fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 28 : Long fic : Akakaga...ひかり...CH.3 หวั่นไหว(II) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    3 ก.ย. 58


เครดิตภาพ Akakaga serine

kuroko no basket

Title : หวั่นไหว

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)


 

      หลายวันมานี้สมาชิกรมรมบาสฯของราคุซันรับรู้ว่ากัปตันผู้แสนสมบูรณ์แบบของพวกเขากำลังหงุดหงิด...ถึงไม่ได้แสดงออกมากนัก และยังมีฟร์อมการเล่นที่ยอดเยี่ยมเหมือนเดิม แต่รังสีอึมครึมก็ทำเอารุ่นพี่รุ่นน้องแทบอยากจะลากลับบ้านกันเป็นทิวแถว

“เอ่อ...เซย์จังมีอะไร...หรือเปล่า?” มิบุจิ เรโอะ มองรุ่นน้องอย่างหวาดๆ

“ไม่ครับ...” ตอบเสียงเรียบ ตาคมหันมาสบจนสะดุ้งกันเป็นแถบๆ

ไม่มีอะไรเสียที่ไหนล่ะ เขาถอนหายใจ มองเจ้าอสูรสายฟ้าที่เอาตัวเนบุยะเป็นโล่ก็ได้แต่ส่ายหน้า

“งั้นวันนี้เซย์จังกลับบ้านเถอะ” คนอื่นๆจะได้ซ้อมกันได้

“ผมซ้อมต่อได้ครับ” อาคาชิพยามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง คิดว่าเมื่อวันก่อนเขาอารมณ์เสียแค่ไหนที่กลับมาแล้วไม่เห็นไทกะที่บ้าน!! ให้คนตามหาก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน! มีคนรายงานว่าเห็นคนลักษณะคล้ายๆกันนั่งรถมาโตเกียว นอกเหนือจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว!!

หึ! ไปเที่ยวกับไดกิจนทำให้เท็ตสึยะต้องเสียใจคงจะมีความสุขมากเลยล่ะสิ!!

แต่ที่หงุดหงิดที่สุดคือตัวเองนี่ล่ะ!! ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องไปใส่ใจคนอวดเก่งนั่นด้วย!!

“เฮ้อ...ค่อยโล่งหน่อย อาคาชิไปโมโหอะไรมาอ่ะ?” ฮายามะ โคทาโร่ เดาะลูกบาสฯไปมา

“เปล่า...”

“เหอะๆ” คนอื่นหัวเราะอย่างไม่เชื่อ

“แล้ววันนี้โคทาโร่ไม่ไปรับแฟนเหรอ สุดสัปดาห์แล้ว?” อาคาชิหันมาหาเพื่อนร่วมทีมที่มีสีหน้าขึ้นสีเมื่อเอ่ยถึงคนรัก

หลังจบวินเทอร์คัพเหมือนว่าอสูรสายฟ้าแห่งราคุซันจะสนใจในตัวพ้อตท์การ์ดนัยน์ตาอินทรีของเซย์รินมาก จนรู้สึกว่าตอนนี้ทั้งคู่จะคบกันเป็นแฟนไปเสียแล้ว ก็ดูเข้ากันดี เท่าที่ได้ยินมามีแค่อิซึกิ ชุน ที่ทำให้โคทาโร่เป็นผู้เป็นคนขึ้น

“ชุนไม่ว่างหรอก...ที่เซย์รินกำลังเครียดหนักกันเลย”

“หา? ทำไมล่ะ? เจอคู่แข่งน่ากลัวเหรอ?” มิบุจิถาม

“เปล่าอ่ะ เห็นชุนบอกว่าคากามิน่ะ...ไม่สบาย ห้ามไม่ให้ใครไปเยี่ยม คนอื่นๆเขาเป็นห่วงกันจะแย่” ชื่อที่ออกมาจากปากเพื่อนร่วมทีมทำให้ดวงตาสีแดงตวัดฉับ

“โทรฯไปก็รับสายแค่ครั้งเดียว ไปหาที่ห้องก็ไม่ยอมเปิดประตู ไม่รู้เป็นอะไร”

“เห...คากามิคนนั้นน่ะนะ” คนในทีมราคุซันทำสีหน้าไม่อยากเชื่อ ก็คากามิ ไทกะ ที่พวกเขาเคยเห็น คือคนที่ไม่ว่าอะไรก็ไม่หวั่นเกรง มีแววตากล้าแกร่ง ความกล้าและความบ้าอย่างร้ายกาจ พร้อมที่จะเผชิญหน้าทุกสถานการณ์ไม่น่าจะเหมือนคนกำลังหนีปัญหาแบบนี้เลย

“นั่นล่ะ...เดทอาทิตย์นี้เลยเป็นอันยกเลิก เสียดายชะมัด!” แบะปากงอนๆ ตั้งใจว่าชุนไม่ยอมมาเกียวโตเขาจะไปหาถึงโรงเรียนเลย...ไปนั่งฟังอีกฝ่านเล่นมุกตลกที่มีเขาคนเดียวขำก็ดีเหมือนกัน

“วันนี้...ผมกลับก่อนนะครับ” กัปตันของทีมคว้ากระเป๋าตัวเองบอกลาง่ายๆ เดินออกไปจากโรงยิมจนสมาชิกคนอื่นๆได้แต่มองหน้ากันงงๆ อาคาชิกดโทรศัพท์รัว...เบอร์โทรที่เขาให้คนหามาให้ แต่ปลายสายก็ไร้วี่แววจะรับ ตาคมทอแววหงุดหงิดชัดเจน ชนิดที่คนผ่านไปผ่านมาต้องสะดุ้งหลบ แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจ

ตอนนี้มีบางอย่างรบกวนจิตใจเขา...มากเกินไป

จึงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อตัดความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นนี่!!

 

      ก๊อกๆๆ อาคาชิเคาะประตูห้องเสียงดัง แต่ทว่าไร้วี่แววผู้มาเปิด เขากดกริ่งก็แล้ว เคาะห้องก็แล้ว โทรฯหาก็แล้ว เสมือนไม่มีคนอยู่

“หึ!” เหยียดรอยยิ้มเล็กน้อย ล้วงเอากุญแจดอกเล็กๆมาไขประตู

แกร๊ก!

ห้องไม่ได้ล็อค คิ้วเรียวเลิกขึ้นน้อยๆ เดินผ่านเข้ามา สภาพในห้องสะอาดสะอ้านขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่เขาเห็นมาก...อาจเพราะเขาสั่งให้คนมาทำความสะอาดด้วย ตาคมกวาดมองไปทั่ว จะบอกว่าไม่มีคนอยู่ก็ไม่ใช่ เพราะเปิดไฟสว่างจ้า ทีวีก็เปิดไว้

“ไท...กะ?” สะดุดกับร่างที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟายาว เขาเดินไปใกล้ๆก่อนจะเบิกตาเล็กน้อย...

ใบหน้าที่มีแต่รอยช้ำ ข้อมือถูกผ้าพันแผลสีขาวพันเอาไว้ บนโต๊ะก็มียาสารพัดอย่างและอุปกรณ์ทำแผลวางอยู่ เรือนร่างสูงโปร่งปราดเปรียวคล่องแคล่วดูซูบลงอย่างเห็นได้ชัด

เกิดอะไรขึ้นกัน...

มือแกร่งแตะเบาๆลงที่ใบหน้าซึ่งกำลังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมออย่างคนหลับลึก...เหมือนไม่ได้นอน ทำไมคนที่เปี่ยมด้วยพลังคนนั้น...ถึงเป็นแบบนี้

“ฮึก...ไม่...ไม่เอา...อย่า!!” ร่างบนโซฟาเริ่มกระสับกระส่าย ส่งเสียงร้อง ใบหน้านั้นก็ฉายแววหวาดกลัว มือเรียวปัดป่ายไปกลางอากาศ ราวกับหนีอะไรสักอย่าง

“ไทกะ...ไทกะ” อาคาชิส่งเสียงเรียก กุมข้อมือเรียวนั้นไว้แน่น

ถึงเขาอยากเห็นคนๆนี้อ่อนแอ...แต่ก็ไม่ชอบใจเอาเสียเลย!!

“ไม่นะ...ไม่ๆ”

“ไทกะ...มันก็แค่ฝันร้าย...อย่าไปกลัว” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ กุมมืออีกฝ่ายแน่น สอดประสานนิ้วมือไประหว่างนิ้ว ถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้ผู้ตกอยู่ในห้วงฝันร้าย

“ผมอยู่กับไทกะตรงนี้...”

“อ่ะ...อือ...” เหมือนจะได้ผลเพราะร่างที่ทุรนทุรายเมื่อครู่สงบลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอเหมือนเดิม ตาคมหรี่มองภาพที่ไม่เคยเห็น ความรู้สึกหลากหลายเต้นเร่าอยู่ในดวงตาคู่นั้น และโดยไม่รู้ตัว เขาโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตเบาๆที่หน้าผากนูนราวอวยพรให้ผู้หลับใหล...ฝันดี...

     

“อึก!” ตาเรียวสีแดงกระพริบถี่เมื่อเจอแสงสว่างจ้าจากไฟที่เปิดไว้พุ่งเข้าใส่ เขาเกลียดความมืดจนถึงขั้นต้องเปิดไฟทิ้งไว้ตลอดเวลา ไม่อยากให้เหตุการณ์บ้าๆนั่นย้อนกลับมาให้หัว

ความกลัว...แบบนั้น

น่าแปลกที่วันนี้รู้สึกว่าได้หลับสบายกว่าทุกวัน เพราะหลังจากนั้นคากามิก็นั่งรถกลับโตเกียวทันทีโดยอาศัยเงินที่ติดกระเป๋ามา เขาไม่ไปโรงเรียนเพราะกลัวคนอื่นๆจะเป็นห่วง ได้แค่โทรฯไปบอกพวกรุ่นพี่ว่าไม่สบายและไม่ยอมให้ใครมาเยี่ยม หากเห็นสภาพเขาทุกคนต้องเป็นกังวลแน่ๆ ใกล้ถึงการแข่งนัดสำคัญแล้วด้วย...

เก็บเรื่องทุกอย่างเอาไว้คนเดียวก็พอ

“ดีนะที่พอได้นอนบ้าง” พึมพำเบาๆ เดินไปหาขนมปังในตู้เย็น ข้อมือข้างขวาของเขาอักเสบจนช้ำเลือด ไม่อยากไปหาหมอเพราะไม่ค่อยมีแรง อาจเพราะตั้งแต่คืนนั้นเขาก็นอนไม่ค่อยหลับ แต่น่าแปลกที่วันนี้กลับหลับสนิท ราวกับมีคนมาอยู่ข้างๆ เหมือนมีความอบอุ่นรายล้อม

     “ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?”
ต่อจ้า ^_^

กึก ปฏิกิริยาสะดุ้งสุดตัว และดวงตาเรียวที่มองอย่างหวาดๆนั้นทำให้อาคาชิเลิกคิ้ว พอเห็นว่าเป็นเขาเจ้าตัวก็ถอนหายใจ

“อา...อาคาชิ...เหรอ?”

“ใช่น่ะสิ...” ร่างแกร่งหรี่ตา เพราะเขาเช็ดตัวให้ไทกะจึงเห็นว่าเอสเซย์รินมีแต่รอยช้ำเต็มตัว แถมที่หน้าท้องเนียนสวยนั่นก็เขียวช้ำจนน่ากลัวอีก

“ผมจะไม่ถาม...” อาคาชิเอ่ยเสียงเย็น “แต่ไทกะกลับมาโดยไม่บอกผมสักคำ ไม่คิดจะขอโทษหน่อยเหรอ? คนที่บ้านผมเดือดร้อนกันใหญ่” เขานี่ล่ะที่สร้างบรรยากาศจนใครๆต่างกลัว

“ขะ...ขอโทษนะ” คากามิทำสีหน้าสำนิกผิด ไม่สงสัยว่าอีกฝ่ายเข้ามายังห้องของเขาได้ยังไง ตาคู่สวยทอแววราวเด็กถูกดุจนอาคาชิถอนหายใจ

หึ...เหมือนเด็กๆ

“ผมตามหมอให้แล้ว”

“มะ...ไม่ต้อง”

“ไทกะจะดื้อยังไงก็แล้วแต่...ผมตามมาเอง และนายต้องรักษา!” เอ่ยสั่งเด็ดขาด “คนอื่นๆเขาเป็นห่วง”

“ฉันรู้...” โทรศัพท์ของเขามีสายเข้านับไม่ถ้วน ทุกช่องทางการติดต่อเลยด้วยซ้ำ

“แต่ฉันไม่อยากให้ทุกคน...กังวล” อาคาชิหรี่ตา มองคนที่ยิ้มแต่ดวงตาเศร้าหมอง “หากเห็นฉันในสภาพนี้ทุกคนต้องเป็นห่วงแน่ๆ” ร่างโปร่งนั่งลงบนโซฟาแหงนหน้ามองเพดานห้อง

“ก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก...แต่ฉันคิดได้เท่านี้”

“เกิดอะไรขึ้นครับ?...” คากามิสะดุ้งอีกครั้งเมื่อภาพเหตุการณ์นั้นยังตามหลอกหลอน

“ไทกะ?” มือแกร่งเอื้อมคว้าจับมือเรียวที่กำลังสั่น

“ฮึก...”

“ไทกะไม่ต้องเล่าก็ได้” เห็นกัดปากตัวเองแบบนั้นแล้วเขาไม่อยากรู้ก็ได้...แม้จะสงสัย...อะไรกันที่ทำให้คนๆนี้เป็นแบบนี้ แสงสว่างที่เจิดจ้านั่นทำไมยามนี้ถึงหม่นแสงนัก...

และถึงอยากเห็นสภาพแบบนี้...อาคาชิก็รู้สึกไม่ดี...บอกไม่ถูกแต่เขาชอบยามที่คนตรงหน้าพยศใส่มากกว่า

“ฉัน...เกือบถูก...ข่มขืน”

อะไรนะ!!! ตวาดลั่นในใจ มองตาคู่สวยไร้แววนั่นอย่างไม่อยากเชื่อ

“หึ...แปลกใจใช่ไหมล่ะที่ผู้ชายตัวโตๆแบบฉันยังมีเรื่องแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกนั้นทำเหมือนรู้จักฉัน...ห้ารุมหนึ่ง...”

“ไทกะไม่ต้องแล้ว” อาคาชิเอ่ยห้าม เมื่อเห็นคนข้างๆกำลังสั่นไหว เขาใช้แขนตัวเองโอบรอบเอวเรียบตึงแน่น  

“มืดสนิท..สกปรก...ขยะแขยง...ฮึก...มัน...น่ากลัว...ฮึก”

“พอครับ!! ห้ามพูด!!” เอ่ยห้ามเสียงดัง จับใบหน้านั้นให้ซุกลงกับอกของตัวเอง

 ไทกะกำลังสั่นกลัว...นั่นสิ...ต่อให้เป็นคนเก่งกล้าแค่ไหน หากเจอเหตุการณ์แบบนั้นเข้ามันก็ต้องตกใจกลัวเป็นเรื่องธรรมดา แต่คนๆนี้กลับเก็บเรื่องพวกนั้นไว้คนเดียว ไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้ใครเป็นกังวล...

ช่างเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่น...ห่วงใยคนอื่นจนไม่ห่วงตัวเองเอาเสียเลย

เข้มแข็ง...แม้แต่ในเวลาที่อ่อนแอก็ยังเปล่งประกาย

เป็นแสงสว่างที่แท้จริง...

“ฮึกๆๆ...”

“ไม่ต้องกลั้น...อยากร้องก็ร้องออกมา” มือแกร่งลูบเส้นผมสีแดงเข้มชื้นเหงื่อเบาๆ ความอบอุ่นที่บอกให้รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว และเหตุการณ์บ้าๆนั่นได้ผ่านพ้นไปแล้วทำให้คากามิยิ่งกำชายเสื้ออาคาชิแน่นขึ้น

เขากลัว...ความรู้สึกนั้นรายล้อมอยู่ตลอดเวลา ไม่อยากบอกใครให้รู้ แต่เมื่อมีคนมาอยู่ข้างๆกลับอุ่นใจ...

“ฮึก...ฮือๆๆ...ฮึก! ฉะ...ฉัน...ฮือๆ” น้ำตาหยดแล้วหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ราวกับระบายความทุกข์ทั้งหมดออกไป คากามิร้องไห้อยู่นานมาก แม้ไม่มีเสียงปลอบ แต่มือที่บรรจงลูบบนเส้นผมเบาๆ และดวงตาคมที่เฝ้ามองอยู่ไม่ห่างนั่นก็เพียงพอแล้ว   

“ไม่ต้องกลัว...มันผ่านไปแล้ว” เมื่อร้องไห้จนพอใจอาคาชิก็ใช้นิ้วโป้งปาดหยาดน้ำตาหยดสุดท้ายออกจากดวงตาเรียว

เขารู้ว่าน้ำตานั้นแสดงออกถึงความรู้สึกหลากหลายอย่าง...ถึงจะไม่เคยเห็นๆคนๆนี้ร้องไห้มาก่อน เพราะเจ้าตัวมักจะแสดงให้ใครต่อใครเห็นอยู่เสมอว่าตัวเองนั้นเข้มแข็ง...แต่เขาเชื่อ หลังจากร้องไห้ครั้งนี้...คากามิ ไทกะ คนเดิมจะกลับมา

และ...ถึงจะร้องไห้...ก็ยังเจิดจ้า

ไม่เคยเห็นน้ำตาของใครสวยงามเท่านี้มาก่อน

ดวงตาเรียวสีแดงนั้น...แม้จะอ่อนแสงไปบ้าง แต่ยังคงเปล่งประกาย...ราวกับสีของพระอาทิตย์

เป็นคนที่แปลกจริงๆ

“ยะ...อย่าบอกใครนะอาคาชิ!” คากามิป้ายน้ำตาราวเด็กๆ จนเกิดรอยยิ้มบางๆจากผู้มอง โดยที่เจ้าของรอยยิ้มนั้นก็ไม่รู้ตัว

“ทั้งพวกทีมปาฏิหาริย์หรือพวกคุโรโกะ!

“เท็ตสึยะคงเป็นห่วงไทกะมาก”

“ฉันรู้...แต่หากบอกเรื่องนี้ไปหมอนั่นก็ไม่สบายใจเปล่าๆ คุโรโกะช่วยฉันมาตั้งมากมาย ฉันไม่อยากให้หมอนั่นมาเครียดกับเรื่องของฉัน”

 ถ้าคุโรโกะรู้อาโอมิเนะก็ต้องรู้ หมอนั่นต้องโทษตัวเองแน่ๆที่ปล่อยให้คากามิกลับคนเดียว

อาคาชิหรี่ตา “ไทกะให้ความสำคัญกับเท็ตสึยะจังนะครับ”

“ก็เป็นคู่หูกันนี่นา” คากามิยิ้มน้อยๆ “เห็นอย่างนั้น ช่วยเหลือฉันไว้ตั้งหลายครั้ง...คุโรโกะน่ะ...สุดยอดจริงๆ” เขาชื่นชมเงามายามาเสมอ แม้เรื่องทักษะหรือหลายๆอย่างจะไม่อาจเทียบใครได้

แต่เรื่องของจิตใจ...คุโรโกะ เท็ตสึยะ แกร่งกล้า จนน่านับถือ

อาคาชิเลิกคิ้ว “ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ?”

 บางที...เขาอาจต้องมองคนๆนี้ใหม่

“อืม...ขอบใจนะอาคาชิ เพราะนายแท้ๆ”

“ไม่หรอก...ยังไงไทกะก็เป็นคนของผม” เอ่ยออกมาได้น่าตาเฉย เล่นเอาคากามิอ้าปากค้าง ริ้วสีแดงพาดผ่านใบหน้าจนน่าขำ อาคาชิหลุดยิ้มน้อยๆ

“อ่ะ...ระ...เรื่องนั้น...มัน...มัน”

“หืม? อะไรครับ? เขินเหรอ?”

“เปล่าเฟ้ย!!” แยกเขี้ยวใส่ พร้อมถลึงตาดุๆ

กลับมาเป็นไทกะคนเดิมแล้วสินะ เสือจอมพยศที่ไม่เคยมีใครปราบได้

“หึๆ...วันนี้ไทกะกลับไปนอนที่บ้านผมได้แล้วสินะ”

“อ่ะ...อื้อ...ขอบใจอีกครั้งนะอาคาชิ”

“เรื่องอะไรครับ?”

“ที่ส่งคนมาทำความสะอาดห้องของฉัน” ตอนกลับมาเขายังแปลกใจเลยที่ห้องนอนกลับมาสภาพเดิม ไร้วี่แววของฝุ่นหรือความสกปรก บอกให้รู้ว่าตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่นั้นห้องนี้มีคนเข้ามาทำความสะอาดสม่ำเสมอ

“อ๋อ...ไม่เป็นไรครับ งั้นไปกันเถอะ” อาคาชิเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวเบาๆ

“จะไปไหน?”

“ไปนั่งรอหมอกันก่อน...แล้วผมจะพาไทกะเที่ยว”

“เห?”

“หาอะไรทำให้ผ่อนคลายเถอะครับ จะได้ไม่คิดมาก”

หากคนๆนี้จะอ่อนแอ...ก็ต้องเป็นเพราะเขา!!

หากไทกะจะร้องไห้...ก็ต้องเพราะเขาคนเดียวเท่านั้น!!

 ดวงตาคมฉายแววเป็นห่วงจนคากามิอดยิ้มตามไม่ได้ จ้องมองคนที่เดินนำหน้าและลากเขาให้ตามไป บางครั้งก็หยุดเพื่อรอให้เขาก้าวทัน มือแกร่งจับเบาๆแต่รู้สึกอบอุ่นจนความหวาดกลัวทั้งหมดเหมือนเป็นความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น

อาคาชิ...ใจดี

ความคิดที่ทำให้แก้มเนียนขึ้นสี หัวใจเต้นดังเป็นจังหวะที่ไม่เคย...

ความรู้สึกนี้...คืออะไรกันนะ...

 

“แล้ว...ตกลงเราจะไปเที่ยวไหนกันล่ะ?” ร่างปราดเปรียวที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีแดงกับกางเกงยีนธรรมดาๆ...แต่ด้วยลักษณะท่าทาง รอยยิ้มแววตา ก็ทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมาหยุดจ้องมอง ยิ่งเจ้าตัวเหมือนคนเพิ่งหายป่วยมาดๆทำให้ดูน่าปกป้อง...

“ไทกะอยากไปที่ไหนล่ะครับ” อาคาชิเอาหมวกใส่บนหัวสีแดงๆของคากามิ พลางปรายตามองคนรอบข้างอย่างหงุดหงิด! จะมองอะไรกันนักหนา ถึงปกติเขาจะถูกจับจ้องบ่อยๆ หากแต่เป้าสายตาคราวนี้เป็นคนข้างๆ อาคาชิจึงหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

“ไม่รู้สิ...ปกติฉันก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน วันๆเอาแต่ซ้อม” ทำท่าคิด

“มาอยู่โตเกียวตั้งปีกว่าๆแล้วนะไทกะ”

“อือ...พวกรุ่นพี่กับคุโรโกะก็ลากไปที่อื่นบ้างนั่นล่ะ แต่ฉันอยากซ้อมบาสฯมากกว่านี่หว่า”

 หึๆ เป็นคนบ้าบาสฯจริงด้วย

“อยากไปพวกฮาราจูกุ ชินจูกุ ชิบูยะหรือกินซ่าไหมล่ะครับ?” สถานที่ท่องเที่ยวบันเทิงของวัยรุ่นชื่อดัง อาคาชิไม่ค่อยชอบไปเท่าไหร่เพราะคนเยอะ เสียงดัง แต่บางทีเขาก็ต้องเข้าไปจัดการเจรจาธุกินให้ท่านพ่อจึงพอคุ้นเคยบ้าง

“ไม่เอา” คากามิส่ายหน้า “ถ้าทางจะวุ่นวาย...นายมีที่อื่นเสนออีกไหม?” คิ้วเรียวบนใบหน้าหล่อๆเลิกขึ้น

ไทกะนี่ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าโตมาจากอเมริกา...ท่าทางใสซื่อแบบนี้...

“ลองไปโตเกียวดิสนีแลนด์ไหมล่ะครับ?” เขาเสนอเล่นๆ คงไม่มีเด็ก ม.ปลายคนไหนอยากไปเที่ยวสวนสนุกหรอก

“เอา!! ไปกัน!!เหมือนจะคิดผิด...ยังมีอีกคน

“ไทกะชอบสวนสนุกเหรอครับ?”

“เปล่า...แต่ได้ไประบายความเครียดกับเครื่องเล่นหวาดเสียวก็ดีเหมือนกัน”

 ยังคิดมากอยู่สินะ

“ก็ได้ครับ...ไปชินคันเซ็นกันน่าจะเร็วกว่า ผมจะโทรฯให้คนเอารถไปให้ที่สถานี แล้วเสร็จจากที่สวนสนุกเราค่อยไปเรนโบว์ บริดจ์ กัน ทำสีหน้าแบบนั้นทำไมครับ...”

“นายนั่งรถไฟเป็นกับเขาด้วยเหรอ เห็นไปไหนมาไหนเนี่ยมีแต่คนขับรถให้”

“เห็นอย่างนี้ผมก็ทำเป็นหลายอย่างนะครับ”

“ก็นึกว่าเป็นคุณชายนี่หว่า”

 อาคาชิส่ายหน้าไปมา ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยมองเขาแบบสำรวจ

 ไทกะคงกำลังคิดอยู่แน่ๆว่าเขาทำอะไรเป็นบ้าง ท่าทางซื่อๆ เป็นคนที่มีอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด

“ไทกะล่ะนอกจากเล่นบาสฯแล้วทำอะไรเป็นอีกไหม” ร่างแกร่งออกเดินนำ ฉวยข้อมือเรียวมากุมเบาๆ สอดนิ้วประสานระหว่างนิ้วโดยมีเจ้าของมือหน้าแดงอยู่

“ก็ทำอาหาร...แต่ฉันชอบเล่นเซิร์ฟ มาที่ญี่ปุ่นยังไม่เคยเล่นเลย...”

“ไว้ว่างๆผมจะพาไปครับ...”

“จริงนะอาคาชิ!!” หันมาทำตาโต และท่าทางทีใจอย่างกับเด็กๆ จนอาคาชิหัวเราะเบาๆ

“ครับๆ...สัญญา...” แม้จะเอ่ยเหมือนขอไปที แต่คนฟังกับรู้สึกยินดีและพองโต

คนสองคนเดินเคียงคู่กันไปเรื่อยๆ เรื่องราวต่างๆหยิบยกขึ้นมาเล่าให้แต่ละฝ่ายฟัง รอยยิ้มของคนจากเซย์รินกว้างขวาง ความไม่สบายใจทั้งหมดเหมือนจะจางหายไป เพราะมีคนอยู่ข้างๆ กุมมือเขาอยู่ หัวใจเต้นเร็วจนกลัวคนนำทางจะได้ยิน สีหน้าแดงขึ้นมาเป็นบางทีเมื่ออีกคนหยอดคำพูดใส่

ส่วนอาคาชิ...เจ้าตัวเองคงไม่รู้ว่าเขากำลังยิ้ม สีหน้าที่เคยนิ่งเฉยนั้นผ่อนคลายลงอย่างไม่เคยเป็น ดวงตาคู่คมที่มักจะเย็นชาก็อ่อนโยนลง บรรยากาศรอบๆตัวดูสบายๆเหมือนไม่ใช่กัปตันปีศาจที่ใครๆต่างกลัวเกรง...

แค่คนธรรมดาๆ...ที่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างแท้จริง...




     มาต่อแล้วค่าาาา~~~  บางทีก็รู้สึกนะค่ะว่านายน้อยนี่ผู้ชายซึนๆดีๆเหมือนกัน หึๆ อาการดีขึ้นแล้ว เย้!! อยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้องเลยค่ะ ไม่ชอบการเป็นคนป่วยที่สุดเลย T_T ขอบคุณทุกคนที่คอยเป็นห่วงนะค่ะ (โค้ง) ขอบคุณมากเลย >///<
     ป.ล. 1 ไม่ได้ลืม SP. ของครอบครัวป่วนๆน้ากำลังปั่นอยู่ค่าาา รอแป๊บน้าาา เพราะเป็นตอนที่ค่อนข้างยาวมากเลย 
     ป.ล. 2 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะค่ะ ขอบคุณมากๆ ทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจ รู้สึกปลื้มและดีใจที่สุดเลยค่ะ ^_^
     ป.ล. 3 ดูแลสุขภาพด้วยน้าาาา ทุกคนเลย ขอให้มีความสุขและรอยยิ้มในทุกๆวันนะค่ะ ^_^
          ป.ล. 4 เจอกันตอนหน้าน้าาาาาา มีฉากมุ้งมิ้งเยอะอยู่จ้าาาา มาดูสองคนนี้เขาหวานๆกันบ้างดีกว่าเนอะ เดี๋ยวจะมาม่าหนัก(?)
          ป.ล. 5 ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะค่ะ  โอะยาสุมิจ้าาาาาา~~ ^_^


Spoil : 


     ไม่รู้ทำไมถึงชอบยิ้มให้คนอื่นนัก!! เห็นแล้วมันหงุดหงิด! อยากเก็บรอยยิ้มนั้นไว้เป็นของเขาคนเดียว!!
     "เสียงหัวใจเต้นแรงจังนะครับ..." 
     "อะ...อาคา...ชิ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5681 Shipnielong (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:19
    จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก จงตกหลุมรัก
    #5,681
    0
  2. #4861 Nut .. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 19:42
    นายน้อยอารมณ์ดีด้วย? ฝนจะตกป่าวนิ?
    #4,861
    0
  3. #4435 Akasora genri (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:09
    อยากได้ความsmจังค่ะ
    #4,435
    0
  4. #3211 Shin Night (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 15:04
    ///ยิ้มตามรอบที่2
    #3,211
    0
  5. #2227 thairnee1234 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:44
    สนุกมากค่าาาาาาาาาาาาาาาาาา ขนาดอ่านรอบ 2 ยังฟินเวอร์
    #2,227
    0
  6. #2007 thairnee1234 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 19:47
    ตอนแรกคิดว่าเซย์จงซะอีก ที่ไหนได้คนอื่นหรอกหรอ ขอโทษที่คิดว่าเป็นนายน้อยนะคะ
    #2,007
    0
  7. #1523 daikitaiga2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 18:27
    อาคาชิไม่ใช่คนร้าย? จริงหรอ?
    โอ้ยทำไมเราคิดไม่ดีกับเซย์จูโร่55555
    #1,523
    0
  8. #1209 Blood JOKER (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 17:54
    อ่านรวดเดี๋ยวเลย....

    แบบว่า.... ขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ นายน้อย!
    คากาจังน่าสงสาร คากาจัง!!!!!!

    ป.ล.1 จะรอ SP ต่อไปค่าาา อยากอ่านคากาจังโดนงอน 555555
    ป.ล.2 ไม่รู้ตอนนี้หายหรือยัง แต่ก็รักษาสุขภาพนะค่ะ ขอให้หายไวๆ

    #1,209
    0
  9. วันที่ 5 กันยายน 2558 / 12:29
    เอิ่ม...ต้องขอประทานโทษอย่างแรงนึกว่าอาคาชิเป็นคนร้ายซะอีก
    #1,208
    0
  10. #1206 IIIGrumIII (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 16:49
    โอ้ นายน้อย! โอ้ววว นายน้อยยยยยยย! นะ...น่ารัก น่ารักเกินไปแล้ว โอว หัวใจจิวาย โอเค ไม่เกลียดนายน้อยละ แต่เปลี่ยนเป็นรักเลย กรี้ดดดดด
    #1,206
    0
  11. #1205 สายน้ำสีทอง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 14:47
    อาคาชิ กรี๊ดดดดดด น่ารักอ่า ตอนนี้มุ้งมิ้งมากอ่าาาาา อ่านแล้วเขินเลย

    อย่าซึนนานๆนะเดี๋ยวจะยกเสือน้อยให้คนอื่นแล้ววววววว

    ว่าแต่โคทาโร่กับอิซึกินี่น่ารักน้อออออ เห่อแฟนมากๆๆๆเลย หุๆๆ ไรท์ค่ะอยากอ่านตอนอิซึกิมาอ่า

    อยากอ่าน SP. ครอบครัวป่วนๆด้วยค่าาา รอน้าาาาาา

    ป.ล. อยากถามว่าจะมีรวมเล่มไหมค่ะ อยากซื้อเก้บไว้







    #1,205
    0
  12. #1204 Tting (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 11:52
    อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!! อาคาชิชชชชชชชชชช

    น่ารัก มากกกเลยอ่ะ ชอบมากๆๆเลยค่ะไรต์ สู้ๆๆนะค่ะ หายป่ววแล้วใช่ไหมค่ะ ไรต์รักษาสุขภาพตัวเองดีๆนะค่ะ เดี่ยวไม่มีแรงแต่งนิยายยยน้าาาา สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ ❤️❤️
    #1,204
    0
  13. #1203 Tting (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 11:52
    อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!! อาคาชิชชชชชชชชชช

    น่ารัก มากกกเลยอ่ะ ชอบมากๆๆเลยค่ะไรต์ สู้ๆๆนะค่ะ หายป่ววแล้วใช่ไหมค่ะ ไรต์รักษาสุขภาพตัวเองดีๆนะค่ะ เดี่ยวไม่มีแรงแต่งนิยายยยน้าาาา สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ ❤️❤️
    #1,203
    0
  14. #1202 nuschaly zeku (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 08:25
    ย๊ากกกกกกกกกกกอาคาชิ!แน่จิงทำแบบนี้ให้ได้ตลอดเด้!!!มาอย่างสงบแต่ในที่สุดก้อคือพายุลูกใหญ่ดีๆนี้เองที่พร้อมจะโหมกระหน่ำใส่พ่อเสือน้อยได้ตลอดเวลา!!

    รอตอนต่อปัยจร้า
    #1,202
    0
  15. #1201 SoraaSoraa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 07:14
    อร้ายยยย มุ้งมิ้งงง อ่านไปฟินไป
    ไม่อยากอ่านช่วงมาม่าเลยย;^;#แต่ก็อ่าน(?) สงสารน้องเสือของเรา
    #1,201
    0
  16. #1200 tsubakihime (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 05:39
    มุ้งมิ้งมากอ่ะ หวานๆกันดี ติดตามค่ะ
    #1,200
    0
  17. #1199 tsubakihime (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 05:37
    มุ้งมิ้งมากอ่ะ หวานๆกันดี ติดตามค่ะ
    #1,199
    0
  18. #1198 Knight keys (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 05:24
    เสือน่ารักมาก ดาเมจกระจาย นายน้อยถึงซึนเลยนะ ปล.รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะไรท์
    #1,198
    0
  19. #1197 HibariFuyu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 23:41
    ตอนต่อไปน่าลุ้นจัง=//=
    #1,197
    0
  20. #1196 ปลา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 23:18
    รออ่านตอนต่อไป เป็นกำลังใจ ค่ะ
    #1,196
    0
  21. #1195 เจเจ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 23:16
    ตอนนี้. หวานกัน จัง รอก่อนตอนหน้าน้าาาา
    #1,195
    0
  22. #1194 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 23:15
    อาคาชิไม่รู้เรื่องอะไรเลย สงสารเสือแดงจริงๆ เริ่มหวานกันแล้ว
    #1,194
    0
  23. #1193 gemello (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 22:49
    ดีใจด้วยนะคะที่หายดีแล้ว ดูแลสุขภาพเหมือนกันค่ะ^^ เขินนายน้อยมากเลยตอนนี้ คางามิก็จะน่ารักไปไหนนนน
    #1,193
    0
  24. #1192 Reddream (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 22:46
    หลงเสน่ห์แล้วสินะ สินะ สินะ!!!!
    #1,192
    0
  25. #1191 mana_ai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 22:30
    ฟินนนนนนนที่ซู้ดดดดดดดด
    นายน้อยอย่าซึนนาน อย่ารู้ตัวช้านะ ไม่งั้นจะยุให้คนอื่นคาบไปกิน 555+
    #1,191
    0