Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 6 : 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    8 ธ.ค. 57

5

ถามมาอึ้งไหม...อึ้งมากเลยเหอะครับ...ก็ไอ้จิ้งจอกนั่นมันขับรถอย่างเอาเป็นเอาตาย เหยียบจนน่ากลัว พนันได้เลยว่ามีเสียงด่าตามกลางมาเป็นกระพรวนแน่ๆกับฝีมือการขับรถอย่างบรรเจิดสุดๆของรุคาว่ามัน แถมที่ทำเอาผมแปลกใจสุดๆคือการที่มันไม่ถามอะไรสักคำแล้วดันรู้ว่าผมทำงานอยู่ที่ไหนอีก

“คือ...เอิ่ม...”

“อะไร?” ตาคมๆดุๆตวัดมองเล่นเอาผมเริ่มไม่กล้าหือ

อ๊ากกกกก~~ นี่มันเหมือนไม่ใช่ผมเลยอ่ะ!! T_T ผมเป็นหัวโจกก่อเรื่องนะเฟร้ยยย ทำไมต้องรู้สึกกลัว..เอิ่มๆ ไม่ๆสิ รู้สึกเกรงไอ้จิ้งจอกนี่ด้วยฟะ!!

“นายพักอยู่แถวนี้เหรอ?” ผมถามมัน

“เออ”

“อ้อ...ขอบใจนะที่มาส่ง ฉันก็ทำงานอยู่แถวนี้เหมือนกัน ไปล่ะ” ผมเตรียมจะชิ่งทันที อยู่นานๆไม่ได้ครับเดี๋ยวไอ้จิ้งจอกมันเกิดบ้าขึ้นมาแล้วกัดผมอีก...ไม่รู้ฉีดยามาหรือยัง ถึงเป็นสุดยอดอัจฉริยะก็กลัวเป็นนะครับ T_T

“เดี๋ยว...” ข้อมือผมถูกมือแกร่งและแข็งแรงราวกับคีบหนีบหยุดเอาไว้ แถมมันยังดึงผมเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจด้วย

“อะ...อะไร”

“กลับไง?” มันถามแถมพอถามเสร็จยังรอนิ่งประหนึ่งจะเอาคำตอบให้ได้

“เอ่อ...รถไฟฟ้ามั้ง”

“แน่ใจ?”

ถามย้ำทำไมว่ะไอ้หมอนี่!! “เรื่องของฉันเหอะเจ้าจิ้งจอก แกทำฉันเข้างานสายแล้วนะเฟร้ยยยย!!” หมอนั่นสะบัดมือผมออก ดีนะที่เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องเจอแบบนี้ เลยทรงตัวได้

“คิดว่าฉันอยากยุ่งหรือไง เพราะอาจารย์อันไซกับพวกรุ่นพี่ฝากมา” ผมยิ้มหยัน ทำไมในใจรู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่มันบอกราวกับว่ามันไม่เคยคิดจะใส่ใจ...ที่มาส่งเพราะลุงกับพวกคุณอายาโกะ

“อ๋อเหรอ?...งั้นคราวหลังไม่ต้อง รบกวนแกเปล่าเจ้าจิ้งจอก ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องทำ” ผมว่า สะบัดตัวเดินเข้าซุปเปอร์ฯไป ไม่อยากเห็นหน้ามันนานๆกลัวจะแสดงความอ่อนแอออกมาให้มันเห็น เดี๋ยวจะหาเรื่องสมน้ำหน้าผมอีก 

 

ปึก!! ปึก!!

198” เสียงนับจำนวนดังขึ้นเมื่อลูกบาสฯสีส้มนั้นลงห่วงอย่างสวยงาม “199...200” เมื่อครบจำนวนที่ตั้งใจ ร่างโปร่งก็ทรุดตัวลงนั่ง เหงื่อไหลลงมาระใบหน้าที่ขาวขึ้นกว่าแต่ก่อน เส้นผมสีแดงถูกผ้าคาดหัวเสยไว้เพื่อกันไม่ให้ตกลงมารระเกะระกะตอนเล่นบาสฯ

“แฮ่กๆๆ เหนื่อยแฮะ” ซากุรางิทิ้งตัวลงนอน กางแขนกางขาออกเต็มที่อย่างไม่อายใคร นี่มันดึกมากแล้ว...แถมฝนยังใกล้จะตก คงไม่มีใครผ่านมาแถวนี้หรอก แล้วที่เขาเองไม่กลับบ้านก็เพราะมันมีเรื่องกวนความคิด หากไม่ดึงสมาธิมาที่บาสฯ เขาก็ต้องคิดเรื่องไอ้จิ้งจอกซ้ำไปซ้ำมา...วันแรกที่เขากลับ มันก็ทำร้ายจิตใจเขาไปเยอะกับคำพูดไม่กี่คำ แถมทุกวันนี้ยังตามราวีไม่เลิกอีก แม้บางครั้งจะทำอะไรที่ซากุรางิไม่เข้าใจก็เถอะ อย่างวันนี้ที่อยู่ดีๆมันก็มาส่ง บางครั้งก็มองเขาแบบแปลกๆ...สายตาที่ทำให้ร้อนวูบวาบ

“โว้ยยยยยยย!! นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย!!! ออกไปจากหัวฉันเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้จิ้งจอกบ้า!! ไอ้รุคาว่าเฮงซวย!!” ตะโกนลั่นจนเห็นนกบินหนี

“พอได้ระบายออกไปแล้วรู้สึกดีหน่อย ฮะๆ” หัวเราะกับตัวเองเบาๆ

“ประสาท” เสียงทุ้มที่ด่าออกมาทำเอาร่างโปร่งสะดุ้ง เหลียวตาไปมองข้างๆอย่างหวาดๆ เห็นอัจฉริยะคนนี้แกร่งกล้าทุกอย่างก็ไม่ชอบสิ่งไม่มีตัวตนนะคร้าบบบ~~~ เขาเกรงพลังงานบางอย่างที่ไร้ที่มาที่สู้ดดดดด~~

“ยะ...ยะ...มาหลอกหลอนกันเลย T_T ดะ...เดี๋ยวผมจะต้มราเม็งไปให้นะครับ T_T ไปสู่สุขคติเถอะน้าาา” ยกมือขึ้นไหว้กลางอากาศ แต่ยังนอนแผ่อยู่...ไม่ใช่อะไรหรอกหมดแรงจนขยับไปไหนไม่ได้ต่างหาก หวังว่าเขาคงไม่ถูกหักคอตรงนี้หรอกนะ T_T

“งี่เง่า” เสียงนั้นยังคงว่าอีก แต่...มันคุ้นๆนะ ซากุรางิลืมตาที่หลับปี๋ แหงนมองข้างบนเห็นใครบางคนชะโงกหน้ามามอง พอเห็นดวงตาสีดำคมแฝงแววเย็นชาก็สะดุ้งพรวด ลุกขึ้นทั้งๆที่ไม่มีแรง ทำให้ร่างโปร่งเซล้มหากไม่ติดแขนใครบางคนยึดเอาไว้และดึงร่างนั้นเข้าสู่อ้อมแขนตัวเอง ซากุรางิที่ใบหน้าซบอยู่กับอกคู่กัดอย่างเจ้าจิ้งจอกหน้าแดงแปร๊ดดดด รู้สึกสั่นแปลกๆ ยิ่งมันยกมือโอบเอวเขาแน่นแล้วก้มหน้าลงมาจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ภาพของเขาสะท้อนอยู่ในแววตาสีดำคม แล้วยิ่งส่วนสูงที่ต่างกันไม่มาก เวลาที่รุคาว่าก้มลงมามองด้วยแววตาดุๆ จมูกของทั้งสองแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ

“เอ่อ...ขอบใจ” ได้แต่พึมพำตอบกลับไป ส่วนอีกคนเหมือนจะได้สติ...เพราะภาพร่างโปร่งที่มีเส้นผมชื้นเหงื่อ รวมทั้งผิวหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาหลุกหลิกไปมาอย่างน่าขำนั่น...มันเหมือนแมวป่าตัวโตๆเลยทีเดียว...เพียงแต่เจ้าแมวตัวนี้มีขนฟูสีแดง...และกล้าแกร่งกว่าแมวทั่วไปเท่านั้นเอง

“ทำไมไม่กลับบ้าน” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ยอมปล่อยร่างอีกคนให้เป็นอิสระ ไออุ่นที่ห่างหายออกไปทำให้รู้...เสียดาย

“ก็ซ้อมบาสฯ ฉันไม่ได้เก่งเหมือนแกนี่หว่าไอ้จิ้งจอก”

“อัจฉริยะไม่ใช่เหรอ?” รุคาว่าเลิกคิ้ว นี่หากไม่เพราะเขาหิวจัดออกมาหาอะไรกิน คงไม่เห็นว่ามีคนมาซ้อมบาสนดึกๆดื่นๆ และแอบนินทาเขาแบบนี้หรอก

“กวนประสาทเรอะแก!!” ซากุรางิหันมาแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะกลอกตา

ช่างเถอะ...วันนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าจะทำสงครามกับไอ้จิ้งจอกเต็มทีแล้ว ตอนนี้ที่อยากทำอย่างเดียวคือกลับไปอาบน้ำและ...นอน

“พอเหอะรุคาว่า วันนี้ฉันง่วงเต็มทีแล้ว” โบกมือให้และทำท่าจะหันหลังกลับ แต่ก็ถูกอีกคนคว้าแขนไว้เสียก่อน

“ไปไหน?”

“กลับบ้านน่ะสิ เหนียวตัวจะแย่แล้วเนี่ย!!

“ดึกแล้ว”

ก็รู้ไงว่ะ ซากุรางิบอกตัวเองในใจ

“ดึกขนาดนี้ไม่มีรถแล้ว”

“ก็เดิน...บ้านฉันไม่ได้ไกลเท่าไหร่ เดินเอาก็ถึง” คิ้วเข้มขมวดฉับ มองคนที่ไม่เคยมีคำว่าห่วงตัวเอง แล้วอดจะโมโหนิดๆไม่ได้ ก็รู้นะว่าเก่งกล้า เป็นถึงหัวโจกอันธพาล แต่ตอนนี้สุขภาพมันไม่ค่อยดี แล้วสัญญากับโค้ชอันไซที่ว่าจะไม่มีเรื่องนั่นอีก...มันไม่คิดถึงตรงนี้บ้างเลยเหรอไงฟะ!! แต่ที่หงุดหงิดที่สุดคือตัวเอง...ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไปห่วงไอ้บ้านี่ด้วย!!

“ไม่ต้องกลับแล้ว” ร่างสูงฉวยเอาลูกบาสฯ กับกระเป๋านักเรียนจากอีกฝ่ายแล้วเดินนำไปเฉย เดือนร้อนซากุรางิที่ต้องวิ่งตาม

“เฮ้ย!! ทำอะไรว่ะเจ้าจิ้งจอก!! เอาของฉันมานะโว้ยยยยยย!!” โวยวายแล้วพยามแย่งของในมือ แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ แถมยังถูกมือแกร่งอีกข้างฉวยหมับ ใบหน้าหล่อเหลาหันมาสบ ดวงตาคมนิ่งเงียบ... บรรยากาศที่ซากุรางินึกเกรงขึ้นมานิดๆ

ทำหน้าตาจริงจังอีกแล้ว...ทำเหมือนเขาเป็นเด็กดื้อที่ต้องถูกดุ

“ไปนอนห้องฉันแล้วกัน...” เอ่ยจบก็ออกเดินนำต่อ ลากร่างโปร่งให้เดินตามไปด้วยเป็นการบังคับไปในตัว ส่วนคนถูกลากน่ะนอกจากจะอึ้งจัด...แล้วหน้ายังแดงปลั่ง แถมหัวใจก็สั่นไหวแปลกๆ

แค่คิดว่ามัน...เป็นห่วง

 ดวงตาเรียวเหลือบมองแผ่นหลังกว้างตั้งตรงของคู่กัดตลอดกาลแล้วได้แต่ถามตัวเองในใจ ตกลงแกจะเอายังไงกับฉันว่ะรุคาว่า? จะญาติดีหรือเกลียดกัน?

แต่ถึงจะเป็นคู่แข่ง...ก็ไม่อยากได้ยินคำว่า เกลียดจากปากแกอยู่ดีนะ...เจ้าจิ้งจอก

 

“นี่บ้านนายเหรอเนี่ย?” ผมทำตาโตกวาดมองรอบๆห้องที่ได้รับการตกแต่งอย่างดี...เรียบหรู ดูมีราคา ทั้งโซฟา ผ้าม่าน ของประดับตกแต่ง แถมยังอยู่ชั้นเกือบจะบนสุดของคอนโดหรูใจกลางเมืองด้วย

“ไม่ใช่บ้าน” ไอ้จิ้งจอกมันตอบ โยนของๆผมไว้บนเตียง แล้วไปรื้ออะไรสักอย่างในตู้เสื้อผ้า ส่วนผมก็ได้แต่ยืนเอ๋อ มองสำรวจรอบๆแทน ภาพตอนที่โชโฮคุชนะโรงเรียนนั้นถูกขยายใหญ่และใส่กรอบอย่างดีแขวนอยู่ตรงมุมห้อง เรียกรอยยิ้มของผมให้กว้างขึ้น ก่อนจะก้าวเดินไปตรงนั้น ยกมือลูบภาพอย่างแผ่วเบา...

ความคิดถึง ยินดี เอ่อล้นขึ้นมา...

ผมไม่เคยนึกเสียใจที่การแข่งครั้งนั้นทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บ...ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ภาพนี้ก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากผมได้เสมอ...ชมรมบาสฯของโชโฮคุ ยังเป็นสถานที่ที่มีความสุขสำหรับผม...

แถมนี่ยังเป็นครั้งแรกที่ผมกับเจ้ารุคาว่าญาติดีกัน หึๆ แต่...อาจจะไม่มีอีกแล้ว

“มองอะไรอยู่” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ผมส่ายหน้าเบาๆ เดินกลับไปหามัน ดวงตาคมกล้าจ้องผมอย่างค้นหาคำตอบ ก่อนจะส่งพวกผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าต่างๆให้

“ไปอาบน้ำ คืนนี้นอนนี่”

“หืม? เอาจริงเหรอรุคาว่า นายเองก็ไม่ค่อยเต็มใจจะต้อนรับฉันเท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ?”

“แกมีแรงเดินกลับ?” มันย้อน ผมสะอึกเล็กๆ ไม่คิดว่ามันจะรู้...ว่าผมไม่ค่อยมีแรง อย่างที่ยายเทรนเนอร์ปีศาจบอกว่าผมออกแรงหนักๆเหมือนแต่ก่อนไม่ได้อีกแล้ว

“เออ...ขอบใจแล้วกัน” ผมรับของพวกนั้นมา

“ห้องน้ำอยู่ซ้ายมือ” มันบอกเสร็จก็เดินไปทางอื่นเฉย ผมเลยได้แต่เข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย พอน้ำไหลผ่านก็รู้สึกสดชื่นมากขึ้น ใช้เวลาไม่นานนักผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำ มีผ้าขนหนูผืนเล็กซับไรผมเปียกชื้นที่ผ่านการสะผมมา ชุดที่เจ้าจิ้งจอกให้ผมมาใส่ก็คงเป็นชุดของมันนั่นล่ะ ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันไม่มากเลยไม่น่าเกลียด แต่ผมต้องมันเชือกแน่นๆ เพราะรู้สึกว่าผมจะบางกว่ามันเยอะเลย

ชิ! คิดแล้วน่าเจ็บใจจริงๆ ทั้งที่เมื่อก่อนผมก็สูงกว่ามันอีก!!

“หือ? กลิ่นไหม้ๆ” ผมทำจมูกฟุดฟิดๆ เดินตามกลิ่นไหม้ตุๆนั่นไป ก่อนจะเบิกตาเล็กๆ ร่างสูงของเจ้าจิ้งจอกกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่หน้ากระทะ เปลือกไข่แตกกระจาย แถมยังมีควันและกลิ่นฉุนออกมาอีก

“ทำ...อะไร?” ผมส่งเสียงถาม คนตัวสูงสะดุ้งเล็กๆ ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยสีหน้าเย็นชาตามแบบฉบับ

“ข้าว” มันตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหยิบซองราเม็งสำเร็จรูปขึ้นมา “กินนี่แทนล่ะกัน” ผมกลอกตา กลั้นยิ้ม

เออเนอะ...รุคาว่าขวัญใจสาวๆทั้งโรงเรียน ก็มีมาดแบบนี้เหมือนกัน

“ปกตินี่กินราเม็งประจำเหรอ?”

“เปล่า” มันตอบ แถมไม่กล้าสบตาผมด้วย...คงอายแหงๆ ฮะๆ ขำดี

“แล้วทำไมวันนี้กิน?”

“ร้านปิด”

“อ้อ” ผมส่งเสียงรับรู้ กลั้นยิ้มจนปวดแก้ม ร่างสูงเหมือนจะรู้ตัวเลยหันมาขึงตาดุๆใส่

“ยิ้มอะไร!

“เปล๊า!!” ผมยักไหล่ ก่อนจะใช้ตัวดันเจ้าจิ้งจอกออกไปห่างๆ “ไปไกลๆเลย เดี๋ยวฉันทำอะไรให้กินเอง” ผมส่ายหน้า ลงมือเก็บซากบนเคาน์เตอร์ใส่ถังขยะใกล้ๆ ล้างมือจากนั้นก็คว้าผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่มาสวมใส่

“แกหิวมากป่ะ?” ผมเลิกคิ้วถามคนที่ทำสีหน้าอึ้งสุดๆ

อะไรว่ะ!! กับอีแค่ทำอาหาร!! ผมอยู่คนเดียว เรื่องพวกนี้ก็ต้องทำเป็นอยู่แล้ว ขืนซื้อกินบ่อยๆนี่แพงจะตาย แถมกินแต่ราเม็งก็ขาดสารอาหารอีก!!

“อืม...” มันพยักหน้า

“งั้นทำไข่ม้วน กับซุปเต้าเจี้ยวแล้วกัน เดี๋ยวหุงข้าวด้วย กินได้ใช่ไหม?” ผมถามย้ำ

“อื้มๆ” ไอ้จิ้งจอกพยักหน้าอย่างว่าง่าย จนผมอมยิ้ม

เออ...เนอะ ก็แปลกดี...แบบนี้น่ะ ไม่เหมือนคู่กัดปากเสีย จอมเย็นชาที่ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจผมคนนั้นเลย

 

ดวงตาคมมองร่างโปร่งที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวของเขาด้วยความคล่องแคล่ว แถมเจ้าลิงหัวแดงนั่นยังฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันเห็นภาพแบบนี้...ไม่น่าเชื่อว่านี่คือ ซากุรางิ ฮานามิจิ คนที่ชอบแหกปากโวยวาย งี่เง่าและหาเรื่องใส่ตัวอยู่เป็นประจำ

“เสร็จแล้ววววว~~~”  น้ำเสียงนั้นสดใสและเปี่ยมความยินดี เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าคมให้ยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาทอประกายเอ็นดูชั่ววูบ

“ไปนั่งเลยรุคาว่า...เดี๋ยวยกไปให้”

“อืม...” เขาพยักหน้า...ปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบช่วงเวลาแบบนี้...ไม่ต้องทะเลาะ ไม่ต้องพูดจาไม่ดีใส่กัน กลิ่นอาหารหอมๆลอยมาแตะจมูก พร้อมขาวสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างดีวางตรงหน้า

 ปกติรุคาว่าไม่ใช่คนที่พิถีพิถันเรื่องอาหารมากนัก หากไม่มีอะไรกินก็ราเม็งสำเร็จรูปนั่นล่ะ...ง่ายดี แต่มื้อนี้ดูเหมือนจะพิเศษกว่าทุกวัน...นอกจากหน้าตาอาหารจะหน้ากินขึ้น...เขารู้สึก...อบอุ่น

“กินเลยเจ้าจิ้งจอก!” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดๆ กับฉายานั่น...เอาเถอะถือว่าหายกันเพราะเขาเองก็เรียกมันว่าเจ้าลิงเหมือนกันนั่นล่ะ มือแกร่งคีบอาหารเข้าปาก ปรายตามองคนที่กำลังทำสีหน้าลุ้นๆอยู่แล้วอดขำไม่ได้...

หมอนี่...เหมือนแมวป่าตัวโตๆจริงๆนั่นล่ะ ชอบขู่ฟ่อๆ แต่ความจริงแล้วน่าแหย่แล่นเป็นที่สุด

“รสชาติเป็นไง...” รุคาว่าเงียบเล่นเอาคนทำอาหารใจเสีย

คือมันไม่อร่อยเหรอฟะ! ซากุรางิบ่นในใจ เขาทำกินเองก็ว่าอร่อยทุกทีนี่หว่า?

“อร่อย...” เสียงทุ้มตอบเรียบๆ แต่ทำให้คนหน้าหงอยตาโต ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ คว้าจานข้าวตัวเองมาตักกินบ้าง พอเห็นแบบนั้นรุคาว่าได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ตอนแรกอยากจะแกล้งหรอกแต่พอเห็นหน้าหงอยๆ หางตก เหมือนแมวถูกดุแบบนั้นก็แกล้งไม่ลง...

เขาชอบช่วงเวลาแบบนี้...ชอบรอยยิ้มสดใส และดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับของเจ้าลิงหัวแดง

จากนั้นอดีตคู่กัดทั้งสองคนก็นั่งทานข้าวกันเป็นดีๆครั้งแรก...มีเงยหน้ามาพูดคุยกันบ้าง แย่งอาหารกันบ้างเป็นบางครั้ง...แต่นี่ก็นับเป็นครั้งแรกๆที่ทั้งคู่สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ทะเลาะกันไปเสียก่อน

*****************************
ตอนหน้ามีฉากเซอร์วิส >////////////////<
การสอบนี้โหดร้ายชะมัดเลย T_T
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะค่ะ ^_^
ป.ล. ฮานะจังน่ารักเน้อออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #860 somza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:32

    ชอบก็บอกชอบ คุยกับเขาดีๆ คู่แข็งเธอยิ่งท็อปฟอร์มอยู่นะ

    #860
    0
  2. #731 `เยลลี่พีชจัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 20:43

    ชอบเขาแล้วรุคาว่า​ ชั้นดูออก​ ฮานะจังน่ารักขนาดนี้​ แถมยังทำกับข้าวได้ด้วย​ ใครจะไม่ชอบ~

    #731
    0
  3. #612 pasation (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:04
    อย่างกับ คู่สามีภรรยากันเลย
    #612
    0
  4. #568 โลลิค่อน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:30
    สนุกค่ะ
    #568
    0
  5. #546 Mint Sch (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:08
    อยู่จิ้งจอกก็ทำคะแนนเฉยยย
    #546
    0
  6. #493 เวนีล่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 22:55
    เฮียจิ้งจอกเริ่มทำการโกยคะแนนแล้ววววว
    #493
    0
  7. #356 paifah2002 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 22:04
    อยากไปนั่งร่วมวงจัง น่ารักมากกกก
    #356
    0
  8. #317 bk1991ify (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 17:30
    น่ารักมากกกกกกกกกกก
    #317
    0
  9. #286 Buka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 20:45
    บรรยากาศเริ่มเป็นสีชมพูแล้ว นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี
    #286
    0
  10. #247 Lens-ligerscout (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 09:24
    น่ารักมากกกก พาร์ทนี้รุคาว่าทำตัวดี กลัวเซนโดได้คะแนนมากกว่าสินะ
    #247
    0
  11. #184 bee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 14:41
    เขินอ่ะ
    #184
    0
  12. #161 aNa_AoNg (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 14:55
    นี้มันคู่ข้าวใหม่ปลามันชัดๆเลย แต่งกันแล้วตัวเอง น่ารัพกกกกกกกก รุคาว่าทำดีมาก ทำต่อไปเรื่อยๆล่ะ อยาองค์ลงบ่อยนัก
    #161
    0
  13. #145 kornjee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 10:15
    เรียกคะแนนนำเซนโดแล้ว อิอิ
    #145
    0
  14. #80 Zoare (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 20:02
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยย รุคาว่ามาทำหน้าที่พระเอกจริงๆแล้วสินะ



    หลังจากที่นึกว่านายเป็นตปก.มานานนนนนนนน55555+

    #80
    0
  15. #17 NaSUMe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 16:44
    กรี้ดดดดดดดดด บอกคำเดียวโมเม้นนี้ คือ เขินนนน รุคาวานายทำได้ดีมาก:)ชอบบรรยากาศเเบบนี้ระหว่างสองคนจังเลย><
    #17
    0