fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 16 : Shot fic : AkaAoKaga...子 (ตอนเดียวจบ) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    4 ก.ค. 58




kuroko no basket

Title : เด็ก

AkaAokaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ , อาโอมิเนะ ไดกิ x คากามิ ไทกะ)

 

      “เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ!! พูดใหม่อีกทีสิ!!” เสียงนุ่มของหนุ่มผมแดงที่กำลังนั่งถักผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้มอย่างชำนาญ ท่าทางโวยวายที่คนมองถอนหายใจเบาๆ

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี...เจ้าตัวก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ยังเป็นคนที่ตรงไปตรงมาและเสมอต้นเสมอปลาย...

ก็สมกับเป็น...คากามิ ไทกะ

อดีตเอสแห่งทีมเซย์ริน ชายหนุ่มที่มีพลังกระโดดสูงที่สุดในวงการบาสฯ ม.ปลายของญี่ปุ่น

เมื่อเจ้าตัวเรียนจบ ม.ปลาย ก็ไปเรียนต่ออเมริกา และเข้าเป็นนักดับเพลิงคนเก่งได้ไม่ยาก เค้าโครงหน้าดูไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่น้อย เรือนผมสีแดงยาวระบ่าถูกมัดรวบลวกๆ แววตาสีแดงสวยแกร่งกล้าขึ้นตามประสบการณ์ที่เพิ่มพูน...แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความอ่อนโยนตามนิสัยเดิมของเจ้าตัว

“นายไปแกล้งอะไรคากามิ อาคาชิ?” เสียงทุ้มของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบตำรวจสากลพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มซึ่งบนบ่านั้นมีเกล็ดสีขาวของหิมะอยู่เล็กน้อย

“กลับมาแล้วเหรอ?”

“อืม...” แขนแกร่งตรงเขากอดร่างโปร่ง ออกปฏิบัติทำหน้าที่ พอได้กลับมาเห็นรอยยิ้มและน้ำเสียงของคากามิแล้ว ก็รู้สึกมีเหมือนความเหนื่อยล้าทั้งหมดจางหายไป...

“ไม่เจอกันสักอาทิตย์ได้มั้งอาคาชิ? ดูแลคากามิดีหรือเปล่า” ชายหนุ่มอดีตกัปตันแห่งราคุซันหัวเราะเบาๆ ยกขาไขว้ห้างแล้วยิ้ม

“ผมน่ะหรือจะใจร้ายกับไทกะ...มีแต่ไทกะที่ดื้อเอง”

 คากามิค้อนขวับ “ไม่จริงเฟ้ย!! อาโอมิเนะ!! อาคาชิชอบแกล้งฉันที่สุดเลย!!

“หืม?” คิ้วเรียวสีน้ำเงินเลิกขึ้น อาคาชิมองคนขี้ฟ้อง

“บอกไปไดกิก็ทำอะไรผมไม่ได้หรอกน่า”

“จริงหรือเปล่า? มาลองกันสักตั้งไหมว่ะ?” หักมือตัวเองกรอบๆ ดัดคอตัวเองไปมาราวกำลังเตรียมออกกำลัง

“ก็ดีครับ....ผมก็หงุดหงิดนิดๆ”

“ฉันกำลังเบื่อพวกฝีมือไม่ดีๆตอนไปทำงานอยู่ ได้นายมาช่วยระบายความเครียดก็ดีเหมือนกัน”

“เฮ้ยๆ นี่พวกนายสองคนจะตีกัน? ออกไปข้างนอกเฟ้ย!! อย่ามาทำลายข้าวของ!!

“หึๆๆๆ” สองหนุ่มหัวเราะให้กับคนที่ไม่ว่าจะกี่ปีๆก็แกล้งได้ไม่เบื่อ ก่อนอาคาชิจะกอดร่างโปร่งเบาๆ

“ไทกะนี่น่ารักเสมอเลยนะครับ ไดกิเขาคิดถึงน่ะ เลยแกล้งเล่น”

“จริงเหรอ?”

“ครับ...”

“นิสัยไม่ดี” คากามิเบ้ปาก

“อ้าวๆ ไหงมาว่าฉันแบบนี้ล่ะ อาคาชิ!!

“หึๆๆ” ตำรวจหนุ่มคนเก่งถอนหายใจเบาๆ กลอกตาอย่างยอมแพ้ “โอเค...ตกลงพวกนายมีเรื่องอะไรกัน”

“วันนี้ผมเจอพ่อไทกะแล้วก็พ่อผมมาน่ะ”

“แล้ว?”

“ก็ทั้งคู่บอกว่าอยากเลี้ยงหลานสักคนสองคน แล้วไทกะก็มีลูกไม่ได้...พวกท่านก็เลยอยากให้ไปขอเด็กมาเลี้ยงน่ะครับ”

“หืม? ทำไมนายโวยวายล่ะ” ดวงตาสีน้ำเงินหันไปมองคากามิ

“ก็ฉันเลี้ยงเด็กเป็นเสียที่ไหนหา!! อีกอย่างฉันก็ต้องทำงาน!! พวกนายก็ต้องทำงาน จะเอาเวลาไหนไปเลี้ยงเด็กกันเล่า แล้วเด็กที่ถูกพวกนายเลี้ยงต้องออกมาน่าสงสารมากแน่ๆ”

“ทำไมล่ะครับ?” อาคาชิหรี่ตา

“ก็พวกนายมันไม่ปกติ!!

“หึๆๆ” อาคาชิกับอาโอมิเนะหัวเราะ ก่อนนายตำรวจคนเก่งจะตรึงร่างนั้นเอาไว้ด้วยมือแกร่ง

“เฮ้! อาคาชิ...ส่งไอ้นั่นให้หน่อย”

“ไดกิจะทำตอนนี้?”

“เออ...คิดถึงนี่หว่า ฉันไม่ใช่นายที่อยู่บ้านแล้วได้กินคากามิบ่อยๆนะเฟ้ย!!

“ผมก็ไม่ได้กินทุกวันนะ...ไดกิคิดว่าไทกะว่าง่ายหรือไงครับ...ดื้อจนผมเหนื่อยที่จะปราบเหมือนกัน” โยนกุญแจสีเงินวาบวับให้อาโอมิเนะที่รับไปและล็อคข้อมือเรียวไว้กับข้อมือของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย!! อาโอมิเนะ!!

“หืม? อะไร?”

“ฉันสิต้องถาม!! มาจับฉันทำไม”

“ก็นายเป็นผู้ร้าย? ฉันเป็นตำรวจ...ผิดตรงไหน?”

ผู้ร้ายตรงไหนของมัน!! คากามิถลึงตา ทำงานจนสมองเสื่อมไปแล้วหรือไงฟะ!

“ภรรยาที่ไม่เชื่อฟังสามี...ก็ผู้ร้ายดีๆนี่เองไม่ใช่หรือไง...หืม?”

“ไอ้...บ้า...ไอ้!!” คากามิหน้าแดง ด่าเสียงดังไม่ยั้ง

“ฉันคิดถึงเมียจะแย่อยู่แล้ว...ไม่ได้กอดมาตั้งอาทิตย์”

“เจ้าหื่นมิเนะ!!

“มาให้ลงโทษเสียดีๆ”

“ไม่อาววววว” เสียงนุ่มประท้วงแต่ก็ไม่อาจห้ามได้เมื่อถูกคนผมแดงอีกคนฉกจูบอย่างรุนแรง ปลายลิ้นตวัดรุกไล้อย่างร้อนแรง จนคากามิต้องส่งเสียงอู้อี้

เงียบไม่พูดไม่จา...แต่อาคาชิก็นิสัยเสียไม่แพ้อาโอมิเนะเลย!!

“เฮ้ย! อาคาชิ...ไม่ใช่ว่าต้องเป็นฉันหรือไง?” คนผมแดงละจากเรียวปากบวมเจ่อปรายตามองนิดๆ

“ก็ไทกะเซ็กซี่...ผมอดใจไม่ไหวหรอก”

“เออ...จริง ยอมให้ก็ได้ว่ะ”

“ถามฉันหน่อยสิว่าฉันยอมไหม!!

“ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธครับ”

“มาให้กินเสียดีๆ”

“ไอ้พวกบ้า!! พวกนายมันนิสัยไม่ดีที่สุด!!

 เสียงโวยวายกลายเป็นเสียงครางหวาน เมื่อสองหนุ่มนั้นกอดร่างโปร่งของอดีตเอสเซย์รินไม่ยอมปล่อยไปไหนจากเช้าจนเย็น...


 

      “ครับ...ตกลงพวกผมคงรับเลี้ยงได้แค่สองคนครับ อ้อ...ไม่มีปัญหาครับ” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองร่างกัปตันราคุซันที่กำลังคุยโทรศัพท์กับพ่อของตัวเองอยู่

แน่สิ...คากามิจะไปมีปัญหาได้ยังไง...ตอนนี้หมอนั่นกำลังนอนบนเตียงขยับไปไหนก็ไม่ได้ แถมเสียงยังแหบจนพูดไม่ออกอีก

อืม...ก็ใครให้หมอนั่นเร้าร้อนสุดๆตอนอยู่บนเตียงล่ะ ส่ายหน้าน้อยๆ

นี่คงเป็นวิธีตัดปัญหาของอาคาชินั่นล่ะ หึๆๆ

คิดไม่ถึงว่าการได้เจอกันเมื่อหลายปีก่อน จะทำให้ได้มาใช้ชีวิตแบบนี้ ตอนจบ ม.ปลาย อาโอมิเนะตัดสินใจเรียนต่อตำรวจ ไม่ใช่เพราะอยากเป็นหรืออะไรหรอก แต่เขาคิดไม่ออกว่าจะเรียนต่ออะไร พอได้ทำงานก็สนุกดี แล้วด้วยสมรรถภาพร่างกายที่แสนจะยอดเยี่ยมของเขาทำให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงานได้อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงสองปีอาโอมิเนะก็สามารถเข้าทำงานกับหน่วยตำรวจสากลได้ และเป็นหัวหน้าหน่วยประจำอยู่ที่อมริกา วันดีคืนดีเขาก็มาเจออาคาชิ...หมอนั่นมาทำธุรกิจอยู่ที่นี่ ขยายขอบเขตและสาขาจนใครๆต่างก็ยำเกรง แล้วพวกเขาทั้งสองก็ได้พบกับ...แสงสีแดงอันแสนอบอุ่น...

คากามิ ไทกะ

นักดับเพลิงจอมบ้าพลังที่อาโอมิเนะต้องเข้าไปช่วยหมอนั่นออกมาบ่อยๆ ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่

จากคู่แข่ง...กลายเป็นเพื่อน...เริ่มต้นที่แฟน...และสุดท้ายพวกเขาก็แต่งงานกัน...โดยที่ครอบครัวรับรู้ทุกฝ่าย อาจเพราะพวกเขาโตแล้วทางบ้านจึงไม่ว่าอะไรมาก ปล่อยให้ตัดสินใจด้วยตัวเอง แล้วคากามิก็น่ารักน่าชังจนพ่อกับพ่อเขา และพ่ออาคาชิหลงรักมากกว่าลูกตัวเอง

พวกเขาสามคนตัดสินใจซื้อบ้านหลังหนึ่งและอาศัยอยู่ด้วยกัน บางทีก็ไม่ค่อยได้กลับมาเท่าไหร่เพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ซึ่งต้องรับผิดชอบ

แต่ก็อบอุ่นใจเสมอทุกครั้ง...ที่ได้กลับมา กลิ่นอายความรักทำให้สบายใจเสมอ...

คาดว่า...หากมีเด็กมาวิ่งเล่นสักคนสองคนคงดีไม่น้อย

แต่...หากเด็กมันเจี๊ยวจ้าวหรือกวนประสาทมากๆ ก็เตะส่งได้เลย...

“พ่อนายไปหาเด็กจากไหนมาให้อุปการะว่ะ?”

“ผมไม่รู้เหมือนกันครับ...ไดกิ แล้วไดกิอยากได้ลูกสาวหรือลูกชายล่ะครับ”

“ลูกชายก็ดี...สอนให้เล่นบาสฯด้วย”

“หึๆ” อาคาชิหัวเราะในลำคอ ยังเป็นจอมบ้าบาสฯเหมือนเดิมสิน่า!

“นายล่ะ?”

“ผมยังไงก็ได้...เด็กๆคงเข้ากับไทกะได้ดี”

“หมอนั่นก็บอกว่าเลี้ยงเด็กไม่เป็นไม่ใช่หรือไง?”

“ไทกะน่ะอ่อนโยน...ผมเชื่อว่าเขาจะเป็นแม่ที่ดีนะ”

“แม่?”

“หรือไดกิว่าไม่จริงล่ะ”

นายตำรวจหนุ่มเหยียดยิ้ม “เมียนายกับฉัน...ก็เป็นแม่ของลูกถูกแล้วนี่ หึๆๆ” 


“ถามฉันสักคำหรือยังว่าฉันอยากไปหรือเปล่า?”เสียงบ่นพึมพำ ขณะที่กำลังนั่งรถหรูเพื่อไปรับเด็กในอุปการะ ซึ่งเขาไม่ได้ตกลงปลงใจแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะอาคาชิกับอาโอมิเนะใช้วิธีชั่วร้าย ทำให้เขาหมดแรงนอนซมอยู่เตียง ไม่มีเสียงพูดล่ะก็นะ ฮึ่ย!!

“เอาน่า...นายจะดื้อกับพวกพ่อๆท่านหรือไง?” คนผิวดำที่ขับรถด้วยความเร็วสูงหันมามอง

“อาโอมิเนะมองทาง!!

“ไดกิขับแบบนี้ประจำนั่นล่ะครับ...” อาคาชิถอนหายใจ

เป็นตำรวจที่ต่างทำให้ผู้ร้ายขยาดกันเป็นแถว

“ไทกะอยากเป็นเด็กไม่ดีเหรอครับ? ไม่เชื่อฟังพ่อ”

“ใครเด็ก! ฉันก็อายุเท่าพวกนายนะเฟ้ย!!”ตีหัวอาคาชิเบาๆหนึ่งทีข้อหากวนประสาท

“เอาน่า...นายไม่ต้องเครียดหรอก ก็ช่วยๆกันเลี้ยง เด็กแค่สองคนจะไปยากอะไร” 

“งั้นนายก็เลี้ยงเด็กคนเดียวไปเลยแล้วกันคุณตำรวจผู้ยิ่งหย่ายยย” คนผมสีน้ำเงินเริ่มหมั่นเขี้ยวหนุ่มผมแดงที่กำลังทำท่าทางเหมือนเด็กๆ แลบลิ้นปลิ้นตาราวกับตัวเองอายุ 5 ขวบ

“หึๆ เดี๋ยวกลับไปบ้านคงต้องทำโทษ เมียที่ดื้อสักหน่อยแล้วมั้ง” เอ่ยกระด้วยน้ำเสียงเล่นๆ แต่คากามิสะดุ้งเฮือก...

รู้ดีว่าเจ้าตัวเกรียมมัน...เอาจริง

“อาคาชิ!! นายต้องช่วยฉันนะ!!

ขี้ฟ้องจริงๆเลยสิน่า คนถูกเรียกคิดในใจ ก่อนจะยิ้มขำๆ

“ถ้าผมช่วยไทกะจากไดกิจะได้อะไรล่ะครับ? ไทกะก็รู้ผมเป็นนักธุรกิจ ไม่ทำอะไรที่ไม่ได้กำไรหรอก”

“กับฉันนายก็ยังใจร้ายได้ลงคอเชียว...” ทำตาใสแป๋วอยู่ด้านหลัง จนคนแกร่งกล้า นักธุรกิจที่ยอดเยี่ยมจนใครๆต่างกลัวเกรง ถอนหายใจยอมแพ้

“ครับ...ผมยอม...ทุกอย่างเลย”

“รักอาคาชิที่สุด!!”ชะเง้อหน้ามาหอมแก้มอาคาชิฟอดใหญ่ จนคนได้รับรางวัลไม่ทันตั้งตัวอดเขินนิดๆไม่ได้

“เฮ้ยๆ!! แล้วนายไม่รักฉันรึไงหา!!”เบครรถทันที แล้วตวัดสายตาดุๆใส่ คากามิยิ้มขำๆ

ยังเป็นอาโอมิเนะที่ชอบเอาชนะเหมือนเดิมสิน่า

เปิดประตูรถคันหรูเมื่อถึงที่หมาย ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปยังตึก คากามิก็เขย่งเท้าขึ้นนิดนึงหอมแก้มคนขี้งอนเบาๆ

“รักอาโอมิเนะเหมือนกัน...” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แต่สองหนุ่มที่ได้รัสัมผัสน่ารักๆ ได้แต่มองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจ

“ฉันว่าแทนที่จะได้ลงโทษ เย็นนี้คงต้อให้รางวัลสักหน่อย”

“หึๆ...ไทกะทำตัวน่ารักขึ้นทุกวัน”

“นั่นสิ...อยากกลับบ้านเร็วๆจังเลยแฮะ”

 กลับไปให้รางวัลภรรยา หึ!

 

      “เด็กสองคนนี้ล่ะครับนายท่าน ที่ท่านประธานบอกเอาไว้ ผมขอตัวก่อนนะครับ” เลขาของพ่ออาคาชิรายงาน พาพวกเขามายังห้องโถงกว้างที่เต้มไปด้วยข้าวของเด็กเล่นมากมาย แต่ดูเหมือนหนูน้อยสองคน...ไม่สิ...ไม่ใช่หนูน้อย ดูจากส่วนสูงน่าจะเป็นเด็กอายุ 5-6 ขวบได้แล้ว เด็กทั้งสองคนนั้นไม่ได้สนใจพวกของเล่นเหล่านั้นแม่แต่น้อย คนหนึ่งกำลังถือหนังสืออะไรไม่รู้เล่มเกือบเท่าขนาดตัว ส่วนอีกคน...ก็นั่งดทีวีสารคดีทำศพตาไม่กระพริบ

บอกทีว่านี่คือเด็ก?

คุณพ่อท่านไปเอาเด็กไหนมเนี่ย?

“สวัสดี...ฉันอาคาชิ เซย์จูโร่...” เสียงทุ้มเย็นจัดเอ่ยทำลายความเงียบในห้อง เด็กน้อยสองคนเบนสายตามาสบ

คนหนึ่งมีดวงตาสีแดงสดราวกับสีของลูกกวาด...เส้นผมสีเงินสวย ผิวกายขาวสะอาดสะอ้าน...

ส่วนอีกคนเส้นผมสีดำสนิทและดวงตาสีน้ำเงินเข้ม...ผิวคล้ำกว่าคนแรก...

ความรู้สึกแรกยามได้สบตาเด็กทั้งสองคนที่ผุดขึ้นมาในหัวคากามิคือ...

น่ากลัว...เหมือนกับไม่ใช่คน

“อาโอมิเนะ ไดกิ” อาโอมิเนะหาโซฟาว่างๆนั่ง ดูเหมือนพวกคณพ่อท่านจะเห่อหลานมากไปหน่อย ถึงได้ซื้อของเล่นมากองไว้ในห้องนี้มากมาย

“พวกคุณคือคนที่จะอุปการะเรา?” เด็กตาสีแดงเอียงคอ คำพูดคำจาไม่เหมือนเด็กเอาเสียเลย

“พูดอย่างนั้นก็ถูก”

“พวกคุณ...” เด็กทั้งสองจ้องตาอาคาชิ อาโอมิเนะ และจบลงที่คากามิ เหมือนค้นหาบางอย่าง... “ช่างเถอะ...ฝากตัวด้วยครับ...หวังว่าพวกคุณคงอย่กับพวกเรานานๆ” น้ำเสียงนิ่งๆเย็นๆ ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทยิ่งกว่าเดิม อาคาชิถอนหายใจ

ดูท่า...เด็กสองคนนี้จะไม่ได้ปกติอย่างเด็กทั่วไป

“เอาล่ะ...กลับกันเถอะ”

“เดี๋ยว...” เด็กน้อยเรียก

“คนๆนั้น...ชื่ออะไร?”นิ้วเล็กๆทั้งสองชี้มาที่คากามิ ซึ่งทำหน้าตาเหลอหลา พอนึกได้ว่าตัวเองยังไม่ได้แนะนำตัวก็ยิ้มแหยๆ

“อ้อ! โทษทีๆ ฉันชื่อคากามิ ไทกะ ยินดีที่ได้รู้จัก พวกสองคนล่ะชื่ออะไรกันบ้าง?”

 น้ำเสียงนุ่มนวล...รอยยิ้มเจิดจ้าราวดวงตะวัน ทำให้เด็กทั้งสองนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่มี...”

“พวกเราไม่มีชื่อ”

 อีกแล้ว...ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว คากามิลูบแขนตัวเอง

อ้างว้าง...เปล่าเปลี่ยว เศร้าหมอง ราวกับไร้ชีวิต

ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กับเด็กตัวเล็กไปได้นะ

“กลับไปคุยกันที่บ้านแล้วกัน” อาโอมิเนะตรงไปอุ้มเด็กผมสีดำให้นั่งบนบ่า ก่อนจะหิ้วคออีกคนโยนให้อาคาชิรับไป

“ไดกิ...นี่เด็กนะไม่ใช่ผู้ร้าย เบามือหน่อยสิ” รับร่างเด็กผมเงินไว้ได้อย่างสวยงาม

“เออ...ลืมว่ะ เอ้าๆกลับเหอะ หิวจะแย่อยู่แล้ว คากามิวันนี้ทำข้าวห่อไข่นะ ไก่เทอริยากิด้วย คิดถึงฝีมือนายชะมัดเลย”

“ได้สิ...เด็กๆคงชอบด้วยล่ะ อาคาชิจะกินอะไรหรือเปล่า?”

“ชิ! อาคาชิอยู่บ้านได้กินฝีมือนายตลอด ไม่มีสิทธิ์รีเควสของกินเฟ้ย!!

“ไดกิ...พาลนะครับ” เสียงเถียงดังลั่นไปทั่วทางเดิน แต่ถึงอย่างนั้นเด็กน้อยทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่เรียกว่า...

ความสุขและความผูกพัน

ดูเหมือน...ผู้ปกครองใหม่ของพวกเขา...จะน่าสนใจไม่น้อย...

 

      “เด็กสองคนนั่นแปลก...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ละเลียดจิบไวน์รสเลิศช้าๆ ขณะนั่งอยู่ริมสระเล็กๆในบ้าน

“ผมให้คนสืบอยู่ อีกเดี๋ยวก็ได้ข้อมูลแล้วครับ...” อาคาชิตอบ วางแก้วไวน์สีแดงลง เขาเองก็รู้สึกได้ว่าเด็กสองคนนั่นไม่เหมือนเด็กปกติ เจ้าตัวไม่ได้ตกใจเลยที่ผู้ชายสามคนอาสัยอยู่ด้วยกันฉันท์ครอบครัว ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่งอแง ไม่เรียกร้องอะไรด้วยซ้ำ ว่าง่ายเสียจนเกินเด็ก

ถึงอย่างนั้นก็รู้ว่า...ฉลาดจนแทบจะเรียกได้ว่า...อัจฉริยะ

หนังสือที่เด็กผมเงินถือเป็นหนังสือสงครามและที่สำคัญ...ภาษาโบราณ ซึ่งมีน้อยคนที่จะอ่านออก หากไม่ศึกษาจริงจัง ส่วนสารคดีที่เด็กผมดำดูนั่นก็ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ...แล้วจากท่าทาง ไม่ได้ดูแค่ภาพ แต่เข้าใจเนื้อหาทั้งหมดด้วย

“คากามิเลยทำอะไรไม่ถูกเลย” นึกถึงคนที่บอกว่าเลี้ยงเด็กไม่เป็น แต่ตอนนี้กำลังยิ้มแก้มปริ ทำอาหารมื้อใหญ่เต็มโต๊ะ แถมยังอาบน้ำให้เด็กทั้งสองนั่นด้วยตัวเองอีก

“อาจเพราะสองคนนั่นไม่ดื้อมั้งครับ ไทกะเลยเลี้ยงได้ แต่ถึงจะดื้อ...ผมว่าไทกะก็รับมือได้อยู่แล้ว”

 ความอ่อนโยนของแสงสว่างคนนั้น...เผื่อแผ่ให้ทุกคนเสมอ

“อืม... ข้อมูลมาพอดีเลยล่ะ อ่านด้วยกันไหมไดกิ” อาคาชิชูสมาท์โฟนรุ่นใหม่ที่ยังไม่วางขายขึ้น เมื่อหน่วยสืบข่าวของขาส่งข้อมูลที่ต้องการมาให้

“ไม่ล่ะ...นายก็รู้ว่าฉันเกลียดตัวหนังสือ เพราะอย่างนั้นอ่านและสรุปให้ฉันฟังเหอะ”

“หึๆ...” หัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าอ่านข้อมูลมากมาย ใบหน้าที่ปกตินิ่งเฉยอยู่แล้วนั้นยิ่งนิ่งเย็นขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศสบายๆถูกกดให้ต่ำลงๆ จนอาโอมิเนะหรี่ตา

“มีอะไร?” อาคาชิกดปิดโทรศัพท์ ก่อนจะเอ่ยเสียงเครียด

“ขึ้นไปหาไทกะกันเถอะ...ผมว่าเรื่องนี้บอกไทกะไว้ด้วยก็ดี...”

 

      “ขอโทษ...” ดวงตาสีน้ำเงินและแดงฉายแววสำนึกผิด ใบหน้าอ่อนเยาว์มีรอยแผลพาดผ่านเหมือนโดนแมวข่วน

“จะขอโทษ...ทำไม...โอย เจ็บ” คากามิบ่นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ลูบสะโพกตัวเองป้อยๆ ตอนกินข้าวเสร็จเขาก็มาอาบน้ำให้เด็กสองคนนี้ เลี้ยงง่ายจนเขาไม่ลำบาก แต่อยู่ดีๆทีวีในห้องน้ำก็ตกลงมา กระทบกระเบื้องจนแตก แล้แค่นั้นไม่พอยังกระเด็นขึ้นจนเกือบเข้าตาเด็กสอคน สุดท้ายคากามิจึงเอาตัวไปขวาง และต้องไปจุ้มปุกที่พื้นแทน

“เพราะพวกผมคุณถึงต้องเจ็บตัว”

“เกี่ยวอะไรกับพวกนาย” ยีหัวสีเงินเบาๆ “นายทำให้ทีมันตกลงมาหรือไง? อย่าทำหน้าเศร้าสิ! ตาแบบนั้นก็ไม่เอา” คว้าตัวเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนขอบอ่าง ส่วนตัวเองก็ย่อเข่าลง

“หรือที่ฉันเอาตัวขวาง? งั้นก็ไม่ต้องขอโทษ...นี่มันเรื่องปกติ ฉันชอบแส่หาเรื่องใส่ตัวอยู่แล้ว นายเป็นเด็กเป็นเล็กอย่าเครียดสิ ตอนฉันอายุเท่าพกนายยังเฮฮากว่านี้เลย เอ้า!! อาบน้ำ!”หย่อยเด็กผิวขาวลงอ่าง ก่อนจะมาอุ้มอีกคน

“นี่ก็เหมือนกัน! ยิ้มหน่อย!!”ดึงจมูกเล็กเบาๆ แล้วหย่อนลงไป “น้ำร้อนพอดี... มาอาบน้ำกัน! พวกนายรู้จักบ่อน้ำร้อนหรือเปล่า...ที่ญี่ปุ่นน่ะมีของแบบนั้นเยอะแยะ แต่อเมริกาหายากมา ฉันเลยเอาผงมาแทน เอากลิ่นอะไรดี” ชูผงน้ำร้อนสำเร็จรูปขึ้นหลายซอง เด็กน้อยที่ยังคงงงๆอยู่กระพริบตาปริบๆ

“เอานี่แล้วกัน...กลิ่นทานตะวัน หอมเหมือนแดด สดชื่นดี” สุดท้ายคากามิก็เลือกเจ้าถุงสีเหลืองมาเทใส่และตีเบาๆ ไม่นานกลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกลิ่นของแดดยามเช้าก็คลุ้งไปทั่วห้องน้ำ

มันหอมนุ่มนวล... แต่เหนือสิ่งอื่นใด ...

รอยยิ้มนั่นช่างเจิดจ้า... ดวงตสีเพลิงคู่สวยราวกับเอาดวงอาทิตย์มาใส่เอาไว้...

พวกเขาไม่เคยพบคนแบบนี้...

“ขอบคุณ...”

“อื้อ! เติมครับด้วย เป็นเด็กเป็นเล็กต้องหัดพูดจาให้เพราะ คนจะได้เอ็นดู” ยิ้มขำๆ เพราะคากามิโตที่อเมริกา ตอนไปเรียนญี่ปุ่นจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ ยังจำได้เลยว่าตัวเองชอบลืมเติมคำสุภาพอยู่บ่อยๆ

“ขอบคุณครับ” เด็กน้อยสองคนพูดใหม่ ท่าทางน่ารักจนคนที่เคยบอกว่าไม่ชอบเด็กเอ็นดู ยีหัวสีเงินและดำจนยุ่ง

“เดี๋ยวเสร็จแล้วไปทำแผล”

“นิดหน่อยครับ”

“ปล่อยไว้ก็หาย”

 ผู้ใหญ่หรี่ตา “เดี๋ยวหมดหล่อนะ! โตขึ้นแล้วสาวๆไม่สนใจนะเฟ้ย” เอาเรื่องความรักมาพูดกับเด็กแต่ดูเหมือนทั้งสองคนจะเข้าใจ จึงได้ทำหน้าตลกๆ  

“ฮะๆๆมีพวกนายมาอยู่ด้วยนี่ดีแฮะ” เท้าคางลงกับขอบอ่าง จ้องดวงตามืดมนไม่สมวัยของเด็กทั้งสอง ความรู้สึกน่าขนลุกพวกนั้นหายไปหมด

พอได้สัมผัสและพูดคุยสักระยะหนึ่ง...คากามิก็ชอบเด็กสองคนนี้มากๆเสียด้วย

 เสียงชวนคุยยังดังเจื้อยแจ้ว แม้จะได้รับคำตอบบ้างไม่ด้รับบ้าง แต่คนถามก็ยังไม่เหนื่อยที่จะพูด ส่วนเด็กๆก็ไม่เหนื่อยที่จะฟัง

น้ำเสียงนั้น...เหมือนเสียงเพลงอันแสนไพเราะ...ที่ชวนให้สบายใจ

“ไทกะเกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมทีวีถึงตกลงมา? “

“หืม? อาคาชิ อาโอมิเนะ? ไหนบอกไปนั่งเล่นในสวน” ทักคนสองคนที่ยืนพิงกรอประตูอยู่ ก่อนร่างนายตำรวจหนุ่มจะใช้ความสามารถอันแสนรวดเร็วของตัวเองมาใกล้คากามิ

“บาดเจ็บหรือเปล่า?” มือแกร่งดึงแขนเรียวขึ้นอย่างสำรวจ แต่ก็ไม่พบร่องรอยควมผิดปกติใดๆ

“ไม่มีอะไรหรอกน่า” คากามิส่ายหน้า “เด็กสองคนนี้ต่างหากที่เจ็บน่ะ...ฉันแค่ลื่นล้ม”

“เจ็บ?” สองหนุ่มมองเด็กน้อยที่ก้มหน้าอย่างสำนึกผิด บนผิวแก้มเนียนนั่นปรากฎรอยเลือด

“เศษกระเบื้องบาด แล้วยังอาบน้ำต่อเนี่ยนะ?” ส่งสายตาคาดโทษคนผมแดงเข้ม

“เอ้า! ก็ทั้งสองคนเปลือยอยู่แล้ว จับลงอ่างเลยง่ายกว่าอ่า” คากามิเกาแก้ม

“เฮ้อออ เอ้าๆ ขึ้นได้แล้ว” อาโอมิเนะคว้าเจ้าหนูทั้งสองขึ้นมาก่อนจะให้คากามิที่ถือผ้าขนหนูรอไว้แล้ว ก่อนจะอุ้มเด็กไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น

“เอาล่ะ...มาแนะนำตัวกันดีๆอีกทีแล้วกัน...” อาคาชิไขว้ห้าง หรี่ตากดดัน ไม่สนใจด้วยซ้ำว่านี่คือเด็กอายุ 5-6 ขวบ ที่จะสามารถทดแรงกดดันจากเขาได้ ส่วนอาโอมิเนะนั้นไม่ห้าม เจ้าตัวนั่งมองเงียบๆ ดีที่คากามิไปเลือกเสื้อผ้าอยู่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงถูกคนรักบ่นแน่ๆที่ทำร้ายจิตใจเด็ก

“ผมได้อ่านประวัติพวกคุณหมดแล้ว...” เด็กทั้งสองสะดุ้ง “ตอนเกิดเหมือนว่าแม่จะเสียชีวิต ที่สำคัญดวงตาของพวกคุณยังถูกบอกว่าเป็นตาของปีศาจ ถูกพ่อทำร้าย ญาติๆไม่รับเลี้ยงดู พออยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นั่นก็ไฟไหม้ มีคนอุปการะคนพวกนั้นก็ตายกันไปหมดทุกคน จนมีคนลือกันว่าพวกคุณเป็นเด็กปีศาจ ผมพูดถูกไหม?”

“โหยยยยย” อาโอมิเนะเลิกคิ้ว

นี่มันชีวิตเด็กคนหนึ่งจริงๆเหรอเนี่ย...โหดร้ายไปไหม แต่อาคาชิมันเล่าเรื่องย่อจังว่ะ เห็นนั่งอ่านอยู่ตั้งนาน

คนถูกนินทาในใจหันมา “ผมสรุปให้ฟังน่ะถูกแล้ว ไดกิไม่เข้าใจภาษายากๆหรอก”

“พูดง่ายๆคือนายจะหาว่าฉันโง่?” เริ่มยียวนกลับ ยกเท้ายาวๆเตะอดีตกัปตันทีมตัวเองไปหนึ่งที “เดี๋ยวเถอะ! นายไปต่อยกับฉันข้างนอกเลยไหม?”

“เอางั้นก็ได้นะครับ”

“พอๆ ต่อหน้าเด็กนะ พวกนายจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้เด็กนะเฟ้ย” คากามิโผล่มาพร้อมตีหัวผู้ใหญ่ทั้งสองไปคนละที ร่างโปร่งนั่งลง ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยมานั่งบนขาคนละข้าง

“เอาล่ะ...เล่าต่อสิอาคาชิ”

 เขาฟังอยู่พอดี...ได้ยินทุกอย่าง

มิน่า...ถึงได้มีดวงตาแบบนั้นทั้งที่ยังเด็ก

“ก่อนมาอยู่กับพวกผม...พวกคุณถูกสถาบันวิทยาศาสตร์รับเลี้ยงไปสินะครับ ด้วยความสามารถของพวกคุณ”

“หืม?”

“ไอคิว 200 ทั้งสองคนเลยครับ”

“หา!! ว่าอะไรนะ!!” คากามิกับอาโอมิเนะตาโต

เด็กแค่นี้ไอคิวตั้ง 200 ฉลาดกว่าพวกเขาตอนนี้เสียอีก

“สุดยอดดดดด!!” ตาสีแดงสวยก้มมองเด็กทั้งสองด้วยความทึ่ง

“แต่คงไม่สะดวกสบายเท่าไหร่หรอกใช่ไหมครับ?”

“ทำไมล่ะ?”

“ก็เพราะความอัจฉริยะยังไงล่ะไทกะ”

“ใช่ครับ...” เสียงเล็กๆเอ่ยบอก “เพราะพวกผมอัจฉริยะจึงถูกให้ทำทุกอย่าง ถูกตั้งความหวัง”

“แล้วหากไม่ได้ตามต้องการ...ก็ไม่ได้กินข้าว ไม่ได้นอน นั่นไม่เท่าการถูกทำร้ายร่างกาจและจิตใจ” มือเล็กๆทั้งสองสั่นเทา

“ว่ะ!! นี่มันเด็กนะเฟ้ย!!” คากามิโวย กอดเด็กสองคนแน่น

เพราะอย่างนี้เหรอจึงทำดวงตาแบบนั้น...ไม่เชื่อใจ อ้างว้าง โดดเดี่ยว

“พวกคุณ...จะพาเรากลับไปคืนก็ได้นะ”

 คงไม่มีใครอยากเลี้ยงเด็กปีศาจ ถึงแม้พวกเขาจะรู้สึกดีกับครอบครัวใหม่นี้มากๆ แต่...คงต้องจากลากับความสุข...โดยเฉพาะเจ้าของดวงตาสีแดงสวยรวมกับดวงตะวัน มีรอยยิ้มเจิดจ้า และอ้อมแขนอบอุ่นที่กอดพวกเขาอยู่นี้

“อืม...นั่นสิ” เสียงทุ้มของอาคาชิว่า และนั่นยิ่งทำให้เด็กทั้งสองหน้าเสีย น้ำตาเหมือนจะไหล จนคากามิต้องถลึงตาใส่คนรัก

นิสัยช่างแกล้ง...นอกจากแกล้งเขาแล้วยังรังแกเด็กอีก

“หึๆ...สมว่ะ” อาโอมิเนะซ้ำเติมทันที ก่อนตีหัวเล็กไปแรงๆ

“คิดมากทำไมฟะ ฉันอายุเท่าพวกนายยังไปวิ่งเล่นบนภูเขาเลย”

“เพราะไดกิไม่ฉลาดไงครับ...เอามาตรฐานพวกนี้มาใช้กับไดกิไม่ได้หรอก”

“อ้อ! คือนี่กะจะมีเรื่องให้ได้ใช่ไหมว่ะอาคาชิ!!

“พวกนาย!! ถ้าทะเลาะกันอีกฉันจะให้นอนนอกบ้านทั้งคู่!!” เมื่อผู้มีอำนาสูงสุดเริ่มเอ่ยเสียงดัง และดวงตาคู่สวยก็บอกว่าเอาจริง ทำให้สองหนุ่มยกมือยอมแพ้อย่างไม่กล้าหือ

“ถึงพวกเราจะ...ชอบ...คุณ...แต่..”

“หากอยู่ด้วยกัน...พวกคุณอาจต้องตาย”

“ไร้สาระน่า!!” นายตำรวจหนุ่มบอก “กับผู้ร้ายระดับโลกยังทำอะไรฉันไม่ได้ เด็กสองคนจะไปทำอะไรได้ ไม่ต้องคิดมากหรอกว่ะ”

“ผมเห็นด้วยกับไดกิ...แล้วที่คนเคยอุปการะพวกคุณต้องตาย ก็เพราะสถาบันวิทยาศาสตร์นั่นต้องการตัวพวกคุณ จึงพยามทำแบบนั้น...แต่ไม่ต้องห่วง พวกนั้นทำอะไรผมไม่ได้อยู่แล้ว”

“อื้อ...อยู่เสียที่นี่ล่ะ!!” คากามิก้มมองเด็กทั้งสอง ดวงตากลมโตคู่สวยนั้นปริ่มน้ำจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“ผม...พวกผม...อยู่ที่นี่ได้จริงๆเหรอ...ครับ”

“จริงสิ!! จากนี้ไปที่นี่คือบ้านของพวกนาย!!” ยิ้มกว้างอย่างเจิดจ้า

“อ้อ...แล้วก็จากนี้ไป...” นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากเด็กน้อยผมสีเงิน “เซย์กะ...” ก่อนยีหัวเด็กผมสีดำ “ไทกิ...ชื่อของพวกนายสองคน...” คนที่ไม่เคยมีชื่อถึงกับน้ำตาไหล ก่อนจะโผเข้าหาอ้อมแขนของคากามิแน่นร้องไห้สะอึกสะอื้น

มันทั้งทรมานทั้งยินดี...

ความรู้สึกพวกนี้...

“เข้าใจตั้งชื่อนะครับไทกะ” อาคาชิยิ้มบางๆ

เหมือนคุณแม่จริงๆด้วยสิน้าาา~~

“ก็เพราะดี” อาโอมิเนะเห็นด้วย

มาจากชื่อของพวกเขาสามคน...ในเมื่อเด็กพวกนี้คือครอบครัว...ก็ไม่แปลกที่จะมีสัญลักษณ์บางอย่างสื่อถึงพวกเขา

“เอาล่ะ...ก่อนอื่น อาคาชินายรู้จักไอ้สถาบันงี่เง่านั่นใช่ไหมว่ะ?” ตาสีน้ำเงินเข้มโชนแสงกล้า อย่างที่หากผู้ร้ายคนไหนมาเห็นต้องวิ่งหนี...

“รู้สิครับ...ผมให้คนสืบข้อมูลไว้เรียบร้อยแล้ว” เช่นเดียวกันที่ดวงตาสีแดงก็เย็นชา

“พวกนายสองคนจะออกไปข้างนอกเหรอ?”

“ครับ”

“เออ”

 คากามิเลิกคิ้วนิดๆ รู้ว่าคงไปจัดการเรื่องของเซย์กะกับไทกิ พวกเขาไม่มีวันปล่อยให้ใครก็ตามที่แจะต้องครอบครัวไว้เฉยๆ!!

“ระวังตัวด้วยนะ...”

“ไทกะก็ดูแลลูกดีๆนะครับ”

“อย่าชวนกันพังบ้านล่ะ” หอมแก้มเนียนไปคนละข้าง ก่อนจะอุ้มเด็กออกจากอ้อมแขนคากามิ

“นี่...เป็นลูกผู้ชายไม่ร้องไห้หรอกน่า” อาโอมิเนะที่จับไทกินั่งบนบ่าว่า กดหัวเล็กๆจนยุ่ง

“ใช่แล้วครับ...น้ำตาน่ะ...มีไว้ให้คนสำคัญนะครับ” อาคาชิเกลี่ยหยาดน้ำที่พวกแก้มเซย์กะออก “ไม่ต้องห่วง...เธอคือคนในครอบครัวพวกเรา... เพราะอย่างนั้น...พวกผมจะปกป้องเอง...”

“ฮึก...ขอบคุณ...”

“ขอบคุณครับ ฮึกๆๆ”

“อย่าร้องสิ อาคาชิ! อาโอมิเนะ!! ร้องหนักกว่าเดิมแล้วเนี่ย” คนที่ไม่ชอบเห็นน้ำตาเด็กทำอะไรไม่ถูก ท่าทางน่ารักๆจนเด็กน้อยทั้งสองคนหลุดยิ้ม

คนๆนี้...ช่างอบอุ่น

เซย์กะปีนจากตักอาคาชิไปหาคากามิ ก่อนจะยืดตัวหอมแก้มใสเบาๆ “ขอบคุณนะครับ...คุณแม่”

“หา!!! ใครเป็นแม่!!” โวยวายทั้งๆที่หน้าแดงเถือก ถลึงตาใส่เด็กจนคนอื่นๆหลุดขำ

“มัมไม่ได้เป็นภรรยาของปะป๊ากับคุณพ่อเหรอครับ?” ไทกิถามอาโอมิเนะ ท่าทางน่ารักแสนรู้ จนคนผมน้ำเงินหัวเราะหึๆ ปรายตามองคนที่ถูกยกให้เป็นทั้งแม่และมัมอย่างขำๆ

“เป็นสิ...เข้าใจถูกแล้ว”

“เก่งมากเลยนะครับเซย์กะ ไทกิ” อาคาชิชม

“ขอบคุณครับพ่อ!

“เฮ้ยๆๆ!! นี่มันอะไรกันหา!! ทำไมพวกนายเป็นพ่อกับปะป๊า แล้วฉันเป็นแม่และมัมล่ะ!!

“งั้นเซย์กะจะอธิบายเองครับ” พยักหน้าเบาๆ ท่าทางใสซื่อต่างกับเด็กมืดมนก่อนหน้านี้ลิบลับ “คนที่เวลาอยู่บนเตียง...แล้ว...”

“พอๆๆๆๆ!! เซย์กะ!! ห้ามพูดเลยนะ ใครสอนเรื่องแบบนี้ให้หา!!” คากามิยีหัวสีเงินไปหลายทีด้วยใบหน้าแดงจัด

“แล้วก็มีพวกคุณพ่อกับปะป๊าอยู่ข้างบน...”

“ไทกิ!!

“อ่า...ก็มัมห้ามเซย์กะพูดแต่ไม่ได้ห้ามไทกินี่ครับ?” เอียงคออย่างน่ารัก จนคากามิอ้าปากค้างหมดหนทางเถียง

“หึๆๆ เก่งจริงๆ” อาโอมิเนะหัวเราะขำๆ

เด็กสองคนนี้แสบสุดยอด!!

ไทกะโดนรุมเลยแฮะ อาคาชิส่ายหัวไปมา “งั้นไปกันเถอะไดกิ...”

“เออ...เดี๋ยวกลับมานะ” ส่งเด็กผมดำให้คากามิ

“ชิ!! พวกนายระวังตัวนะ รีบๆมาด้วย วันนี้ฉันจะทำอาหารมื้อใหญ่เลย!!

“โอเคคร้าบบบบ~~~~” ทั้งสองคนตอบรับ ก่อนจะหอมแก้มเนียนหนักๆ แล้วหอมแก้มลูกชายทั้งสอง

“ดูแลแม่ด้วยนะครับเซย์กะ”

“ครับคุณพ่อ”

“ถ้าดื้อก็ดุได้นะ”

“ไม่ต้องห่วงครับปะป๊า”

“ใครเป็นแม่กับมัมหาาาาา!!!” เด็กน้อยทั้งสองคนสบตากันก่อนจะยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ได้ยิ้มมานาน...

ในที่สุดพวกเขาก็มี...ครอบครัว

ในที่สุดก็ได้สัมผัส...ความสุข

จากนี้ที่นี่จะเป็น สถานที่อันแสนสำคัญตลอดไป...

แถม

 

10 ปี ผ่านไป (เร้วววววววเร็ว)

“ปี๊ดดดดดดดดดดดด!!!” เสียงนกหวีดดังยาวบ่งบอกถึงเวลาที่หมดการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์วินเทอร์คัพ แต่ผู้ชมในสนามยังคงยืนอึ้งกับผลคะแนนบนสกอร์บอร์ดที่...เท่ากันเป๊ะ แม้จะแข่งต่อเวลาไปนานแค่ไหนคะแนนก็ยังคงเท่ากันเหมือนเดิม

“แปะๆๆๆๆๆ” ก่อนเสียงปรบมือดังลั่นจนก้องทั่วสนามจะตามมา การแข่งบาสฯที่ยอดเยี่ยมจนแทบจะเรียกว่าไม่เคยเห็นมาก่อน การปะทะกันของเอสทั้งสองทีม

อาโอมิเนะ เซย์กะ และ อาคาขิ ไทกิ

เด็กหนุ่มผู้มีเส้นผมสีเงินยวงถูกรวบเป็นจุกเล็กๆด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาชื้นเหงื่อ ดวงตาสีแดงสดราวกับเปลวไฟ แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มบางๆก็ยังคงแต้มบนใบหน้า ก่อนจะยื่นมือจับกับอีกคน...เด็กหนุ่มเส้นผมสีดำสนิทซอยระต้นคอ มัดเป็นจุกน้ำพุเล็กๆด้านหน้า ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเปล่งประกายราวอัญมณี

“เป็นการแข่งที่ดีนะไอ้น้องชาย” คนผิวคล้ำกว่าดึงน้องชายมากอดเบาๆ

“อื้อ...แต่คราวหน้าทีมผมชนะแน่” เซย์กะว่า

“หึ! คิดว่าพวกฉันจะยอมหรือไง?”

“พอๆสองพี่น้องนี่อย่าตีกัน” กัปตันของทั้งสองทีมห้าม ก่อนจะลากผู้เล่นของฝ่ายตัวเองกลับไปยืนทำความเคารพและรับรางวัล...

 นี่คงเป็นประวัติศาสตร์ใหม่...ที่แชมป์วินเทอร์คัพของญี่ปุ่นมีถึงสองทีม...

 

“แม่!!

“มัม!!

เสียงทุ้มร้องก่อนจะวิ่งเข้าไปหาร่างสูงโปร่ง ที่ยิ่งอายุมากขึ้นกลับน่ามองมากขึ้น ด้วยผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวย ผมสีแดงเข้มที่ยาวกว่าแต่ก่อน และดวงตาสีแดงสวยของพระอาทิตย์ที่ยังคงเปล่งประกายอ่อนโยน

“บอกกี่ทีแล้วว่าอย่างเรียกแบบนั้น!!” คากามิตีหัวร่างสูงทั้งสองที่วิ่งเข้ามากอดเขาเหมือนตัวเองเป็นเด็กตัวเล็กๆ

จะกี่ปีก็ไม่เปลี่ยนไปเลย

“ผมคิดถึงแม่ที่สุดเลย”

“ผมก็คิดถึงมัมเหมือนกัน!” ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าก็เจอกันนะ? หอมแก้มเนียนไปคนละข้างฟอดใหญ่ แล้วก็ซุกไหล่สวยเหมือนลูกลิง

“เฮ้ยๆ ไอ้เด็กบ้าสองคนตรงนั้นช่วยออกห่างมาจากเมียฉันด้วย!” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอามือแกร่งคว้าเด็กทั้งสองที่ว่าโยนไปไกลๆ

“เจ็บนะครับปะป๊า!!” พากันประท้วง

“เจ็บก็ดีครับ...จะได้จำ” ชายอีกคนว่า ปรายดวงตาคมดุๆมอง

“พ่ออ่ะ!!

“ก็ใครใช้ให้พวกแกมาแอบเนียนกับเมียฉันหา!” อาโอมิเนะว่า ร่างสูงใหญ่ที่เลิกเป็นตำรวจแต่ก็ยังสร้างชื่อเสียงเอาไว้มากมาย

“แต่แม่ผมนะครับ”

“อื้อ...กอดมัม หอมแก้มมันไม่เห็นจะผิดเลย” ไม่ว่าเปล่ายังเอาแขนแกร่งคว้าร่างคากามิมากอดหมับอีก

“เด็กบ้า!” อาคาชิสบถ ก่อนจะดึงลูกชายทั้งสองและส่งไปให้อาโอมิเนะที่ยกเท้ารอเตะอยู่แล้ว

“แม่แกแต่เมียฉัน จบ!!

“นั่นสิครับ...เซย์กะ กับไทกิ ก็ได้แค่กอด กับหอมแก้ม แต่พวกผมน่ะ...ได้ทั้งตัวนะ”

“อาคาชิ!!” คากามิตวัดตามอง แต่หน้าขึ้นสีแดงสด

ให้ตายสิน้าาา...ไม่ว่าจะผ่าไปกี่ปีก็เขินได้น่ารักเหมือนเดิมเลย

“เชอะ! คอยดูสิ พวกผมต้องหาคนที่ดีเหมือนมัมมาเป็นแฟนให้ได้เลย!

“เออๆ แล้วจะรอดู ตอนนี้กลับบ้านได้แล้ว ฉันหิวจะแย่”

“ปะป๊า...พวกผมเก่งไหม?” เซย์กะยืนนิ่งรอคำชม

พวกเขาชอบบาสฯ...เพราะได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก...ได้เล่นและสัมผัสลูกบอลสีส้มๆนั้นจนเป็นส่วนหนึ่ง ยิ่งบาสฯ...คือสายใยที่ผูกพันพ่อ ปะป๊าและแม่เอาไว้...พวกเขาจึงรักบาสฯมากๆ

“ก็เก่งมากๆ...สมเป็นลูกๆของพวกฉันไงล่ะ” อาโอมิเนะยีหัวลูกชายเบาๆ “ติดตรงพวกแกมันกวนประสาทนี่ล่ะ ไม่รู้เหมือนใคร!” อาคาชิหัวเราะ ยิ้มให้ลูกชายทั้งสองคน ดวงตาคู่คมฉายแววภูมิใจ

“เหมือนพวกนายทั้งคู่นั่นล่ะ!!” คากามิค้อน “วันนี้กลับบ้านกัน จะเลี้ยงฉลองชัยชนะของเซย์กะกับไทกิ เตรียมท้องรอเลย!” ยิ้มกว้างอย่างยินดี

 ลูกชายของพวกเขา...ช่างเก่งกาจจริงๆ

“น่าภูมิใจจังเลยน้า...เซย์กะ กับไทกิ นี่เก่งมากๆเลย”

“ขอบคุณครับแม่”

“รักมัมคร้าบ~~~~

“ไอ้ลูกเวร!!

“อยากโดนลงโทษสินะครับเซย์กะ ไทกิ?”

“อ๊ากกกก~~ พ่อๆๆ อย่าๆ พวกผมยอมแล้วววว”

“ย๊ากกก วิ่งเร็ววววๆ”

 แม้จะมีเสียงโวยวาย หรือหนวกหูแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขายังคงชอบช่วงเวลาเหล่านี้...

ความสุขในแต่ละวัน...

ครอบครัวที่แสนสำคัญ...

ตราตรึง...ตลอดไป...


ไม่รู้ว่าจะเรียก 50% ได้ไหม เพราะค่อนข้าวยาวอยู่ แหะๆๆ =_= มาช้าอีกแล้ววววววว ขอโทษน้าาาาาา งานเยอะมากๆๆๆๆๆๆเลยค่ะช่วงนี้ จนต้องพกขนมปังไปด้วยทำงานไปด้วย ไม่มีเวลาไปทานข้าว =_=

ป.ล. 1 ขอบคุณที่ติมตามน้าาาาา ขอบคุณมากๆๆค่ะให้กำลังใจ คอยเป็นห่วง คอยติชมและชอบเรื่องที่เขียน เป็นกำลังใจที่ดีที่สุดเสมอ ^_^

ป.ล. 2 ใครยังไม่ได้ NC พรุ่งนี้เค้าค่อยส่งให้น้าาาาา วันนี้ไม่มีแรงแล่วววววว อย่าโกรธน้าาาาา

ป.ล. 3 ครอบครัวป่วนๆ จะมาอัพพรุ่งนี้น้าาาา ใครจะได้เป็นคนกินน้องเสือคนต่อปายยยย อ้อ...นายน้อยเป็นลาสบอสค่ะ คนสุดท้าย หุๆๆ แต่คาดว่ายาวแน่ๆ 

ป.ล 4 เจอกันพรุ่งนี้น้าาาาา ราตรีสวัสดิ์ค่าาาาาาา ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #4888 Nut .. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:52
    ครอบครัวนี้น่่ารักมากกกกกก
    #4,888
    0
  2. #4712 Shin Night (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 00:26
    มาอ่านอีกแล้ววววไม่รู้ไรท์จะเบื่อป่าวที่ข้าน้อยมสอ่านตอนนี้บ่อยๆ คิดถึงเลยแวะมาอ่านนนนนส
    #4,712
    0
  3. #4496 cake290447 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 09:21
    ขอncค่ะ
    cakechocotes290447@gmail.com
    #4,496
    0
  4. #4427 Akasora genri (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:44

    รบกวนNCด้วยคนค่ะ


    Paladin_mana@hotmail.com
    #4,427
    0
  5. #4285 Doublecore (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 22:56
    โฮรววว คือชอบมากมายค่ะ>< น่ารัก อบอุ่นอมยิ้มทั้งเรื่องเลย
    #4,285
    0
  6. #3992 thasinee38800 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 18:09
    thasinee38800@gmail.com ขอบคุณค่ะ
    #3,992
    0
  7. #3280 จุงกิ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 00:35
    ยอมความฟิน
    #3,280
    0
  8. #3217 Shin Night (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 23:44
    ผมอ่านตอนนี้5รอบแล้วแต่ไม่ได้คอมเม้นซักที อยากจะบอกว่าขอโทษจริงๆแบบว่ามันฟินจนลืมคอมเม้น///ยิ้มแหยไ
    #3,217
    0
  9. #3124 ชมดชดช้อย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 05:09
    ตอนเดียวจบแต่เต็มไปด้วยคำว่า " ครอบครัว " น่าประทับใจและน่าน้ำตาไหลที่สุด !! ขอบคุณไรท์มากสำหรับความสุขของครอบครัวเล็ก ๆ นี่
    #3,124
    0
  10. #2985 Bark_mnr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 16:37
    ย้ากกกก เขิน เขินแรงมากกกก
    #2,985
    0
  11. #2531 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 17:08
    น่ารักที่สุด ครอบครัวนี้รักกันยาวนานดีชอบ

    เซย์กะกับไทกินี่เก๊งเก่ง เรื่องบาสนี่ได้พ่อ ปะป๊า และแม่มาเต็มๆ



    ตอนนี้มีเอ็มซีใช่มั้ยคะไรท์ ขอด้วยคนค่ะ

    satoru2kim@gmail.com
    #2,531
    0
  12. #1996 thairnee1234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 21:09
    เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบจริงๆ
    #1,996
    0
  13. #1650 Puppe_bonbons (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 08:10
    น่ารักมากๆเลยแงงง ? ? แต่งแบบให้มีลูกอีกเยอะๆเลยนะคะชอบมาก ไรท์เก่งมากๆ รักกกกกก ?
    #1,650
    0
  14. #1516 daikitaiga2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 16:21
    น่ารักจังเลยค่ะ งื้อแต่ง3pคู่นี้บ่อนๆก็ดีนะคะ
    #1,516
    0
  15. #1416 Shin Night (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 18:34
    ขอnc หน่อยนะnunza1744@gmail.com ขอความกรุณาด้วยขอรับ
    #1,416
    0
  16. #1389 noname (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 11:40
    ขอ NC ทุกตอนด้วยนะค่ะ obk_nlo@hotmail.com
    #1,389
    0
  17. #1248 13ivvty (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 02:42
    น่ารักมากมาย พาร์ทนี้มีเอ็นซีสินะ ขอด้วยนะค้า

    Yama_135_biw@hotmail.com
    #1,248
    0
  18. #1116 boombim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 17:42
    จิ้นแม่ลูกได้ไม่เนี้ย
    #1,116
    0
  19. #1111 ครีม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 07:16
    ครอบครัวนี้น่ารัก คางามิเป็นแม่ที่น่ารัก
    #1,111
    0
  20. #945 misaki9989 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 20:05
    อ๊ายยยยชอบ 3p ขอ nc ด้วยนะค่ะ misaki9989@gmail.com
    #945
    0
  21. #923 K@Ry0gi/\/K0 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 23:31
    ขอ Nc ด้วยค้า~ ขอnc AkakagaAo นะคะ จะเป็นกำลังใจให้คร้า ~ ^^
    #923
    0
  22. #922 pym (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 21:49
    ไม่รู้เลยว่าพาร์ทนี้มีNC พลาดไปได้ไง ขอด้วยค่าาา ไรท์จะได่้เข้ามามั้ยน้ออ pym_bloodtip@hotmail.com
    #922
    0
  23. #766 Princessdudee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 08:58
    ขอNcหน่อยค้าาาาา 60.aikun@gmail.com
    #766
    0
  24. #682 Blood JOKER (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:21
    คากาจังงงงงงงงงงงงงง

    ถ้าไม่ใช่แม่ก็ไม่รู็จะว่ายังไงแล้วววววววววววววววว

    น่ารักที่สุดเลย
    #682
    0
  25. #561 Haruka Maki (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 04:31
    อ้าย~~~~  ทำไมมันถึงได้มุ้งมิ้งขนาดนี้ล่ะค่ะเนี่ย ><
    #561
    0