fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 12 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว : อาโอมิเนะ ไดกิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58




Kurogo no basKet

Title : Family อาโอมิเนะ ไดกิ

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)

 

“กลิ่นไหม้แปลกๆ” ร่างสูงของเอสผมแดงแห่งเซย์รินที่เดินกลับจากโรงเรียนมาพร้อมคู่หู มือเรียวผลักประตูบ้านหลังใหญ่ซึ่งเขามาอาศัยมันได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว

“ผมว่า...มีคนก่อความวุ่นวายแน่ๆเลยครับ” พลางคิดชื่อคนที่ว่าไว้ในใจเรียบร้อย

“อะไรนักหนา!!” บ่นเบาๆก่อนจะเดินพรวดๆเข้าไปในครัว กลุ่มควันโขมงที่ทำให้ครัวแสนหรูหราดูราวกับป่าพิศวง

“เกิดบ้าอะไรขึ้น!!” ร่างสูงโปร่งเดินไปผลักหน้าต่างบานใหญ่ออกเพื่อระบายควันมากมาย ใช้เวลาสักหน่อย กลุ่มควันสีขาวก็จางลง เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ ชนิดที่สามารถทำให้ผู้ชายด้วยกันอยากฆาตกรรม เส้นผมสีทองสวยนั้นยุ่งเหยิงและเลอะไปด้วยคราบสกปรก ชุดนักเรียนโรงเรียนไคโจวที่สวมใส่อยู่ก็เปื้อนไปหมด

“นี่มันอะไรหา คิเสะ!!” คากามิกอดออกเรียกชื่อคนก่อปัญหาเสียงดัง

“เอ่อ...คือ...แบบว่าผม...” หนุ่มนายแบบยิ้มแหย ยกมือลูบท้ายทอยตัวเอง ก่อนหัวเราะแก้เก้อ “แหะๆ คือหิวน่ะครับ แล้วก็ไม่มีอะไรกิน เห็นมีของสดในตู้เย็น เลยเอามาทำครัว” ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อยๆราวกับคนสำนึกผิด

เอาจริงๆคิเสะก็ไม่คิดว่าตัวเองผิดหรอก...บ้านหลังนี้พวกเขามีสิทธิ์เต็มที่เพราะกรรมสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ...คากามิก็เหมือนคนมาอาศัยชาวบ้านเขากรายๆ แต่...แววตาสีแดงสวยที่มองราวกับเขาเป็นเด็กๆนั่น...

ก็รู้สึก...ผิด... 

“นายทำครัวเป็นงั้นเหรอ? ทำไมไม่ใส่ผ้ากันเปื้อน?” หรี่ตามองอีกครั้ง เล่นเอาเอสแห่งไคโจวเหงื่อตก กวาดตามองรอบๆราวกับหาตัวช่วย ก่อนจะยิ้มแป้นเมื่อเห็นหัวสีฟ้าๆ

“คุโรโกจจิ!!” แล้วก็โผล่เข้ากอดหมับทันที

แหม...เข้ามาตั้งนานเขายังไม่เห็น นับวันความจืดจางของคุโรโกจจิยิ่งมากขึ้นนะเนี่ย

“คากามิจจิอย่าดุผมสิ...คือ...”

“เฮ้อ!” คากามิถอนหายใจ กลอกตาไปมา

บางที...เขาก็ไม่ชอบเสียเลยความรู้สึกแบบนี้...

ความคลางแคลงใจที่น่าอึดอัด

“ออกไปรอข้างนอกไป! ทั้งสองคนนั่นล่ะ คว้าผ้ากันเปื้อนผืนสีฟ้ามาสวมด้วยความชำนาญ เปิดดูตู้เย็นมองสำรวจของข้างในว่ามีอะไรพอทำเป็นมื้อเย็นได้บ้าง...ของสดที่เขาซื้อมาเก็บไว้ก็ถูกคนชอบหาเรื่องอย่างคิเสะเอามาทำเสียหายหมด

“จะกินอะไรล่ะทีนี้...ไปซุปเปอร์ฯ...อ้าวอาโอมิเนะ นั่นอะไร?” ขณะที่กำลังครุ่นคิดคากามิก็เงยหน้าไปเห็นเจ้าคนตัวดำถือข้าวของมากมายมาวางบนเคาน์เตอร์ครัวพอดี เอสโทโอที่โดดซ้อมยกมือหาว ทั้งๆที่ตัวเองก็แอบไปนอนบนดาดฟ้ามาตั้งนาน

“ของสด...อยากกินไก่เทอริยากิ กับคาราเกะว่ะ ว่าแต่...มีน้ำเลม่อนไหม?”

“จะกินตอนนี้” คากามิเลิกคิ้ว

“เออ...”

“รอแป๊บ”

“อืมๆ”

 ท่าทางดูเป็นธรรมชาติ...สนิทสนม ทั้งๆที่ปกติก็ทะเลาะกันตลอดแท้ๆ

“คากามิคุงผมอยากกินสลัดมันฝรั่งน่ะครับ”

“ก็ได้...อาโอมิเนะซื้อมันฝรั่งมาเยอะแยะ พวกนายไปรอข้างนอกก่อนเหอะ อยู่ไปก็เกะกะ”

“ไล่จริงๆแกนี่” มือสีแทนยื่นไปยีหัวพ่อครัวแรงๆด้วยความหมั่นไส้ คากามิปัดออกทันที ก่อนจะตีหัวอาโอมิเนะเบาๆ

“เดี๋ยวฉันให้กินราเม็งถ้วยเลยนี่เจ้างี่เง่ามิเนะ!!

“อย่ามาว่าฉันงี่เง่านะบากะกามิ!” เอสทั้งสองโรงเรียนกำลังจะเปิดศึกกันอีกรอบ หากไม่ใช่เพราะคุโรโกะใช้สายรัดข้อมือดีดแก้มทั้งแสงและอดีตแสงไปคนละที

“เจ็บนะเฟ้ยเท็ตสึ!

“มันเจ็บนะเจ้าคุโรโกะ!!

“ก็ทะเลาะกันได้ทุกวันนี่ครับ” ถอนหายใจหนึ่งที “ไม่กัดกันแล้วโลกจะแตกหรือไงกันครับ?”

“หน็อย! เดี๋ยวก็ไม่ทำให้กินเลยนี่คุโรโกะ!” คากามิเบ้ปาก หนุ่มจืดจางส่ายหน้า

เหมือนเด็กจริงๆเลยคากามิคุงเนี่ย...อยากบอกจริงๆว่าใครใช้ให้ทำท่าทางน่าแกล้งล่ะครับ...อาโอมิเนะคุงที่เป็นคนนิสัยเสียอยู่แล้วก็เลยยิ่งแกล้งใหญ่

“ก็ได้ครับ...พวกผมออกไปรอข้างนอกก็ได้” ส่งสายตาปรามอดีตแสงตัวเองที่กำลังสนุกกับการแหย่เสือแดงให้เต้นเร่าๆ จากนั้นก็ลากคิเสะไปด้วยอีกคน...

ไม่ได้หรอก...เขาอยากกินอาหารแสนอร่อยจากคากามิคุงมากกว่าราเม็งถ้วยไร้รสชาติ...

และถ้าถูกโกรธมีหวัง...อดข้าวไปหลายวัน...

 

“ผมไม่ยักกะรู้ว่าคากามิจจิทำอาหารเป็นด้วย” หนุ่มหัวเหลืองชะเง้อมองคนในครัวที่กำลังเตรียมอาหารอย่างคล่องแคล่ว

“พวกนายไม่ค่อยโผล่มานี่หว่า...ฝีมือไอ้บ้านั่น...สุดยอด” อาโอมิเนะยกเท้าพาดบนโต๊ะ กริยาไร้มารยาทสิ้นดี

แต่เพราะว่านี่คือเพื่อนที่สนิท...คนที่ยอมรับตัวตนที่แท้จริงของเขาได้...ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรักษาภาพพจน์ใดๆ

“นั่นน่ะสิครับ...เดี๋ยววันนี้คิเสะคุงก็คงได้ลองชิม” คุโรโกะยิ้มบางๆ

ถึงอาคาชิคุงจะบอกให้พวกขามาอยู่ด้วยกัน และมีข้าวของเครื่องใช้ทุกคนที่บ้านหลังนี้...แต่ด้วยปัจจัยหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นระยะทาง โรงเรียน งานกิจกรรมชมรม ทำให้ไม่ค่อยได้มาอยู่ด้วยกันจริงๆเท่าไหร่นอกจากวันหยุดสุดสัปดาห์ น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะได้พร้อมหน้าพร้อมตา...เอาจริงๆแล้วคนที่มาอยู่ประจำก็มีคุโรโกะ คากามิ อาโอมิเนะ ที่อยู่โตเกียว ส่วนมิโดริมะกับคิเสะนั้นก็นานๆครั้ง ยิ่งอาคาชิกับมุราซากิบาระนี่แล้วใหญ่

ถึงจะอยากสานสัมพันธ์ให้กลับคืนยังไง...

เวลา...ก็เป็นเรื่องสำคัญ

“เอ่อ...แล้ว...” คิเสะกำลังจะอ้าปากถาม

“อาโอมิเนะเอาเท้าลง!!” เสียงแหวพร้อมแก้วน้ำเลม่อนคั้นสดๆโรยเกลือเพื่อเพิ่มรสชาติถูกวางลงตรงหน้าเอสโทโอ

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพาดเท้าบนโต๊ะ! เจ้างี่เง่า!!

“บ่นเป็นคนแก่ไปได้” แคะหูด้วยท่าทางกวนประสาท จนคิ้วสีแดงกระตุก

ไอ้งี่เง่า เจ้าตัวเกรียม!! กัดฟันด่าในใจ รู้ดีว่ากับคนอย่างอาโอมิเน ไดกิ พูดอะไรก็ทำหูทวนลมตลอด!! เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง!!

“นี่ของนายคุโรโกะ...”

 วานิลาเชคแสนอร่อยในแก้วกระเบื้องอย่างดี ทำให้หนุ่มจืดจางยิ้มด้วยแววตาเป็นสุข

“ขอบคุณครับคากามิคุง”

 มองภาพบรรยากาศตรงหน้าแล้วคิเสะเริ่มรู้สึกราวกับตัวเองเป็นคนนอกขึ้นมาทันที...ถึงจะทะเลาะกัน...แต่มันลงตัวอย่างน่าประหลาด แม้พูดจากวนโมโห...ถึงอย่างนั้นในแววตาก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม...

ประกายสวยงามของ...ความสุข

น่าแปลกจริงๆ...ทั้งๆที่เมื่อก่อนอาโอมิเนจจิก็เป็นคนผลักไสคุโรโกจจิแท้ๆ ถึงความสัมพันธ์จะดีขึ้นมาบ้าง...ก็ไม่ใช่จะเหมือนเดิม...แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ต่างออกไป...กลับไปเป็นแบบตอน ม.ต้น ตอนที่ทั้งคู่คือแสงและเงาของรุ่นปาฏิหาริย์...คู่หูที่ยอดเยี่ยม

ไม่สิ...สายใยใหม่ที่ถูกทักทอขึ้นมาครั้งนี้...แน่นแฟ้นยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ

 เรื่องแบบนี้...ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

ดวงตาสีเหลืองเหลือบมองคนที่กำลังบ่นหนุ่มหัวน้ำเงินอยู่ ใบหน้าชวนมองนั้นแสดงอารมณ์หลากหลายที่มองออกง่ายมาก

หรือเป็นเพราะมีคนๆนี้อยู่...

“เออ...ออกมาลืมถามไปเลย คิเสะ นายจะกินอะไรไหมอ่ะ? จะได้ทำทีเดียว” มองสบดวงตาคู่สวยแล้วคิเสะก็พลันหน้าแดงวาบ

บ้า! บ้าไปแล้วที่เขาดันคิดว่าตาของคากามิจจิสวยมาก...และคิดว่าคนตรงหน้า...น่ารัก...

“อะ...อะไรก็ได้ครับ...ผมไม่เรื่องมาก”

“อย่าไปสนใจคิเสะมันเลย ไก่เทอริยากิของฉันล่ะ!

“เพิ่งจะหมักไก่ไปโว้ย!!” คากามิเอาหมอนตีหัวไปแรงๆ พาลไปยังคู่หูที่ดูดวานิลาเชคอย่างไม่สนใจชาวบ้าน ทำเอาคุโรโกะต้องส่งสายตาลูกหมาให้เจ้าตัวถึงยอมกลับไปในครัวด้วยความโมโหที่ไม่อาจทำอะไรได้

“หึๆ” อดีตคู่หูแสงเงายกมือไฮไฟท์กันทันทีที่สามารถแกล้งเสือแดงได้สำเร็จ คิเสะหลุดยิ้มขำออกมากับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป

อา...ภาพแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน...

 

กริ๊งงงงงง~~~~

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังสนั่นปลุกร่างโปร่งซึ่งกำลังนอนลับสบายบนเตียงใหญ่ให้ตื่นขึ้นมา ดวงตาสีแดงเข้มราวกับเปลวไฟของพระอาทิตย์ยามอัสดงกระพริบถี่ๆ เพื่อปรับสภาพสายตา ก่อนจะพึมพำอะไรบางอย่างเป็นภาษาอังกฤษตามความเคยชินของเจ้าตัว ขายาวอันมีพลังกระโดดที่แข็งแรงก้าวลงจากเตียง ก่อนจะเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำและออกมาด้วยเสื้อเชิ้ตสีกรมท่ากับกางเกงขาสั้น ดูสบายๆ คากามิกวาดตามองห้องรับแขกอันแสนกว้างใหญ่แต่ว่างเปล่าไร้ผู้คน ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอย่างดีจากนั้นก็ถอนหายใจ

รู้สึกเหมือนตัวเองคิดผิดมากๆที่แพ้ลูกอ้อนของคู่หูและยอมมาอยู่กับรุ่นปาฏิหาริย์...สิ่งที่อาคาชิตั้งใจจะให้เกิดกลับไม่มีทางเป็นจริง ตั้งแต่มาอยู่ด้วยกันเกือบๆสองอาทิตย์น้อยครั้งนักที่เจ้าพวกนั้นจะมาพร้อมหน้าพร้อมตา...

อืม...ไม่สิต้องบอกว่าอึดอัดเพราะเขาเสียมากกว่า

ถึงคากามิจะโง่ยังไงก็ดูออกว่า รุ่นปาฏิหาริย์ไม่พอใจที่คนนอกอย่างเขาเข้ามาในบ้านหลังนี้ อันที่จริงจะยืนยันปฏิเสธเสียงแข็งกับคุโรโกะก็ได้...แต่ประกายตาเว้าวอนและคำว่าขอร้องจากคนเข้มแข็งคนนั้นทำให้คากามิจำเป็นต้องอยู่ที่นี่

คุโรโกะ เท็ตสึยะ ไม่ใช่คนที่มักเอ่ยปากขอร้องใคร...เห็นอย่างนั้นแต่ก็มีจิตใจอันแข็งแกร่ง

และเมื่อคนแบบนั้นเอ่ยปากขอร้อง...เขาก็บอกปัดไม่ลง...

“ความจริง...กลับบ้านตัวเองดีกว่า”

ไม่รู้อาคาชิคิดยังไง...หมอนั่นเข้าใจความหมายของคำว่าบ้านหรือเปล่า...

สิ่งนั้นไม่ได้ประกอบด้วยคนๆเดียว ไม่ได้ใช้แค่วันสองวันก็เป็นได้

 “เฮ้อ!!” ถอนหายใจหนึ่งครั้งคว้าหมอนนุ่มๆมากอดก่อนจะเอนตัวพิงโซฟา ดวงตาคู่สวยมองเห็นกองหนังสือมากมายที่คงถูกเจ้าเอสจอมโดดแห่งโทโอหอบหิ้วมา...หนังสือลามก

จะว่าไป...ก็มีแค่อาโอมิเนะกับคุโรโกะที่รู้สึกว่าจะ...ยอมรับเขา...

เสียงมือถือที่ดังลั่นทำเอาคนที่กำลังหลับตาพริ้มสะดุ้ง สบถด่าคนโทรไปหนึ่งทีก่อนกดรับ “ว่าไงคุโรโกะ!

{ คากามิคุง อาโอมิเนะคุงไปที่บ้านหรือเปล่าครับ? }

“เอ๋?” น้ำเสียงร้อนรนของคู่หูทำให้คากามิขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

{ อาโอมิเนะคุงทะเลาะกับที่บ้าน...ตอนนี้หายไปไหนไม่รู้ครับ ผมกับคุณโมโมอิกำลังตามหาอยู่ }

“หา! ทะเลาะกันแล้วหนีออกจากบ้านเนี่ยนะ หมอนั่นมันโตแล้วไม่ใช่หรือไงว่ะ!

{ ผมไม่รู้รายละเอียดเท่าไหร่ครับ...เอาเป็นว่าผมจะโทรบอกพวกอาคาชิคุงก่อนจะได้ช่วยกันตามหา หากยังไงคากามิคุงเจอก็ฝากด้วยนะครับ }  

“เออๆได้ๆ” กดวางสายทั้งๆที่คิ้วขมวดมุ่น

แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ...ความเป็นห่วง

เจ้าตัวเกรียมชอบหาเรื่องชาวบ้าน นิสัยเสีย เอาใจไม่เห็นหัวใคร

ทั้งๆที่ความจริง...อาโอมิเนะ ไดกิ เปราะบางกว่าที่เห็นภายนอก

ถึงเวลาในสนามบาสจะเก่งกล้าราวปีศาจยังไง...หมอนั่นก็เป็นแค่...เจ้างี่เง่าที่มักเก็บปัญหาไว้คนเดียว

“บ้าเอ๊ย! อย่าให้เจอนะ จะต่อยหน้าสักหมัด!!” ว่าด้วยความหงุดหงิด คว้าเสื้อคลุมที่พาดไว้บนโซฟามาใส่ลวกๆก่อนเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว...เป้าหมายก็คงไม่พ้น

ตามตัวคนที่ทำราวกับเด็กๆหนีออกจากบ้าน

 

ปึก!! ปึก!! ปึก!!

มือใหญ่สีแทนเดาะลูกบาสฯไปเรื่อยๆอย่างเหม่อลอย ดวงตาคู่สวยสีน้ำเงินเข้มราวกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่นั้นมืดหม่นจนสิ้นประกาย ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งมักจะอวดดีและเอาแต่ใจอยู่เสมอนั้นซึมเศร้าราวกับคนไร้ชีวิตชีวา

นี่เป็นอาโอมิเนะ ไดกิ ที่ไม่มีใครเคยเห็น

คนที่อ่อนแอและน่าสมเพช

แค่นยิ้มเยาะตัวเอง โยนลงลูกห่วงโดยไม่ต้อง แม้จะเหม่อลอยยังไง ฝีมือของคนๆนี้ก็เป็นของจริงเสมอ ทุกการเคลื่อนไหว ราวกับตอบสนองต่อลูกบาสฯ สัมผัสอันเฉียบคมจากความยอดเยี่ยมและประสบการณ์...

หากจะกล่าวได้ว่าอาโอมิเนะ ไดกิ คือบาสเกตบอลเพลย์เยอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของวงการบาสฯ ม.ปลาย ของญี่ปุ่นก็คงไม่เกินจริงไปเท่าไหร่นัก

แต่น่าเสียดายที่ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน...คนๆนั้นก็ย่อมมีปัญหาที่ตัวเองไม่สามารถจัดการได้...

วันนี้อาโอมิเนะ ทะเลาะกับพ่อ ความจริงระหว่างเขาทั้งคู่ก็ไม่ลงรอยกันมานานมากแล้ว และยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาขอย้ายออกมาอยู่ข้างนอก

พ่อ...ไม่เคยเชื่อใจเขา

ไม่เคยคิดว่าเขาก็โตพอที่จะทำอะไรด้วยตัวเองได้แล้ว เอาแต่ออกคำสั่ง ทำงานยุ่ง ไม่มีเวลาให้ครอบครัว พ่อไม่เคยรู้ว่าเป็นต้นเหตุให้แม่เครียดเข้าโรงพยาบาลบ่อยแค่ไหน ซ้ำยังอยากให้เขาเลิกเล่นบาสฯ เพราะผลการเรียนอันห่วยแตกจนอาจจะไม่จบ ม.ปลาย อาโอมิเนะก็ทนมาตลอด...ทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัยคนใจร้อนแบบเขาแท้ๆ จนวันนี้เขาที่ทนไม่ไหวและพูดในสิ่งที่อยากพูดออกไปบ้าง...

การถูกพ่อตัวเองตบหน้า...บางที...มันก็...เจ็บ...

ต่อให้ถูกใครที่ไหนทำร้ายก็ได้...แต่ต้องไม่ใช่...ครอบครัว

“บ้าเอ๊ย!!” ด่าตัวเอง หนีหายออกมาแบบนี้ก็ไม่ต่างกับคนหนีปัญหา...แต่เขาคิดอะไรไม่ออก เขาไม่ได้เป็นคนคิดอะไรซับซ้อน หาเหตุผลในการกระทำ แค่อยากให้เวลาตัวเองสักเล็กน้อย...อีกอย่างการได้อยู่กับบาสฯก็ทำให้สมาธิของเขาจดจ่อกับมันจน...ไม่คิดอะไร

“ไอ้งี่เง่ามิเนะ!!” เสียงเรียกชื่อลั่นพร้อมๆกับร่างสูงที่ก้าวพรวดๆมาอย่างรวดเร็ว มือเรียวตีหัวสีน้ำเงินไปแรงๆหลายที “ไอ้งี่เง่าไอ้บ้า ไอ้โง่! ไอ้คนปัญญาอ่อน!! แฮ่กๆ” หอบหายใจไปแล้วด่ายาว

“รู้ไหมว่าคนอื่นเขาเป็นห่วงแค่ไหน!! แฮ่ก! ตามหานายไปทั่ว!! โตขนาดนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็กอีก!! ฉันวิ่งหานายเกือบรอบโตเกียวแล้วไอ้บ้า! ไอ้...แฮ่กๆๆ” อาโอมิเนะมองคนที่ด่าเขาไปหอบไปนิ่งๆ ก่อนส่ายหน้าและยกยิ้ม

บางๆ...นี่อาจจะเป็น...รอยยิ้มแรกของวันนี้

“นี่หากฉันไม่กลับมาแถวบ้านจะเห็นนายไหมหา!!! มีอะไรก็บอกสิว่ะ!! ทั้งคุโรโกะ พวกรุ่นปาฏิหาริย์ โมโมอิ คนในทีมนายเขาเป็นห่วง!!! อย่ามาเล่นบทดราม่าทุกข์ใจอยู่คนเดียว!!

“รวมถึงนายด้วย?”

“ก็ใช่น่ะสิ!!” คำพูดหลุดออกไปอย่างรวดเร็วจนคนโวยยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาคู่สวยเหลือบขึ้นมองคนสร้างปัญหาอย่างเขินอาย ก่อนจะเบือนหนีทันทีเมื่อสบประกายตาอ่อนโยนเอื้อเอ็นดู

ทำไม...หัวใจเต้นแปลกๆ แค่เห็นเจ้าตัวดำทำตาแบบนั้น

ไม่ๆ...แค่รู้สึกว่าอาโอมิเนะมัน...หล่อขึ้น...นิดนึง

“หึๆ...ไม่มีอะไร...หรอก”

“ไปหลอกลูกหมาไป ก็เห็นๆอยู่ว่าแกมีปัญหา!!” คากามิย่นคิ้ว มองไอ้คนดื้อเงียบ อาโอมิเนะไม่ตอบ และเดาะลูกบาสไปเรื่อย จนคนตามหาเริ่มหงุดหงิด ร่างโปร่งจึงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพุ่งแย่งลูกบาสฯ แต่ด้วยสัญชาตญาณอันยอดเยี่ยมของอาโอมิเนะ เจ้าตัวก็สามารถหลบได้อย่างสวยงาม

“ช่างเถอะ!! จะเล่าไม่เล่าก็เรื่องของนาย แต่บาสฯน่ะเล่นคนเดียวไม่สนุกหรอก มา  1 On 1 กัน!!

“หืม? เอางั้นก็ได้” รับคำง่ายๆ

อย่างน้อยการดวลกับคากามิก็ทำให้เขารู้สึกดีเสมอ...และครั้งนี้ก็เช่นกัน คนผมแดงเข้มทำให้ลืมเรื่องทุกข์ใจที่เกิดขึ้นไปได้...ราวกับมันไม่เคยมีมาก่อน การเล่น 1 On 1 ของทั้งคู่นั้นน่าตื่นเต้นและชวนจับตามองเสมอ ความสนุกนานในยามที่ได้ประมือกับคู่แข่งซึ่งยอมรับ รวมถึงความรู้สึกรักบาสเกตบอลจาดส่วนลึกคงไม่มีใครเกินสองคนนี้ไปได้ และผลการดวลก็ยังคงออกมาในรูปแบบเดิมเสมอ...คากามิไม่เคยเอาชนะอาโอมิเนะได้สักครั้งยามเมื่อเล่นแบบต่อตัวต่อ

ถึงจะยังไง...คนๆนี้ก็เป็นผู้เล่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เขาเคยรู้จัก

“เหนื่อยชะมัด!” คนผมแดงเข้มบ่นไปหอบไป รู้สึกเหมือนร่างกายล้าจนไม่มีแรงขยับ แข่งกับอาโอมิเนะทีไร ต้องใช้พลังงานจนหมดทุกที

“นายมัน...ไอ้บ้าพลัง” คนผิวดำว่ากลับ เอื้อมมือมาขยี้หัวสีแดงชื้นเหงื่อแรงๆ ก่อนจะหัวเราะ “แต่...ขอบใจ” มองรอยยิ้มที่กว้างขึ้น แววตาคู่คมทอประกายดั่งเดิมแล้วคากามิก็ถอนหายใจ

กลับมาเป็นเจ้างี่เง่ามิเนะ จอมเอาแต่ใจแล้ว...

“งั้น...กลับบ้านกันเถอะ วันนี้ฉันจะทำไก่ทอดเทอริยากิให้นายกินเยอะๆเลย” คากามิลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือเรียวส่งมาตรงหน้า ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองมันเพียงครู่ก่อนจะวางมือตัวเองลงไป

อบอุ่น...สบายใจ แค่ได้ยินคำว่า บ้านจากปากสีพีชนั่นก็รู้สึกดีจนอุ่นไปทั้งตัว

มือของคากามิแม้จะเล็กกว่ามือเขามาก...แต่ราวกับโอบอุ้มตัวตนของเขาไว้

“อืม...กลับบ้านกัน” อาโอมิเนะออกเดินนำลากคนผมแดงเข้มให้ตามมาด้วยแรงที่มากกว่า เสียงโวยวายยังคงมีมาให้ได้ยินทุกครั้งยามถูกเขากวนประสาท...แต่ให้ตาย...ที่วันนี้เอสโทโอกลับคิดว่าเสียงนั่นไม่ต่างอะไรกับเสียงเพลงชั้นเลิศที่กล่อมเกลาความหม่นหมองให้หมดไป...

 

 

“ต้องโทรฯบอกพวกคุโรโกะก่อน เดี๋ยวจะเป็นห่วง” เมื่อกลับมาถึงบ้านคากามิก็คว้ามือถือขึ้นมากดยิกๆแต่ถูกเจ้าตัวเกรียมห้ามไว้ กดปิดเครื่องแล้วโยนไปยังโซฟาหน้าตาเฉย

“อะไรของนายเนี่ยอาโอมิเนะ!!

“เดี๋ยวค่อยบอกแล้วกัน...ขอฉันอยู่แบบนี้ก่อน”

 ขอฉันได้อยู่กับนายแค่สองคน... ให้ฉันได้ซึมซับความอบอุ่นนี้ให้นานๆหน่อย

“หืม? ก็แล้วแต่” คากามิยักไหล่

เอาเถอะ...เจ้างี่เง่านี่ยังไม่เต็มร้อย จะให้เรียกร้องได้ตามใจสักหน่อยล่ะกัน

“นายมีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังไหม? ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มากก็ดีกว่าเก็บไว้คนเดียวนะ” อาโอมิเนะนิ่งไป ก่อนจะพูด

“นายว่า...ถูกพ่อตบหน้านี่เจ็บไหม?”

“เห?...เจ็บน่ะสิ ตอนม.ต้น ฉันก็เคยโดน!” เบ้ปากนิดหน่อยเมื่อนึกถึงความทรงจำอันไม่น่าพิศสมัย

“นายเนี่ยนะ!!” อาโอมิเนะทำสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“เออ!! ก็...แบบทัตสึยะน่ะหนีกลับมาญี่ปุ่นใช่ไหมล่ะ แล้วหมอนั่นก็ก่อเรื่องไว้เยอะ ฉันที่เป็นน้องชายนี่เลยโดนหมายหัวด้วย อีกอย่างตอนนั้นฉันก็หาเรื่องชาวบ้านเก่งเหมือนกัน แล้วดันไปมีเรื่องกับลูกคนใหญ่คนโต เกือบถูกใส่ร้ายจับเข้าสถานควบคุมแล้ว พ่อโมโหใหญ่เลยตบหน้าเข้าฉาดหนึ่ง ไม่ฟังความเห็นด้วย โกรธแทบตาย ตั้งใจจะประชดชีวิตหนีออกจากบ้านล่ะ แต่พอดี...หนีไปยังไงก็ต้องกลับมาอยู่ดี ไม่มีที่พักพิงที่ไหนจะให้ความรู้สึกดีได้เท่ากับครอบครัวอีกแล้ว”

 อาโอมิเนะพยักหน้า... จากนั้นทั้งสองคนก็พลัดกันเล่าเรื่องราวของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง...เรื่องราวที่ทำให้รู้จักตัวตนของแต่ละคนมากขึ้น

“ขอบใจนะคากามิ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วๆปิดเปลือกตาลง ตั้งใจว่าคงต้องกลับไปคุยกับพ่อดู...อย่างที่คากามิบอก

ยังไง...ครอบครัวก็เป็นสิ่งสำคัญ

“เห...ไม่ต้องขอบใจหรอกน่า” รอยยิ้มสว่างจ้าจนแสบตา ส่องไปถึงจิตใจของเขาด้วย... มือแกร่งทาบทับแก้มใสแผ่วเบา ยิ้มบาง...ประกายตาละมุนที่ทำให้คนผมแดงหัวใจเต้นแรง...

 อ่า...ทำไมเจ้ามิเนะมันหล่ออีกแล้ว? ดูดีกว่าปกติมากๆด้วย...

“ฉะ...ฉันว่า...นาย...นายน่าจะหิวแล้วล่ะ!” ทำท่าจะผลุดลุกขึ้นเพื่อหนีความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น แต่เหมือนคนผมน้ำเงินจะรู้แกว มือแกร่งกระชับข้อมือเรียวแน่น ก่อนจะดึงร่างนั้นเข้าหาตัว

“หืม? ทำไม? นายเขิน?” น้ำเสียงยั่วเย้าว่า

“ใครเขิน!! ไม่มีสักหน่อย!!

“หึๆ...แล้วใครแก้มแดงอยู่ตรงนี้?” คากามิหน้าร้อนผ่าว ยิ่งถูกไล้มือข้างแก้มอย่างอ่อนโยนเขาเริ่มทำตัวไม่ถูก อีกอย่างหัวใจบ้านี่จะดังไปไหน!!

“ไอ้...ไอ้...บ้า!!” พอเถียงไม่ได้ก็โวยวาย อาโอมิเนะหัวเราะหึๆ รั้งร่างของเสือที่ถูกยั่วให้ทั้งโมโหและเขินมาชิดมากขึ้น ตรึงร่างนั้นให้ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ด้วยดวงตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบ และลมหายใจร้อนผ่าว

“คากามิ...ฉันคิดว่า...อยากจะ...” มือเรียวเอื้อมมาปิดปากทันที ดวงตาสีแดงราวกับพระอาทิตย์อัสดงนั้นทอประกาย แก้มเนียนสีน้ำผึ้งขึ้นสีจัด อย่างรู้...คำที่จะถูกพูดออกมา

“ไม่...ไม่...นะ” คากามิส่ายหน้าพรืดๆ ท่าทางน่าขันและน่าเอ็นดู จนอาโอมิเนะหลุดยิ้ม

หมอนี่...น่ารัก

แสงสว่างที่เข้ามาในความมืดหม่นของชีวิตเขา

ความสดใสที่ทำให้ปัญหาครอบครัวกลายเป็นแค่เรื่องเครียดๆธรรมดาๆ

ที่พักพิงซึ่งทำให้อิ่มเอมหัวใจทุกครั้ง ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เขาต้องกลับมายังสถานที่ซึ่งคากามิอยู่ รอยยิ้ม และคำไถ่ถามว่าอยากกินอะไร นั่นก็เพียงพอที่จะเกิดความรู้สึกบางอย่าง...

ค่อยๆรัดแน่น...ตรึงหัวใจเอาไว้

...รัก...

“ขอบคุณที่ออกไปตามหาฉัน” กวาดตามองสภาพของเสือแดงตรงหน้าแล้วรู้สึกย่นคิ้วนิดๆ

หมอนี่ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าแต่งตัวออกจากบ้านยังไง? ไอ้เสื้อเชิ้ตสีกรมท่ากับกางเกงขาสั้น ทับด้วยเสื้อแขนยาวสีดำตัวใหญ่...แล้วที่สำคัญ...นั่นเป็นเสื้อของเขา...เสื้อที่อาโอมิเนะถอดทิ้งไว้

อืม...เสื้อของเขาที่อยู่บนตัวคากามิ...เป็นอะไรที่สุดยอดจริงๆ

“สวย...” เสียงทุ้มเอ่ยชม ส่วนคนได้รับคำชมนั้นหน้าแดงเถือก สะดุ้งเฮือก เพราะมือที่ปิดปากอาโอมิเนะอยู่ถูกปลายลิ้นร้อนไล้ผ่าน

“อ่ะ!

“หึ!” ดวงตาสีแดงเข้มเบิกกว้าง ก่อนปากสีพีชจะถูกฉกจูบแรงๆ อาโอมิเนะกัดขบเบาๆสลับแรง เลื่อนมือไปกุมท้ายทอยคนที่รัวแขนลงบนหลังของเขาเต็มที่ จับเชยคางมนให้เงยรับสัมผัสได้มากขึ้น เมื่อคนไร้ประสบการณ์เริ่มหมดแรง อาโอมิเนะจึงฉวยโอกาสตวัดปลายลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปากหวาน เกาะเกี่ยวไล้เรียงไปทั่วราวกับกวาดชิมน้ำหวานรสเลิศ แรกๆก็ถูกอีกฝ่ายขยับลิ้นหนี แต่ด้วยความชำนาญอาโอมิเนะก็สามารถชักพาให้คากามิตามตัวเองได้ไม่ยาก

ความรู้สึกขัดขืนถูกเปลี่ยนแปลงไปด้วยจูบร้อนๆที่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ มือที่เคยทุบตีแผ่นหลังกว้างเปลี่ยนมาโอบรอบลำคอแกร่ง ใบหน้าสวยเอียงรับสัมผัสรุนแรงเอาแต่ใจอย่างค่อยๆเรียนรู้ จนคนสอนได้แต่ครางอือในลำคออย่างพอใจกับการเรียนรู้เร็วของลูกศิษย์ จวบจนคากามิส่งเสียงประท้วงเพราะเริ่มหายใจไม่ออก อาโอมิเนะจึงค่อยๆผละออกมาอย่างเสียดาย หยาดน้ำสีใสเชื่อมปลายลิ้นของทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันขาดสะบั้นลง คนผิวดำตวัดลิ้นเลียปากตัวเอง ท่าทางที่ทำให้คากามิหน้าร้อนจัด นึกโทษตัวเองที่ดันเคลิ้มไปกับจูบของเจ้าคนเอาแต่ใจ

บ้าชะมัด!!

“นายนี่มัน...น่ากินจริงๆคากามิ”

“อ่ะ...!!” อึ้งไปกับคำพูดตรงแสนตรง

“ไอ้...เจ้า...อื้อ!!” คำด่าที่กำลังจะว่าออกมาถูกดูดกลืนให้หายไปด้วยเรียวปากของคนเอาแต่ใจอีกครั้ง แต่คราวนี้ทั้งรุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่า ไหนจะมือซุกซนที่สอดไปในสาบเสื้อ ไต่ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวย

“อ่า...อื้อ...ไม่...อาโอ...อื้อออ~~


**NC**
ฉากไม่เหมาะสมต่อเยาวชนเจ้าค่าาาา~~~

ต่อจ้า~~~


“หนักนะ...เจ้า...มิเนะ”

“เรียกไดกิสิ”

“อื้อ...ไม่เอา น่าอายจะตายไป”

“ภรรยาเรียกชื่อสามีน่าอายตรงไหน”

 พูดออกมาได้หน้าตาเฉย!! คากามิยกมือที่ไร้เรี่ยวแรงยีหัวน้ำเงินยุ่งๆไปที

“นายมัน...หื่น”

“กับนายคนเดียว ฉันไม่ฟันแล้วทิ้งหรอกน่า”

“ไอ้บ้า...ไม่กลัวเฟ้ย!

“หึๆๆ” อาโอมิเนะหอมแก้มเนียนอย่างหมั่นเขี้ยว อมยิ้มอย่างคนมีความสุข

ในที่สุดก็ได้ครอบครอง...เป็นเจ้าของ

ดีใจและรู้สึกหวงแหนมากกว่าเดิม

“ขอบคุณนะ...คากามิ”

“เรื่อง?”

“ขอบคุณที่เข้ามาเป็นลมหายใจของฉัน...” น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงทำให้คากามิยิ้มบาง ยกมือแนบแก้มสีแทน

“อืม...ขอบคุณเหมือนกัน...ที่ยอมรับฉัน”

“ไอ้บ้า...ยอมมาตั้งนานแล้วเฟ้ย!!” ว่าแล้วก็หอมแก้มอีกแรงๆ ซุกหน้าราวกับเด็กๆ คากามิได้แต่ส่ายหน้าขำๆ เอาเถอะ ตอนนี้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวแล้ว...

ให้เจ้าตัวดำที่นานๆทีจะอ้อน...อ้อนไปก่อน...แล้วกัน

 

 

“อาโอมิเนะคุง...คุณหายไปไหนมาครับ?” หลังจากที่ตามหากันให้วุ่นวายเหล่าสมาชิกทีมปาฏิหาริย์และผู้จัดการคนสวยแห่งโทโอก็กลับมาเห็นคนที่ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนนั่งกินไข่ตุ๋นกับไก่เทอริยากิแสนอร่อย แถมยังเปิดทีวีดูไมจังจังแบบสบายอารมณ์สุดๆ 

“นิดหน่อย...แต่บังเอิญฉันคิดได้ก็เลยกลับมาที่บ้าน อ้อ! เย็นนี้จะกลับบ้านนะ” คิ้วสีน้ำเงินขมวดเข้าหากันนิดๆ

“จะไปคุยกับพ่อ”

“ไดจัง...” โมโมอิเรียกชื่อเพื่อนสมัยเด็กอย่างแปลกใจ

ไดจังที่ดื้อและหัวแข็งขนาดนั้น...ยอมลงให้คุณลุงก่อน...เกิดอะไรขึ้น?

“แล้วคากามิคุงล่ะครับ...คุณเห็นเขาไหม? ผมโทรฯบอกให้ช่วยตามหาคุณด้วย”

“อ้อ! เห็นสิ” คิดถึงคนที่เหนื่อยสุดๆแต่ยังมีกะใจลุกขึ้นมาทำอาหารให้เขากิน แม้เจ้าตัวจะต้องใช้เก้าอี้นั่งทำก็เถอะ

“หมอนั่นนอนอยู่...อย่าไปกวนล่ะเท็ตสึ” ฟังน้ำเสียงอ่อนโยนยามกล่าวถึงคู่หูของเขาแล้วคุโรโกะได้แต่เลิกคิ้ว

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า...”

“อาโอมิเนะคุง...บอกไว้ก่อนนะครับหากทำอะไรแปลกๆกับคู่หูผมไปล่ะก็...ถึงเป็นคุณ...ผมก็ไม่อยู่เฉย” ดวงตาสีฟ้าจางฉายแววน่ากลัว แต่เอสโทโอก็หาได้ทุกข์ร้อน

“หึๆ...ก็ลองดูสิเท็ตสึ”

“พอ...พวกนายสองคนจะประกาศสงครามกันหรือไง?” มิโดริมะห้าม “อาโอมิเนะคราวหลังอย่างทำแบบนี้อีก คนอื่นเขาเป็นห่วง”

“นั่นสิ...มิเนะจิน นิสัยไม่ดีเอาเสียเลย”

“คุโรโกจจิผมหิวแล้วอ่า...เสียแรงวิ่งหาอาโอมิเนจจิทั้งวันเลย มีอะไรให้กินบ้างอ่า”

“ไม่มีครับ...ถ้าคากามิคุงนอนอยู่ก็มีไม่มีคนทำอาหารให้กินครับ มีแค่ราเม็งถ้วยเท่านั้น”

“ใจร้าย”

“ก็ไปปลุกหมอนั่นสิ” น้ำเสียงของอาคาชิทรงอำนาจราวกับคนที่พูดถึงนั้นเป็นแค่คนนอก

“ไม่ต้อง...อย่าไปยุ่งกับคากามิ” อาโอมิเนะเหยียดขา “ออกไปกินข้างนอกกันสิ ให้อาคาชิเลี้ยงก็ได้” แววตาจริงจัง มองสบกับดวงตาสีแดงของกัปตันแห่งราคุซัน

“แล้วอีกอย่าง...ที่ฉันพร้อมกับไปคุยกับพ่อก็เพราะหมอนั่น ที่ฉันกลับมาบ้านหลังนี้ก็เพราะคากามิ แล้วเหตุผลที่ฉันเต็มใจอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่อยากกลับไปเป็นเหมือนตอนม.ต้น แต่เพราะบ้านแห่งนี้มีคากามิอยู่ ถึงจะเป็นนาย...ก็อย่าทำเหมือนคนๆนั้นเป็นคนนอก...อาคาชิ” คนถูกเรียกชื่อเลิกคิ้ว

นานแล้วที่เขาไม่เคยเห็นไดกิเป็นแบบนี้...นอกจากบาสฯแล้วไม่เคยเห็นเพื่อนคนนี้ทุ่มเทให้อะไรสักอย่าง...ชวนให้สงสัยจริงๆ ว่าคากามิ ไทกะ ใช้เวทมนต์อะไรถึงทำให้ปีศาจแห่งวงการบาสฯ ออกปากปกป้องขนาดนี้

“อ่า...คือ...” คิเสะเกาแก้มตัวเองยิกๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนจุดชนวนความอึดอัดนี่ขึ้นมาเลย แต่ก่อนที่บรรยากาศจะมาคุไปกว่านี้ แสงสว่างก็เข้ามาแทนที่...

“แค่ก...เกิดอะ...ไร?” น้ำเสียงแหบๆทำให้ทุกเป้าสายตาย้ายไปที่ต้นเสียง ก่อนจะเบิกตากว้าง เรือนร่างสีน้ำผึ้งที่อยู่ภายใต้เสือเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มใหญ่กว่าตัว พร้อมกางเกงขาสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เส้นผมสีแดงสวยเปียกชื้นแนบแก้มใส ดวงตาสีอาทิตย์อัสดงจ้องมองมาทางกลุ่มผู้สร้างบรรยากาศดำมืด

เป็นภาพที่แสนจะงดงาม...

“คากามิ!! ฉันบอกให้นอนไง!!” อาโอมิเนะสบถอย่างหงุดหงิด ตรงเข้าไปช้อนร่างนั้นขึ้นด้วยท่าอุ้มเจ้าสาวท่ามกลางสายตาอึ้งๆของคนอื่นๆ แล้วพามาวางลงบนโซฟา

“อย่าดื้อนักจะได้ไหม!!

“ก็...”

“เถียง!!” นิ้วสีแทนดีดจมูกโด่งไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

ไม่มีแรงอยู่แล้วยังขยันหาเรื่อง หมอนี่มันดื้อที่สุด ความจริงเขาน่าจะจัดการอีกสักรอบสองรอบจะได้สลบคาเตียง ไม่มีแรงมาพยศใส่เขาได้

“คากามิคุง...ไม่สบายหรือครับ?” คุโรโกะแตะมือลงบนหน้าผากคู่หู ดวงตาที่ไวต่อการสังเกตเห็นร่องรอยสีแดงซึ่งโผล่พ้นเสื้อมา ก่อนตวัดตามองอดีตแสงเขม็ง

“เปล่า...หิวไหม?” น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกให้คนเป็นเงาหันกลับมายิ้มให้

“ไม่หรอกครับ...คากามิคุงพักผ่อนนะครับ”

“อื้อ” ยิ้มกว้างแล้วยีผมสีฟ้าอ่อนเล่น จนหนุ่มจืดจางหัวเราะให้กับความน่าเอ็นดูของคู่หูตัวเอง

คากามิคุงน่ารัก...ใจดีและน่าปกป้องที่สุด เพราะอย่างนั้น...เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนๆนี้เด็ดขาด

“อาโอมิเนะคุงคุณคงต้องมีเรื่องคุยกับผมนะครับ” เรียกเสียงเรียบ คากามิเหลือบตามองเจ้าหัวสีน้ำเงินจอมกวนประสาท ก่อนจะกระตุกแขนเสื้อเรียกคู่หู

“ครับ?”

“ไม่ใช่...ความผิดของ...อาโอมิเนะนะ”

“ผมรู้ครับ...”

 แต่ผมก็ไม่ชอบใจอยู่ดี...ที่เขาทำให้คุณไม่มีแรงแบบนี้

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ...คากามิคุง” แนบแก้มใสก่อนโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก

“หลับฟันดีนะครับ...”

 แสงสว่างของผม...คู่หูที่แสนสำคัญ...

อาโอมิเนะถอนหายใจ เห็นทีเขาคงถูกเงามายากดดันใส่แน่ๆ “พวกนายก็กลับๆกันไปได้แล้วไป ไม่ค่อยมาที่นี่กันเลย ขอบใจที่ออกตามหา แล้วก็...” เงียบไปนิดนึง

“ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อน” เหล่าสมาชิกคนอื่นๆเบิกตากว้างทันทีกับคำขอโทษของคนที่ไม่เคยลงให้ใคร วันนี้มีเรื่องให้แปลกใจมากทีเดียว...

อาโอมิเนะ ไดกิ นี่นะขอโทษคนอื่น

โลกจะแตกพรุ่งนี้หรือเปล่า!!

“ไม่เป็นไรหรอกไดกิ นายเป็นเพื่อนพวกผม” อาคาชิรับแทนส่งสายตาให้ทุกคนออกไป เพราะนี่ก็เย็นมากแล้วพวกเขาต้องรีบกลับบ้านของตัวเองเหมือนกัน ดวงตาสีแดงทรงอำนาจปรายมองร่างที่นอนหลับตาอยู่บนโซฟา

               เพราะเป็นนายหรือไงนะ...คากามิ ไทกะ...

               จบแล้วจ้าาาาาา ตอนนี้จบแล้วววว รวม NC แล้วช่างเป็นตอนที่ยาวแสนยาวไปเลยค่าาาา~~~~ ^_^
               NC ที่แต่งอาจไม่ได้เรียกเลือดแบบรุนแรง แต่เค้าอยากสื่อออกมาให้เป็น NC ที่ดูอบอุ่นๆ อย่างที่พี่เกรียมบอกว่านี่เป็น Make Love ไม่ใช่ Sex หุๆๆๆ  รุ่นปาฏิหาริย์เริ่มเห็นอะไรบางอย่างในตัวเสือน้อยแล้ว~~~  
               ป.ล. NC ส่งให้ถึงคอมเมนต์ที่ 189 แล้วนะค่ะ ใครยังไม่ได้บอกเค้าไว้น้า แต่อาจจะได้ช้าหน่อย (โค้งขอโทษ T_T) อย่างที่บอกว่าติดฝึกงานนั่นล่ะค่ะ ได้เปิดคอมฯแค่วันละไม่กี่ครั้งเอง
               ป.ล. 1 ผู้ที่จะได้กินเสือคนต่อไป...คือ...คือ...น้องคุโรโกะจ้าาาาา~~~~~ เค้าหวงของเค้ามานานแล้วเนอะ^_^
               ป.ล. 2 คราวหน้าเป็นตอนของน้องดำ และแน่นอนว่ามี NC อืม...ความจริงตอนของแต่ละคนก็มี NC ค่ะ ตั้งใจว่าทุกคนต้องได้กินเสือ พอได้ครอบครองก็จะยิ่งหวงมากขึ้น อารมณ์ประมาณนั้นล่ะค่ะ 
               ป.ล. 3 วันนี้ตอนเย็นตื่นมาเปิดคอมฯ อึ้งไปพักหนึ่งเลย คนขอ NC เยอะมาก 5555 สายหื่นกันทั้งน้านนนน~~~~ (อย่าโกรธเค้าน้า...เค้าแซวเล่น) ขอบคุณที่ติดตาม คอยเม้นท์และให้กำลังใจนะค่ะ ขอบคุณมากๆๆ อ่านไปแล้วยิ้มไปเสมอเลย ปริ่ม~~ ปลิ้มปริ่มที่สุด ^_^ 
               ป.ล. 4 วันนี้ ฝนตกอีกแล้ว น้ำท่วมอีกแหงๆ พรุ่งนี้รถต้องติดชัวร์ เฮ้ออออออ~~~~~~  TT_TT อากาศเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายสุดๆ ดูแลสุขภาพกันด้วยนะค่ะ ^_^
               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5743 DeryaMr25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 11:17
    มีที่ๆไรท์ลง nc ไว้ไหมคะ เราอยากอ่านง่ะ
    #5,743
    0
  2. #5708 Wrror (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 14:12
    Sajee2549@gmail.com เอาหมดเลยค่ะ! เอามาให้หมดเลยนะไรท์!!!
    #5,708
    0
  3. #5701 ความว่างเปล่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 02:16
    ไรท์จ๋าจะทันมั้ยถ้ารีดตัวน้อยๆจะขอทุกตอน sirapron2542@hotmail.com
    #5,701
    0
  4. #5677 Nattakarn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:32

    ขอnc ทุกตอนค่ะ

    Nattakarn110@gmail.com

    #5,677
    0
  5. #5633 Lalilulelo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 13:41
    เคยอ่านหลายรอบแล้วจริง ๆ แต่ทำ NC ของคุณหายอะ แงงงง ขอใหม่นะๆๆๆ

    ***ขอ NC ทุกตอน เลยค่ะ (เอาหมด!!)***
    idea.akana@gmail.com
    #5,633
    0
  6. #5632 CheerSjb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 12:34
    แงงงขอตอนนี้ทันมั้ยคะ ของทุกตอนเลย cheer2448@gmail.com
    #5,632
    0
  7. #5625 Kawae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 09:21

    ขอฉากnc ทุกตอน ได้ไหมค่าาา ตอนนี้ยังขอได้อยู่ไหมค่าา หลงรักคากามิมากมายยย ฮืออออ

    gokudera1413@gmail.com

    #5,625
    0
  8. #5623 Nn.k (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 16:05

    nattaporn.iris@gmail.com ทันมั้ยคะเนี้ย ขอทุกตอนน๊าา

    #5,623
    0
  9. #5616 sawasukimekato (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 03:08

    ขอทุกตอนเลยได้มั้ยคะ

    yugyeommark12@gmail.com

    จะทันมั้ยน้อออออออ


    #5,616
    0
  10. #5613 ff_ourth (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    แงงงง ขอด้วยทันมั้ยอ่ะขอของ
    ทุกตอนเลย
    phoneff795@gmail.com
    #5,613
    0
  11. #5589 Swrmg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 15:36

    ขอnc ทุกตอนเลยได้มั้ยค่ะ pls~~

    อยากอ่านสุดๆเลย suwara8059jane@gmail.com

    #5,589
    0
  12. #5575 Shipnielong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:43
    ฮืออออออ บรรยายดีมากเลยค่ะ😭 อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมากเลย เค้าเป็นเเสงสว่างของกันเเละกันค่ะแม่ !!!
    เราขอ nc ทันไหมคะ😂 ถ้าทันรบกวนขอทุกตอนเลยนะคะ 🙏
    Gmail :

    bcghbb2@gmail.com
    #5,575
    0
  13. #5571 faiatitaya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 21:21
    ขอNCทุกตอน ตอนนี้ทันมั้ยอ่าอยากอ่านอ่ะ 😢😢
    atitayadeemee@gmail.com
    #5,571
    0
  14. #5560 byyunneee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 18:48
    ขอ Nc ทุกตอน ตอนนี้ยังทันมั้ยฮะ😭😭😭😭😭 catbaek7704@gmail.com
    #5,560
    0
  15. #5528 summer21 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 01:53

    อยากได้NCทุกตอนเลยทันมั้ยอ่าาาา

    Fon983003@gmail.com

    #5,528
    0
  16. #5527 Yoyoyoi1234 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 06:50
    yoyoyok.33@gmail. comทันไหมง่าา(ขอทุกตอนเลย)
    #5,527
    0
  17. #5519 รสินา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 07:13

    อยากได้ncทุกตอนอ่าาาาจะทันไม่อ่ะพึ่งมาอ่านเองอ่ะ rasita.nice@gmail.com

    #5,519
    0
  18. #5513 น้องนา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 13:52

    kanyanat7524@gmail.com ทันไหมคะ(ขอทุกตอนน้าา)

    #5,513
    0
  19. #5494 M.D. MayDay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 16:42
    ชอบคู่นี้มากๆๆๆๆๆ
    #5,494
    0
  20. #5488 Aumaimm_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:48
    aumaimm554@gmail.com

    ขอทุกตอนเลยนะคะะ
    #5,488
    0
  21. #5487 pattawan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 17:46

    pattawan2002@hotmail.com nc ค่ะ

    #5,487
    0
  22. #5475 charahochi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 16:05
    yime.yime2004@gmail.com ทันไหมคะ
    #5,475
    0
  23. #5473 DeryaMr25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 06:48
    atcharakut123@gmail. com
    ทันไหมอ่า
    #5,473
    0
  24. #5467 monkiw4332mk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:09
    monkey4332mk@gmail.com
    ยังทันไหมครับอยากได้ncขอนะครับ
    #5,467
    0
  25. #5457 The KAM_KY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 17:46

    Sirilak1979z@gmail.com

    สนุกมากๆเลยค่ะ ขอncทุกตอนเลยได้ไหมคะ ฟินมากค่าาาาา❤️❤️❤️

    #5,457
    0