fic KNB : kuroko no basuke Yaoi allkaga,aokaga,akakuro,other

ตอนที่ 1 : shot fic : Akakaga...ねこ あい (ตอนเดียวจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 300 ครั้ง
    2 พ.ค. 58

 


kuroko no basket

Title : น้องเหมียวพารัก(?)

Akakaga (อาคาชิ เซย์จูโร่ x คากามิ ไทกะ)

 

“ฮ้าว~~~ ง่วงชะมัด” มือใหญ่แต่และเรียบเนียนยกขึ้นปิดปากกว้างๆที่กำลังหาววอดๆ ดวงตาสีแดงปรือลงเหมือนคนกำลังจะหลับให้ได้

ร่างสูงของเอสแห่งเซย์รินก้าวไปอย่างช้าๆ ในมือถือของสดและอุปกรณ์ทำขนมมากมาย คากามิ ตั้งใจว่าจะทำขนมไปฝากทัตสึยะ...พี่ชายบุญธรรมของเขาสักหน่อย เพราะอีกฝ่ายโทรฯมาบอกว่าอยากกินขนมฝีมือเขา

“เมี้ยว เมี้ยว~~~~” เสียงร้องของเจ้าเหมียวน้อยทำให้เขาต้องกวาดตามอง...เอาเถอะน่า...เขาไม่ได้กลัวแมวเหมือนหมาสักหน่อย

ถ้าเป็นเสียงเห่านะพ่อจะวิ่งหนีให้ดู!!

พอพูดถึงหมาแล้วก็นึกไปถึงเจ้าคู่หูตัวแสบ หน้าตายตาคุโรโกะ ทัตสึยะ ผู้ที่เปรียบเสมือน เงาของเขา หากไม่ติดว่ามันมีนิสัยขี้แกล้งหน้าตาย ชอบเอาเจ้าเบอร์สองมาใกล้ๆเขาบ่อยๆ

“คงไม่มีใครเอาแมวมาทิ้งหรอกนะ...” พึมพำกับตัวเอง หากเจอน้องเหมียวถูกมิ้งคากามิคงต้องเอากลับไปเลี้ยง เขาไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ ขนาดเมินต่อสายตาปิ๊งๆของสัตว์ลงหรอก (หากเป็นน้องหมาจะวิ่งหนีให้ไกลเลย!!)

“เมี้ยวๆ เจ้าเหมียวอยู่ไหนเอ่ย?” ร้องเลียนเสียงแมว พลางเดินตามไปด้วย ดวงตาเรียวสอดส่องไปทั่ว ก่อนจะสะดุดกับร่างหัวแดงที่ใส่ชุดเครื่องแบบสีขาว ซึ่งกำลังย่อตัว ฟังจากเสียงร้องแล้วคงเป็นเจ้าแมวแน่ๆ

“เมี้ยว เมี้ยว” เจ้าเหมียวตัวกลมขนปุกปุยสีน้ำตาลแดงวิ่งพรวดมาทางคากามิ ดวงตาเรียวฉายแววตกใจ ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเขาคงมีกลิ่นนม เพราะเพิ่งจะทำส่วนผสมของเค้กนมสดทิ้งเอาไว้

“โอ๋ๆ ใจเย็นๆ” ร่างสูงนั่งย่อตัวลง วางถุงข้าวของที่ซื้อมาทั้งหลายแหล่ลงกับพื้น ก่อนจะลูบหัวเจ้าเหมียวตัวกลมอย่างเอ็นดู

“หูปรกเหมือนน้องหมาเลยแก...” เขาว่า หัวเราะเบาๆ พอเงยหน้าไป ก็เห็นว่ามีใครบางคนกำลังมองเขาอยู่ด้วยความแปลกใจ และพอสบดวงตาสองสีที่ไม่เหมือนใคร ไหนจะไอ้รังสีเย็นๆประหนึ่งจิตสังหารนั่นก็ต้องเบิกตากว้าง ตะโกนออกไปสุดเสียง

“อาคาชิ!!

ทำไมเขาไม่นึกสังเกตนะ ไอ้หมอนี่มันไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่แล้ว!!

อ๊ากกกกกก~~ ซวยชะมัด เจอใครไม่เจอดันมาเจอ บิ๊กบอส

อาคาชิ เซย์จูโร่ อดีตกัปตันทีมรุ่นปาฏิหาริย์

คากามิยังจำเหตุการณ์ที่อีกฝ่ายเอากรรไกรทิ่มพรวดจนเฉียดข้างแก้มเขาไปนิดเดียวได้ติดตา แม้ว่าหลังจบศึกวินเทอร์คัพ เขาจะพอมองหมอนี่ในแง่ดีขึ้นมาได้บ้างก็เถอะ...มั้งนะ

“คากามิ ไทกะ?” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกเอ่ยชื่อเขา พร้อมเลิกคิ้วนิดๆอย่างแปลกใจ “มาทำอะไรที่นี่?” คากามิขมวดคิ้วทันที

“ฉันสิต้องถามนายว่าถ่อมาจากเกียวโต มาถึงนี่ทำไม!!

“คำถามของผม...ไม่ใช่ให้มาถามย้อมกลับหรอกนะ”

โว๊ะ! นิสัยเสียจริง! ทำตัวเองประหนึ่งจักรพรรดิ

เอ่อ...ถึงมันจะค่อนข้างใช่ก็เถอะ!!

“เมี้ยวๆๆ” เจ้าแมวขนฟูในอ้อมแขนของคากามิเริ่มส่งเสียงร้องประท้วง แถมยังแลบลิ้นแผล่บๆ มาเลียแก้มคากามิอีกแน่ะ

“โอ๊ะ! นี่...อย่าสิ เจ้าขนฟู จั๊กจี้นะ” รอยยิ้มบางแต้มเรียวปากสวย ทำให้คนที่กำลังมองอยู่นิ่งไปนิด

อาคาชิอดยอมรับไม่ได้ว่า อดีตคู่แข่งคนนี้ ช่างยิ้มได้น่ามองจริงๆ...

สมกับเป็น แสงที่แท้จริงของเท็ตสึยะ

และคนที่ผู้เล่นทั้งหมดในทีมปาฏิหาริย์ให้การยอมรับ

“ฉันมาซื้อของ” คากามิตอบคำถาม “แล้วนายล่ะ?”

“มาหาพวกเท็ตสึยะ”

อ๋อ...คงมาเยี่ยมคุโรโกะ แล้วก็เจ้าบ้าอาโอมิเนะ แถมเจ้ามิโดริมะไปคน เพราะเจ้าพวกนั้นมันอยู่แถวๆโตเกียวกันนี่นา ได้ข่าวแว่วๆว่าหลังจบวินเทอร์คัพแล้วทีมปาฏิหาริย์ก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม คากามิยังจำได้เลยว่าเจ้าบ้าคิเสะชอบโผล่มาลักพาตัวคุโรโกะไปร่วมก๊วนกับพวกบ้านั่นประจำ และเขาเองก็มักจะได้ one on one กับสมาชิกทีมปาฏิหาริย์บ่อยๆเหมือนกัน...

อ้อ...ยกเว้นตัวหัวหน้าน่ะนะ

“ไทกะจะเอาเจ้าตัวเล็กไปเลี้ยงเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามแถมยังเรียกชื่อประหนึ่งสนิทสนมกันมาสามชาติเศษ คากามิขมวดคิ้ว

พวกทีมปาฏิหาริย์นี่มันกวนประสาทกันทุกเลย ให้ตายสิ!!

“เออ!! เรื่องอะไรจะไว้ใจคนร้ายกาจแบบนาย!!” เกิดวันดีคืนดีอาคาชิเอาเจ้าแมวขนฟูไปถลกหนังขึ้นมานี่น่าสงสารแย่!!

คนร้ายกาจขยับยิ้มบางที่มุมปาก...

จะว่าไงดี คากามิ ไทกะ คนนี้ช่างดูราวกับเสือตัวน้อยๆเสียจริง...ช่างน่าเย้าแหย่...และน่าแกล้งเป็นที่สุด

“ถ้าแข่ง one on one กับผมแล้วชนะจะยอมยกเจ้าเหมียวให้ไทกะก็ได้นะ” ดวงตาสองสีปรายไปมองสนามบาสฯที่อยู่ใกล้ๆ

“หะ...เห? เอาก็เอา” คากามิพยักหน้า ได้แข่งกับคนเก่งๆมันก็ดีอยู่หรอก...แล้วอาคาชิมันก็เป็นสุดยอดของความเก่งกาจด้วย

“อ้ะ! แต่นายห้ามใช้เนตรจักรพรรดิ หรืออะไรก็ตามนะเฟ้ย!” เอ่ยดักทางมันเอาไว้ก่อน อาคาชิ เซย์จูโร่ ปลอดเสื้อคลุมออก เผยรอยยิ้มบางๆ

“ผมไม่เอาเปรียบไทกะขนาดนั้นหรอก”

“ชิ!!

 จากนั้นทั้งคู่ก็ไปดวลบาสฯกันอย่างสนุกสนาน มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดการเล่น แล้วสุดท้าย...ผลก็ออกมาล่ะนะ

“ผมชนะนะไทกะ” อาคาชิเสยผมออกจากใบหน้า ก่อนจะยิ้มบางที่ดูจะกวนประสาทในสายตาคากามิไปหน่อย

“เออ! ห้ามเอาเจ้าเหมียวไปฆ่าแกงนะ”

“หึๆ ไม่แน่นะหากผมหิวมากๆ อาจเอาไปทำสตูก็ได้”

“เฮ้ย!! งั้นไม่ให้แล้ว!!” คว้าเจ้าแมวขนฟูมากอดหมับ แถมยังมองอีกคนราวกับปีศาจร้าย อาคาชิหัวเราะ

นี่เชื่อ? เขาแค่ล้อเล่นนะ...เป็นคนที่ซื่อจริงๆเลย

“ไม่ต้องห่วงน่า...เห็นอย่างนี้ผมก็เป็นคนรักสัตว์นะ” มือแกร่งเอื้อมคว้าเจ้าขนฟูออกมาจากอ้อมแขนอีกคน พอเจ้าเหมียวเงยมองสบกับดวงตาสองสี แรกๆก็กลัว แต่ไม่นานก็ยกมือขึ้นเขี่ยหน้าเล่น จนอาคาชิหัวเราะเบาๆ แล้วลูบขนฟูๆนั่นอย่างเอ็นดู คากามิมองภาพนั้นอย่างวางใจ...เอาเถอะ

 อย่างน้อยๆอาคาชิมันก็ดูดี...นิดนึงล่ะนะ

“ผมจะตั้งชื่อมันว่าไทกะนะ”

“อ๋า!! ไม่เอาเฟ้ย! เรื่องอะไรเอาชื่อฉันไปตั้งเป็นชื่อแมว!!” คากามิคัดค้านทันที

“อ้าว...ก็ผมชอบชื่อนี้” เสียงเรียบตอบนิ่งๆ แต่คนที่กำลังโวยวายกลับหยุดกึก แถมหน้ายังขึ้นรอยสีแดงจัด สะบัดหน้าหนีพรืดทันที ท่าทางที่ทำเอาอาคาชิหัวเราะในลำคอ ปรายตามองเจ้าเหมียวขนฟูกับคนผมแดงหน้าแดง

ก็เหมือนกันจริงๆนี่นา...เหมือนจะแกร่งกล้า แต่ความจริงแล้วอ่อนโยน...และน่าเอ็นดูเป็นที่สุด เท็ตสึยะมักบอกกับเขาเสมอว่าคากามิ ไทกะ เป็นคนอ่อนโยน ขี้ใจอ่อน แถมยังทำอาหารเก่ง เหมาะสมที่จะเป็นเจ้าสาวมากๆ หึๆ

“ผมหิวจัง...ไทกะจะเลี้ยงอะไรผมสักหน่อยไหม?”

“เฮ้ย! เรื่องอะไร!!” ทำไมเขาต้องเสียเงินเลี้ยงมันด้วยว่ะ แล้วอีกอย่างคุโรโกะก็เคยบอกว่าไอ้หมอนี่มันลูกคุณหนู!! รวยจะตายไป!!

“ไทกะจะใจดำให้เพื่อนของเท็ตสึยะไปเดินมาไหนคนเดียวในเมืองที่ไม่รู้จักเหรอ? หรือไทกะยังโกรธผมอยู่เรื่องที่เคยทำให้ไทกะได้แผลที่แก้ม...” น้ำเสียงเหมือนคนสำนึกผิด และดวงตาสองสีก็หม่นหมอง จนคนซื่อได้แต่อ้าปาก...เถียงอะไรไม่ออก

“อ่ะ...เอ่อ...ไม่...ไม่ได้โกรธสักหน่อย แล้วก็...เออๆ ฉันเลี้ยงเองก็ได้!! นายจะกินอะไรล่ะ!!” แล้วก็รับปากไปจนได้ อาคาชิเลิกคิ้ว ยิ้มบาง...

 อา...เป็นคนที่หลอกง่ายจริงๆ ใสซื่อจนชักอยากแกล้งไปนานแล้วสิ หึๆ

“อ้ะ! แต่ฉันซื้อของไปหมดแล้วนี่หว่า เอางี้!! อาคาชิ นายไปกินข้าวบานฉันแล้วกัน เดี๋ยวทำอะไรให้กิน อ้อ! แล้วก็อย่าบ่น อย่าเรื่องมากล่ะ!!” คาดโทษไว้ก่อน

ได้กินฝีมือไทกะด้วย...รู้สึกคุ้มที่มาโตเกียวคราวนี้แฮะ อาคาชิคิด ก่อนจะเอื้อมมือไปแย่งถุงอุปกรณ์ทั้งหมดมาถือไว้เอง โยนเสื้อคลุมไปคลุมหัวอีกคน แล้วยัดเจ้าเหมียวไทกะใส่มือคนผมแดง

“เดี๋ยวผมหิ้วของพวกนี้เอง ไทกะอุ้มไทกะไปเถอะ...ฝากเสื้อคลุมของผมด้วย”

“อ้ะ...เอ่อ...อืมๆ” คากามิพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะออกเดินนำ กลิ่นน้ำหอมจางๆจากเสื้อสีขาวแตะจมูก...หอมอ่อนๆ...เย็นๆ...และให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหา...เป็นกลิ่นที่ช่างเหมาะกับหมอนั่นจริงๆ...

 

“นี่บ้านของไทกะเหรอ?” ดวงตาสองสีกวาดมองรอบๆห้องที่ดูจะกว้างใหญ่เกินไปสำหรับการอยู่คนเดียว ลักษณะการตกแต่งเรียบง่าย มีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น ลูกบาสฯ นิตยสารที่เกี่ยวข้องกับบาสฯ และอุปกรณ์ออกกำลังกายเล็กๆน้อย

อา...ช่างสมกับเป็นคนที่บ้าบาสฯ จริงๆเลย ในหัวของไทกะนี่คงมีแต่เรื่องนี้สินะ

ส่ายหน้าเบาๆ วางของมากมายที่ถือลงบนเคาน์เตอร์ทำครัว อาคาชิเห็นพวกนมสด แป้ง และอื่นๆเรียงรายเต็มไปหมด มีตู้อบขนมด้วย...

แม่บ้านแม่เรือนของแท้

แย้มรอยยิ้มขำขันจนเจ้าของห้องตัวจริงรู้สึกขนลุก ก่อนจะเดินหาจานใส่อาหารที่คากามิจำได้ว่าคุโรโกะชอบเอามาลืมทิ้งไว้ เพราะพอซ้อมบาสฯเสร็จ หากวันไหนขี้เกียจ คู่หูตัวแสบก็จะอาศัยห้องเขาสถิต แล้วพาเจ้าเบอร์สองมาด้วยตลอด!!

“เอ้า...เจ้าเหมียวมานี่มา” คากามิเทนมใส่จานก่อนจะร้องเรียกเจ้าขนฟู ซึ่งพอได้กลิ่นนมก็วิ่งพรวดมาเลียแผล่บๆทันที ดวงตาสีแดงเข้มมองอย่างเอ็นดู ก่อนจะปรายตาไปมองอีกคนที่กำลังสำรวจห้องของเขาอยู่ ร่างอาคาชินั่งลงบนโซฟา คว้ารีโมททีวีขึ้นมาเปิดโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของห้อง

“ไทกะ เอาน้ำให้ผมหน่อย...คอแห้ง”

ทำตัวอย่างกับราชา!! ไร้มารยาทที่สุด!!

แม้จะคิดอย่างนั้นแต่คากามิก็เดินไปเปิดตู้เย็นก่อนจะเทน้ำเลม่อนที่เขาคั้นเองกับมือ โรยเกลือนิดหน่อย ก่อนเอาไปวางตรงหน้าแขกกิตติมศักดิ์

“หืม?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อเห็นว่าใช่สิ่งที่ขอ พอส่งสายตาเหมือนเป็นคำถาม ก็ถูกเหวี่ยงเข้าให้

“กินๆไปเถอะ! อย่ามาเรื่องมาก! นี่บ้านฉัน ทำตัวให้เหมือนแขกหน่อย! พึ่งจะออกแรงก็กินเลม่อนไป ฉันจะไปทำอาหารแล้ว ห้ามบ่นนะ!!

 ...ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ

อาคาชิหัวเราะ ไทกะนี่อ่อนโยนจริงๆด้วย เพราะพวกเขาเพิ่งแข่ง One on one กันมา ย่อมเสียเหงื่อเป็นธรรมดา แทนที่จะดื่มน้ำเปล่าก็กินอะไรที่มันช่วยฟื้นฟูแรงได้มากกว่า

น่ารัก...จริงๆนั่นล่ะ

ดวงตาสองสีมองคนที่กำลังสวมผ้ากันเปื้อน และวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหาร อืม...ไทกะในโหมดแบบนี้ก็น่าดูไปอีกแบบ ไม่เหมือนคนที่เอาจริงเอาจัง บ้าพลังในสนาม ร่างสูงนั้นดูผ่อนคลาย มีเสียงฮัมเพลงเบาๆคลอไปด้วยขณะทำอาหาร อาคาชิมองภาพนั้นอย่างเพลิดเพลิน มีผู้หญิงมากมาย...สวยระดับนางแบบ ดารา เขาก็เคยเห็นมาหมด แต่ไม่เคยมีใครสะกดสายตาเขาได้เท่าคนตรงหน้ามาก่อน

 ไทกะไม่ได้สวย...ห่างไกลคำนั้นเยอะ ผิวก็ไม่ขาว พูดหวานก็ไม่เป็น เจอกันทีมีแต่ยียวนหาเรื่อง แต่ผิวสีน้ำผึ้งเรียบ ดูแข็งแรงอย่างคนสุขภาพดี ดวงตาสีแดงเข้มทอแววจริงจังและอ่อนโยนปะปนกัน รอยยิ้มบางๆ และเสน่ห์อีกหลากหลายอย่างก็เพียงพอที่จะทำให้จักรพรรดิแห่งราคุซันมองได้ไม่เบื่อ

“เห?...มีอะไร? อาคาชิ?”

“เปล่าครับ” ยิ้มน้อยๆ “วันนี้ไทกะจะทำอะไรให้ผมทานล่ะ?”

“อ๋อ...ข้าวห่อไข่ ไข่ม้วน ไข่ตุ๋น คาราเกะ คาคุนิ ซุบใส ยำสาหร่าย ของหวานมี อันมิตสึ กับช็อคโกเลตชีสเค้ก แล้วก็คุกกี้อัลมอน” ฟังรายการอาหารแล้วอาคาชิอยากจะกลอกตาไปมา แต่มันไม่ใช่วิสัยเขาจึงได้แต่ส่ายหน้า

“กินกันแค่สองคนนะไทกะ”

“เห?...ฉันกินหมดน่านายไม่ต้องกลัว”

 อืม...ที่เท็ตสึยะเคยพูดว่าไทกะเป็นกระเพาะหลุมดำนี่น่าจะจริง

“หรือหากนายกลัวไม่หมด...โทรตามพวกคุโรโกะมาก็ได้นะ” คิ้วเรียวๆของกัปตันราคุซันขมวดเข้าหากัน

“หมายความว่ายังไงครับ? พวกเท็ตสึยะ”

 นั่นหมายถึง...ไดกิ เรียวตะ ชินทาโร่ อัตสึชิ แน่ๆ ทำไมอดีตเพื่อนร่วมทีมปาฏิหาริย์ถึงได้สนิทสนมกับไทกะล่ะ!

“เวลาเล่นบาสฯเสร็จ พวกนั้นก็ชอบพาตัวเองมาห้องฉันประจำ” คากามิบ่น แรกๆมันก็เกรงใจกันอยู่หรอก แต่พอหลายครั้งเขาความเกรงใจของเจ้าพวกนั้นยิ่งหดหาย!!

ดวงตาสองสีทวีความไม่พอใจมากขึ้น พอหันไปเห็นมุมหนึ่งที่มีข้าวของที่ไม่น่าจะเป็นของไทกะ บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มอึมครึม...

เขาจำได้หนังสือรวมภาพไมจังนั่นของไดกิ...

รูปปั้นแปลกๆที่คงเป็นลักกี้ไอเทมของชินทาโร่

นิตยสารที่มีภาพเรียวตะขึ้นปก

กองขนมของอัตสึชิ

ชุดนักเรียนไซส์เล็กของเท็ตสึนะ

ไหนจะเสื้อผ้าต่างขนาดที่ถูกรีดและพับเอาไว้อย่างดีนั่น...

เจ้าพวกนั้นสนิทกับไทกะโดยที่เขาไม่รู้นี่นะ!!

หึ! เห็นทีคงต้องกลับไปเตือนอดีตเพื่อนร่วมทีมเสียหน่อย...ว่าเสือน้อยคนนี้น่ะเป็นของใคร หึๆ

“ยิ้มน่าขนลุกนะ” คากามิที่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากคนตาสองสีอดทำหน้าสยองไม่ได้ 

“ไทกะคิดไปเองต่างหาก” ร่างของกัปตันแห่งราคุซันเดินไปใกล้เคาน์เตอร์ครัว เมียงมองอาหารที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างด้วยดวงตาเปล่งประกาย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนที่ทำครัวอย่างคล่องแคล่วต่อ ร่างที่เล็กกว่าคากมิอ้อมไปด้านหลัง ก่อนจะแสยะรอยยิ้ม มือแกร่งสวมกอดเข้าที่เอวสอบของอีกคน แนบใบหน้าลงกับแผ่นหลัง กลิ่นหอมของอาหารและกลิ่นนมอ่อนๆลอยมาแตะจมูก...

อืม...สดชื่นดีจริงๆ

แล้วดูเหมือนคนถูกเอาเปรียบจะยังไม่รู้ตัวเพราะตั้งหน้าตั้งตาปรุงอาหารอย่างขมักขะเม้น

ไทกะนี่...ซื่อดีจริงๆ

“น่ากิน...” อาคาชิไม่ได้หมายถึงอาหาร...แต่หมายถึงคนหัวแดงแสนน่ารักนี่ต่างหาก

“เอ๋? ขอบใจ” นี่ก็ยังตอบกลับ “อ๊ะ! เอ๊ะ!” คากามิรู้สึกว่าเขาได้ยินเสียงอาคาชิอยู่ใกล้ๆ พอหันไปมองก็เห็นตัวเองถูกขังอยู่ในสองแขนของเจ้าบ้านั่นเสียแล้ว!!

“เฮ้ยยยยยยย!! ปล่อยนะอาคาชิ!!” โวยวายเสียงดัง เอื้อมมือปิดแก๊ส ก่อนจะหันไปเผชิญหน้าด้วย แต่พอสบกับดวงตาสองสีนั่นแล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมากตัวเล็กๆที่ไม่อาจหาญต่อกรกับผู้มีอำนาจของราชาได้เลยแม้แต่น้อย

“ไม่ปล่อยหรอก...ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งผมนะ” ใบหน้าหล่อเหลาหยักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้คนผมแดงอีกคน กลิ่นน้ำหอมจากตัวอาคาชิทำเอาหัวสมองของคากามิว่างเปล่า

“อ๊ะ!” ร่างสีน้ำผึ้งสะดุ้งเมื่อสัมผัสเปียกชื้นไล้เลียเบาๆข้างแก้ม มือที่พันธการคากามิอยู่คลายออกก่อนจะคว้าแขนของอีกคนไพล่ขึ้นเหนือหัว ดันเจ้าของห้องให้ไปชนผนังเคาน์เตอร์ แทรกตัวเข้าไปกักขังทางหนีของอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง

แม้อาคาชิจะตัวเล็กกว่า แต่เขามีวิธีกำราบคนแรงเยอะอย่างไทกะล่ะนะ

“อาคา...ชิ อ้ะ...อื้ม!!” นิ้วโป้งเคล้นคลึงเรียวปากสวยก่อนจะบังคับให้เผยออกและทาบทับริมฝีปากของตัวเองลงไป ปลายลิ้นร้อนไล้เลียทั้งริมฝีปากบนและล่าง ก่อนตวัดลิ้นชอนไชในโพรงปากหวาน...ไล้ตามแนวฝันไปเรื่อยๆ เกี่ยวกระหวัดลิ้นของคนไร้เดียงสาราวกับสอนสั่ง...

ไทกะนี่ไม่เคยจูบแบบนี้แน่นอน ดูสิ...เริ่มหายใจไม่ออกแล้ว แถมหน้ายังแดงก่ำอีก

อา...ยิ่งน่าแกล้งเข้าไปใหญ่

ผู้รุกรานถอนริมฝีปากออก หยาดน้ำสีใสที่เชื่อมระหว่างปลายลิ้นทั้งสองขาดสะบั้น ดวงตาสองสีมองตาสีแดงเข้มอย่างสื่อความหมาย ส่วนคากามิหน้าแดงแข่งกับสีผมไปหมดแล้ว ไม่เคยคิดว่าจะถูกทำแบบนี้จากผู้ชายด้วยกัน แถมคนๆนั้นยังเป็นอาคาชิ เซย์จูโร่ อีก!!

“แฮ่กๆๆๆ”

“จูบแรกเหรอไทกะ?” เสียงทุ้มกระซิบถาม เป่าลมร้อนให้เอสแห่งเซย์รินสะดุ้งเฮือก ใบหน้ายิ่งทวีความแดงจัดเป็นคำตอบของคำถามได้อย่างดี ถึงจะเรียนที่อเมริกา ถูกอเล็กซ์จูบก็บ่อย แต่ไม่มีใครเอาลิ้นเข้ามา...แล้ว...อ๊ากกกกกก~~~~~~

“มาต่อดีกว่า...” รอยยิ้มบางแต้มบนใบหน้าอาคาชิ

“ม่ะ...ไม่ๆ นะ...นายจะแก้แค้น...ที่แพ้ฉันหรือไง!!” คากามิถาม พยามนึกเหตุผลว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำแบบนี้

“ไทกะนี่ซื่อหรือโง่” อาคาชิถอนหายใจ เขาจะไปแก้แค้นที่คนตรงหน้าทำให้พ่ายแพ้เป็นครั้งแรกทำไม...การแข่งขันรอบชิงของวินเทอร์คัพเป็นการแข่งขันที่ดี มีความหมายหลายๆอย่างสำหรับเขา

“อ่ะ...แล้ว...”

“ผมชอบไทกะต่างหาก...ถึงได้ทำแบบนี้”

“อ่ะ!!” ใบหน้าคากามิแดงเถือกจนน่ากลัวว่ามันอาจระเบิด พอได้ฟังคำว่าชอบจากปากของอาคาชิ

ไม่จริง!! หมอนี่จะมาชอบเขาได้ยังไง!!

“ไทกะไม่ต้องคิดมากหรอก ผมไม่สนว่าไทกะจะชอบผมไหม เพราะอะไรที่ผมต้องการผมก็ต้องได้ อีกอย่างผมน่ะคุณสมบัติครบถ้วนจะตาย หล่อด้วย เก่งอีก บ้านก็รวย เลี้ยงไทกะได้สบายๆเลย” ชมตัวเองให้คากามิค้อนขวับใส่ และเพราะท่าทางน่ารักนั่นอาคาชิเลยมอบจูบร้อนแรงให้เป็นรางวัลอีกครั้ง จนคนได้รับหอบแฮ่กหายใจไม่ทัน ได้แต่ซุกหน้าลงกับอกอีกฝ่ายแทน เจ้าเหมียวที่ถูกลืมมองเจ้าของสองคนตาปริบๆ ก่อนจะกระโดดผลุงไปนอนหลับบนโซฟา

เรื่องคน...แมวไม่ยุ่ง...

 

แถม...

อาคาชิหิ้วร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขัดขืนมายังโซฟาตัวใหญ่ ก่อนจะค่อมทับร่างนั้น ยิ้มบางแต่น่าขนลุกใส่คากามิ

“ผมหิวมากๆเลยล่ะไทกะ...” ใบหน้าหล่อๆกำลังจะซุกไซร้ซอกคอ หากไม่ติดว่า

ปัง!!!

เสียงถีบประตูอย่างไร้มารยาทพร้อมเสียงเอะอะที่ดังตามมา

“เฮ้ย!! คากามิ หิวโว้ยยย!! มีอะไรกินบ้าง”

“เดี๋ยวเถอะอาโอมิเนจจิ ทำไมไปถีบประตูบ้านคากามิจจิล่ะ ไม่รอให้คุโรโกจจิไขกุญแจก่อน”

“เท็ตสึมันชักช้านี่หว่า ฉันหิว!

“ใครใช้ให้นายบ้าพลังไปดวลสตรีทบาสฯคนเดียวล่ะอาโอมิเนะ แล้วก็นั่น...มุราซากิบาระดมหาอะไร นายเป็นหมาเรอะ!

“มิโดจิน...ยังถือตุ๊กตาหมี...มาเลย หิว...หอม คากาจิน ทำอาหาร...แน่ๆ”

“ทุกคนครับ...เงียบๆหน่อย เดี๋ยวข้างบ้านเขาจะว่าเอานะครับ”

เสียงเอะอะที่ทำให้อาคาชิคิ้วขมวดมากขึ้น รังสีทะมึนแผ่ออกมาจากตัวกัปตันแห่งราคุซัน จนคากามิอดสยองไม่ได้

แกร๊ก...

 เสียงไขประตูดังออกมา ก่อนที่คนข้างนอกจะแย่งกันเข้ามาในห้อง

“คากามิจจิรบกวนด้วยน้าาา~

“ไอ้บ้าคากามิ...หิวแล้ว!

“ฝากวางลัคกี้ไอเทมหน่อยนะ”

“ขนม...คากาจิน...ขนม”

“รบกวนด้วยนะครับคากามิคุง”

 คากามิกลอกตา เขาเคยให้กุญแจสำรองกับคุโรโกะเอาไว้ เผื่อเวลาเขาไม่อยู่ พวกนั้นจะได้มาพักผ่อนได้ แต่...เอ่อ...

“เอ๋?”

“เหหหหหหหหหหหหหหหหห!!!” เหล่าสมาชิกทีมปาฏิหาริย์ทั้งหลายทำหน้าตาตกใจเมื่อเห็นอดีตกัปตันตัวเองมาอยู่ที่นี่ แถมยังอยู่ในท่าล่อแหลมกับคากามิอีก!! ส่วนอาคาชิตอนนี้เจ้าตัวนั้นน็อตหลุดไปเรียบร้อย จิตสังหารพวยพุ่งออกมาอย่างไม่ยั้ง ดวงตาทั้งสองข้างมีเนตรจักรพรรดิปรากฏ สีหน้าเย็นชาน่ากลัว จนอดีตเพื่อนร่วมทีมเหงื่อตก

“พวกนายอยากตายมากใช่ไหม!!! หา!!!

“อ๊ากกกกกก~~~ อาคาชิ ขอโทษๆ”

“อาคาชิจจิ อย่าหักคออาโอมิเนจจิน้าาา~~~

“ฉันกลับล่ะ! ปล่อยเลยมุราซากิบาระ!! เฮ้ย! อาคาชิอย่าทุบลัคกี้ไอเทมฉันนนน!

“อาคาจิน...น่ากลัว...แงๆๆ มุโรจินๆ”

“อาคาชิคุงอย่างฆ่าผมนะครับ...”

 

แล้วสมาขิกทีมปาฏิหาริย์ก็ทิ้งไว้แต่ชื่อเท่านั้น...อนิจจา 



 

               ส่งนายน้อยเซย์จังมาขอบคุณสำหรับคอมเมนต์แรกค่ะ ^_^ คู่นี้ค่อนข้างหาอ่านเป็นภาษาไทยยาก เลยตอบสนองความต้องการตัวเองเสียหน่อย ใครไม่ชอบข้ามไปได้เลยน้าาาาาา
              ป.ล. เพราะมีคนติดตามตั้งแต่ยังไม่อัพเรื่อง เลยขยันรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เมื่อคืนจนได้ออกเป็นเรื่องนี้ออกมา ^_^ 
              ป.ล. 1 ขอบคุณมากๆนะค่ะ ดีใจมากๆเลย มีคนสนใจเรื่องของเราด้วย เป็นปลื้มอ่าาาาา~~~ อากาศร้อนจัดสุดๆ อย่าลืมดูแลตัวเองกันด้วยน้าาาา ระวังป่วยนะค่ะ ^_^ 
              ป.ล. 2 ..........รักน้าาาาาาาาาา~~~~........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 300 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,747 ความคิดเห็น

  1. #5727 spiral_sai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:32
    ชอบมากกกกค่ะ น่ารักกก
    #5,727
    0
  2. #5635 Don't disappoint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 00:23
    . . . รอบที่เท่าไหร่แล้วนะ🤔🤔 ไม่ได้คิดเลย แต่ก็ยังจะรอ แม้ความหวังจะประมาน 0.000000001%*// ตอนแรกอยากได้0มากกว่านี้อีก5555
    #5,635
    0
  3. #5539 Don't disappoint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:27
    ป้าดด ชอบบ 63 ยังดูอยู่น้าา
    #5,539
    0
  4. #5489 5ม5 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:04

    ชอบ556

    #5,489
    0
  5. #5358 นักอ่านเเสง(?) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 15:26
    คุโรโกะ เท็ตสึยะไม่ใช่เหรอคะ ทัตสึยะคือพี่ชายร่วมสาบานกับคางามิ
    เน้อ~ ชื่อเต็มๆ ฮิมุโระ ทัตสึยะ
    #5,358
    0
  6. #5203 WctCrwspBMW (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 10:25
    ขอ NC ของ Bloody Rose ทุกคู่ด้วยนะคะไรท์ อยากอ่านมากๆเลยค่ะ ;-;
    obk_nlo@hotmail.com
    #5,203
    0
  7. #5008 apcym (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 00:57
    โอ้วววววว น่ารักกกก ชอบมากค่ะ ฮืเออออ
    #5,008
    0
  8. #4849 Nut .. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 11:02
    อิจจาลาก่อยอาโฮ่เอ๋ย
    #4,849
    0
  9. #4543 ZSEN_JINN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:43
    นี่มันคู่แรร์ที่ตามหา!!! //รุ่นปาฏิหาริย์ไม่มีใครเต็มร้อยซักคน -*-
    #4,543
    0
  10. #4419 Akasora genri (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 23:22
    ชอบคู่นี้~ หาอ่านยาก ขอบคุณที่แต่งให้ได้อ่านนะคะ
    #4,419
    0
  11. #4347 cake290447 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 11:06
    เราชอบคู่นี้มากเลยยย เอื้อ..... ฟินนน
    #4,347
    0
  12. #4335 kwan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 13:54
    ฮารุ่นปาฏิหารย์อ่ะ555+
    #4,335
    0
  13. #4284 Doublecore (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 22:33
    ชอบมากๆเลยค่ะงืออออ ฮาตอนนายน้อยชมตัวเองมากๆ555 แล้วตอนจบนี้อนิจจังเหล่าก๊วนปาฏิหาริย์ ถถถ ฉากจูบอันร้อนแรงช่างพาเคบิ้มจริงๆ ชอบค่ะๆ><
    #4,284
    0
  14. #3742 Tasanee Buram (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 18:19
    น่ารักอ่ะ
    #3,742
    0
  15. #3263 Devgodess (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:06
    ไหงลงเอยงี้ ฮ่าาาา
    #3,263
    0
  16. #3207 Shin Night (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 13:16
    555+มาอ่านรอบที่สองแล้วก็ยังฮาอยู่เลย///555+อาคาจินน็อตหลุด
    #3,207
    0
  17. #2512 .:: Hibari★Shinn ::. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 21:21
    คือน่ารักมากกกกก เราพยายามมองข้ามเรื่องส่วนสูงที่แตกต่างกัน(มาก) ของนายน้อยและคางามิ

    ๕๕๕ แต่น่ารักอ่ะชอบ ฮาตอนท้ายมาก ถ้าพวกคุโรโกะไม่่มา คือมีที่ฟฟินมากแน่ๆ

    แต่เพราะพวกคุโรโกะมาเลยอาจได้เห็นฉากฆาตกรรมแทน //กรรไกรบักหัว
    #2,512
    0
  18. #1819 thairnee1234 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 09:59
    สนุกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,819
    0
  19. #1708 พิมเองงง~>\\\< (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 14:42
    สนุกๆ น่ารักมาก~
    #1,708
    0
  20. #1506 daikitaiga2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 20:44
    คู่นี้น่ารัก...แต่หาอ่านยากมากค่ะT_______T
    #1,506
    0
  21. #1100 ครีม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 06:18
    ชอบคู่นี้มากค่ะหาอ่านยากมากเลยอ่ะท่านอาคาชิน่าร้ากกก
    #1,100
    0
  22. #1030 nutchanida2538 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 13:40
    ชอบมากชอบมากอ๊าย!!ฟิน
    #1,030
    0
  23. #980 Reddream (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 18:52
    /ย้อนมาอ่านรอบที่ 4/อ่า...คู่นี้น่าร้ากจังเลยค่ะ ฮี่ๆ/หัวเราะในลำคอ/แต่...ก็ยังมีคำผิดอยู่ด้วยนะค่ะ บาน - บ้าน แล้วก็ตรงอาคาชิอย่างฆ่าผมนะครับ อย่าง - อยาก
    #980
    0
  24. #956 กอล์ฟกุ๊กกิ๊กกกกกก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 21:47
    อ๊ากกกกกกกก อาคาชิรุกเร็วไปแล้ว เสือน้อยตามไม่ทันนะค่ะ (ค่อยเป็นค่อยไปนะ) ยิ่งซื่อๆอยู่ด้วย ไรต์แต่งคู่นี้อีกนะ หาอ่านยากมากเลยคู่นี้ หลังๆอ่านกำลังฟิน ไม่น่ามาขัดเลย ท่านจักรพรรดิจัดการเลยยยย อย่าให้มาขัดได้อีก
    #956
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(