fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 11 : Long Fic : AllKaga....かぞく...ก่อนจะเป็นครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    7 มิ.ย. 58


Kurogo no basKet

Title : Family ก่อนที่จะเป็นครอบครัว...

Allkaga ( All x คากามิ ไทกะ)

 

“นี่มันหมายความว่ายังไงหา!! คุโรโกะ!! อธิบายมาดีๆเลยนะ!!” เสียงโวยวายของคนผมแดงเข้มโวยลั่น แทบจะปรี่ไปฉวยคอเสื้อคู่หูแล้วเอามาต่อยตีให้เหมือนกระสอบทราย เผื่อจะลดอารมณ์โกรธที่มีลงได้บ้าง

“คากามิคุง...ใจเย็นๆสิครับ” คุโรโกะยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้จะถูกโมโหใส่

“นี่มันอะไรกันน่ะ? พวกนายไม่เถียงกันสักวันจะเป็นไข้หรือไง” ฮิวงะบ่นใส่เจ้าคู่หูที่แหง่ๆกันได้ประจำ

“ก็เจ้าคุโรโกะน่ะสิครับ!!” ชี้หน้าราวกับฟ้อง ทำเอาคนอื่นๆได้แต่ส่ายหน้ากับกริยาประหนึ่งเด็กน้อยนั่น

“อะไรของนาย” โค้ชสาวกอดอก

“ก็หมอนี่บอกว่าพอขึ้นปีสองจะมาพักกับผม ไอ้เรารึก็อุตส่าห์เป็นห่วงจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ที่ไหนได้ดันเดินมาบอกหน้านิ่งๆว่า ขอโทษนะครับผมคงไปอยู่กับคากามิคุงไม่ได้แล้ว ดูสิ!!” ทำเสียงอ่อนเลียนแบบคู่หู และสะบัดหน้าอย่างแสนงอน คนผมฟ้าได้แต่อมยิ้ม

คากามิคุงนี่...น่ารักจนอดแกล้งไม่ไหวจริงๆ ถึงจะตัวสูงกว่า แต่นิสัยหลายๆอย่างก็ทำเอาคนหน้านิ่งอย่างเขาอยู่เฉยไม่ได้

“อ้าว...ตกลงนายทำแบบนั้นจริงๆเหรอ?” รุ่นพี่คนอื่นๆมองหนุ่มจืดจางราวกล่าวหา ทำเอาคุโรโกะต้องยกสองมือเหมือนยอมแพ้ก่อนจะอธิบาย

“ผมน่ะตั้งใจจะทำตามที่ตกลงกับคากามิคุงนั่นล่ะครับ”

“แล้ว? ก็เมื่อวานจู่ๆพวกคิเสะคุงอาโอมิเนะคุง มิโดริมะคุง มุราซากิบาระคุง แล้วก็...อาคาชิคุงน่ะครับ บุกมากลากตัวผมถึงบ้าน”

“หา!

“บังคับให้ผมไปดูบ้านหลังมหึมาใกล้สนามกีฬาวินเทอร์คัพ แล้วก็บอกว่าไปอยู่ด้วยกันเสียดีๆ ผมปฏิเสธไม่ได้สักคำ อาคาชิคุงก็จัดการขออนุญาตพ่อแม่ผมเรียบร้อย แล้วก็มีคนเอาข้าวของผมมาโยนให้และจัดอย่างดี”

“นั่นมันบังคับกันสุดๆไม่ใช่เหรอ?”

“ไอ้หัวแดงโรคจิตนิสัยเสียนั่น!!” คากามิโมโห “กวนประสาทที่สุด!

คุโรโกะยิ้มแหยๆ คากามิคุงเป็นคนเดียวเลยนะครับที่กล้าว่าอาคาชิคุงถึงขนาดนี้น่ะ

“จะไปคุยกับเขาไหมล่ะครับ?”

“เจรจากับคนเอาแต่ใจตัวเองอย่างหมอนั่นก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก! นี่คุโรโกะ!! ไม่รู้ล่ะ นายต้องไปบ้านฉันวันนี้ ช่างหัวอาคาชิมันเลยนะ!!

“เอ่อ...ทำแบบนี้ผมจะเดือดร้อนนะครับ”

“ช่างสิ!!” คนจืดจางยิ้มแหย

คากามิคุงว่าแต่อาคาชิคุงเอาแต่ใจ...คุณก็ไม่ต่างอะไรกับเขาเลยครับ...

“โค้ช! รุ่นพี่! พวกผมกลับก่อน...นะ...ครับ!” คว้ามือคู่หู คว้ากระเป๋าตรงดิ่งไปยังบ้านตัวเอง โดยมีคนในทีมมองตามพลางถอนหายใจกันอย่างระอา

หวังว่าเอสของพวกเขาคงไม่ไปก่อสงครามกับกัปตันราคุซัน...เอ่อ...ไม่สิ...

คงไม่ไปก่อสงครามกับรุ่นปาฏิหาริย์หรอกนะ...

 

“มันน่าโมโหจริงๆ!! ทำไมพวกบ้านั่นถึงเอาแต่ใจขนาดนี้ก็ไม่รู้! ไม่สิ! อาคาชิต่างหากที่เอาแต่ใจ!!” คนหัวแดงเข้มที่กำลังอารมณ์เสียสุดๆ เดาะลูกบาสฯสีส้มลงพื้นอย่างรุนแรง แถมยังยัดใส่ห่วงจนน่ากลัวว่าแป้นบาสฯอาจพังลงมาได้

“ใจเย็นๆสิครับคากามิคุง...” คู่หูพยามห้าม

คือ...ตั้งแต่ออกมาจากโรงเรียน ร้านเบอร์เกอร์ก็ปิด คากามิคุงที่โมโหหิวสุดๆเลยยิ่งอารมณ์เสียกว่าเดิม ทั้งๆที่เขาชวนไปหาอย่างอื่นกินแล้วแท้ๆ สุดท้ายจึงต้องมาระบายอารมณ์เอากับบาสเกตบอล...

“ผมก็พอจะรู้นะครับว่าทำไมอาคาชิคุงถึงทำอย่างนั้น...”

เพราะเคยเป็นเพื่อนกันมา เคยห่างเหินกันมาแล้วครั้งหนึ่ง รอยร้าวนั้น...ต้องใช้เวลาในการประสาน แต่ทุกคนก็อยู่ต่างโรงเรียน น้อยครั้งที่จะได้เจอกัน...อาคาชิคุงคงจะให้พวกเขาได้ค่อยๆปรับความเข้าใจกัน และกลับไปเป็นเหมือนเดิม...

สายสัมพันธ์ของรุ่นปาฏิหาริย์...

“เรื่องของหมอนั่นเถอะ!! หิวโว้ยยยย!!” ดังค์ลูกลงห่วงอีกครั้งก่อนจะตะโกนลั่น

“ไอ้บ้านั่นเป็นอะไรของมันว่ะเท็ตสึ?” เสียงทุ้มพร้อมมือที่พาดลงบนไหล่ ทำให้ดวงตาสีฟ้าแหงนมองคนพูด

“อาโอมิเนะคุง?” ทำไมเอสแห่งโทโอถึงมาอยู่แถวนี้ได้ล่ะ 

“ฉันมาเป็นเพื่อนซัทสึกิซื้อของ แล้วตอนนี้ยัยนั่นก็ทิ้งฉันไปกับโค้ชโรงเรียนนายเรียบร้อยแล้ว”

“เอ๋?”

“ร้านเครื่องประดับเปิดใหม่อะไรไม่รู้” แคะหูตัวเองก่อนรับลูกบาสฯสีส้มที่ถูกส่งมาอย่างแรง

“อาโอมิเนะ!!

“อะไรของนายเนี่ยไอ้บ้า! เจ็บนะเฟ้ย!

“นายมันหนังหนาเหอะเจ้างี่เง่ามิเนะ อย่ามาทำเป็นบอบบาง!!” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองคนขี้โวยวายที่วันนี้ดูจะมากกว่าทุกที...เหลือบตามองอดีตคู่หูที่ถอนหายใจอย่างระอา

“ไหนๆนายก็มาแล้ว 1 on 1 กันเถอะ!!” คากามิพุ่งเข้าแย่งลูกบาสฯทันที แม้จะยังไม่เข้าใจแต่ด้วยการตอบสนองอาจยอดเยี่ยมร่างสูงก็สามารถเลี้ยงหลบไปได้อย่างสวยงาม และที่สำคัญยังฝ่าเข้าไปทำแต้มอีกด้วย

“ชิ! น่าหมั่นไส้ชะมัด” คากามิส่ายหน้า แต่อารมณ์ที่หงุดหงิดเมื่อครู่เริ่มหายไป การได้ประมือกับอาโอมิเนะคือความสนุกอย่างที่สุด ไม่มีผู้เล่นคนไหนยอดเยี่ยมได้เท่าหมอนี้แล้ว...ไม่ว่าจะตัวต่อตัวกันกี่ครั้ง...ก็ไม่เคยเอาชนะได้

ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทเข้าไปทุกทีแต่ร่างของคนสองคนยังคงดวลบาสฯกันอย่างไม่หยุดหย่อน แม้จะเหนื่อยหอบและมีแต่หยาดเหงื่อบนใบหน้า

แต่ทั้งสองคนก็ยัง...ยิ้ม

คุโรโกะนั่งดูดวานิลาเชคของโปรดยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูนาฬิกา แล้วส่งเสียงปราม “คากามิคุง อาโอมิเนะคุง มืดค่ำแล้วนะครับ”

“เอ๋?” คากามิหันมาตามเสียงเรียกเพียงครู่เดียวก็ถูกเจ้าคนตัวดำแย่งลูกไปทำแต้มเรียบร้อย

“หน็อย!! อาโอมิเนะ!

“อะไรของนาย? ว่าไงเท็ตสึ”

“ผมบอกว่าพอได้แล้วครับ”

“ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย” เอสโทโอใช้หลังมือเช็ดเหงื่อ

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เต็มที่กับบาสฯ ดูเหมือนตั้งแต่แพ้เซย์รินไปตอนวินเทอร์คัพ อาโอมิเนะจะกลับมาเป็นจอมบ้าบาสฯเหมือนเดิม

ซ้อมหนักกว่าคนอื่น...เอ่อ...แม้จะโดดซ้อมกับทีมประจำก็ตามเถอะ

“ค่อยดีขึ้นหน่อย” คากามินั่งลงบนพื้น รับน้ำดื่มจากคู่หู

“ต้องขอบคุณอาโอมิเนะคุงนะครับ” ว่าพลางส่งน้ำให้อดีตคู่หูอีกคน

“เออๆรู้แล้วๆ” ลุกพรวดก่อนถอดเสื้อชุ่มเหงื่อออกโยนแปะไว้บนกระเป๋า “เฮ้! คุโรโกะมีน้ำอีกไหม กระหายสุดๆ ร้อนและหิวโคตรๆ” ดวงตาสองคู่หันมามองเสียงเรียกก่อนจะเบือนหนีอย่างรวดเร็ว...

ภาพตรงหน้าชวนให้ความร้อนในกายพุ่งสูงจนยากจะควบคุม เพราะคนผมแดงไม่รู้ตัวเลยว่าสภาพตัวเองนั้นเป็นยังไง...เสียงหอบหายใจจากการใช้แรง เส้นผมที่ชื้นเหงื่อแนบลู่ไปกับใบหน้า ผิวกายสีน้ำผึ้งเรียบตึงน่ามอง โดยเฉพาะกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย ไม่ได้เยอะเกินไป...แต่กลับดูพอเหมาะพอดี...

ราวกับประติมากรรมชั้นเอกที่จิตรกรสรรสร้าง 

สวย...

อดีตแสงเงาแห่งรุ่นปาฏิหาริย์คิดเหมือนกัน

ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าคนขี้โวย จอมบ้าพลังในสนามนั่นจะตรึงตาได้ขนาดนี้...

“นี่อาโอมิเนะ คุโรโกะ พวกนายไปกินข้าวบ้านฉันไหมล่ะ?”

“ตกลงครับ” คุโรโกะพยักหน้าหงึกหงักอยากกินอาหารฝีมืออร่อยๆของคากามิคุงอยู่เหมือนกัน

“เอางั้นก็ได้” อาโอมิเนะที่ขี้เกียจไปหาอะไรกิน และท้องก็หิวสุดๆยอมตกลงโดยง่าย จากนั้นคนทั้งสามก็อพยพย้ายตัวเองไปยังบ้านของคากามิกัน...

 

“คากามิคุง...”

“อะไรของนาย...แล้วทำไมหัวกระเซิงแบบนั้น” คนผมฟ้าที่มาค้างบ้านคากามิยังคงเบลอๆ ที่เขาตื่นเพราะได้กลิ่นอาหาร

อดจะสงสัยไม่ได้ว่าตกลงคากามิคุงตั้งใจจะเปิดสงครามกับอาคาชิคุงจริงๆใช่ไหม ปิดโทรศัพท์ของเขา แล้วยังกันไม่ให้คุโรโกะไปไหนอีก

“ไปหวีผมให้เรียบร้อยไป๊ แล้วไปปลุกเจ้าตัวดำกวนประสาทด้วย” เพราะเมื่อวานฝนตกลงมากะทันหัน เอสโทโอจึงขี้เกียจผ่าฝนไปไหน สุดท้ายก็ขออาศัยบ้านคากามิแทน

“ก็ได้ครับ” ร่างคนผมแดงยิ้มกว้าง ลงมือทำอาหารฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์

วันนี้วันหยุดด้วย ลองทำขนมไว้กินเล่นดีกว่า...

~~กริ๊งๆๆๆ~~

เสียงกดออดหน้าห้องทำให้มือเรียวชะงัก ก่อนจะหรี่แก๊สและเดินไปเปิดประตู

“ใคร?” ใบหน้าชวนมองชะโงกออกไปดูก่อนจะเห็นต้นเหตุที่มากดประตูบ้านคนอื่น เอสแห่งเซย์รินสะดุ้งเมื่อสบกับดวงตาสีแดงทรงอำนาจ พลางคิดในใจว่าหมอนี่มาบ้านเขาถูกได้ยังไง!

“จะประกาศสงครามกับผมเหรอ คากามิ ไทกะ?” อาคาชิขยับยิ้ม ใบหน้าของเสือแดงแห่งเซย์รินนั้นยุ่งยากจนทำให้อดยิ้มไม่ได้

ตรงไปตรงมาไม่เคยเปลี่ยน

ร่างของกัปตันแห่งราคุซันแทรกผ่านเจ้าของบ้านที่กำลังอึ้งๆเข้ามา กลิ่นของอาหารชวนให้พยาธิในท้องพากันประท้วง

“นายเอาเท็ตสึยะกับไดกิไปไว้ที่ไหน” คิ้วของคากามิขมวดเข้าหากันทันที

ทำไมมันเหมือนเขาไปลักพาตัวเจ้าคนที่ว่านั่นมาเลยฟะ!! ทั้งๆที่พวกนั้นก็ตามเขามาเอง

แค่...ขัดขวางนิดหน่อย ใครใช้อาคาชิดันเอาแต่ใจตัวเองบังคับคุโรโกะให้ไปพักกับหมอนั่นกันล่ะ!

“อย่ามาใส่ร้ายฉัน!!” คากามิปาหมอนใส่ขณะเดินผ่านโซฟาไปยังเคาน์เตอร์ครัว...น่าเสียดายที่ถูกรับไว้ง่ายๆ ดวงตาสีแดงมองคนในชุดผ้ากันเปื้อน ซึ่งกำลังปรุงอาหารอย่างคล่องแคล่ว

ไม่น่าเชื่อจริงๆ...

“อ้าว...อาคาชิคุง ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ?”

“เท็ตสึยะ” อาคาชิเลิกคิ้ว “ผมมารับนายกับไดกิ คนอื่นๆกำลังรออยู่ที่บ้านแล้ว”

“เอาแต่ใจจริงๆ เจ้าหัวแดงโรคจิต” พึมพำด่า แต่คนถูกว่าก็ได้ยินอยู่ดี

เอาเถอะ...จะทำเมินไปก่อนแล้วกัน ตอนนี้เขามีเรื่องที่ต้องจัดการ

“หอม มีคาราเกะไหมว่ะคากามิ ฮ้าว!” คนผิวดำที่ถูกปลุกให้ตื่นทำจมูกฟุดฟิด เอาหน้ามาใกล้ๆจานอาหาร

“อาโอมิเนะ! เดี๋ยวเถอะ!” คนทำห้าม ตีหัวสีน้ำเงินไปหนึ่งที “ไปนั่งให้เรียบร้อย แล้วนี่นายล้างหน้าแปรงฟันหรือยัง!

“ก็...มั้ง” ล้มตัวลงนอนต่อบนโซฟา ไม่เห็นกับตาเขาก็ไม่มีทางเชื่อหรอกว่าเจ้าหัวแดงนั่นจะทำอาหารเป็นแถมอร่อยเลิศอีกต่างหาก! ผู้ชายตัวสูงๆอาจจะไม่เข้ากับผ้ากันเปื้อนหรือครัว

แต่พอเป็นคากามิ...กลับดูไม่ขัดตาเลยด้วยซ้ำ

“อ้าว...อาคาชิ ไหงมาอยู่ที่นี่หว่า?”

“ผมมานานแล้วเหอะไดกิเพิ่งเห็นหรือไง” อดจะถอนหายใจไม่ได้ เอสโทโอนี่จะเฉื่อยชาไปไหน

“เออ...จะยังไงก็ช่าง ตกลงนายมามีธุระอะไรหา อาคาชิ!” เจ้าบ้านวางชามข้าวต้มหอมฉุย รวมทั้งอาหารอีกหลายๆอย่าง ปริมาณมากจนเกินจำนวนคนปกติ “จะเอาด้วยไหม?” ถามแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ อยากจะปฏิเสธอยู่หรอก แต่อาคาชิก็ไม่อาจทนก็ท้องร้องประท้วงได้ จึงพยักหน้าตกลง

บรรยากาศที่นั่งทานข้าวด้วยกันนั้นดูแปลกๆไปบ้าง ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครชะงักมือที่ตักข้าว แม้คนกินน้อยอย่างคุโรโกะก็ตาม

“นี่อาคาชิ เรื่องจะพาคุโรโกะไปอยู่กับพวกนายน่ะ ไม่เอาไปได้ไหมอ่ะ ฉันจัดการเรื่องให้หมอนี่มาอยู่กับตัวเองเรียบร้อย จู่ๆนายก็มาตัดหน้าไป มันน่าโมโหชะมัดเลย!!

คากามิคุงพูดตรงไปนะครับ...

 คนผมฟ้าเหลือบตามองอดีตกัปตันตัวเองที่เลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม... “ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมอาจลองพิจารณาดู แต่ว่าเรื่องนี้...คงไม่ได้”

 นานมากแล้วที่รุ่นปาฏิหาริย์ห่างหายกัน ถึงสำหรับอาคาชิจะไม่มีความทรงจำที่พิเศษอะไรมากมายตอน ม.ต้น แต่กลุ่มเพื่อนในชมรมบาสฯที่เขามีนั่นก็ถือเป็นสมบัติที่แสนสำคัญ จึงอยากรักษาความสัมพันธ์ที่เคยห่างเหินให้กลับมา

แม้รอยร้าวที่เกิดขึ้นไม่อาจประสานได้...ความสัมพันธ์ก็สร้างใหม่ได้

สายใย...สามารถทักทอขึ้นมาให้ผูกพันกันได้

ดังนั้น...เฉพาะเรื่องนี้เท่านั้นที่จะไม่ยอมเด็ดขาด!

แม้จะเห็นแก่ดวงตาสีแดงเข้มราวดวงไฟสว่างจ้า ที่แสนจะตรงไปตรงมานี่ก็เถอะ

“ชิ!” คากามิสบถ เขาก็พอจะเข้าใจอาคาชิอยู่บ้างล่ะน่า แต่บางทีวิธีการของไอ้คนน่าหมั่นไส้นี่มันก็ ค่อนข้างจะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปหน่อย!!

“คุโรโกะ!!” เรียกชื่อคู่หูเสียงเข้ม

“ครับ?” สะดุ้งเล็กน้อย ปรายตามองเจ้าคนผิวดำที่กันตัวเองออกจากวงสนทนา และนั่งกินคาราเกะอย่างสยายใจเฉิบ

อาโอมิเนะคุง...คุณช่วยสนใจโลกหน่อยได้ไหมครับ  

“นายตัดสินใจเอาเองล่ะกัน...ฉันไม่อยากบังคับหรอก ฉันกับนายก็แค่รู้จักกันมาปีกว่าๆเอง นายคงไม่สนิทอะไรกับฉันมากหรอกใช่ไหมล่ะ ฮึ!

ไม่ได้บังคับ แต่คำพูดคำจาของคุณนี่กดดันผมมากเลยนะครับ

หนุ่มจืดจางเริ่มเครียด มองคู่หูที่สะบัดหน้าอย่างกับคนงอนแล้วอดยิ้มไม่ได้ คากามิคุงน่ารักชะมัดเลย... ตาคู่สวยที่เหมือนจะไม่สนใจแต่ก็เหลือบมองเขาบ่อยๆ เหมือนเด็ก...เสือตัวน้อยๆ และคงไม่ใช่แค่คุโรโกะที่คิดอย่างนั้น เพราะหนุ่มๆอีกสองคนในห้องก็มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเดียวกันเปี๊ยบ

“เอ่อ...เอาแบบนี้ไหมครับอาคาชิคุง” ความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัวคนผมฟ้า

“หืม? ผมไปอยู่กับพวกอาคาชิคุงก็ได้” คำตอบที่ทำให้คากามิค้อนควับ ถลึงตาใส่ราวกับคุโรโกะทำอะไรผิดร้ายแรง

เป็นคนบอกเองแท้ๆ...

“แต่ว่า...ต้องให้คากามิคุงไปอยู่ด้วย”

“หา!!!” โวยลั่นขึ้นมาทันที เรื่องอะไรจะให้ไปอยู่รวมกับพวกตัวปัญหาอย่างรุ่นปาฏิหาริย์ล่ะ! เป็นคู่แข่งกัน แล้วก็ใช่ว่าจะชอบหน้ากันเท่าไหร่ด้วย! มีหวังได้บ้านแตกพอดี

“บ้านนั้นหลังใหญ่มาก...ห้องว่างก็มีตั้งเยอะ คงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหมครับอาคาชิคุง?” ดวงตาสีแดงครุ่นคิดเล็กน้อย

เอาเถอะ...จะยังไงก็ช่าง ประเด็นสำคัญคือทำให้เท็ตสึยะตกลงเป็นพอ

“ก็ได้...ผมจะให้คนมาเก็บข้าวของเสื้อผ้าของคากามิ ไทกะ พรุ่งนี้เจอกัน” ว่าเสร็จก็มองเจ้าของบ้านที่กำลังทำสีหน้ายุ่งยาก

เป็นคนที่สะกดสายตาคนอื่นให้ตรึงอยู่กับตัวเองจริงๆ...คากามิ ไทกะ

ร่างของกัปตันราคุซันเดินออกไปแล้ว เหลือเพียงอดีตแสงและเงาที่มองหน้ากัน ก่อนคุโรโกะจะกล่อมคู่หูของเขาให้ใจเย็นลงและชักแม่น้ำทั้งแผ่นดินมาเพื่อให้คากามิคุงมาอยู่ด้วยกันกับพวกเขา... จากที่อยู่ร่วมกันมาคุโรโกะเชื่อในความสามารถของคากามิมาก ไม่ใช่แค่เรื่องบาสฯ แต่คนๆนี้ยังสามารถดึงดูดผู้คน มีเสน่ห์อันแปลกประหลาด แม้จะเอะอะขี้โวยวาย แต่ก็อ่อนโยน...มีความอบอุ่น สมกับที่มีคำว่าเปลวไฟอยู่ในชื่อ

หากจะหาใครสักคนที่สามารถเชื่อมโยงรุ่นปาฏิหาริย์ทั้งหมดเข้าด้วยกันอีกครั้ง...คนๆนั้นอาจจะเป็น คากามิ ไทกะ...





ขอโทษที่หายไปนานเลยเนอะ อย่าโกรธกันนะค่ะ T_T อย่างที่บอกว่าช่วงนี้กำลังวุ่นกับการฝึกงาน ต้องตื่นเช้าและเลิกดึก กลับมาถึงก็อาบน้ำนอน ท้องถนนกรุงเทพฯไม่เคยปราณีใครเลยจริงๆ T_T

เนื้อเรื่องตอนนี้จะเป็นก่อนที่พวกเขาจะรวมเป็นครอบครัวได้ น้องเสือเราต้องเจออะไรเยอะแยะ และมีเหตุการณ์ต่างๆมากมายที่ทำให้คากามิเป็นสมบัติที่แสนสำคัญของรุ่นปาฏิหาริย์ ^_^ จากนั้นก็มีตอนพิเศษอีกสองสามตอน ก็จะจบเรื่องครอบครัวเสือแล้วค่ะ ^_^ 

ป.ล. ยังติดรีเควสมุคคุงกัยน้องเสืออยู่เนอะ โครงเรื่องมีแล้ว ขาดแค่เวลาพิมพ์ T_T จะพยามหาเวลานะค่ะ ฮึบๆๆ!! ใครอยากอ่านคู่ไหนรีเควสไว้น้าาา จบฝึกงานจะขยันแต่งเลยค่าาาาา ^_^

ป.ล. 1 ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม และให้กำลังใจกันตลอดน้าาาาา ^_^ ขอบคุณมากๆค่ะ อ่านคอมเมนต์กี่ครั้งๆก็ยิ้มได้ตลอด ขอบคุณมากๆๆๆๆ

ป.ล. 2 อากาศร้อนมากกกกกกๆๆๆ รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ ระวังอย่าให้ป่วยกันน้าาา ช่วงนี้มีแต่โรคภัยแปลกๆ 

ป.ลง 3 เจอกันตอนหน้านะค่ะ 

~~~~รักน้าาาาาาาา~~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,748 ความคิดเห็น

  1. #5644 Don't disappoint (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 14:47
    จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย และความอบอุ่นสินะๆ
    #5,644
    0
  2. #5617 Ornin_axm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 18:53
    ทันอยู่มั้ยคะ;-; nskornin@gmail.com
    #5,617
    0
  3. #5361 Youry (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 12:12

    ขอ NC ทุกตอนเลยได้ไหมค้าาาาา nakakoolapinan@gmail.com

    #5,361
    0
  4. #5312 Poou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 23:19

    เเพิ่งจะได้เข้ามาอ่านค่ะ น่ารักทุกตอนเลย

    ชอบมากค่ะ

    รบกวนขอ nc ทุกตอนค่ะ..ทันไหมเอ่ย?

    chsopoo@gmail.com

    #5,312
    0
  5. #3615 boommieboom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 18:49
    ขอด้วยนะคร้าาาาา boomy0045@gmail.com
    #3,615
    0
  6. #3614 boommieboom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 18:48
    เพิ่งมาอ่าน ชอบมากอ่ะ คือภาษาดีเข้าใจแต่ก็ไม่ห้วนเกิน
    #3,614
    0
  7. #2993 Bark_mnr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 22:05
    ต้นกำเนิดเป็นแบบนี้นี่เอง 5555555
    #2,993
    0
  8. #2522 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 13:06
    ต้นกำเนิดของครอบครัวบ้ามาแล้วจ้าาาาา ๕๕

    แอบฮาอ่ะ ไม่คิดว่าคางามิเป็นประกาศสงครามกะนายรน้อยเลย

    แต่มันน่ารักมากจริงๆ
    #2,522
    0
  9. #1988 thairnee1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 22:25
    สู้ๆไรต์!!!!!!! ไฟร์!!!!!!!!!!!!!!!
    #1,988
    0
  10. #1249 kuroko555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 11:32
    สนุกมากๆ อ่านไปเขินไป. คางามิน่ารักมากค่ะ ขอรีเควส ไฟฟ้า กับ เหลืงดำได้ไปค่ะ. อวยคู่ไฟฟ้าอยู่ค่ะ อยู่ด้วยกันแล้วน่ารัก







    #1,249
    0
  11. #1143 Fahmai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 12:54
    น่ารักมากกกกคร้าา
    #1,143
    0
  12. #1106 ครีม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 06:56
    คางามิน่ารัก
    #1,106
    0
  13. #677 Blood JOKER (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:10
    จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมได้รู้ว่า ผมขาดคุณไม่ได้ คากามิ...//5555ไปแล้วสมงสมอง

    #677
    0
  14. #141 ほうし (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 14:33
    อาคาชินายเป็นคนเอาแต่ใจสุดๆเลยสินะ อยากรู้เหมือนกันว่าเหล่าเสือน้อยและหนุ่มๆคิเซกิมาอยู่ด้วยกันยังไง จำได้ว่าบทแรกๆมีบอกว่าพี่ดำยอมรับน้องเสือเป็นคนแรก เอํะๆๆๆ คืออะไร
    #141
    0
  15. #129 Levi_san (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 18:34
    สู้ๆนะคะไรเตอร์!!!!! สารภาพว่าพึ่งมาอ่าน กรี๊ดดดด T_T น้องเสือเคะนี่เป็นอะไรที่ลงตัวสุด ๆ เล้ยยยย อ่านแล้วเขินนนนนน แต่ง allkagami อีกเยอะ ๆ เลยนะคะ หาอ่านทีมปาฏิหารย์ x คากามิ ไทกะ นี่เป็นอะไรที่ยากสุดดด (หรือเราหาไม่เจอเอง =_=) ส่วนมากเจอแต่ทำนองว่า ไฟดำ ไม่ก็ ฟ้าไฟ นานๆจะเจอแบบนี้ที T^T ปลื้มปริ่มสุดๆ!!!! ปล. ขอรีเควสคู่เด็กโข่งกับพ่อเสือน้อย (ม่วงไฟ) ค่ะ!!!!!!! ปลล. เค้ารอตอนหน้าอยู่นะ จุ๊บ~ มาต่อไว ๆ ล่ะตัวเอง~ // นั่งปูเสื่อรอ
    #129
    0
  16. #127 furi02 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 22:06
    สู้ๆนะคะไรต์~ รออ่านเสมอ~
    #127
    0
  17. #126 keta32 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 19:53
    โอ้ *_* //ลงไปกลิ้งต่อรอตอนต่อไปปปป
    #126
    0
  18. #125 shinkin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 18:51
    สู้ๆนะคะไรต์!!!
    ตามอ่านอยู่ตลอดนะคะ
    จุ้บ~(!?)
    #125
    0
  19. #124 gemello (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 10:28
    ดีใจจัง อยากรู้มานานและว่ามาอยู่ด้วยกันได้ไง
    #124
    0
  20. #123 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 08:39
    อ๊ากกกกกกกก!!!~~~ ค้างโครต~~~~~ แล้วจะรอเนอะ
    #123
    0
  21. #122 ปลา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 02:14
    รออ่านเรื่อยๆค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า
    #122
    0
  22. #121 หงษ์ปีกราตรี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 00:39
    อาคาชิเอาแต่ใจจริงๆ
    #121
    0
  23. #120 nuschaly zeku (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 00:19
    สู้ๆนร้า^_^
    #120
    0