fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 32 : Long fic : Akakaga...ひかり...CH.6 พันธนาการ...กักขัง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    4 พ.ย. 58

Cr. TWKAGAMI


kuroko no basket

Title : พันธนาการ...

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)

 


“ฮ้าว...จะค้างที่นี่ไหมอ่ะ...อาโอมิเนะ คุโรโกะ?” เจ้าของบ้านเอ่ยถามคู่รักติงต๊องที่กำลังจะหลับแหล่มิหลับแหล่กันทั้งคู่

“หืม...อ่า...เท็ตสึ...ว่าไง?”

“ก็ดีครับ...ผมง่วงมากเหมือนกัน”

“วันนี้พวกนายสองคนเหนื่อยมากแล้วนี่หว่า...เออ...ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวฉันหาเสื้อผ้าไว้ให้” คากามิบอก ทำเป็นไม่สนใจใครอีกคนในห้องที่นั่งเงียบไม่พูดจากปล่อยบรรยากาศมาคุอึมครึมออกมา แถมยังไม่ยอมกินอะไรอีกด้วย...

ไม่หิวหรือไง...ถึงจะไม่ชอบอาหารที่เขาทแต่อย่างน้อยต้องกินบ้าง...อาคาชิทำงานหนักๆ ไม่กินอะไรเดี๋ยวก็ป่วยไปหรอก คิดอย่างกังวล ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องนอน

“คากามิคุงนี่...เป็นเจ้าสาวที่ดีจริงๆด้วยสิครับ” คุโรโกะชมคู่หู

“คิดเหมือนฉันว่ะเท็ตสึ...ฮ้าว...ไปดูดาวข้างนอกกันไหม?”

 เขา...มีเรื่องบางอย่างอยากจะคุยให้แน่ใจ...

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มปรายมองอดีตกัปตันทีม

หากวันนี้เคลียร์ทุกเรื่องไม่ได้...ก็คงถึงคราวที่จะต้องยุติความสัมพันธ์...

“ผมเอง...ก็มีเรื่องจะคุยกับอาโอมิเนะคุงเหมือนกันครับ” คุโรโกะว่า ก่อนจะเดินนำออกไปริมระเบียง ดวงตาสีแดงคมมองคนสองคนที่ออกไปด้านนอก...แต่ตอนนี้เหมือนสมองของเขากำลังจะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ในหัวมีแค่เรื่องใครบางคนที่หนีหน้าและทำราวกับไม่อยากคุยกับเขา!

“อ่ะ...อ้าว...อาโอมิเนะกับคุโรโกะล่ะ?” คากามิเลิกคิ้ว เอาเครื่องนอนออกมาวางบนโซฟา กวาดตามองรอบๆก่อนจะเห็นสองคนที่ว่าอยู่ริมระเบียง เขาถอนหายใจเบาๆ

อาโอมิเนะคงจะคุยกับคุโรโกะอย่างจริงจัง...ก็สมกับเป็นหมอนั่นดี...คงไม่อยากให้มีอะไรค้างคา

“เอ่อ...นาย...หิวไหม?” คากามิเอ่ยถามอย่างเกรงๆ ผิดมาดคนกล้าไม่กลัวอะไร

แต่ตอนนี้...ยอมรับว่าเขากำลังกลัวใจอาคาชิ นั่งเงียบไม่พูดไม่จามาเกือบๆสองชั่วโมงแบบนี้...

“ฉะ...ฉันทำซุป...เต้าหูไว้...อึก!” คากามิสะดุ้งเมื่อดวงตาคมกริบสีแดงตวัดมอง ก่อนเรียวปากสวยนั้นจะยกยิ้มน่าขนลุก

“หึ...”

 น่ากลัว...ชะมัด

“ไทกะ...ทำผมลำบากมากนะรู้ไหมครับ?” น้ำเสียงทุ้มนั้นยังคงนุ่มนวลแต่ไม่ได้ชวนให้ใจชื้นเลยแม้แต่น้อย...

“ฉะ...อ๊ะ!” คากามิกำลังจะท้วงหากไม่ใช่เพราะเสียงจากริมระเบียงพร้อมภาพที่คุโรโกะกำลังถูกอาโอมิเนะดึงเข้าไปกอดแน่น...

เขาไม่รู้ว่าระหว่างสองคนนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นคนข้างๆกำมือตัวเองแน่นแล้วหัวใจก็เจ็บ...

นายคงชอบคุโรโกะมาก...สินะ

“อาโอมิเนะบอกฉันว่า...” คากามิเปรย “หากวันนี้เคลียร์กันไม่ได้...ก็จะ...เลิกกับคุโรโกะ...” อาคาชิตวัดตามองทันที เห็นเสือสีแดงกำลังขยับรอยยิ้มเศร้าๆ...

“นี่...อาคาชิ...ฉันรู้นะว่านายน่ะชอบคุโรโกะมาก...แล้วหากทั้งคู่เลิกกัน...นายก็ต้องคอยปลอบใจและดูแลคุโรโกะเป็นอย่างดี...”

 ให้ความสำคัญทะนุถนอม

“แต่...อาโอมิเนะจะต้องอยู่คนเดียว...” คากามิยิ้มบาง แม้หัวใจของเขาเหมือนจะถูกกรีด...และบีบรัดจนหายใจไม่ออกก็ตาม

“เพราะอย่างนั้น...หากทั้งคู่เลิกกัน...ฉันน่ะ...ฉัน...จะดูแลอาโอมิเนะเอง...”

กึก!!

มือแกร่งกำแน่นจนปลายเล็บจิกบนเนื้อ เขาไม่สนใจเรื่องที่ไดกิกับเท็ตสึยะจะเลิกกัน...เพราะตอนนี้ทุกอย่างกำลังถูกเพลิงแห่งความโกรธเข้าความคุม

หมายความว่า...สำหรับไทกะแล้ว...ไดกิสำคัญกว่าเขางั้นเหรอ!!

ยอมให้ไม่ได้!!

“แล้ว...ตั้งแต่พรุ่งนี้...ฉันจะกลับมาอยู่ที่บ้าน...”

นายจะได้ไม่ต้องอึดอัดเพราะฉันอีก...

เขาคิดมาตลอดเวลา...คากามิไม่ใช่คนฉลาด...แบบนี้น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด...เขาเองก็ไม่อยากพาตัวเองไปเจ็บ... 

 

อยากพันธนาการเอาไว้ใช่ไหมล่ะ? เสียงในหัวของอาคาชิโต้กลับมา...

ใช่...อยากกักขังเอาไว้ให้เป็นของเขาคนเดียว...เขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์!!

ฉันรู้...เพราะนายก็ต้องการเหมือนฉัน

 เสือสีแดงนี้...ต้องเป็นของพวกเรา!!  

 

“คิดว่าผมจะยอมงั้นเหรอครับ?”

 อึก... คากามิสะดุ้ง...บรรยากาศเย็นยะเยือกเข้าครอบงำทันที...เหมือน...ตอนนั้น...ในคราวที่เจอกันครั้งแรก... ดวงตาเรียวสีแดงสบกับดวงตาสองสีที่กำลังส่งรอยยิ้มน่าขนลุกมาให้...

อาคาชิ...อีกคน

“ไม่ได้เจอกันนานนะ...ไทกะ”

“ทำ...ไม?”

“เพราะหมอนี่...กำลังโกรธมาก” อาคาชิว่ายกมือแตะที่หน้าอกตัวเอง

โกรธอย่างที่ไม่เคยเป็น...ควบคุมตัวเองไม่ได้

“อ่ะ...เอ่อ...อึก!!” ข้อมือเรียวถูกตรึงแน่นด้วยมือแกร่ง ใบหน้าถูกจับปลายคางบังคับให้สบดวงตาคม

“ดูท่า...พวกผมจะใจดีเกินไปแล้ว”

คนตรงหน้าถึงได้พูดเอาแต่ใจ...คิดว่าอยากไปแล้วจะไปได้ง่ายๆงั้นเหรอ

อะไรก็ตามที่เป็นของพวกเขาก็เป็นของพวกเขา...ไม่มีใคร...หรืออะไรสามารถเอาไปได้!!  

“อะ...อาคาชิ...จะไปไหน?” คากามิออกแรงต้านเมื่อแขนของเขาถูกดึงอย่างแรง...แต่น่าแปลกที่แม้อีกฝ่ายจะตัวเล็กกว่ากลับกระชากเขาได้อย่างง่ายดาย ที่สำคัญ...เรียวแรงยังมหาศาลสุดๆ

“สั่งสอนเด็กดื้อล่ะมั้งครับ” อาคาชิว่า...ดวงตาสองสีไม่มีวี่แววความล้อเล่น “จะได้รู้สักทีว่าการทำให้ผมโกรธ...มันไม่ใช่เรื่องน่าพิศสมัยแม้แต่น้อย”

“ฉะ...ฉันไปทำ...”

“หึ...ไทกะ...ตอนนี้ผมอยากทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า...”

ใช่...อยากทำลายให้หมด

 ประโยคที่บอกว่าจะดูแลไดกิ... วินาทีนั้นอาคาชิไม่สนใจอะไรอีกแล้ว...ต่อให้แผนการทุกอย่างจะพังเขาก็ไม่แคร์...เท็ตสึยะกับไดกิจะเลิกกันหรือไงเขาก็ไม่สนใจ...คิดเพียงแค่ว่าทำยังไงไม่ให้คนๆนี้ไปจากเขา...

กักขังเอาไว้...พันธนาการให้อยู่กับเขาเท่านั้น!!

ให้เขาเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์!!

 คากามิถูกกระชากมายังรถคันหรู ร่างถูกเหวี่ยงไปที่เบาะหลัง จะลุกหนีก็ไม่ได้...เพราะทันทีที่เขาขยับตัว ข้อมือถูกเนคไทสีดำสนิทมัดรวบเอาไว้กับตัวรถจนกระดิกตัวไม่ได้

 อึก! เสือแดงกัดฟันด้วยความเจ็บแม้จะเป็นผ้านุ่ม แต่มันก็แสบไม่น้อยเหมือนกัน

“ทำบ้าอะไรว่ะ!เริ่มหมดความอดทนแล้วนะเฟ้ย!

“หึ...พยศไปเถอะครับ...” ดวงตาสองสีวาววับ

เพราะต่อจากนี้...เขาจะทำให้พยศไม่ออก!!

จะสยบให้อยู่ใต้อาณัตของเขาเท่านั้น!!

จะทำให้รู้ว่า...ใครกันที่เป็นเจ้าของและมีสิทธิ์ทุกอย่างเหนือร่างนี้!!

 

“นายน้อย...” เหล่าคนในคฤหาสน์ต่างวิ่งกรูกันมาเมื่อเห็นรถส่วนตัวของนายน้อยเบรกเสียงดัง พร้อมกับดึงร่างแขกอีกคนมาด้วย แต่บรรยากาศแสนน่ากลัวก็ทำให้ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้แม้แต่น้อย ได้แต่มองตามด้วยสายตาและสงสารคากามิในใจ

นายน้อยกำลังโกรธอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แววตาที่เคยเป็นสีแดงคมกลับกลายเป็นสองสี...และ...ราวกับมีเปลวไฟปะทุอยู่ในดวงตาคู่นั้น...

“อาคาชิ...จะพาไปไหน!” คากามิพยามยื้อ แต่แรงเขาไม่อาจสู้คนตรงหน้านี่ได้เลยแม้แต่น้อย ที่สำคัญ...เขารู้สึกถึงอันตราย...อาคาชิคนนี้...แม้จะเคยประมือกันตอนวินเทอร์คัพ...และอีกฝ่ายเคยเอากรรไกรทิ่มพรวดเข้าแก้มเขา...แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับอาคาชิที่เขาคุ้นเคยอยู่ทุกวัน...

ตอนนี้ไม่ใช่...น่ากลัว...

ปึก!! ร่างโปร่งถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้า ที่เคยเข้ามานอนครั้งหนึ่ง ทำท่าจะลุกพรวดหากไม่ใช่มือแกร่งจับตรึงไว้แน่น ข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบไว้เหนือหัว ก่อนจะใช้เนคไทเส้นเดิมมัดคากามิกับเตียง คากามิดิ้นรน ขาเรียวปัดป่ายไปทั่ว...แต่ไม่อาจต้านทานได้

ราวกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ...ที่ต้องยอมสยบ...

ต่อหน้า...ผู้เป็นราชา

“อึก...ทำบ้าอะไร!” อาคาชิแสะยิ้ม แววตาวาววับ มองเสือพยศที่ถูกผูกกับเตียงของเขา ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นแม้จะมีวี่แววของความหวั่นไหว...แต่ไม่พบความกลัว

งดงาม...ช่างเป็นความงดงามที่น่าบดขยี้ทำลาย! และครอบครองไว้เพียงผู้เดียว!!

 ภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เรือนผมยุ่งๆ ใบหน้าหงุดหงิดแดงระเรื่อ และลมหายใจหอบผะแผ่ว...มันช่าง...ยวนอารมณ์โดยไม่รู้ตัว

“หึ...ไทกะไม่มีสิทธิ์หนี...ตอบคำถามผมมา...” มือแกร่งเชยคางเรียวที่สะบัดหนีอย่างอวดดีขึ้น “รู้ใช่ไหมว่าผมชอบ...ไม่สิ...รักเท็ตสึยะ”

 อึก...

ถึงจะรู้...ถึงจะเห็นและสัมผัสได้...แต่ไม่เจ็บเท่าการที่ได้ยินจากปากอาคาชิเอง คากามิกัดปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าวอีกครั้ง

การได้รัก...และไม่ถูกรักตอบ...

มันเจ็บแบบนี้นี่เอง...

“อึก...รู้...รู้สิ...” น้ำเสียงสั่นไหวที่พยามควบคุมให้มั่นคงแต่ไม่อาจรอดพ้นคนมีประสาทสัมผัสไวแบบอาคาชิไปได้ อาคาชิสังเกตมานานแล้ว...ท่าทางแบบนี้ ดวงตาที่มองมายังเขา...

“ไทกะ...ชอบผมเหรอ?”

“ฮึก...” คากามิกลั้นเสียง...ก้อนอะไรบางอย่างจุกที่ลำคอ

“นั่นสิ...ฉันชอบนาย...ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เผลอชอบไป นายมาทำดีด้วย...หลงคิดว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น...ลืมนึกไป...ว่า...ฮึก...ว่าเพราะฉัน...ใกล้ชิด...ฮึก...พวกคุโร...โกะ...ที่สุด”

 ลืมไปว่านายใช้ฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง...เพื่อให้ได้คนที่นายรักมาอยู่ข้างๆ...

“ตอนนี้...ฮึก...ฉัน...รู้แล้ว...”

ว่าสำหรับอาคาชิ...เขาไม่มีค่า...อะไรเลย

ดวงตาสองสีมองร่างที่กำลังกลั้นสะอื้น เสียงที่มักจะสดใสและเปี่ยมด้วยความมีชีวิตชีวานั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง ดวงตาเรียวที่มักมุ่งมั่นและเปี่ยมพลังนั้น...มอดแสง พร้อมๆกับหยาดน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย...

ดูงดงาม...และบริสุทธิ์...

“ฮึก...เพราะอย่างนั้น... ในเมื่อคุโรโกะจะมีนาย...หากปล่อยเอาไว้...”

 อาโอมิเนะและคากามิจะเดียวดาย...

“หากนายอยากคบกับคุโรโกะ...ฉัน...จะ...ช่วยนายเอง... อื้ออออ!!” คากามิร้องเมื่อเรียวปากร้อนตรงเข้าจู่โจมเขาอย่างดุดัน สัมผัสนั้นทั้งรุนแรง...เรียกร้อง เรียวปากร้ายกาจขบย้ำปากสีพีชที่พยามเม้มเน้นเพื่อไม่ให้ผู้รุกรานเข้าไปชิมความหวานข้างใน มือแกร่งบีบท้ายทอยแน่น จนคากามิต้องเผยอปาก พร้อมๆกับที่ลิ้นร้อนเลาะชิมไปทั่ว... รสสนิมของเลือดไม่ได้ทำให้อาคาชิหยุด

เขาไม่อยากฟัง!! ไทกะจะดูแลไดกิงั้นเหรอ?

จะอยู่กับไดกิ...ยิ้มและหัวเราะให้กัน

เขา...ยอมไม่ได้

และไม่มีวันยอม!!

คนๆนี้ต้องเป็นของเขา เขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง!!

“อึก...แฮ่ก...” อาคาชิถอนจูบออกไปมองร่างที่กำลังหอบแฮ่กๆ ด้วยแววตาราวกับมีเปลวเพลิงอยู่ข้างใน ปล่อย!! คากามิดิ้น...

เขาชอบอาคาชิ...และอยากถูกอีกฝ่ายสัมผัส แต่...ไม่เอาแบบนี้...ไม่เอา...

ตอนที่อาคาชิกำลังโกรธแบบนี้...

มันไม่ต่างอะไรเลยกับ...ที่ระบายอารมณ์!

“อย่าหวังว่าจะหนีจากผมรอด...” อาคาชิกระซิบ

“อึก...นายทำแบบนี้...ทำไม”

“ทำไมน่ะเหรอ...เพราะผมจะแสดงให้ดูว่า...ใครที่มีสิทธิ์ในตัวของไทกะ!!” ไม่พูดเปล่า เสื้อของคากามิถูกกระชากจนกระดุมหลุดออกมาทั้งแผง แรงเสียดสีของผ้าทำให้ผิวสีน้ำผึ้งสวยเกิดรอยแดง

คนที่มีสิทธิ์สำหรับครอบครองคนตรงหน้า...

ไม่ใช่ไดกิ...และแม้แต่ตัวไทกะเองก็...ไม่

เพราะสิทธิ์นั้นเป็นของเขาเพียงผู้เดียว!!  

“อื้อ....อย่า...ไม่....อ๊าาา”


***NC****

......................................100%.....................................


“อือ...” เสียงแหบเอ่ยครางเบาๆเมื่อแสงแดดสว่างจ้าลอดผ่านตาบวมช้ำที่ปรือขึ้น  อาการเจ็บแล่นปราดไปทั่วร่างจนเจ้าตัวนิ่วหน้า ก่อนภาพความทรงจำมากมายจะไหลเข้าหัวทำให้ร่างโปร่งนั้นทรุดลงไปนอนบนเตียงสีขาวคิงไซส์ที่เพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อนมา

“โอ๊ย!!” คากามิร้อง ร่างกายเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ดวงตาคู่สวยก้มมองสภาพตัวเองที่ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อตัวใหญ่สีขาวสะอาดและกางเกงขาสั้น แผลที่ข้อมือได้รับได้การดูและมีผ้าพันไว้ แถมเตียงที่นอนก็สะอาดสะอ้าน

เขาร้องไห้...นานแล้วที่คากามิไม่ได้ร้องตั้งแต่วันที่แม่จากไป...เขาเพิ่งมาร้องไห้หนักๆเอาตอนเจอพวกบ้านั่นทำร้าย...และ...เมื่อคืนนี้...

ต่อให้อ้อนวอนแค่ไหน อาคาชิก็ตักตวงจากร่างกายเขาไม่รู้จักพอ

แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกเจ็บ...แต่อีกใจก็ดีใจ...

การได้เป็นของคนที่ตัวเองรัก...

“อึก...รีบไปดีกว่า” พึมพำเบาๆ เขาไม่อยากเห็นอาคาชิตอนนี้ ไม่อย่างนั้น...คงได้ปล่อยน้ำตาให้อีกฝ่ายสมเพชแน่ๆ ตัวเองก็ไม่ได้น่ารัก น่าถนอมเหมือนคุโรโกะที่อีกฝ่ายจะมาสนใจ คากามิชันตัวลงจากเตียง แต่ก้าวไปได้ไม่เท่าไหร่...

แก๊ก...แก๊ก

เสียงอะไรกระทบพื้นและเหมือนมีบางอย่างผูกอยู่ที่ข้อเท้าทำให้ดวงตาคู่สวยก้มมอง ก่อนจะเบิกตาขึ้น

โซ่...โซ่สีขาวสวย กำลังผูกเขาไว้กับเสาเตียง เพราะว่ามันกลืนไปกับผ้านวมบุนอนทำให้เขาไม่ทันสังเกต

นี่อาคาชิเอาโซ่ผูกขาเขานี่นะ!!

“ไอ้โรคจิตนั่น!!” พึมพำอย่างหงุดหงิด คากามิเดินช้าๆ มันเป็นโซ่ที่ยาวมากๆ และน่าจะสั่งทำพิเศษเพราะเขาไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ข้อเท้าก่อนจะมีโซ่พันก็ถูกผ้าพันไว้ก่อนเพื่อรองรับการเสียดสี

เหอะ! จะทรมานกันทั้งที...ไม่เอาให้มันสุดๆไปเลยล่ะ ด่าคนโรคจิตในใจ มือเรียวผลักบานประตูห้องนอนออก...ไม่ต้องคิดว่าอาคาชิใจดี เพราะห้องของหมอนี่กว้างมาก และห้องนอนก็อยู่รวมกับห้องทำงานของเจ้าตัวซึ่งออกได้แค่ทางนี้ทางเดียว ความยาวของโซ่บ้านี่ก็คงพอดีกับห้องนี้เหมือนกัน

“ไอ้คนบ้า...ไอ้งี่เง่า” พึมพำด่า เสียงโซ่กระทบพื้นดังทุกครั้งที่เขาก้าวเดิน คากามิกระแทกตัวนั่งแรงๆบนเก้าอี้บุนวมสีดำ ที่เขาจำได้ดีกว่าอาคาชิชอบนั่งทำงานอยู่ตรงนี้ไม่ยอมหลับยอมนอน ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจริงจังนั้นชวนมองจนมิอาจละสายตา บางทีก็ชอบทำตัวดุๆเมื่อคากามิเข้ามาซน เสือสีแดงหยักรอยยิ้มเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น

อยู่ด้วยกันเกือบสองเดือน...เขาผูกพันกับที่นี่ และรักอาคาชิมาก...จนเผลอคิดว่าอีกฝ่ายก็ยอมเปิดใจให้เขาเหมือนกัน ในเมื่ออาคาชิใจดี...แม้จะชอบดุแต่ดวงตาคู่คมนั้นก็อ่อนโยนและอ่อนใจเสอมยามที่คากามิดื้อ หากเขากลัวมือแกร่งนั้นก็จะคอยอยู่ข้างๆ มอบอกอุ่นๆและอ้อมกอดที่ราวกับจะปกป้องเขาจากอันตรายต่างๆ

ยิ่งคิด...ก็ยิ่ง...รัก

ทำยังไง...ถึงจะเลิกรักได้สักที

มือเรียวสะบัดถูกกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ คากามิกวาดมอง รูปของรุ่นปาฏิหาริย์ตอนเทย์โคว ทีมราคุซัน ภาพรวมตอนจบวินเทอร์คัพ...และภาพของเด็กหนุ่มสีฟ้าในกรอบของทองคำขาว พร้อมดอกกุหลาบสีขาวพิสุทธิ์ที่วางอยู่ข้างๆ

คุโรโกะ...

“อึก...” คากามิกัดปากบวมช้ำแรงๆ ความร้อนเล่นปลายมาจุกที่ลำคอ ให้ตาย...น้ำตาเหมือนจะไหลออกมาอีกแล้ว...

นายรัก...คุโรโกะถึงขนาดนี้เลยเหรอ...  

“ฮึก...” นั่นสิ...เขาน่าจะรู้ดีคุโรโกะคือคนที่อาคาชิรักมาเสมอ ปรารถนาอยากจะครอบครอง ไม่สนใจว่าต้องทำลายใครหรืออะไรก็ตาม...ยอมกระทั่งใช้เขาเป็นเครื่องมือ ยอมผิดใจกับอาโอมิเนะ

แม้กระทั่ง...ทำลายหัวใจของเขา...

“เจ็บ...เจ็บจัง...”

เจ็บไปหมดแล้ว ทั้งร่างกายที่รวดร้าว

และหัวใจ...ที่แตกสลาย...

“ไม่อยากอยู่...อยากไป...” คากามิพึมพำเสียงสั่นๆ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแรงๆโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะเจ็บ

บ้า! เขามันบ้าที่คิดว่าอาคาชิอาจจะมีเยื่อใยให้เขาบ้าง!!

แต่ความจริงแล้ว...ไม่เคย...อีกฝ่ายไม่เคย...รักกันเลย...

ไม่แม้แต่จะ...เห็นกันในสายตา...

เหมือนโชคชะตาตั้งใจจะตอกย้ำอีกครั้งเพราะคากามิกระแทกโต๊ะแรงๆทำให้ลิ้นชักที่ไม่ได้ถูกล็อคเปิดออกมานิดหน่อย เขาจะไม่สนใจเลยหากไม่ใช่ดวงตาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง...ภาพถ่าย... มือเรียวดึงภาพเหล่านั้นออกมาดูก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง...

ไม่จริง!!! ตาคู่สวยสั่นกลัว น้ำตาที่พยามกลั้นเอาไว้ไหลออกมาไม่หยุด มือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกบนผิวเนื้อ

“โก...หก...” ภาพพวกนี้...มัน... “ฮึก...ฮึก...นี่...”

ทำลายเขา...ทำร้ายหัวใจกัน...และ...จะฆ่ากันทั้งเป็นใช่ไหม...

“เกลียดกัน...ขนาดนี้...” ปากบวมช้ำถูกกัดจนเลือดซึมออกมาแต่เจ้าของหาได้สนใจความเจ็บเหล่านั้น

ไม่สิ...มันเจ็บจน...คิดว่าไม่เหลืออะไรให้เจ็บอีกแล้ว...

เหตุการณ์ที่ถูกลืมไปกลับมาหลอกหลอนในหัวอีกครั้ง ร่างกายสั่นกลัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงสะอื้นให้ราวคนกำลังขาดใจ...

เขาสงสัยมาตลอด...ตอนไปเกียวโต ว่าตัวเองไปทำความเดือนร้อนให้ใครบ้างหรือเปล่า ทำไมถึงได้มีคนเข้ามาหาเรื่อง...บัดนี้ข้อสงสัยทั้งหมดนั้นกระจ่างชัด...

พวกที่คิดจะทำร้ายเขาตอนนั้น...

ถูกอาคาชิ...จ้างวานมา

ความจริงที่...ฆ่ากันทั้งเป็น...

 

“ไฟดับงั้นเหรอ?” อาคาชิที่เพิ่งจัดการธุระสำคัญเสร็จทั้งๆที่วันนี้ไม่อยากออกไปไหนเลยถามขึ้น เมื่อคฤหาสน์หลังงามนั้นมืดครึ้ม มีแค่แสงสลัวๆจากเปลวเทียนที่จุดตลอดทางเพื่อให้ความสว่าง

“ครับ...มีการแจ้งล่วงหน้าว่าจะดับไฟวันนี้...” พ่อบ้านรายงาน

“ช่างเถอะ...ผมไปก่อนล่ะ” ร่างแกร่งรีบร้อนก้าวขึ้นชั้นสอง คนในบ้านมองสบตากัน สองวันมานี้พวกเขาได้เห็นนายน้องในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

โกรธอะไรบางอย่างจนมีแววตาที่อยากทำลายทุกสิ่ง กระวนกระวายควบคุมตัวเองไม่ได้ สั่งให้ตามหมอกันจ้าล่ะหวั่น เมื่อรู้ว่าคุณคากามิสลบและมีไข้อ่อนๆ พวกเขาก็พอจะรู้ว่าสมาชิกพิเศษในบ้านคนนี้สำคัญกับนายน้อย...

เพราะเมื่อมีคุณคากามิอยู่ นายน้อยจะมีบรรยากาศอ่อนโยนไม่น่ากลัวอย่างที่เคย มีรอยยิ้มอ่อนๆแต้มที่มุมปากเสมอ คฤหาสน์หลังงามที่เคยเงียบเหงามักจะมีเสียงถกเถียง เสียงเหย้าแหย่ และเสียงหัวเราะเกิดขึ้นเสมอๆ จนพวกเขารู้สึกดีที่มีเด็กดีๆอย่างคุณคากามิมาอยู่ในบ้าน ก็อีกฝ่ายน่ะช่างน่าเอ็นดู ใสซื่อ ทำอาหารก็อร่อย ชวนให้แกล้งเล่นมากๆนี่นา

คงจะดี...หากนั่นคือเจ้าของหัวใจนายน้อย...

“ไทกะ...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียก โยนเนคไทสีเข้มไว้บนเตียง ห้องที่มืดแต่พอจะมองเห็นอะไรได้บ้าง ตาคมกวาดมองรอบๆ

ไม่อยู่...

อาคาชิเดินมองไปทั่วห้อง ไทกะไม่มีทางหนีไปไหนได้เขาผูกโซ่เอาไว้ที่ขาอีกฝ่าย โซ่ที่สั่งทำพิเศษเพื่อไม่ให้เสียดสีกับผิว และป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายหนี

จะไม่ยอม...ให้ไปจากเขา!!

ตาคมมองตามความยาวของโซ่ ก่อนจะก้าวตามไปอย่างช้าๆ

ไทกะไม่ชอบความมืด...

“ฮึก...ฮึก...ฮือ...ไม่เอา...ไม่นะ...” เสียงร้องไห้ปานคนจะขาดใจดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งทำให้อาคาชิก้าวไปหาทันที ก่อนภาพที่เห็นจะทำให้เขากัดฟันกรอด

ร่างสูงโปร่งที่นั่งชันเข่าซุกหน้าลงกับเข่าตัวเอง ข้อเท้าที่มีโซ่สีขาวพันธนาการไว้เปื้อนไปด้วยเลือด...บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายพยามที่จะดึงมันออกจากทรมาน ข้อมือเรียวมีรอยช้ำเขียวน่ากลัว เสียงสั่นเครือร้องไห้...หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า เส้นผมสีแดงสวยชื้นเหงื่อยุ่งเหยิง เสียงพึมพำไม่ๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไท...กะ" 

"ไม่...ฮึก...ออก...ไปนะ...ออก...ไป” คากามิยกมือขึ้นปิดหูส่ายหน้าแรงๆ เขาไม่อยากได้ยินเสียงอาคาชิ อย่าเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนโยนแบบนั้น...

“ไม่เอา...ฮึกๆ...ฉัน...”

“ไทกะ...”

“เพี๊ยะ!” มือแกร่งที่กำลังแตะไหล่เนียนถูกสะบัดออกอย่างแรง อาคาชิกำมือแน่น เมื่อเห็นดวงตาคู่สวยที่มักจะโชนแสงกล้าและสวยงามนั้น มืดหม่นราวกับประกายของมันได้จางหายไป...

แสงสว่าง...มอดลง

ด้วยฝีมือของเขาเอง...

“ต้องการ...อะไร...อีก”

ร่างกายเขา

หัวใจเขา...ก็ให้ไปหมดแล้ว  

“นาย...เกลียดฉัน...ทำ...แบบนี้...ฮึกๆ...ไม่...” อาคาชิมองรูปภาพที่ถูกขยำอยู่ข้างๆ เขาก็เดาได้ว่าไทกะคงรู้ทุกอย่างแล้ว... ถอนหายใจแรงๆหนึ่งที ยกมือขึ้นเสยผม

 นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่อาคาชิควบคุมสถานการณ์ไม่ได้

 เขาไม่อยากให้ไทกะเห็นภาพพวกนี้...แต่...คงไม่ทันแล้ว...

“ไทกะฟังผม”

“อย่า...แตะ...ฮึก” คากามิขยับหนี ถอยร่อนไปอย่างน่าสงสารเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกจับมาขัง ไร้ทางสู้และไม่มีทางออก

“ได้โปรด...ปล่อยฉัน...ไป...” คากามิอ้อนวอนทั้งน้ำตา

ปล่อยเขา...อย่าให้เขาอยู่ที่นี่ อย่าให้เขารักอีกฝ่าย...

“ไม่มีวัน...ผมไม่ทางปล่อยไทกะไปไหนแน่ๆ” อย่าคิดออกไปจากอ้อมแขนเขา

“ฮึก...นายได้ไป...ทุกอย่าง...”

ยังต้องการอะไรจากเขาอีก!!

“ไม่...ปล่อยนะ...ปล่อยๆ” คากามิดิ้นเมื่ออาคาชิรวบตัวเขาเข้าไปกอด เรี่ยวแรงที่ใช้ไปหมดแต่ก็ยังฝืน 

“ไทกะ...อย่าดิ้น!!” แผลที่ขาเริ่มจะหนักขึ้น เพราะการอยู่ไม่นิ่ง กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วห้อง

“ปล่อย...ฉัน...ฮึก...” อาคาชิรวบข้อมือที่ทุบบนอกเขา...มันไม่เจ็บแม้แต่น้อย เสือแดงสะบัดตัวดิ้นหนี แต่ก็ไม่อาจหลุดจากอ้อมกอดที่ราวกับกรงขังไปได้ จับใบหน้ายุ่งๆให้เงยขึ้น ก่อนจะจูบเบาๆบนเรียวปากบวมช้ำ ไล้ปลายลิ้นร้อนๆวนอยู่อย่างนั้นราวปลอบโยน และสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเมื่อคากามิเผยอปากออก ร่างแกร่งเลาะชิมความหวานไปเรื่อยๆ แรงดิ้นและขัดขืนค่อยๆลดลง คากามิสบถด่าตัวเองในใจเป็นร้อยครั้งพันครั้ง

เขากลัวกับความมืดนี้มาตลอด กลัวกับเรื่องราวที่หลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งไฟดับยิ่งคิดมาก พยามทุกวิถีทางเพื่อให้ออกไปจากที่นี่ จนรู้ตัวอีกทีข้อเท้าก็มีแต่รอยเลือด แต่ช่างน่าเจ็บใจนักที่พอได้ยินเสียงของอาคาชิ...

ความกลัวทั้งหมดก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ยิ่งได้รับไออุ่นและสัมผัสราวปลอบโยนหัวใจไม่รักดีก็โอนอ่อนตาม ที่ต้องตบมืออีกฝ่ายออกเพราะกลัวเหลือเกินที่จะโผเข้าหาอ้อมกอดนั้นและร้องไห้ราวเด็กๆ

อาคาชิค่อยๆผละจากจูบหวานๆออกมาอย่างช้าๆ มองคนที่ปรือตาลงอย่างอ่อนแรง ก่อนจะช้อนตัวคากามิขึ้น แม้อีกฝ่ายจะสูงกว่า แต่อาคาชิก็แข็งแรงมากพอที่จะสามารถอุ้มได้ ยิ่งยามนี้คนที่กินเก่งนั้นกลับผอมลงอย่างไร้เรี่ยวแรงเขากลับอุ้มได้สบายๆ

ตาคมมองรอยเลือดที่ข้อเท้า...

มองคราบหยาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้า...

แม้จะเคยอยากเห็นคนๆนี้ร้องไห้เพราะตัวเขา แต่บัดนี้ภาพเหล่านั้นกับทำให้ใจที่แกร่งดั่งหินผากร่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ แค่เห็นสายตาเว้าวอนและหยาดน้ำใสๆนั่น...เสียงสั่นๆที่พร่ำอ้อนวอนให้เขาปล่อยไป...

ถึงอย่างนั้น...ก็ไม่มีทาง...

จะไม่ให้ไทกะต้องออกจากอ้อมกอดของเขา...เด็ดขาด!!

ต่อให้ต้องกลายเป็นปีศาจที่ร้ายยิ่งกว่านี้...

เขาจะทำ!!

 

 

 

 ชักไม่แน่ใจว่าอาคาชินี่พระเอกป่าว 555 คือแบบ...อะไรนะให้คนไปรื้อบ้านน้องเสือ จ้างคนมาทำร้ายน้องเสือ ข่มขืนน้องเสือ ล่ามโซ่น้องเสือ ขังน้องเสือ นี่มัน...ตัวโกงชัดๆ แต่แบบ...เราก็ชอบนะพระเอกแนวนี้ >////< (ไม่ใช่ล่ะ)

น่าจะมาม่าอีกไม่เท่าไหร่แล้วค่ะ เพราะนายน้อยก็เลิกซึนแล้ว แค่โหดขึ้น...หึๆ ตอนนี้กำลังคลั่งแวมไพร์อย่างมากกกก เลยคันไม้คันมืออย่างแต่งแนวแวมไพร์...โรแมนติกแฟนตาซี แบบ SM นิดๆ >/////<

ป.ล. ขอบคุณทุกคนที่ติดตามน้าาาาา ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ดีใจและปลื้มมากๆ ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ คือสิ่งสำคัญที่ทำให้อยากแต่งฟิคเรื่องนี้ออกมาเรื่อย ทุกความห่วงใยที่มีให้กันขอบคุณมากๆๆๆ ^_____^

ป.ล. 1 ใครยังไม่ได้ NC พรุ่งนี้น้าาาาาา อย่าโกรธน้าาาา 

ป.ล. 2 รักษาสุขภาพนะค่ะทุกคนเลย อากาศทำร้ายจิตใจกันมาก จะร้อนหรือจะหนาว ฮืออออ...ร่างกายแบบ...ปรับตัวไม่ทัน ระวังตัวอย่าให้ป่วยนะค่ะ พักผ่อนให้เพียงพอน้าาาาาา ^_^

ป.ล. 3 ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ขอให้ทุกคนหลับฝันดี และตื่นมาพบกับวันที่สดใสน้าาาาาา ^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5740 Shesobad (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:16
    เธอค้าบบบบ
    minasochilly@gmail.com
    #5,740
    0
  2. #5734 MartiniLubik (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:37
    ขอด้วยคนได้ไหมคะ ฮื่ออ
    lubikzmarsh@gmail.com
    #5,734
    2
  3. #5707 SEIRITA (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 11:15
    ทันไหมคะเนี่ย(╥﹏╥) มาช้ามากเลย

    สงสารไทกะ คอยดูเถอะแกอาคาชิถ้าเขาหนีจากแกได้ แล้วทนแกไม่ไหว กลับเมกาขึ้นมาแล้วแกจะรู้สึก

    สนุกมากเลยค่ะ คู่นี้ค่อนข้างจะหายากมากเลย แต่งดีมากเลยค่ะ

    ขอNc ทุกตอนเลยได้ไหมคะ

    Shopcore81@gmail.com
    #5,707
    1
    • #5707-1 f9745h(จากตอนที่ 32)
      12 ธันวาคม 2563 / 05:41
      yangyuen.thana@gmail.com ขอncทุกตอนเลยได้มั้ยคะ ทันใหมเอ๋ยย
      #5707-1
  4. #5688 Cherry (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 06:09

    งื้อๆๆๆ ไม่รู้ช้าไปรึเปล่า แต่ขอ NC ของทุกตอนได้ไหมค่ะ? สนุกมากเลยค่ะ เดี๋ยวก็ฟิน เดี๋ยวก็ปาดน้ำตา สงสารเสือน้อยของเรา cherryblossoms1993@hotmail.com

    #5,688
    0
  5. #5684 Shipnielong (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:44
    เอาจริงๆอยากให้อาคาชิเจ็บบ้างอ่ะค่ะ ให้สมกับที่ไทกะเจ็บ ถึงจะชอบแบบsmแต่นี่มันไม่ได้ยินยอมกันทั้งสองฝ่าย แล้วใดใดคือสงสารไทกะมาก;__;
    #5,684
    0
  6. #5631 aaaaaaahh (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 12:26

    tsukhnakh@gmail.com
    #5,631
    0
  7. #5608 on off minno.markno (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:39
    ขอncได้มั๊ยคะ🥺 @go33914@gmail.com
    #5,608
    0
  8. #5599 Naoto_Kogame (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:15
    soookl56565@gmail.com

    ยังทันอยู่มั้ยยยย!?
    #5,599
    0
  9. #5561 -octopus- (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 22:46
    แงงงง ทันมั้ยคะ;-; asamikana06@gmail.com
    #5,561
    0
  10. #5499 sehun_huny (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 17:49

    ขอnc นะคะ

    novellove_11@hotmail.com

    พี่ซึนเกินไปแล้วววว

    #5,499
    0
  11. #5495 Megalodox (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 01:02
    โอ้ตายเเล้ว เพิ่งอ่านมาเห็น แบบว่าขอทันมั้ยคะ.... แง่งง bewtylove575@gmail.com ไปหาในบล็อกมันยังไม่มีอ่ะค่ะ แฮะๆ555555
    #5,495
    0
  12. #5491 5ม5 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:58

    ขอ NC ทันมั้ย 0997525813wassana@gmail.com

    #5,491
    0
  13. วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:16

    ขอ NC ทันไหมคะเนี่ย ยากอ่านแบบนี้ sirapatter@hotmail.com

    #5,482
    0
  14. #5465 WangXian (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:23
    ขอ nc หน่อยได้คะ อยากอ่านมากกก
    Kamisama153264@gmail.com
    #5,465
    0
  15. #5462 Ployzakai (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 22:29

    62 เหมือนเราเลย ยังคงพึ่งมาอ่าน


    #5,462
    0
  16. #5448 Prid (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 14:36

    ขอ nc ทันมั้ยค๊า pasuta282541@gmail.com

    #5,448
    0
  17. #5432 Suwara (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 21:27

    ทันมั้ยค่ะ ขอnc น่อยน่ะคะ

    suwara8059jane@gmail.com

    #5,432
    0
  18. #5430 We are (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 20:17

    ขอ NC ทุกตอนเลยได้มั้ย

    dom0654122018@gmail.com

    #5,430
    0
  19. #5416 แบล็กโอเรน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 03:18
    ไรท์ขอเถอะ a.p.f.417746@gmail.com
    #5,416
    0
  20. #5415 Chimchim's13 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 18:56
    ทันมั้ยคะ ;—; ขอ nc ทุกตอนด้วยค้าบบ
    #5,415
    1
    • #5415-1 Chimchim's13(จากตอนที่ 32)
      23 ธันวาคม 2561 / 18:57
      ลืมให้เมล nu_bam_21142@hotmail.com
      #5415-1
  21. #5368 jg_kao (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 00:08
    ทันไหมคะ ;;; ขอด้วยคนนะคะ แง kaojgnj@gmail.com
    #5,368
    0
  22. #5365 domcity (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 01:57
    ทันมั้ยขอNC ทุกตอน
    0997525813wassana@gmail.com
    #5,365
    0
  23. #5363 kuronekochan073 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 15:54
    shopcore81@gmail.com

    ตอนนี้ทันไหมคะ ฮืออออ เหมือนจะมาช้า😂
    #5,363
    0
  24. #5362 gupraewjaaaa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:48
    ขอ nc ด้วยค่าา ขอทั้งหมดเลยน้าา ขอบคุณล่วงหน้าค่ะะะ Jiminandpart@gmail.com
    #5,362
    0
  25. #5308 Supisara (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 19:53
    ขอ NC ทั้งหมดเลยน้าาา nakakoolapinan@gmail.com
    #5,308
    0