fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 33 : Special Long Fic : AllKaga....かぞく....Halloween Day 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    2 พ.ย. 58

CR. KNB halloween day

Kurogo no basKet

Title : Family SP : Halloween Day

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)



     “ครับ...ได้ครับ เดี๋ยวผมจะบอกไทกะให้” ร่างแกร่งที่แนบโทรศัพท์กับหู พลางใช้มือปลดเนคไทสีดำออกจากคอ ความจริงทุกวันมักจะมีคนมาช่วยเขาจัดการเรื่องพวกนี้เสมอ...แต่วันนี้คนที่ว่ามีสอบเก็บคะแนนครั้งสำคัญ...ที่ยอมให้พวกเขาช่วยติวจนดึกดื่น

“ท่านพ่อก็อย่าขี้แกล้งมากเลยครับ” อาคาชิว่าใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยนั้นปรากฏรอยยิ้มบางๆ แววตาคู่คมพลันอ่อนลง “ถ้าอย่างนั้น...ไว้เจอกันครับ” วางสายเรียบร้อยก่อนจะจิบน้ำเลม่อนคั้นสดที่มักจะมีติดบ้านเอาไว้เสมอๆ

“อ้าว...วันนี้กลับมาเร็วจังเลยอ่า...อาคาจิน?” เสียงยานคางดังมาพร้อมร่างยักษ์ที่เหมือนจะสูงขึ้นกว่าแต่เดิมหลายเซนต์ฯ

“นายก็กลับเร็วนะอัตสึชิ...วันนี้ไม่แวะหาขนมเหรอ?”

“ฮื้อออ~” เด็กโข่งส่ายหน้ารัวๆจนเส้นผมสีม่วงกระจาย “วันนี้คากาจินบอกว่าจะทำขนมให้ล่ะ” ยิ้มกว้างอย่าดีใจเหมือนเด็กๆ “แล้วอาคาจินอ่า...ยิ้มอะไร...หรือมีขนม...ไม่แบ่งฉัน?”

“หึๆ...ผมน่ะเหรอจะงกขนม...แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องยุ่งล่ะนะ”

“ให้ฉันทาย...คงมีแขกมาเยือนบ้านเราใช่ไหม?” หนุ่มผมเขียวที่เพิ่งซ้อมบาสฯเสร็จว่า

“ชินทาโร่นี่คาดการณ์ได้แม่นจริงๆ”

มิโดริมะดันแว่นขึ้น “วันนี้ราศีกรกฎโชคดีเป็นอันดับหนึ่ง...แล้วฉันก็พกแก้วกาแฟสีแดงลัคกี้ไอเทมของวันนี้ไปด้วย” แถมตอนเช้ายังได้จูบหวานๆจากเสือสีแดงที่ขอบคุณเรื่องที่เขาช่วยติวให้อีก...

วันนี้เลยแสนจะโชคดีเลย...

“เห~~ ใครจะมาฮะอาคาชิจจิ...คงไม่ใช่คู่รักจอมโหดนั่นอีกนะฮะ...ผมเบื่อหน้าสองคนนั้นเต็มทีแล้ว” นายแบบหนุ่มที่เพิ่งกลับมาถึงวางข้าวของลงบนโต๊ะก่อนแบะปาก

เขาหมายถึงนิจิมูระซังและพี่ชายของคนรัก มาบ่อยๆแถมยังชอบมาขัดเวลาสวีทหวานของพวกเขาอีก...

“อ้อ...นี่เป็นอัลบั้มภาพถ่ายขอคากามิจจิเดือนนี้ฮะ...พี่รินกับพี่เรย์ฝากมา”

“หืม...โห...เจ๋งว่ะ คราวหน้าบอกพี่ๆให้เอาชุดแบบแนบเนื้อดีกว่าแฮะคิเสะ” มือสีแทนฉกอัลบั้มรูปไปเปิดดูก่อนจะวิจารณ์ เล่นเอาคนอื่นๆส่ายหน้าให้กับความหื่นที่ไม่มีวันลดลงแถมยังจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม

“ลามกเกินไปนะครับ...อาโอมิเนะคุง” เสียงนุ่มๆพร้อมร่างจืดจางที่โผล่มาด้านหลังทำเอาอาโอมิเนะกลอกตา

นับวันสกิลการไร้ตัวตนจะยิ่งเพิ่มขึ้น..ทุกวันนี้เขาแทบจะไม่เห็นเท็ตสึล่ะ

“กลับมาแล้ว...ง่วงชะมัดเลย” ร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามาพร้อมสีหน้างัวเงียนั้นทำให้แต่ละคนอมยิ้ม คากามิเดินตรงไปยังโซฟา ใช้ตักของอาคาชิที่นั่งอยู่ต่างหมอน พร้อมมือแกร่งที่ลูบเส้นผมเบาๆอย่างปลอบโยน ก่อนจะรับผ้าขนหนูจากมิโดริมะมาเช็ดหน้า

“กินของหวานหน่อยไหมฮะ...จะได้ดีขึ้น” คิเสะถาม ก่อนจะเดินไปเตรียมขนมให้ในครัว เดี๋ยวนี้พวกเขามีการพัฒนาทำอาหารเล็กๆน้อยเป็นกันหมดแล้ว...

“เหนื่อยไหม...คากาจิน” มือใหญ่ช่วยนวดผ่อนคลายความเมื่อยล้าให้

“ข้อสอบยากเหรอว่ะ? เห็นเท็ตสึยังเฉยๆ”

“ผมก็เครียดนะครับ...แต่ต้องขอบคุณมิโดริมะคุงกับอาคาชิคุงที่ช่วยติว...ตรงมากเลยครับ”

“ฮื้อ...ใช่พวกนายนี่เก่งจริงๆ...” คากามิยิ้มบางๆ ข้อสอบค่อนยากมาก...แต่ต้องขอบคุณสองคนที่ว่าซึ่งช่วยเขาติวจนดึกดื่น แถมมีสอบเช้าและวันนี้ก็มีซ้อมด้วย ทำให้ร่างกายเขาล้านิดๆ

จนอยากกลับมา...นอน

“เพราะไทกะตั้งใจไงครับ” อาคาชิว่า

“อือ...งั้นเดี๋ยวคิเสะมาแล้วฉันขอนอนสักแป๊บ เดี๋ยวจะทำมื้อเย็นให้”

“พวกผมทำกินเองก็ได้นะครับ...คุณจะได้พักผ่อน” คุโรโกะว่า

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...ฉันไหว สัญญาไว้แล้วนี่ว่าจะทำขนมให้...” แตะแก้มมุราซากิบาระเบาๆ เด็กผมม่วงยิ้มกว้าง

คากาจินน่ารักเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่...พวกเขาไม่เคยเลยที่จะรักคนตรงหน้าน้อยลง

ก็เสือสีแดงนี้น่ะช่างมีเรื่องให้ประทับใจไม่เว้นวัน...

ทำให้พวกเขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

ถึงเมื่อก่อนคากามิจะไม่ชอบการอ่านหนังสือยังไง...แต่ตอนนี้เขาโตมากพอที่จะรู้ว่า...การเรียนก็สำคัญเหมือนกัน...เขาเองก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ...พวกเขาไม่ใช่เด็กม.ปลายปีหนึ่งอีกแล้ว...ตอนนี้...ต้องใช้ชีวิตม.ปลายให้คุ้ม...เพราะนี่เป็นปีสุดท้ายแล้ว...

ใช่...ทั้งคากามิและรุ่นปาฏิหาริย์ทั้งหกคน...กำลังอยู่ม.ปลายปีสาม...

เป็นเรื่องแปลกที่พอทุกคนขึ้นปีสาม รุ่นปาฏิหาริย์ทั้งหมดก็ได้เป็นกัปตันทีมของโรงเรียนที่ตัวเองอยู่

อาโอมิเนะแห่งโทโอ อาคาชิแห่งราคุซัน มิโดริมะแห่งชูโคตุ คิเสะแห่งไคโจว มุราซากิบาระแห่งโยเซ็น และคุโรโกะแห่งเซย์ริน...

เวลาผ่านไปหลายปีตั้งแต่ที่พวกเขามาอยู่ด้วยกัน... หลายๆอย่างเปลี่ยนแปลง...

แต่สายใยของพวกเขา...ยังคง...เหมือนเดิม

“อ้าว...หลับไปเสียแล้วนี่ฮะ คิเสะที่ยกเค้กเนยมาวางพร้อมน้ำผลไม้ว่า ก่อนจะก้มหอมแก้มคากามิเบาๆ

“คงจะเหนื่อยล่ะ...ไทกะน่ะ เดี๋ยวนี้ตั้งใจเรียนมากขึ้นด้วย” มาขอให้เขากับชินทาโร่ช่วยติวให้บ่อยๆ

พวกเขา...โตขึ้น

“แล้วตกลงใครจะมาล่ะฮะอาคาชิจจิ?”

“หืม? คงไม่ใช่นิจิมูระกับเจ้าพี่ชายตาเดียวนั่นอีกนะ” อาโอมิเนะเบ้ปาก

เขาเบื่อหน้าสองคนนั้นจะแย่แล้ว!

“สองคนนั้นอาจจะมา...แต่แขกคราวนี้ค่อนข้างจะ...พิเศษน่ะครับ” อาคาชิส่ายหน้า ไม่รู้เป็นเรื่องที่ควรจะดีใจหรือว่าต้องลำบากใจดี...

“หืม?” สมาชิกคนอื่นๆเลิกคิ้ว “

พ่อเฮย์กะ...ท่านพ่อของผม...ท่านอาจะมาเยี่ยมน่ะครับ...”

 

      “ไทกะ...คิดถึงจังเลยยยยยย!!” ไม่ว่าเปล่ายังโผเข้ากอดลูกชายราวกับไม่ได้เจอกันมานาน ทั้งๆที่ได้ข่าวว่าก็มาเยี่ยมทุกเดือน

“แด๊ด!! คิดถึงเหมือนกัน!” คนเป็นลูกยิ้มกว้างหอมแก้มแรงๆไปหลายฟอด พวกคุโรโกะเพิ่งบอกเขาเมื่อตอนเย็นว่าพวกแด๊ดจะมาเยี่ยม คากามิเลยเตรียมอาหารมื้อใหญ่กว่าเดิมโดยมีลูกมือเป็นพี่ชายที่อุตส่าห์บินมาจากอเมริกา

“ทัตสึยะ...มาหอมหน่อย...” คุณพ่อยังหนุ่มยิ้มแป้น อาการดีใจที่ได้เจอลูกๆเพราะเขาต้องทนอยู่กับตาแก่และคนขี้แกล้งตั้งหลายชั่วโมงบนเครื่อง!

“นี่เฮย์กะ...มองหน้าเจ้าของเด็กๆเขาหน่อยก็ดีนะ” อาคาชิ ซาคุ เตือนคนรัก เมื่อเห็นสายตาของพวกขี้หวงแต่ละคน

“ทำไมอ่ะ...นี่ลูกฉันนะ...”

“เด็กไม่โตจริงๆ” อาคาชิ เซย์อิจิโร่พึมพำ เลยถูกถลึงตาใส่แต่มีหรือที่เขาจะสนใจ

“สวัสดีครับท่านพ่อ ท่านอา” อาคาชิทักทาย เช่นเดียวกับคนอื่นๆที่ทำเหมือนกัน

“พอได้แล้วอ่า...พ่อเฮย์กะ...คากาจินมึนหัวแล้วอ่า...” มุราซากิบาระดึงคากามิมาอุ้ม

“ห่ะ...เจ้าตัวยักษ์!” อ้าปากน้อยๆ ในเมื่อเจ้าเด็กผมม่วงนี่สูงใหญ่กว่าเขาเยอะ

ไม่สู้ด้วยก็ได้...

“ทานขนมก่อนแล้วกันครับ” มิโดริมะส่งขนมหน้าตาน่าทานให้

“โอ๊ะ...หมอดู วันนี้อย่าลืมดูดวงให้ฉันล่ะ”

“ผมไม่ได้เป็นหมอดูสักหน่อย...”

“นายเหมาะสุดละชินจัง อ่า...เรียวจังก็ยังหล่อได้น่าหมั่นไส้เหมือนเดิมเลยเนอะ ไดจังนี่แล้วใหญ่...ทำไมถึงดำขึ้นขนาดนี้ล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่านายทำให้ไทกะของฉันติดสีผิวดำๆของนายไปด้วยหรอกนะ” อาโอมิเนะกับคิเสะส่ายหน้าไปมาก่อนจะแยกเขี้ยวใส่พ่อคนรัก

มาเมื่อไหร่ต้องหาเรื่องแกล้งพวกเขาทุกทีสิน่า...เพราะพ่อเฮย์กะเคยบอกเอาไว้ว่าพวกเขารังแกคากามิบ่อยๆ จึงจะแก้แค้นคืนให้เอง

นิสัยไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อย...

และเพราะเจ้าตัวถือสิทธิ์ว่าเป็นพ่อของคากามิจึงอาละวาดกับพวกเขาได้เต็มที่เสมอ...ด้วยรู้ดีว่าพวกเขาจะไม่มีทางทำอะไรให้เสือสีแดงกังวลใจแน่ๆ

“เท็ตจังนี่นับวันยิ่งจืดจาง”

“พอแล้วน่าเฮย์กะ...อย่าไปว่าพวกเด็กๆสิ” ซาคุส่ายหน้าก่อนจะโอบเอวคนรัก

“เฮ้อ...แล้วนี่ตกลงมาทำอะไรกันล่ะครับ?” คุโรโกะถาม

“เอ๋?...เซย์จังไม่ได้บอกเหรอ? ว่าจะมาฉลองฮัลโลวีนกับพวกเธอไง?”

“แด๊ดดดด!!” คากามิเรียกเรียกดัง อีกแล้วอ่ะ...วันผีๆนี่อีกแล้ว ปกติช่วงนี้คากามิจะไปเยี่ยมแด๊ดที่อเมริกาทุกปีและก็ถูกบังคับให้เล่นกิจกรรมน่ากลัวๆนี่ทุกปีด้วย แต่ปีนี้เขามีสอบเก็บคะแนนครั้งสำคัญ จึงอยู่ที่ญี่ปุ่นแทน แล้วแถบนี้ก็ไม่ค่อยนิยมอะไรแบบนี้ด้วย นึกว่าจะรอดแล้วแท้ๆ แต่แด๊ดสุดที่รักอุตส่าห์บินมาไกลเพื่อเล่นวันฮัลโลวีนกับเขา!

“บอกแล้ว...ไม่เชื่อ” พ่อของอาคาชิว่า “เด็กจริงๆ”

“เงียบไปเลยนะตาแก่...ไม่เอาสิไทกะ...เล่นเถอะ สนุกๆไง นะๆ...แด๊ดอยากเล่นวันฮัลโลวีนนี่นา นะ...ไทกะนะ...แด๊ดอุตส่าห์บินมาหาตั้งไกล...” คากามิมองพ่อที่กำลังออดอ้อนอยู่ด้วยสายตาปลงๆ ส่วนคนอื่นๆนั้นส่ายหน้าและหัวเราะขำๆ

สองพ่อลูกนี่สัยช่างเหมือนกัน อยากได้อะไรก็...อ้อนเอา

“ก็ได้ๆ...ตามใจแด๊ดเลย!” คากามิบุ้ยปาก

“อ๋า...รักไทกะที่สุด!!” หอมแก้มลูกชายแรงๆ “เห็นไหมตาแก่...บอกอิซานุเอาของเข้ามาได้เลย แด๊ดเตรียมอุปกรณ์ตรงมาจากอเมริกาเลยนะไทกะ รับรองสนุกแน่ๆ”

“คากามิจจิจะแต่งเป็นอะไรดีฮะปีนี้ ให้ผมโทรหาพี่รินกับพี่เรย์ให้ไหม? ทั้งคู่ต้องดีใจแน่ๆเลย” คิเสะยิ้มกว้าง เชื่อว่าพี่สาวทั้งสองต้องหาชุดน่ารักๆมาให้คากามิจจิใส่ชัวร์!

“งั้นโทรไปเลยเรียวจัง...ทุกคนต้องใส่นะ ซาคุด้วย ตาแก่ด้วย”

“เฮ้ๆ...เด็กๆน่ะยังพอว่า แต่ฉันนี่อายุมากแล้วนะ” ซาคุค้าน

“ทำไมอ่ะ...ทุกปีนายก็ปฏิเสธฉัน แล้วฉันก็จำได้ด้วยว่านายกับตาแก่เคยบอกไว้ว่าหากที่มาญี่ปุ่นจะยอมเล่นวันฮัลโลวีน ฉันอัดเสียงไว้ด้วย!! ทั้งสองคนเป็นนักธุรกิจพูดแล้วไม่คืนคำหรอก!

“ฮะๆ...เถียงยังไงก็ไม่ชนะหรอกครับพี่ ยอมๆไปเถอะ”

“เฮ้อ...เพราะนายตามใจเกินไปนั่นล่ะซาคุ นิสัยเสียขึ้นทุกวันแล้ว”

“อ๋า...นี่ว่าฉันเหรอตาแก่!!” ผู้ใหญ่สามคนเริ่มก่อสงครามประสาทกันอีกครั้ง ส่วนเด็กๆนั่นกรอกตาไปมา เหล่ารุ่นปาฏฺหาริย์มองคนรักที่กำลังทำสีหน้างอนๆ...

ไม่ใช่งอนใครที่ไหนหรอก พ่อตัวเองนั่นล่ะ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ...พวกผมก็อยู่ด้วยนะคากามิคุงไม่ต้องกลัวไปหรอก” คุโรโกะยิ้มปลอบ แนบมือกับแก้มนิ่มเบาๆ

“อืม...นั่นสิอย่ากลัวไปเลยน่า”

“บอกตัวเองเถอะเจ้ามิเนะ...นายก็กลัวเหมือนกันนั่นล่ะ”

“มิเนะจิน...กลัวผี...”

“เงียบไปมุราซากิบาระ!!

“คิก...ผมว่าต้องได้ยินบทสวดแปลกๆอีกแน่เลย” จากเอสเซย์รินและโทโอนั่นล่ะ

“คิเสะ!!” คากามิกับอาโอมิเนะแจกมะเหงกลงบนหัวสีทองหนึ่งทีแรงๆ

“หึๆ...มาคิดกันดีกว่าครับว่าจะแต่งเป็นอะไรดี”

เพราะยังไงๆ...ก็ไม่มีทางขัดพ่อเฮย์กะได้อยู่แล้ว...



“แล้วนี่คากามิคุงไปไหนล่ะครับ?” คุโรโกะถามผู้ใหญ่ตระกูลอาคาชิทั้งสองคนที่นั่งจิบไวน์สีแดงเหมือนเลือด เขามองบรรยากาศรอบๆบ้านแล้วได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

ถูกตกแต่งด้วยบรรยากาศสลัวๆของโคมไฟรูปฟักทองและมีอุปกรณ์เพิ่มความกลัวอย่างตุ๊กตาผี หน้ากาก หรือเลือดปลอมที่เต็มฝาผนังห้อง พนันได้เลยว่าคากามิคุงมาเห็นได้ทำหน้าตาสั่นๆกลัวๆอย่างน่าเอ็นดูแน่ๆ

ที่พวกเขายอมเล่นวันฮัลโลวีนนี่ไม่ใช่อะไรหรอก...ก็คนของพวกเขาน่ะจะอ้อนและน่ารักๆมากๆเวลากลัวนี่นา

“หึๆ อย่าหัวเราะได้ไหมเท็ตจัง” ซาคุว่า “ยิ่งแต่งตัวแบบนี้แล้วหัวเราะนี่...ฉันก็กลัวเป็นนะ”

“เห...พ่อซาคุกลัวผีเหมือนกันเหรอฮะ ผมนึกว่ากลัวแค่พอเฮย์กะเสียอีก”

“เดี๋ยวเถอะเรียวจัง!!

“เรียวตะก็พูดถูกแล้วนี่...นายตามใจจนเด็กบ้านั่นเสียคนแล้ว” พี่ชายว่า

“โธ่...พี่ครับ เด็กที่พี่ว่าน่ะอายุจะสี่สิบแล้วนะครับ”

“ก็ไม่เห็นจะโตสักที”

“โหย...นี่ตั้งใจจะเป็นตระกูลแวมไพร์ใช่ไหมเนี่ย”

ความคิดสมเป็นญาติกัน

อาโอมิเนะที่แต่งตัวเสร็จแล้วว่า ปรายตามองอาคาชิที่แต่งตัวเป็นแวมไพร์เช่นเดียวกับพ่อและอาตัวเอง

“นายก็เหมาะดีนะไดกิ...กับมนุษย์หมาป่า”

สมกับความหื่นไปบันยะบังยัง

“หึ...ก็ฉันหล่อนี่หว่า”

“ไม่เลยอ่ามิเนะจิน” มุราซากิบาระที่มาในรูปของแฟรงเกนสไตล์ว่า น้ำเสียงยานๆ ตัวใหญ่ๆ หัวที่มีน็อตติด ทื่อๆบื้อๆเหมาะกับเจ้าตัวไม่หยอก หากไม่ใช่เพราะคุณแฟรงเกนที่ว่ากำลังเอาขนมเข้าปากแล้วเคี้ยวกร้วมๆ

“แล้วนี่คากามิล่ะ?” มิโดริมะในชุดของพ่อมด หมวกทรงสูงสีดำและในมือยังถือตะเกียงหัวกะโหลกสีดำๆท่าทางน่าสยองว่า

“นั่นสิ...ทัตสึยะของฉันก็ไม่อยู่”

“หืม?...นี่นายแต่งเป็นอะไรอ่ะชู?”

“เห...มองไม่ออกเหรอครับ”

“ใครจะไปรู้ว่ะ...ไม่เห็นจะเป็นผีตรงไหนเลย” อาโอมิเนะขมวดคิ้ว ชุดมันออกจะดูดีด้วยซ้ำ ถ้าไม่นับพวกอุปกรณ์เสริมน่าสยองต่างๆอ่ะนะ

“เฮ้อ...คงไม่ใช่แจ็คเดอะริปเปอร์หรอกนะครับ” อาคาชิที่พอเดาได้ลางๆว่า

ฆาตกรโรคจิตที่ฆ่าหญิงสาวจำนวนมากในลอนดอน

“สมเป็นอาคาชิ...ใช่แล้วล่ะหึๆ”

 “เหมาะมากครับ” คุโรโกะว่า

“อื้อหือ...มัมมี่เหรอ พนันได้เลยว่านายต้องเป็นมัมมี่ที่น่ากลัวที่สุดแน่ๆ”

“คิเสะจิน...กินได้ป่าวอ่า” มุราซากิบาระมองฟักทองที่คิเสะสวมอยู่บนหัวด้วยแววตาอยากกิน

“ไม่ได้ฮะ!” ปฏิเสธทันที

เขาแต่งเป็นแจ็คออแลนเทินนะ ไม่ใช่ของกิน!

“คากามิหายไปนานแล้วนะ”

“ก็ถูกพ่อเฮย์กะลากไปนี่ครับช่วยไม่ได้หรอก” ตั้งแต่ที่พี่รินและเรย์เอาชุดมาให้ ก็ถูกลากไปแถมยังสั่งห้ามพวกเขาเข้าไปยุ่งย่ามอีก

“ท่านพ่อจะพักอยู่ที่ญี่ปุ่นสักกี่วันครับ?” อาคาชิถาม

“พรุ่งนี้จะกลับอเมริกาล่ะ มีงานด่วน ฝากทางนี้ด้วยนะเซย์จูโร่”

“ไม่ต้องห่วงครับ...ผมมีผู้ช่วยฝีมือดีหลายคน” อาคาชิยิ้มบางๆ ปกติท่านพ่อของเขาไม่มีเวลาผ่อนคลายอย่างนี้หรอก แต่หลายปีที่ผ่านมา ทุกเทศกาลท่านพ่อมักจะมาฉลองกับพวกเขาเสมอ เพราะถูกท่านพ่อเฮย์กะนั่นล่ะลากมาก

ว่าไทกะของพวกเขาอ้อนแล้วขัดใจยาก...พ่อเฮย์กะก็ไม่ต่างกันหรอก

“นี่ขนาดเทศกาลยังคุยเรื่องงานกันอีกเหรอ พอกันเลยทั้งตาแก่ทั้งเซย์จัง!!” เสียงหงุดหงิดนิดๆพร้อมร่างโปร่งที่อยู่ในชุดแมว...ไม่สิ...เสือสีดำ ชุดนั้นเผยให้เห็นหน้าท้องเรียบเนียน เพราะว่าเป็นผ้าผูกแค่ครึ่งอก ส่วนกางเกงลายเสือดำขาวนั่นก็พาดเอวแบบหมิ่นเหม่แถมยังมีรอยขาดๆ หางสีดำสะบัดไปมา พร้อมหูที่ขยับยุกยิก ใบหน้าถูกแต่งจนซีด และหยดเลือดที่มุมปาก

“เฮย์กะ!!” ซาคุเรียกคนรักเสียงดัง ตวัดผ้าคลุมพาดบนไหล่เนียนทันที

“อะไรของนาย?” ดวงตาเงยมองอย่างงงๆ

“นี่...มัน...อะไร?”

“ก็ปีศาจเสือไงล่ะ ไม่ดีเหรอ? “เอียงหน้านิดๆ จนคนที่กำลังโมโหหน้าแดง สูดลมหายใจเข้าปอด ตวัดสายตามองพี่ชายและพวกเด็กๆที่กำลังหัวเราะ

“มีอะไรกันครับพ่อเฮย์กะ...” เสียงนุ่มๆพร้อมชุดแบบเดียวกันของฮิมุโระ ต่างเพียงสีที่เป็นสีเทาอ่อนๆเนื้อผ้าบางๆทำให้เห็นผิวขาวๆชัดเจน นิจิมูระหัวเราะไม่ออกเดินไปคว้าร่างคนรักมากอดทันที

“อ๊ะ...ชู?”

“ทัตสึยะ...ชุดบ้านี่มัน...อะไรกัน” กระซิบในลำคอ

“ก็...ปีศาจเสือ”

ตอบเหมือนกันเปี๊ยบ หนุ่มๆคิดในใจ

“แบบนี้คงไม่ใช่ว่า...” มิโดริมะกดหัวคิ้ว ลางสังหรณ์บางอย่างเต้นยิกๆ

“น่ากลัว...ชะมัด แด๊ด...ผม...ไม่เล่นแล้ว...ได้ไหมอ่า” เสียงสั่นๆที่ทำให้ทุกสายตาหันไปมองก่อนจะเบิกตานิดๆ พร้อมร่างของเหล่ารุ่นปาฏิหาริย์ที่พุ่งพรวดไปหาคากามิทันที

“เฮ้ยยยย!! อะไรเนี่ย!” คากามิร้องเสียงหลง เพราะถูกมุราซากิบาระบดบังไว้ด้วยร่างใหญ่ แถมยังมีผ้าคลุมของอาคาชิพาดมาบนไหล่เขาอีก

“อย่าบอกนะฮะ...ว่าพวกพี่รินกับพี่เรย์...เอาชุดนี้มาให้คากามิจจิใส่”

“อ่ะ...อื้อ...” ก็ปีศาจเสือนี่นา คากามิว่ากระชับผ้าคลุมให้แน่นขึ้นเพราะสายตาจริงจังของพวกที่เหลือ

“ถ้าใส่ให้ดูแค่พวกฉันจะไม่ว่าเลย!” อาโอมิเนะคำรามในลำคอ ในเมื่อคนรักของพวกเขาอยู่ในชุดแบบเดียวกับพ่อและพี่ชาย ต่างแค่เป็นสีแดง และไอ้ใบหน้าสั่นๆ ตาคู่สวยฉ่ำๆสั่นกลัวน้อยๆนั่นมัน

น่าขย้ำมากกว่าจะหลอกคนอื่น!!

“นี่...ปล่อยไทกะเลยนะ ชูด้วย ซาคุเหมือนกัน...ปล่อยฉันเหอะ”

“ไม่!!” ประสานเสียงกันจนคนบอกอึ้งนิดๆ

แน่ใจนะว่าปีศาจเสือ...เหมือนแมวยั่วเสียมากกว่า แต่ละคนคิดในใจ

ยิ่งใส่เหมือนกันทั้งสามคน...

“หึๆ...คงไม่ได้ฉลองแล้วล่ะ” คนที่นั่งจิบไวน์บนโซฟาชมเหตุการณ์ชวนขำว่า ตาคมปรายมองเลขาที่เดินเข้ามา “กลับก่อนแล้วกัน...งานด่วนเข้ามา”

“เห...ไม่เอาอ่ะตาแก่...ไหนบอกจะฉลองกันไง”

“งอแง?”

“ซาคุดูพี่นายสิ!

ขี้ฟ้องจริงๆ

“ให้ผมไปช่วยไหมครับท่านพี่?”

“ไม่ต้องหรอก...อยู่ระวังปีศาจแมวนายเถอะ หึๆ” กระเซ้าน้องชายขำๆ “ของขวัญจะอยู่หน้าบ้าน ถามเคย์เอา”

“สวัสดีครับ...” เหล่าเด็กๆประสานเสียง ทำเอาคนเย็นชาขยับยิ้มอย่างอ่อนโยน

ความสุขมีอยู่เสมอ...แค่เรายื่นมือออกไป

เมื่อก่อนชีวิตเขามีแค่งาน...จนสูญเสียหลายอย่างไป แต่เดี๋ยวนี้...ต้องยอมรับว่า...

เขามีความสุขมาก...

“กลับดีๆนะตาแก่...อย่าไปกัดคอใครเข้า”

“พรุ่งนี้พวกผมจะไปส่งนะครับ” สองพ่อลูกตระกูลคากามิว่า

“หึๆ” ยกมือลูบหัวคนที่เอ็นดูเหมือนน้องกับลูกชาย

“ฝากเซย์จูโร่และคนอื่นๆด้วยนะไทกะ”

“ครับ...”

“ขอให้สนุกล่ะกัน...” ตาคมปรายมองน้องชายกับพวกเด็กๆ ก่อนจะหอมแก้มทั้งเฮย์กะและคากามิ เล่นเอาคนที่เหลือตาโต

“พี่!!/พ่อ!!

“หึๆ...ไปล่ะ” โบกมือทิ้งท้าย หยักรอยยิ้มขำๆ

ท่าทาง...จะไม่ได้ฉลองวันฮัลโลวีนเสียแล้ว...

เพราะดูจากแววตาเจ้าพวกนั้นคงอยากลากคนของตัวเองขึ้นเตียงเต็มแก่

“นิจิมูระซังไปไหนแล้ว?” มิโดริมะส่ายหน้า

“ลากทัตจังไปห้องแล้วอ่ะ...เอาล่ะเฮย์กะ เลิกเล่นหลอกผีนี่ดีกว่านะ...” ยิ้มเจ้าเล่ห์ ในใจยังนึกเคืองพี่ชา

หน็อย!! ท่านพี่นะท่านพี่!!

“ทำไมอ่ะ...ก็ฉันอยากเล่นนี่นา อุตส่าห์แต่งตัวมาแล้ว”

“งั้น...ไปเล่นในห้องกันดีกว่า...” ก้มลงไปกระซิบข้างใบหูนิ่ม “เล่น...ผีผ้าห่ม”

“ซาคุ!!” ตะโกนว่าทั้งๆที่ใบหน้าแดงจัด ก่อนร่างจะถูกรั้งให้ขึ้นบ่าแกร่งและถูกพาเดินออกไป “เด็กๆ...ตามสบายนะ”

“เฮ้ย! ไม่เอาดิ...ซาคุปล่อยฉัน! อ๊ะ!” สะโพกเนียนถูกตีแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยวจนเสียงโวยวายหยุดชะงัก

“อ่าว...แด๊ดอ่ะ!” คากามิแบะปาก

นี่เขาอุตส่าห์แต่งเป็นผีๆแล้วนะ ดูสิ...หายไปเฉยเลย...

“อ๊ะ...อื้อ...นี่...” เสียงหลุดครางเบาๆเมื่อรับรู้ได้ว่ามีมือแกร่งกำลังสอดมาใต้สาบเสื้อ บีบเคล้นสะโพกของเขา

คิเสะ! อาโอมิเนะ!

“ปีศาจแมว...ยั่วมากเลยฮะ” คิเสะกระซิบ

“เซ็กซี่สุดๆ” ตามด้วยอาโอมิเนะ

“เจ้า...พวก...” คากามิพยามส่งสายตาให้คนอื่นช่วย แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากเข้าข้างเขาสักคน เพราะแววตานั้นเหมือนกำลังรอขย้ำเหยื่อเลย!

“คากามิคุง...นี่...สุดยอดจริงๆนะครับ” คุโรโกะตาวาววับ

“น่ากิน...ที่สุด...เลย” มุราซากิบาระแลบเลียริมฝีปาก

“นั่นสิ...” มิโดริมะวางตะเกียงอาถรรพ์ลงโต๊ะใกล้ๆ ถอดแว่นออกจากใบหน้า เห็นดวงตาคมสีเขียวเต้นระริก

“อื้อ...ไม่เล่นฮัล...โล...”

“ก็...กำลังจะเล่นนี่ไงครับ...” อาคาชิยิ้มบาง

“ปกติวันฮัลโลวีนเขาหลอกผีกัน พวกผมแค่เปลี่ยน...นิดหน่อย”

เป็นการกินปีศาจแมวจอมยั่วแทนน่ะนะ...

“อ่ะ...อื้อออออ~~” เสียงนุ่มครางแผ่วเบาภายในห้องกว้าง จนเสียงเห่าหอนและบรรยากาศหวีดหวิวนอกบ้านไม่สามารถทำอะไรได้

วันฮัลโลวีนก็...ไม่น่ากลัว...เท่าไหร่เนอะ ^_^

 

...........100%.........

เป็นฮัลโลวีนที่...มุ้งมิ้ง ฟรุ้งฟริ้งเนอะะะะะ ^_^ แทนที่จะได้ ทริกออทรีส ดันกลายเป็นถูกจับกินแทนเสียเนี่ย หึๆๆๆ

ป.ล.  วันพฤหัสนี้หากงานไม่หนักจนหัวฟูจะมาต่อ red light ให้ครบ 100% นะค่ะ ^_^ จะได้กินมาม่าต้มยำกุ้งกันต่อ ถึงนายน้อยจะเลิกซึนแต่ยังไม่เลิกโหดน้าาาาาา

ป.ล. 1 ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกความห่วงใยน้าาาา มีคนเป็นห่วงตั้งมากมาย ดีใจที่สู้ดดดดด ขอบคุณทุกเมนต์และทุกคนที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณมากๆๆๆ รู้สึกดีใจและมีความสุขเสมอค่ะ  >/////<

ป.ล. 2 ตอนนี้กำลังถูกอากาศทำร้าย ภูมิแพ้กำเริบจนได้ T_T ทุกคนอย่าลืมดูแลตัวเองนะค่ะ อย่าให้ป่วยน้าาาา พักผ่อนให้มากกกกกก อย่าเหมือนเค้าที่เป็นซอมบี้ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ ^_^

ป.ล. 3 ใครที่ยังไม่นอน...หรือนอนไปแล้ว...ก็...ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีนะค่ะ ^_^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5744 spiral_sai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 10:59
    น่ารักมากค่ะ ^^
    #5,744
    0
  2. #4878 Nut .. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:37
    คู่พ่อน่ารักอ่าาาา อยากให้เขียนเรื่องราวของคู่พ่อด้วย
    #4,878
    0
  3. #3761 Tasanee Buram (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 23:37
    บรรดาสามีนี่ขี้หวงสุดๆอ่ะ
    #3,761
    0
  4. #2547 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 22:15
    จินตนาการภาพออกเลย พ่อ พี่ ไทกะแต่งชุดปีศาจเสือเนี่ย

    แต่ไหนๆมีทัตสึยะกะทกะ น่าจะมีอเล็กซ์มาแซวกันสักหน่อย

    ๕๕๕ แต่เรื่องนี้ไม่เน้นญ.จริงๆ

    เอาล่ะ แต่ละคู่ก็ไปเล่นผี..กันหมดแล้ว เชื่อว่าวันต่อมา สามเคะคงได้หมดแรงกินข้าวต้มแทน



    #2,547
    0
  5. #2013 thairnee1234 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 21:52
    อยากเห็นตระกูลนี้แต่งแมวจริงๆ
    #2,013
    0
  6. #1945 Nillakal Mirai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 23:02
    หลงรักคุณพ่อเฮย์กะมากค่าาาาาา
    หนุ่มๆครอบครัวนี้น่ารักทุกคนจริงๆ แบบนี้ใครจะไปทนได้ล่ะคะ
    ปล.คุณพ่อเซย์อิจิโร่นี่...มาwinแปลกๆนะคะ//ขำเบาๆ
    #1,945
    0
  7. #1939 Blood JOKER (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 18:23
    เป็นปีศาจที่อยากเจอมากเลยค่ะ ♥ ♥

    คากามินมาหลอกเราหน่อยสิ!! 

    สนุกมากเลยค่ะ (แอบอยากมีงานฮาโลวีน ถึงจะเลยมาแล้วก็เถอะ U_U)
    #1,939
    0
  8. #1932 กอล์ฟกุ๊กกิ๊กกกกกก (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 08:54
    เย้...วันฮาโลวีนๆๆๆ น่ารักจุง ไม่เห็นน่ากลัวเลยยยย เป็นวันฮาโลวีนที่หวานม๊ากกกกก พ่อเฮย์กะน่ารักอะ ขี้อ้อนกันทั้งครอบครัวชิมิ อิอิ แล้วแบบนี้จะไม่ให้พวกเมะๆหลงได้ไงอะ ออกจะน่ารัก น่า... กันทั้งนั้นเลย ปีศาจเสือ 3 ตัว น่าจะเป็นปีศาจแมว(จอมยั่ว)ตัวใหญ่ 3 ตัวมากกว่า 5555+ พี่รินพี่เรย์ก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง ชุดแต่ละชุดน่ารักมากกกกก

    ปล.ดูแลตัวเองด้วยนะค่ะไรเตอร์ อากาศเปลี่ยนบ่อยมากเลยวันๆนึง แดดจะออกก็ออก ฝนจะตกก็ตก
    #1,932
    0
  9. #1918 preaw231 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 20:21
    อยากให้มีฉากเอนซีจุงงง 555
    #1,918
    0
  10. #1917 bloodc2 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 17:32
    O [] O มายก็อด เยี่ยมยอด
    #1,917
    0
  11. #1915 gemello (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 14:40
    เมะทุกคนหื่นมากกกก = = ไทกะน่ารัก พ่ออาคาชิก็น่ารักกกก ฮิฮิ
    #1,915
    0
  12. #1909 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 13:00
    เป็นสิ่งที่ดีงามมากค่ะ
    #1,909
    0
  13. #1907 คิมดงจุน (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 10:32
    ปีศาจเสืออ โอ๊ยยย >< คือดี555
    #1,907
    0
  14. #1906 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 08:09
    น่ารักกันจริงๆ. ครอบครัวนี้...อิจฉาอ่ะ >< ทำไมเราจิ้นพ่ออาคาชิกับพ่อคากามิอ่ะ. แบบน่ารักอ่ะ><
    #1,906
    0
  15. #1905 นกที่โดดเดี่ยว (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 07:32
    พี่คิเสะทั้งสองคนนี่... ดูเหมือนจะทำให้คางามิโดนกินเกือบตลอดเลยนะนั่น... 555 เปนฮาโลวีนที่น่ารักมากครับ~
    #1,905
    0
  16. #1904 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 07:29
    สนุกมากกกกก..อ่านไปอ่านมาเริ่มจิ้นคุณพ่อเฮย์กะกับพ่อ

    ของอาคาชิ 55 ไรท์แต่งได้น่ารักมากเลย >_<

    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #1,904
    0
  17. #1903 Fahmai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 06:05
    น่ารักกกกกกกกกก >_<
    #1,903
    0
  18. #1902 Shin Night (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 03:19
    นี่มันฮาโลวีนหรือวันพอดรักกันแน่ขอรับ555
    #1,902
    0
  19. #1901 Rika-Kin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 01:39
    ตั๊กลั๊กกกก ชอบๆๆๆ
    #1,901
    0
  20. #1900 misaki9989 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 23:48
    งื้อออออ ปีศาจเสือ ยั่วสวาทมั่ยอ่าาาา >////<
    #1,900
    0
  21. #1899 Reddream (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 23:48
    หนูเขินนนนน โฮ้ยยยยยยย หวานมั่กหวานมากๆๆ
    #1,899
    0
  22. #1898 ซูซิสาหร่าย (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 23:29
    เป็นสเปเชียลฮัลโลวีนที่มุ้งมิ้งมากค่ะ 55 ทุกคนยังหื่นเหมือนเดิม
    คุณนักเขียนก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,898
    0
  23. #1894 pea (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 17:35
    เอาเป็นว่าคางามิแต่งเป็นหนูน้อยหมวกแดงคุโรโกะมัมมี่อาโฮ่เป็นมนุษย์หมาป่าคิเสะเป็นแจ็คออเรนเทิลอาคาชิแวมไพร์มิโดริมะพ่อมดท่านซาคุเป็นเป็นแวมไพร์ที่เป็นราชนิกุลท่านเฮกะเป็นเสือและท่านพ่ออาคาชิเป็นเป็นซอมบี้อิอิอื
    #1,894
    0
  24. #1889 นกที่โดดเดี่ยว (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 07:15
    คางามิต้องแมวน้อยใส่เมด!!!!!(มันฮาโลวีนตรงไหน!?) ไรท์ก้อรักษาสุขภาพด้วยนะครับ อย่านอนดึกมากนะครับ^^
    #1,889
    0
  25. #1883 ฟางเส้นสุดท้าย (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 16:13
    สนุกมากเลยค่ะ คุณพ่อของเสือน้อยน่ารักมากๆ...ไทกะเหมาะกันแมวนะคะแต่ถ้าจะให้เข้ากับฮาโลวีนต้องเป็นแมว

    ดำ ส่วนอาคาชิน่าจะเหมาะกับแวมไพร์ค่ะเป็นผู้ดีๆหน่อย

    อาโอมิเนะเป็นมนุษย์หมาป่าเพราะหื่นและเจ้าเล่ห์ 55

    คุโรโกะแต่งเป็นมัมมี่เพราะตัวเล็กคิดว่าน่าจะเหมาะ สุดท้ายมิโดริมะให้แต่งเป็นพ่อมดผู้มีความรู้ ยิ่งถือลักกี้ไอ

    เทมเป็นกบ ยิ่งเหมือนพ่อมดกำลังจะปรุงยา55 อีก2คนนี้

    คิดไม่ออกค่ะไม่รู้จะให้เป็นอะไรดี ยังไงก็จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ

    #1,883
    0