพเหมือนกันนร้าาา
    #2,033
    0
  23. #2032 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 15:09
    ฟินแรงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #2,032
    0
  24. #2031 คิมดงจุน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 14:46
    อยากเห็นนายน้อยขี้หวงหนักกว่าเดิมค่ะ555555 
    #2,031
    0
  25. #2030 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 14:23
    จะมีตอนพิเศษไหมค่ะเนี้ย >< น่ารักมากอ่ะคู่นี้......
    #2,030
    0