fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 26 : Long fic : Akakaga...ひかり...CH.3 หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    28 ส.ค. 58


เครดิตภาพ : akakaga serines


kuroko no basket

Title : red light : หวั่นไหว

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)

 


      “เอาล่ะเรียบร้อย...” มือเรียวเอื้อมปิดแก๊ส เก็บอุปกรณ์ทำครัวล้างทำความสะอาด เช็คดูความเรียบร้อยด้วยสายตาคร่าวๆก็เดินออกจากห้องครัว

คากามิมาอยู่บ้านของอาคาชิได้เกือบอาทิตย์แล้ว ที่มีมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกทุกอย่าง แม่ครัว พ่อบ้าน เมด คนสวย คนขับรถ แต่เนื่องจากเขาอยู่คนเดียวจนชินจึงขอทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ระยะทางจากบ้านหลังนี้ไปโรงเรียนเซย์รินก็ไม่ไกลเท่าไหร่ เดินไปสักพักก็ถึง แถมยังใกล้สถานที่ทำงานพิเศษด้วย...โชคดีที่คากามิได้งานร้านคาเฟ่...มีขายพวกกาแฟ ชา ขนมหวานและเบเกอร์รี่เล็กๆน้อยๆ เงินเดือนไม่มากแต่ก็พออยู่ได้

เขาไม่อยากโทรบอกพ่อว่ามีปัญหาอะไรพวกนี้ ไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง ขืนรู้ว่าเขาโดนขโมยขึ้นห้องพ่อได้สั่งให้เขากลับอเมริกาแน่ๆ อาคาชิเองก็แวะมาที่นี่บ้างครั้งคราวหากมีธุระที่โตเกียว...แต่รู้สึกว่าช่วงนี้หมอนั่นชักจะมาบ่อยขึ้น

“คุณคากามิจะไปทำงานแล้วหรือครับ?”

“อ่า...ครับ” คากามิยิ้มแหยๆ เกาแก้มตัวเองกับการที่ให้ผู้อาวุสโสกว่ามาโค้งหัวและพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ให้คน...”

“ผมไปเองได้...ครับ เอ่อ...แล้วผมทำอาหารเอาไว้ด้วย เผื่อทุกคน เอ่อ...มีในตู้เย็นของอาคาชิ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงกุกกักก่อนจะยิ้มกว้าง “ขอบคุณนะครับ...ผมไปก่อนล่ะ”

ผู้สูงวัยกว่ามองเด็กหนุ่มด้วยแววตาชื่นชมเล็กน้อย ไม่เหมือนคนอื่นๆที่รายล้อมรอบตัวนายน้องของพวกเขา

รอยยิ้มของเด็กคนนี้...ช่างตรึงสายตานัก

นายน้อยไม่น่าทำแบบนี้เลย...

 

      ~~กริ๊ง กริ๊ง~~~ เสียงกระดิ่งหน้าร้านคาเฟ่ขนาดกลางดังขึ้นบ่งบอกให้รู้ว่ามีลูกค้ามาเยือน

“ยินดีต้อนรับครับ” เรือนร่างสูงโปร่งที่ยืนจัดเค้กอยู่หน้าเคาน์เตอร์ส่งเสียงทักทาย ท่าทางคล่องแคล่วชำนาญ คนมองกดคิ้วลง พาร่างตัวเองมาหยุดใกล้ๆ

“ผมบอกว่าไม่ต้องทำงาน...ไทกะฟังที่พูดไม่เข้าใจ?” เสียงทุ้มนั้นทำให้คากามิเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนกลอกตา

“ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะอาคาชิ?”

“ผมถาม...ตอบ”

สั่งอีกแล้ว...ไอ้คนบ้าอำนาจ!!

“ฉันอยากทำ...ไม่ทำแล้วจะเอาที่ไหนใช้ล่ะ”

“ไทกะอยู่ในความดูแลของผม...”

“นี่อาคาชิ! ฉันโตแล้ว อายุเท่านายด้วย! จะให้มาขอยืมเงินนายใช้เนี่ยนะ ไม่คิดว่าฉันจะรู้สึกลำบากใจหรืออะไรแบบนี้บ้างเหรอ?”

“ไม่นี่ครับ”

“นั่นมันเรื่องของนายเฟ้ย!! ถ้าไม่สั่งอะไรก็ไปนั่งตรงอื่น ฉันจะทำงาน!!” คิ้วเรียวบนใบหน้าหล่อๆของอาคาชิขมวดเข้าหากันหนักขึ้น

เมื่อวันก่อนโน้นยังอ่อนไหว และมีความหวาดกลัวในแววตาอยู่เลย แต่ตอนนี้นั้นกล้าแกร่งและมีแต่ความมุ่งมั่นเหมือนเดิม

ช่างเข้มแข็งเสียจริง!

หึ! อยากรู้นักว่าอะไรที่ทำให้คนๆนี้อ่อนแอได้!!

“เอาอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาลแก้มนึงครับ” อาคาชิว่า นั่งลงหน้าเคาน์เตอร์

“รอคิวก่อน...ฉันยังมีลูกค้าคนอื่นอยู่” ตาคมมองร่างโปร่งที่ทำขนมด้วยความคล่องแคล่ว ท่าทางการชงชา ชงกาแฟ นั้นน่ามองไม่ต่างกับเวลาเล่นบาสฯในสนาม

คากามิ ไทกะ ช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ น่าค้นหา...นอกจากความแข็งแกร่งในสนามแล้วยังมีอีกหลายๆอย่าง ไม่แปลกใจเลยทำไมอาโอมิเนะ ไดกิ คนนั้นจึงได้ให้ความสนใจ

 นิสัยดื้อนั้น พยศ เสมือนเสือร้ายที่ไม่มีใครปราบได้

“เอ้า...ของนาย!” แก้วกระเบื้องอย่างดีถูกวางลงตรงหน้าเขา กลิ่นกาแฟกรุ่นหอมติมจมูก “นายมีธุระอะไรสำคัญหรือเปล่า? ถ้าไม่มีก็กลับได้นะ หรือถ้ามีก็นั่งรอก่อนฉันยังคงต้องทำงาน” อาคาชิสาดกาแฟใส่ต้นไม้ข้างๆ โดยมีคนชงมองอย่างอึ้งๆ

ไอ้คนนิสัยเสีย!! ไม่กินแล้วบอกให้เขาชงทำไม!!

“หึ...ไทกะนี่ดื้อจริงๆนะ”

กล้าสั่งให้คนอย่างเขารอ...ไม่มีใครเคยทำแบบนี้มาก่อน!!

“วันนี้ผมมีธุระ...และ...ไทกะต้องไปกับผม!

“เรื่องสิ! เฮ้ย! อาคาชิ!!” คากามิร้องเบาๆ เมื่อจู่ๆมือแกร่งก็ตรงหมับล็อคข้อมือของเขาแล้วบีบแรงๆจนรู้สึกเจ็บ

“อย่าขัดคำสั่งผม”

“ไอ้...บ้า! ฉันบอกแล้วว่าต้องทำงาน!!

“ผมจ่ายค่าจ้างวันนี้ให้เอง”

“ไม่เอา!!

“ไทจัง...เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงทุ้มๆพร้อมร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวซึ่งผูกอยู่ที่เอว โครงหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้าสวย และเส้นผมสีดำสนิทซึ่งปล่อยยาวระบ่า และมัดรวบเป็นจุกเล็กๆไว้ด้านหลัง

“คุณคงเป็นเจ้าของร้าน?” อาคาชิเลิกคิ้ว คุ้นหน้าคนๆนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน   

“ใช่ครับ...คนของทางเราไปทำอะไรให้คุณลูกค้าไม่พอใจหรือเปล่าครับ?”

 คนของทางเรา ฟังน้ำเสียงแบบนั้นแล้วอาคาชิจึงกดหัวคิ้วลงอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง

หึ! คำพูดคำจาบ่งบอกความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของดีนี่!

“พี่คิน...”

“ไทกะมีธุระกับผม...แต่เขาแอบหนีมา ผมขอตัวไปก่อนได้ไหมครับ?” การพูดจาให้คนอื่นเชื่อนั้นเป็นความสามารถพิเศษของอาคาชิอยู่แล้ว เพราะเจ้าของร้านมองคากามิเหมือนดุเด็กเล็กๆทันที

“ไทจัง...ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ทำไมถึงแอบหนีคนอื่นเอาแบบนี้ล่ะ”

“อ่ะ..ผมไม่...” คากามิกำลังจะค้านแต่ถูกมือแกร่งบีบข้อมือเขาแน่นจนเขาต้องกัดฟันข่มความเจ็บ

“ไปกับเพื่อนก่อนแล้วค่อยกลับมาทำงานก็ได้...” มือใหญ่ลูบผมคากามิเบาๆอย่างเอ็นดู “ฉันไม่หักเงินค่าจ้างของไทจังหรอกนะ”

“ขอบคุณครับพี่คิน...”

“มาได้แล้วไทกะ!” เสียงทุ้มว่าดึงร่างโปร่งให้ออกเดินตามมา

น่าหงุดหงิดจริงๆ

หึ...สนิทสนมกับคนอื่นไปทั่ว ยิ้มให้คนอื่นเรี่ยราดไปหมด! คิดว่าโลกใบนี้สดใสมากนักหรือไง

น่าทำลายทิ้งนัก!!

“นี่...อาคาชิ! ฉันเจ็บนะ...ปล่อยได้แล้ว!!” คากามิที่ถูกลากออกมานอกร้านแล้วถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถคันหรูร้อง สะบัดมือออกแต่ไม่หลุด

“หึ! ไทกะนี่ไปที่ไหนก็มีแต่คนพร้อมช่วยเหลือนะ!

ทุกคนรอบตัวเหมือนถูกดึงดูดไปด้วยดวงตาสีแดงราวสีของพระอาทิตย์

“ผมก็ไม่อยากจับนักหรอก” อาคาชิยอมปล่อยมือในที่สุด คากามิรีบสะบัดมือทันที ข้อมือของเขาปรากฏรอยแดงช้ำจนน่ากลัว

“นี่นายจะพาฉันไปไหน?” คากามิทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เงียบเถอะ! ผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว!” อาคาชิเอนตัวลงใช้ตักของคากามิต่างหมอน

“เฮ้ย!

“อยู่เฉยๆเถอะ” มือแกร่งคลายปมเนคไทออกจาคอหลวมๆ เอ่ยสั่งคนขับรถ “กลับคฤหาสน์ที่เกียวโต”

“แล้วนายจะพาฉันไปด้วยทำไม”

“ไทกะ...ถ้ายังไม่เงียบผมจะทำให้เงียบเอง...อยากลองไหมครับ”

“อุ...” คากามินั่งนิ่งไม่กล้าเถียง มองคนที่เพียงแป๊บเดียวก็หลับอย่างง่ายดาย ดูเหมือนว่าจะเหนื่อยและล้ามาก

“อุตส่าห์มีแรงมาหาเรื่องฉันอีกนะ” คากามิตีหัวอาคาชิเบาๆอย่างหมั่นไส้ “ตอนหลับดูไม่มีพิษภัยอะไรแท้ๆ...” มือเรียวลูบผมสีแดงสวยนั้นเบาๆเหมือนกล่อมเด็ก ไม่นึกว่าจะมีวันที่ได้รับความช่วยเหลือจากอาคาชิ...ตอนรู้ว่าถูกขโมยขึ้นห้องยอมรับว่าเขากลัวมาก แต่การมีใครสักคนอยู่ข้างๆในเวลานั้นเป็นเรื่องที่ทำให้อุ่นใจ อาคาชิยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขา...อย่างที่ไม่คิดมาก่อน

เอาเถอะ...หลับไปก่อนแล้วกัน

ร่างแกร่งหายใจเข้าออกอย่างสบาย ความอบอุ่นที่รายล้อมรอบตัว ทำให้เขาผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็น ร่างนั้นจึงหลับตาลงอย่างสบายใจอย่างที่ไม่เคยทำมานาน...

 

      “ตื่นแล้วเหรอ?” ดวงตาสีแดงคมกล้าปรือขึ้นเล็กน้อย จมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของอาหาร อาคาชิชันตัวขึ้นไล้ความง่วงงุน ก่อนจะปรายตามองร่างที่กำลังทำครัวอย่างคล่องแคล่ว เขาอยู่ในบ้านตัวเองที่เกียวโต อาจจะเพราะความเมื่อยล้าจากงาน เรื่องเรียน เรื่องชมรม ทำให้เผลอหลับไปนานแบบนี้

“ไทกะ?”

“คนในบ้านของนายพานายเข้ามานอนตรงนี้น่ะ เห็นบอกว่านายไม่ได้นอนมาเกือบอาทิตย์แล้ว กินอะไรหน่อยไหม?” คากามิวางอาหารหน้าตาน่าทานไว้บนโต๊ะเล็กๆ อาคาชิเหลือบมองเล็กน้อย ก้มดูนาฬิกา

“ไม่ล่ะ...ผมต้องไปทำงานอีก...วันนี้มีนัดสำคัญ”

“หา! อะไรฟะ! ชีวิตนายมีแต่งานหรือไง!

“หึ...ตามสบายแล้วกันไทกะ อยากได้อะไรก็บอกคนในบ้านเอา แล้วเจอกัน” อาคาชิคว้าเสื้อคลุมและเดินออกไปทันที

“หา? ทิ้งกันเฉยๆเนี่ยนะ?” คากามิยกมือเกาหัวตัวเอง “เชอะ! ไม่ง้อหรอกกินเองก็ได้ฟะ!!” ร่างโปร่งนั่งลงบนโซฟาแรงๆ พุ้ยข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว ข้อมือที่เป็นรอยแดงช้ำนั้นเริ่มจะอักเสบ เพราะความฝืนตัวเองไม่เข้าเรื่องของเขาเนี่ยล่ะ

เห็นหมอนั่นเหนื่อยๆจึงอยากทำอะไรให้กิน...แต่...นี่เป็นอีกครั้งที่อาคาชิปฏิเสธอาหารฝีมือเขา...ไม่สิ...หมอนั่นปฏิเสธทุกอย่างที่เขาทำต่างหาก ใช่คากามิจะไม่รู้ ว่าอาหารที่เขาทำทิ้งไว้ในบ้านถูกเททิ้งเสมอ อย่างวันนี้แค่กาแฟ...หมอนั่นยังไม่ยอมกินเลย

ไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายขอเขาคบทำไม คำว่า สนใจของอาคาชินั้นหมายความว่ายังกันแน่...แล้วระหว่างเขากับหมอนั่น...คืออะไร คากามิไม่ใช่คนคิดอะไรซับซ้อน เขาเป็นตรงไปตรงมาเสมอ ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็บอกว่าไม่ ดังนั้นจึงไม่ชินอะไรก็ตามที่ลึกซึ้งและมีเล่ห์เหลี่ยม

เขาสัมผัสได้...อาคาชิไม่ได้ชอบเขาแม้แต่น้อย ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นด้วยซ้ำ

ทั้งๆที่...เขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่าย...ใจดี

จนกลัว...หัวใจตัวเอง

~~RRRRRRRRRR~~~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้คากามิสะดุ้ง เห็นชื่อว่าใครเขาก็ยิ้มขำๆ

“ว่าไงอาโอมิเนะ... คิดยังไงถึงโทรมาว่ะ?”

{ แกน่ะสิอยู่ไหน ฉันไปหาที่บ้านก็ไม่อยู่ จะชวนไปเล่นบาสฯ สักหน่อย }

“อ๋อ...โทษที พอดีมาทำธุระที่เกียวโต” คากามิไม่ได้บอกใครเรื่องที่เขาย้ายมาอยู่บ้านของอาคาชิ เขาไม่อยากให้ใครมากังวล ไม่อยากให้คนรอบตัวต้องมามีความทุกข์กับตัวเอง

{ เกียวโต? เฮ้ย! จริงดิ! อยู่ไหนว่ะ!! ฉันกับเท็ตสึก็อยู่เกียวโตเหมือนกัน อาคาชิบอกว่าจะพาไปเลี้ยงมื้อใหญ่อยู่เลยเนี่ย! }

อาคาชิ...อืม...สงสัยที่อีกฝ่ายรีบร้อนออกไปก็เป็นเพราะมีนัดกับพวกอาโอมิเนะแน่ๆ

{ นี่คากามิรู้จักวันคินดะคุจิหรือเปล่า? ถ้ารู้ก็มาหน่อย ฉันจะรออยู่แถวนี้ }

“หา? ให้ฉันออกไปเนี่ยนะ”

{ เออ!! ฉันอยากเล่นบาสฯกับนาย ไม่ได้เล่นมาตั้งเกือบสองอาทิตย์!! โผล่หัวมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!! }

“ฮะๆ” คากามิหัวเราะ “ได้ๆ...เดี๋ยวฉันออกไป นายเป็นจอมบ้าบาสฯจริงๆเลยนะเจ้างี่เง่ามิเนะ”

{ แกน่ะสิไอ้บากะกามิ!! }

“หา! ว่าไงนะ! หน็อย! วันนี้แกแพ้ฉันแน่ๆ”

{ โว๊ะ...ฝันอยู่หรือไงล่ะไอ้บ้า! } สายตัดไปเรียบร้อย คากามิได้แต่ส่ายหน้าขำ เก็บจานไปไว้ในครัว และล้างทำความสะอาดเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ เขาไม่เคยมาเกียวโตก็จริง แต่ว่าถามทางเอาเรื่อยๆน่าจะไปถูกนะ

“จะออกไปข้างนอกหรือครับ?” เสียงพ่อบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“เอ่อ...ครับ”

“ให้คนรถ...”

“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมไปเองได้ ขอบคุณนะครับ” ว่าจบก็วิ่งพรวดออกไปทันที พ่อบ้านหรี่ตานิดๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาเจ้านายของตน

“นายน้อย...ครับออกไปข้างนอก...รับทราบแล้วครับ...” เขามองตามสีแดงสดใสที่ออกไป ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

ไม่น่าเลยจริงๆ

 

      “เกียวโตนี่เป็นเมืองที่สวยจริงๆนะครับ” เสียงใสๆของคนผมฟ้าว่า ใบหน้าที่ปกติมักจะเรียบเฉยนั้นปรากฎรอยยิ้มจางๆ

“เท็ตสึยะชอบผมก็ดีใจ” อาคาชิว่ากลับด้วยรอยยิ้ม ร่างสูงมีบรรยากาศผ่อนคลายผิดกับคนเย็นชาที่ใครๆต่างกลัวเกรง

“เหมือนที่ในหนังสือบอกเลยนะครับ...”

“หืม? มาเกียวโตเพราะหนังสือที่อ่านหรือ? ผมนึกว่าอยากมาเที่ยวเสียอีก”

“อาคาชิคุง! ผมอยากมาจริงๆต่างหากครับ!

“หึๆผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” อาคาชิยิ้ม วางมือลงบนกลุ่มผมสีฟ้านุ่มอย่างเบามือ

เท็ตสึยะทำให้เขารู้สึกดีเสมอ...ทำให้ยิ้มได้ตลอดเวลา คนตัวเล็กมีเสน่ห์...สำหรับเขา เท็ตสึยะเป็นเงาที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเทียบได้

ต่อให้จะเป็นแสงสว่างที่เจิดจ้าแค่ไหนก็ตาม...

“วันนี้ผมจะพาไปกินอาหารที่โรงแรมริมแม่น้ำ อาหารเขาอร่อยมากเลยล่ะ”

โรงแรมเครือข่ายของตระกูลอาคาชิ

“ครับ...ขอบคุณนะครับอาคาชิคุง”

“แล้วนี่ไดกิไปไหนเสียล่ะ?” อาคาชิเลิกคิ้ว มองไม่เห็นร่างสูงของเอสโทโอแม้แต่เงา

“อ่า...เห็นบอกว่าไม่ค่อยชอบดูวัดน่ะครับ เลยไปเดินเล่นแถวนี้”

“ปล่อยให้เท็ตสึยะเดินคนเดียว ไดกินิสัยไม่ดีจริงๆ”

คุโรโกะยิ้มขำๆ ส่ายหน้าเบาๆ “ไม่หรอกครับ...แค่ยอมมากับผมนี่ก็ดีแล้ว อาโอมิเนะคุงเห็นอย่างนั้นก็ตามใจผมมากเลยนะครับ” แววตาเปี่ยมสุขของคนข้างๆทำให้อาคาชิมองไปทางอื่น

เขาไม่อยากเห็น...

“แต่ขอบคุณนะครับที่อาคาชิคุงยอมมาเป็นเพื่อน...ทั้งๆที่งานยุ่งแท้ๆ”

“ไม่เป็นไรครับ...หากเป็นเท็ตสึยะ”

เพื่อคนตัวเล็กเขาทำได้ทุกอย่าง...

“พูดแบบนี้ผมดีใจแย่เลยนะครับ” คุโรโกะเงยหน้ามอง ตาใสๆคู่นั้นทำอาคาชิยิ้มตาม “โทรศัพท์น่ะครับ” คุโรโกะบอกเมื่อเห็นมือถือคนตัวสูงกว่าสั่น อาคาชิหรี่ตานิดๆ จำได้ว่าเขาสั่งทุกคนห้ามติดต่อมา เพราะอยากใช้เวลาอยู่ร่วมกับเท็ตสึยะแค่สองคน

ใครที่ไหนกล้าขัดคำสั่งเขากัน!!

{ นายน้อย }

“ผมบอกว่าไม่ต้องโทรมาไม่ใช่หรือไง!

{ คะ...คือ...คุณคากามิออกไปนอกคฤหาสน์น่ะครับ }

“ข้างนอก? ไปไหน? มีใครไปด้วยหรือเปล่า?”

{ ไม่ทราบครับ คุยโทรศัพท์แล้วก็ออกไปเลย ไม่ให้ใครตามไปด้วยครับ }

หึ! เคยมาเกียวโตหรือไง! ทำตัวเก่งกล้าเป็นผู้ใหญ่เกินตัว!

“ไม่ต้องไปสนใจแล้วกัน ถ้าไม่กลับมาก็ช่างเถอะ” อาคาชิกดวางสาย ตาคมฉายแววไม่พอใจ

คากามิ ไทกะ  ทำให้เขาหงุดหงิดตลอดเวลาจริงๆ!!

“อาคาชิคุง? เป็นอะไรหรือครับ?” คุโรโกะแตะมือลงบนแขนแกร่งเบาๆ เมื่อเห็นบรรยากาศของคนข้างๆเปลี่ยนไป...คล้ายอาคาชิอีกคนจน...น่ากลัว

“ไม่มีอะไรหรอกเท็ตสึยะ แล้วนี่เท็ตสึยะหิวหรือยัง”

สนใจแค่คนตรงหน้าก็พอ ปล่อยคนดื้ออวดเก่งนั่นไปแล้วกัน!! จะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ! ไม่ใช่เรื่องของเขานี่! แค่ตัวหมากในเกมส์ที่ใช้ดึงเท็ตสึยะกลับมาเท่านั้น

“นิดหน่อยครับ...ผมไม่ใช่คนกินมากเหมือนคากามิคุง รายนั้นน่ะหิวตลอดเวลาเลย” พูดถึงคู่หูอย่างขำๆ

“หมอนั่นน่ะเหรอ? เจ้านั่นทำอะไรเท็ตสึยะบ้าง?”

“เอ๋...ก็ไม่นะครับ คากามิคุงน่ะจะไปทำร้ายใครเขาได้ ตัวโตก็จริงแต่นิสัยนี่...เด็กสุดๆเลยครับ กลัวหมา กลัวผี กลัวความมืด ใจอ่อน ขี้สงสาร ซื่อๆ บื้อๆ ตรงไปตรงมา เลยทำให้คนในชมรมชอบแกล้ง ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องล่ะครับ” อาคาชิหรี่ตา ฟังคนข้างๆพูดถึงคากามิ ไทกะ ด้วยน้ำเสียงชื่นชมและอิจฉา

“ตัวตนของคากามิคุง...เจิดจ้าที่สุดเลยล่ะครับ เป็นแสงสว่าง...ที่แท้จริง เวลาอยู่กับอาโอมิเนะคุง...ยิ่งเหมาะสมกันมากเลยครับ” ตาสีฟ้าสวยหมองลง

“อย่าไปสนใจเลยเท็ตสึยะ...จะแสงสว่างหรืออะไรก็ช่าง เท็ตสึยะมีผมอยู่ด้วย” คุโรโกะกระพริบตา ยิ้มบางๆ

“นั่นสินะครับ...”

“ดีแล้ว...ผมชอบเห็นเท็ตสึยะยิ้มมากกว่า”

และเขาก็เกลียดใครก็ตามที่ทำให้คนที่เขารักไม่สบายใจ หรือมีน้ำตา!!

คากามิ ไทกะ เห็นที...เขาจะใจดีกับอีกฝ่ายมากเกินไปแล้ว...  

 

“แกบ้าหรือเปล่าว่ะ คากามิ!! แขนเจ็บขนาดนี้ยังจะเล่นบาสฯ อีก เป็นไอ้บ้าจริงๆด้วย!!” หนุ่มผิวแทน ผมสีน้ำเงินโวยเสียงดัง ขณะจับข้อมือเรียวของอีกคนขึ้นมาดู รอยแดงช้ำจนมันเขียวอักเสบรอบข้อมือนั้นเลยก็ว่าได้ นี่หากไม่ใช่เพราะความแม่นยำของคากามิลดลงตอนชู้ตลูกบาสฯ เขาคงไม่สังเกต

หมอนี่ชอบฝืนตัวเองเสียจริงๆเลย!!

“อ่า...ก็แบบ...ฉันไม่ได้เจ็บนี่นา”

“ไม่เจ็บ! พูดจริง?” อาโอมิเนะเลิกคิ้ว สีหน้าบอกไม่เชื่ออย่างรุนแรง “ไปโดนทำอะไรมา”

“เปล่า...ฉันซุ่มซ่ามเอง”

“ถึงฉันจะโง่...แต่ก็ไม่ได้โง่มากนะเฟ้ยไอ้บ้า!

“เอาน่าๆ” คากามิโบกมือไปมา “แล้วทำไมนายถึงมาอยู่นี่ล่ะ คุโรโกะไปไหน เห็นบอกว่ามาเดทกัน?”

“เท็ตสึน่ะเหรอ อยู่กับอาคาชิโน่น ฉันไม่ชอบเที่ยวชมวัด เลยขอมาเดินคนเดียว” อาโอมิเนะยักไหล่ ดวงตาคู่คมฉายแววแปลกไป

“สองคนนั่นเอาแต่คุยเรื่องที่ฉันไม่รู้...”

 เหมือนเขาเป็นคนนอก...

“อย่าคิดมากน่า! เป็นแฟนกันหากรู้เรื่องของอีกฝ่านละเอียดไปทุกอย่างมันก็เหมือนเป็นเรื่องแปลกใข่ไหมล่ะ...แบบคนเราก็ต้องมีความเป็นส่วนตัวบ้างอะไรบ้าง”

“หึๆ พูดเหมือนแกเคยมีแฟน” คากามิหน้าแดงทันที ส่งสายตาดุๆที่ไม่น่ากลัวใส่อาโอมิเนะ

“ถึงไม่เคยมีก็พอจะรู้เฟ้ย!! ชิ! คนเขาอุตส่าห์หวังดี!

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” อาโอมิเนะยีหัวคนข้างๆแรงๆ คากามิ ไทกะ ทำให้คนที่อยู่ข้างๆสบายใจ เป็นแสงสว่างที่อบอุ่น...อ่อนโยน ตอนเห็นหมอนี่กับเท็ตสึครั้งแรกเขาโคตรไม่ชอบใจเลย ใครๆก็บอกว่าเป็นแสงสว่าง แต่เอาชนะเขาไม่ได้ ยอมรับอยู่นิดๆตอนแข่งกันครั้งแรก ขนาดแพ้เขาไปแล้วหมอนี่ก็ยังไม่ถูกทำลาย มีความมุ่งมั่นมากขึ้น เจอกันที่สองนี่สิ...เขายอมรับอย่างเต็มที่...

คู่แข่งเพียงคนเดียวที่ยอมรับ...แสงสว่างที่แท้จริง

“หึๆ นายนี่เก่งนะขนาดไม่เคยมาที่นี่แท้ๆยังมาถูก”

“ก็หลงอยู่เหมือนกัน ถามคนอื่นมาตลอดล่ะ คนเกียวโตนี่ใจกว้างนะ”

“ฉันว่าเป็นเพราะนายมากกว่า” ท่าทางใสซื่อแบบนี้ไปถามทางใครเขาก็เต็มใจบอก

“แล้วเอาไงล่ะทีนี้...นายเคยมาหรือเปล่าอาโอมิเนะ ฉันเองก็เบื่อๆ อยากไปเที่ยวเหมือนกัน”

“เห...ไม่เคยว่ะ แต่ฉันว่านายไปหาหมอดีกว่านะคากามิ แขนช้ำจนมันเกือบอักเสบแล้วเฟ้ย!

“เอาน่า...ฉันรู้ตัวเองดี งั้นเดินเที่ยวรอบๆนี่แล้วกัน” อาโอมิเนะเอื้อมมือมาจับแขนเรียวที่ไม่เจ็บ ออกแรงดึงเบาๆ

“อย่าปล่อยมือฉันล่ะ ไม่งั้นนายหลงแน่ๆ”

“เออๆ ฉันรู้แล้วน่า”

 สองหนุ่มเดินเคียงคู่กันไปเรื่อยๆ ตามท้องถนนที่คึกคักไปด้วยผู้คนและแต่งแต้มไปด้วยแสงไฟ ยกเรื่องราวต่างๆมาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยมีดวงตาสองคู่มองตามด้วยความรู้สึกต่างกัน

“ไม่เป็นไรนะเท็ตสึยะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างๆ พวกเขามาทานข้างกันริมระเบียงโรงแรมที่มีส่วนยื่นออกไปในแม่น้ำ คนข้างๆยังมีสีหน้าเปี่ยมสุขอยู่เลย แต่ก็ชะงักไปเพราะภาพที่เห็นเต็มตา คนสองคนที่เดินจับมือกัน พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศที่ราวกับไม่มีใครเข้าไปแทรกแซงได้

“ผม...ไม่...ไม่เป็นไรครับ”

 อาโอมิเนะคุงกับคากามิคุง...ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งๆ ทั้งคู่ก็เหมาะสมกันมาก

จนเขา...เจ็บเหลือเกิน

ทั้งๆที่ได้ชื่อว่าแฟน...แต่มัน...เหมือนแค่คำๆหนึ่ง

“ไดกิทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน!

หึ! ที่ออกมาจากบ้านเขาเพราะมีนัดกับไดกิสินะ!! กล้าทำให้เท็ตสึยะเสียใจ!!

“วันนี้เท็ตสึยะมาพักบ้านผมก่อนนะครับ” อาคาชิสั่งเช็คบิล ประคองร่างเล็กขึ้นอย่างเบามือ “ผมจะดูแลเท็ตสึยะเอง...”

“ครับ...” คุโรโกะซบใบหน้าลงกับอกของคนที่มักจะอยู่ข้างๆเขาเสมอ เลยไม่เห็นแววตาวาวโรจน์คมกล้าที่แทบจะเผาผลาญทุกสิ่ง

คากามิ ไทกะ!

นายต้องได้ชดใช้!!

 

“ถ้าอย่างนั้น...ไว้เจอกันที่โตเกียวนะอาโอมิเนะ วันนี้สนุกมาก” คากามิโบกมือให้ร่างสูงกว่า คนที่บอกว่าไม่ชอบเที่ยววัดแต่พอมีความรู้อยู่บ้าง พาเขาเดินเที่ยวไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เลยผ่อนคลายจากความคิดเรื่องอาคาชิได้บ้าง

“เออ...เจอกันครั้งหน้าขอมือแกต้องหายนะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการกับนาย!!

“น่าๆ กลับดีๆล่ะ ฝากนี่ไปให้คุโรโกะด้วย”

“อะไรว่ะ?” อาโอมิเนะรับถุงผ้าสีฟ้าสวยมาอย่างงงๆ มันไปซื้อมาตอนไหนฟะ!

“อันมิตสึน่ะ คราวก่อนหมอนั่นบ่นอยากกิน เอาไอติมวานิลาใส่จะอร่อยขึ้น”

“ขอบใจว่ะ” ช่างเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นเสียจริงๆ ตอนเดินซื้อของกัน คากามิก็มักจะหยิบนู่นดูนี่แล้วบอกว่าน่าจะเหมาะกับคนโน้นคนนี้...ชื่อที่เอ่ยออกมามีทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง ในชมรม เพื่อนๆ พวกคิเสะหรือมิโดริมะก็ยังมี แต่ไม่เคยได้ยินหมอนี่อยากซื้อของให้ตัวเองเลย

“งั้น...ไว้เจอกัน” คากามิมองร่างสูงที่เดินหายไปกลางฝูงชน เขาขยับยิ้ม ยืดแขนขึ้นสุด เดินกลับอย่างช้าๆ ระยะทางมานี่ไม่ไกลเท่าไหร่ ตอนนี้ก็ยังไม่ดึก เดินกินลมชมบรรยากาศน่าจะดี เขาไม่อยากกลับไปเจอหน้าอาคาชิเท่าไหร่...มันค่อนข้างจะอึดอัด ยิ่งได้คุยกับอาโอมิเนะก็ยิ่งไม่เข้าใจ

อาคาชิชอบเท็ตสึ...ทำไมฉันจะดูไม่ออก

เอ๋?

แววตาของหมอนั่นเวลามองเท็ตสึน่ะ...เหมือนที่ฉันมองเปี๊ยบ! ยิ่งเวลาเจอกันอาคาชิมักจะลากบทสนทนาเข้าเรื่องที่ฉันไม่รู้!!’

นายก็นั่งเฉยๆไปสิ

มันหงุดหงิดเฟ้ย! ความจริงฉันไม่น่าให้สองคนนี้เจอกันบ่อยๆ แต่ต้องยอมรับว่าอาคาชิเข้าใจเท็ตสึดี...บางทีอาจจะดีกว่าฉัน

ชอบคุโรโกะ...แล้วขอเขาคบทำไม...

หัวใจ...รู้สึกเจ็บ...

“ต้องการคนเดินเป็นเพื่อนไหมหนุ่มน้อย?”

“วิ้วๆๆ นั่นสิ...หน้าตาดีกว่าคิดนะนี่”

“ถึงจะไม่ใช่ผู้หญิงก็น่าลองแฮะ” คากามิเลิกคิ้วมองกลุ่มคนประมาณ 4-5 คนที่เดินมาล้อมรอบตัวเขาซึ่งเดินผ่านพื้นที่เปลี่ยวไร้ผู้คน

“พวกนาย...มีอะไร?” เขาไปทำเรื่องอะไรไว้หรือเปล่าฟะ ตั้งแต่มาเกียวโตก็อยู่เฉยๆนี่หว่า ทำไมถึงได้มีคนมาหาเรื่องได้

“ตาสวยจริงๆว่ะ” พวกนั้นบางคนยื่นมาเชยคางคากามิขึ้น และโดนมือเรียวปัดออกทันที ร่างโปร่งกัดฟัน สถานการณ์...ค่อนข้างย่ำแย่ ห้ารุมหนึ่ง...หากเป็นเขาปกติยังพอสู้ได้ แต่ตอนนี้ข้อมืออีกข้างเจ็บจนยกแทบไม่ขึ้น...

“อึก!” คากามิเอี้ยวตัวหลบเมื่อถูกใครบางคนเล็งหมัดเข้าที่หน้าเขา ร่างปราดเปรียวเริ่มเคลื่อนไหวตอบโต้ แต่คนเพียงคนเดียวไม่อาจสู้อีกห้าคนได้ ใบหน้าของเขาถูกหมัดต่อยจนปวด แถมที่ท้องก็ยังถูกกระแทกอย่างแรก

ปั่ก!! คากามิถีบคนที่พุ่งมาก พยามหนีออกไปยังที่มีฝูงชน

“อึก!!” ร่างโปร่งถูกคว้ากลับมาด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ

“จะหนีไปไหน!!” เสื้อที่สวมใส่นั้นถูกกระชากออกเกิดแรงเสียดสีเป็นรอยแดงบนผิวสีน้ำผึ้งสวย

“อื้อ...หือ!!” พวกมันทำตามวาววับอย่างถูกใจเมื่อเห็นเรือนร่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อดี

แม้เป็นผู้ชายด้วยกัน...แต่ช่างมีเสน่ห์จนไม่อาจห้ามใจ

คงไม่อยากให้พวกเราทำรุนแรงใช่ไหม? หืม? อย่าดื้อสิมันพูด้วยเสียงน่าขนลุก

“ฉันไม่เคยรู้จักพวกนาย!!

“หึๆ...แค่มีคนจ้างวานมา” พวกมันกลัวคากามิจะหนีอีก จึงให้อีกคนล็อคจากดานหลัง ตอนนี้ร่างโปร่งขยับได้แต่ขาที่พยายามถีบใส่หน้าเจ้าพวกนั้น เรี่ยวแรงเหมือนหายไปหมด

อยูนิ่งๆดิวะ!!” น้ำเสียงพวกมันเริ่มส่อแววหงุดหงิด แล้วก็มีคนจับขาเรียวไว้ทั้งสองข้าง ทำให้คากามิขยับไปไหนไม่ได้อีก!!

ทำหน้าเซ็กซี่หน่อยสิจ้ะ หึๆพวกมันคนหนึ่งถือกล้องถ่ายรูปและรัวถ่ายภาพเขา

บ้าเอ๊ย!!

ปล่อย!!” เสียงนุ่มตวาดใส่พวกมัน พยามดิ้นยังไงก็ไม่อาจต่อต้านหรือสู้ได้เลย

จุ๊ๆ ใจเย็น...มาสนุกด้วยกันก่อนพวกมันคนหนึ่งโน้มหน้ามาหาคากามิ ร่างโปร่งสะดุ้งเฮือก ซอกคอของเขาถูกซุกไซร้อย่างหยาบโลน เขาขยะแขยง รู้ว่าขอบตาตัวเองกำลังร้อนผ่าว...น้ำตากำลังจะไหล

เขากลัว...กลัวจับขั้วหัวใจ

 ทำไม...ถึงเกิดเรื่องแบบนี้...

“บ้าเอ๊ยยยย!! มีคนมา!!” พวกมันสบถมองคากามิอย่างเสียดาย แต่ก็ยอมทิ้งเขาไว้เฉยๆเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคน ร่างโปร่งชันตัวขึ้น รอบข้างที่มืดสนิท และความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจทำให้เขายกแขนขึ้นกอดตัวเองแน่น กัดริมฝีปากจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นเลือด

“ฮึก...ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร” เสียงนุ่มพยามปลอบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาคู่สวยที่มักโชนแสงกล้าเสมอนั่นหม่นหมองจนน่าใจหาย...

          แสงสว่าง...กำลังโรยรา...




          มาอัพแล้วน้าาาาา ^_^ เรื่องนี้ค่อนข้างดราม่าเนอะ แต่งไปแต่งมาชักรู้สึกสงสารเสือน้อยมากเพราะอย่างนั้นสู้ต่อไปนะกะจัง ให้คนเขียนและนายน้อยปู้ยี้ปู้ยำต่อไป 

          ป.ล. 1 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามน้าา~~~ น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง(ภูมิแพ้ขึ้นตา) มีแฟนคลับตั้ง 220 คนแล้วด้วย อยากจะสครีมให้ลั่นหอ (แต่เดี๋ยวโดนไล่ออก) ขอบคุณมากๆๆๆเลยค่ะ ดีใจที่ทุกคนชอบ และคอยให้กำลังใจกันเสมอ ดีใจมากๆๆๆเลย >/////<

          ป.ล. 2 เรื่อง red light มี NC นะ แต่ไม่เยอะเหมือนครอบครัวป่วนๆหรอกค่ะ แล้ว NC เรื่องนี้ก็เอ่อ...ทำใจเอาไว้ได้เลยค่ะ แหะๆๆๆ

          ป.ล. 3 ดูแลสุขภาพด้วยน้าา อย่าให้ป่วยเหมือนเค้า T_T ตอนนี้หัวฟูฟ่องแล้วค่ะ ทั้งป่วยทั้งงาน ฮึกๆๆ แงๆๆ รักษาร่างกายให้แข็งแรงนะค่ะทุกคน สู้ๆๆๆน้า ^_^

          ป.ล. 4 เจอกันอีกทีวันที่ 31 สิงหาคมเนอะ ^_^ ราตรสวัสดิ์ ฝันดีนะค่ะ โอะยาสุมินะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5731 MartiniLubik (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:56
    น้อนโอ้ยสงสารร ไม่เคยทำร้ายใครแท้ๆ เจ็บหนักทั้งกายและใจเลย ฮื่อออ
    #5,731
    0
  2. #4860 Nut .. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 19:14
    คางามิจังของผมมมมมมมม นึกว่าจะโดน5Kซะเเล้ว
    #4,860
    0
  3. #4433 Akasora genri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 22:39
    อาแฮร่่ เลือดพุ่ง 

    ชอบฉากแบบนีจัง ( อิโรคจิต)

    สู้ๆค่ะ
    #4,433
    0
  4. #3590 ZANDRO (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 11:25
    มิจจิของชั้นนน โดนรังเเกอีกเเล้ว
    #3,590
    0
  5. #3210 Shin Night (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 14:37
    อ่านกี่รอบๆก็ยังอยากจะต่อยซักหมัดกับคนที่จ้างจริงๆ
    #3,210
    0
  6. #2439 thairnee1234 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 10:11
    รอบที่ 3 แล้วยังสนุกเหมือนเดิม อ่านกี่รอบก็มัน

    #2,439
    0
  7. #2226 thairnee1234 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:31
    อ่านรอบ 2 คะขนาดรอบ 2 ยังขนลุกเลยที่เราได้อ่านเงียบๆนะรับรอง น้ำตาร่วงรอบ 2 
    #2,226
    0
  8. #1522 daikitaiga2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 18:15
    Akakuto Aokaga เลยค่ะไรท์ ไม่อยากเห็นดราม่า55555
    #1,522
    0
  9. วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:43
    นายกล้าดียังไงมาทำร้ายไทกะของฉานนนนนนนนน
    #1,161
    0
  10. #1154 210340ok (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 20:09
    สนุกมากเลยค่ะ มากต่อไวๆนะค่ะ
    #1,154
    0
  11. #1153 retira_night (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 19:35
    รีบมาต่อนะ กำลังสนุกเลย ลุ้นว่าจะเป็นไงต่อ^_^
    #1,153
    0
  12. #1148 tsubakihime (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 03:21
    สนุกมากค่ะ ติดตามต่อไป //อาคาชินายใจร้ายมากอ่ะบอกเลย ก็ดีแล้วอ่ะนะ เอ้ย ไม่ใช่แหล่ะ ช่างเหอะ คางามิคุง สู้ๆต่อไปนะนายยังโดนอีกเยอะเชื่อเหอะ 5555
    #1,148
    0
  13. #1147 Tting (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 00:08
    ไรต์วันนี้ วันที่31แล้วนะ 555 เรานี้ตั้งตารอเลยนะ ชอบแนวนี้อ่ะ เราชอบแนวดราม่า555

    แต่ว่าไทกะจัง หาสามีใหม่เลยลูกกกก
    #1,147
    0
  14. #1146 kyoya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 20:31
    เอ๋ ใครมาช่วยเสือน้อยกันน๊าาาา

    อาคาชินายใจร้ายมากอ่า สงสารเสือน้อยอ่าาาา

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค้าาาา
    #1,146
    0
  15. #1145 gemello (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 17:23
    อาคาชิไม่ลองกินกับข้าวที่คางามิทําหน่อยหรอ? อร่อยนะ เชื่อเราเถอะ ฮิฮิ คุโรโกะไม่เคลียร์กับอาโอมิเนะเถอะนะ เอาให้เข้าใจกัน อย่าบอกนะว่าคนจ้างคนมาคืออาคาชิอ่ะ ส่งสารคางามิ สู้ๆนะ
    #1,145
    0
  16. #1142 Phantira Limparangsri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 07:25
    นายน้อยใจร้ายยยยยย~ สงสารเสือน้อย(แต่ไอ้เราก้ดันชอบคู่นายน้อยกับน้องดำซะด้วยสิ ถ้าไม่ติดว่าอันนี้มันฟิคนายน้อยกับน้องเสือเราไล่ตะเพิดเสือน้อยไปแล้วนะเนี่ย) แค่เสือน้อยทำน้องดำเสียใจต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอทั้งๆที่เสือน้อยอุตส่าห์ทำให้ได้อยู่กับน้องดำ2:2แล้วนร้าาา เกลียดนายน้อยที่ซู้ดดดด(เฉพาะตอนนี้นะเออ อิๆๆ)
    #1,142
    0
  17. #1141 greetlove (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 00:55
    อาคาชิ!! นายสารภาพมาเดี๋ยวนี้นะะะ ว่านายเปงคนทำเรื่องพวกนี้ทั้งหมด // เดือดแล้วนะ เดือดแล้ว - -*

    อาคาชินายโกรธคางามิเพราะทำให้คุโรโกะเศร้าใช่ไม!!! แล้วนายก้จ้างคนพวกนั้นมาขมขื่นไทกะะ(อ้อ ฉันคงใช้คำผิดคงต้องใช้คำว่า"ตัว"สินะ) อะไรกันนายกำลังจะได้คุโรโกะมาครอบครองแล้วนะ อย่างน้อยนายก้ได้ยุกะคุโรโกะกันสองต่อสองโดยไม่มีไดกิมาแทรกระหว่างพวกนาย ที่จริงต้องขอบคุนไทกะด้วยซ้ำที่ทำให้ไดกิไม่ไปยุ่งกะพวกนายอะ (แต่นายก้ทำแบบนี้อีก อ่า..ฉันเริ่มคิดว่านายโง่แล้วละ//ถูกกรรไกรปริศนาบินลงมาตกลงหัว....)

    ....จากประโยคข้างต้นนั้น เมื่อสักครู่นี้ ไรท์ควรเปลี่ยนคู่ มาเปง 3p ไปเลย (ไดกิxไทกะxคุโร) ส่วนอาคาชิปล่อยให้มันอยู่คนเดียวจนเฉาตายไปเลย ชิ - -* // พบศพปริศนาที่ถูกกรรไกรปักหัวอีกหนึ่งราย...

    หึ ทำให้เขาเจ็บอย่างนี้ ระวังเถอะ สักวันจะขาดตัวหมากตัวนี้ไปในชีวิตไม่ได้ // แล้วอย่ามาคุกเข่าอ้อนวอนขอเขาให้กลับมาเสียละ ชิ (พร้อมสะบัดบ๊อบ)



    ปล.จะตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงวันที่ 31 เร็วๆค่ะ *O* (สู้ๆค่ะ)
    #1,141
    0
  18. #1139 Ann (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:21
    สงสารคากามิ!! ใครทำจะฆ่ามัน! (ผู้ต้องสงสัยอันดับ 1 อาคาชิ) อยากเข้าไปปลอบเสือน้อยจัง หมั่นไส้คุโรโกะ

    จะรออ่านตอนต่อไป สู้ๆนะค่ะไรต์>U<
    #1,139
    0
  19. #1138 Blo_odyyy-BlO-Od (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 20:57
    O.O
    #1,138
    0
  20. #1137 mana_ai (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:36
    นายน้อยใจร้ายยยย แอบโมโห ทำกับน้องเสือแบบนี้ได้ไง ชริ!!!

    #1,137
    0
  21. #1136 Tting (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 18:35
    อาคาชิใจร้าย!! (ถึงเราจะชอบเห็นนำ้ตาของไทกะจังก็เถอ)

    สู้ๆนะไรต์ เราเป็นกำลังใจให้ นิยามสนุกมากเลยค้าา

    ไทกะจังสู้ๆนะ ไม่ต้องสนคาอาชิลอก ไปหาสามีใหม่เลยลูกกก
    #1,136
    0
  22. #1135 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 12:37
    นายน้อยจ้างวานคนพวกนั้นเหรอ เลวได้ใจจริง สงสารเสือแดง ถ้าไม่รักก็อย่ามายุ่งสิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 สิงหาคม 2558 / 12:38
    #1,135
    0
  23. #1134 HibariFuyu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 11:32
    อาคาชิ!!!!!//พ่นไฟ

    ทำอย่างนี้กับเสือน้อยของพวกเราได้ยังไง!!!!
    #1,134
    0
  24. #1133 nuschaly zeku (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 10:47
    อ้ากกกกกกกกกกกคนจ้างวานนี่มันเป็นใครมันช่างโหดร้ายทำเสือน้อยได้ลงคอ!!(พ่นไฟ)คุณบอสจอมเผด็จการ คุณบอสจอมเจ้าเล่ห์ ดาร์คคุณบอส....หึ้ย!!!หายหัวปายหนายยยยยทำไมไม่มาช่วยเสือน้อย(โดนกรรไกรปักหัว)

    ยิ่งอ่านยิ่งรุ้สึกสงสารเสือน้อยจังเลยT^Tเจอแต่เรื่องแย่ๆมาตลอดหึ้ย!อาคาชิก้อเถอะถ้าวันไหนหวั่นไหวกับคากามิเมื่อไหร่น่ะจะยุหั้ยมีคนอื่นหั้ยเข็จน่าโมโหดีแท้...แต่ก้อชอบคร่าาาาดาร์คๆแบบนี้เป็นอะไรที่ฟินเวอร์>.<รอตอนต่อไปจร้า

    ปล.เห็นไรเตอร์ป่วยแบบนี้น่าสงสารจังแต่ก้อยังมีแรงมาอัพให้พวกเราได้ชื่นใจขอบคุณน่ะค่ะยังไงก้อรักษาตัวเองให้ดีๆเน้ออย่าทรุดลงกว่าเก่านร้าเค้าเป็นห่วงจุ๊ฟๆๆๆๆ
    #1,133
    0
  25. #1132 keta32 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 10:30
    แง้~ ไทกะเข้มแข็งไว้นะ อาคาชินายได้เสียใจทีหลังแน่!!//ความอาฆาตนี้จะตามเจ้าไป
    #1,132
    0