Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 20 : 19 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    3 ม.ค. 59

19


“นั่นมันโกงอ่า...โกงนี่คุณจิน อย่าใช้สามแต้มสิ ตาแก่...นายใจร้ายไปแล้วนะ ตาลิงนั่นมันรุ่นน้องนายนะเฟ้ย...ออมมือหน่อยดิ โว้ยยย! ให้ฉันลงไปเล่นกับเจ้าจิ้งจอกก็ได้ นี่มันรุม!!!

“ฮานะจังเงียบเสียงหน่อยฉันรำคาญ!!” โกโตะที่กำลังเขียนคะแนนอยู่หันมาตวาดใส่เจ้าหัวแดง ส่วนคนอื่นๆนั้นได้แต่กลั้นขำ มองเกมส์การแข่งขันที่ถึงจะรุมจริงๆ

แต่ฝีมือก็...สูสี

มากิ จิน อุโออิสึมิ ทั้งสามคนสมเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมในการแข่งอินเตอร์ไฮ ฟอร์มการเล่นนั้นสุดยอด ทั้งด้านการป้องกันใต้ห่วง การทำคะแนน การดีเฟนด์(ป้องกัน) ก็ประสานกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น...คือร่างสูงที่สามารถต่อกรกับสามคนที่ว่าได้อย่างสูสี...โดยตัวคนเดียว ฝีมือการเล่นบาสฯของรุคาว่าเป็นที่ประจักษ์และรู้กันทั่ว เพราะเจ้าตัวเป็นหนึ่งในนักบาสฯเยาวชนทีมชาติของญี่ปุ่น กวาดรางวัลนักกีฬายอดเยี่ยมมาแทบจะทุกรายการที่ลงแข่ง

แต่...ไม่นึกว่าจะยังซ่อนคมไว้ขนาดนี้

“เก่ง...พัฒนาได้เร็วจริงๆ” เซนโดเอ่ยชม ตาคมเป็นประกายวาววับทำราวอยากจะกระโดดร่วมวงไปแข่งกับเขาด้วย

“นั่นสิ...ถึงฉันจะรู้ว่ารุคาว่าเจ๋ง แต่เพิ่งรู้ว่ายังแสดงฝีมือไม่หมด” คิทสึเนะว่า พวกเขาเล่นด้วยกันหลายครั้ง ใครจะนึกว่าฝีมือเทพๆแล้วยังไม่ใช่...ของจริง

“เหอะ...รุคาว่าเนี่ย...น่าหมั่นไส้จัง!” โกโตะบ่นอย่างหงุดหงิดเล็กๆ กำลังพยามหาข้อติเจ้าของชื่อมากมายอยู่ แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าหมอนั่นมีดีหลายอย่างสุดๆ แต่เธอก็หงุดหงิดอยู่ดี

“ยิ่งให้เล่นคนเดียวนี่สไตล์รุคาว่าเลย” อาคางิที่นั่งมองการแข่งขันเงียบๆว่า

“นั่นสิครับ”

เสือร้ายที่อาละวาดคนเดียวจนสนามร้อนระอุเป็นไฟมาหลายครั้ง...

รุคาว่าไม่ใช่ผู้เล่นที่เหมาะกับการเล่นเป็นทีมเท่าไหร่นัก การเพลย์แบบคนเดียวอย่างนี้จึงทำให้หมอนั่นสามารถดึงเอาความสามารถของตัวเองทั้งหมดมาให้ได้ โดยไม่ต้องสนใจใคร

“เป็นวิธีการเล่นที่กวนประสาทดีนะ” โกโตะแขวะจนคนอื่นๆส่ายหน้า

“เฮ้ยๆเจ้าจิ้งจอก ชู้ตๆๆ”

“เงียบๆหน่อยไม่ได้หรือไง!” มากิหันมาว่าอย่างปลงๆ

“ตาแก่...นายยอมๆเถอะ สงสารฉันหน่อยสิ สงสารเจ้าจิ้งจอกด้วย” ร่างสูงมองเจ้าจิ้งจอกที่ให้สงสารก่อนจะถอนหายใจหนักๆ

มีตรงไหนที่น่าสงสารกัน

ไอ้แววตาคมๆยียวน ท้าทาย รอยยิ้มที่มุมปาก ฝีมืออันแสนจะยอดเยี่ยม...

น่าหมั่นไส้!

“ฮานะจัง...” รุคาว่าแย่งลูกมาได้และชู้ตสามแต้มเรียกด้วยเสียงทุ้มๆ

“หืม?”

“แต้มต่างที่ชนะเนี่ย...จะนับเป็น...” มือเรียวแตะริมฝีปากตัวเองอย่างสื่อความหมายจนคนเสียงดังโวยวายเมื่อกี้หน้าแดงจัด กลับไปนั่งสงบเสงี่ยมข้างๆโกโตะทันที ดวงตากลมโตตวัดมองเล็กน้อยก่อนจะบอก

หมั่นไส้! เธอด่าไปหลายยกให้เงียบไปฟัง นี่หมอนั่นพูดหน่อย...เชอะ!

“เห...นี่หากรุคาว่าชนะแถมแต้มต่างที่ชนะเนี่ย...ฮานะจังจะถูก...จู-“

“คิทสึจัง!” ซากุรางิตีแรงๆที่เข่าเพื่อน ก่อนจะถลึงตาใส่

มันไม่เห็นจะน่ากลัวเลย เหมือนแมวขู่อ่ะ คิทสึเนะหัวเราะขำๆ ยกสองมือยอมแพ้เป็นเชิงไม่พูดก็ได้

การแข่งในสนามใช้เวลาไม่นานก็รู้ผล...แม้จะถูกรุมถึงสามคน แต่เจ้าจิ้งจอกก็ยังแสดงฝีมือสุดยอดไว้ลายทิ้งท้ายด้วยการทำแต้มชนะถึง...

5 แต้ม...

หญิงสาวที่นั่งมองเหตุการณ์กลอกตาไปมาอย่างหงุดหงิดใจ พวกมากิอ่อนข้อให้ก็จริง...อันนี้เธอรู้

แต่ต้องยอมรับว่าฝีมือรุคาว่า....เป็นที่หนึ่ง

รุกรับรวดเร็วราวสายลม โหมกระหน่ำโจมตีราวเปลวเพลิง สมที่มีเลือดตระกูลซามูไร

ถึงจะอย่างนั้นก็...หมั่นไส้เฟ้ย!!

“แฮ่กๆ...ต่อไปจะ...ทำอะไร”

ท่าทางยะโสอวดดีนี่ก็เหมือนกัน ไม่มีวี่แววขอร้องหรือชวนให้เห็นใจเลย เหอะ!!

รุคาว่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยให้เจ้าแมวป่าเช็ดหน้าเขาด้วยผ้าสะอาด ใบหน้าหล่อเหลายิ้มน้อยๆ ก่อนจะกระซิบข้างใบหูนิ่ม ถือโอกาสแตะลิ้นเบาๆให้ซากุรางิสะดุ้งเฮือก

“จูบห้าครั้งนะ...ฮานะจัง”

“ตาแก่...ทำไมแพ้ตั้งห้าแต้มอ่ะ!!” หันมาโวยกับคนที่เหมือนพี่ชายแทน

“เมื่อกี้นายยังบอกว่าพวกฉันเอาเปรียบรุคาว่าอยู่เลยนะ” มากิดื่มน้ำ เหลือบตามองไอ้ตัวป่วน

เหอะ...

“อ่า...ก็...”

“ขี้โวยวายจริงฮานะจัง!” หญิงสาวเพียงคนเดียวบ่น ก่อนจะมองรุคาว่า “ฉันให้เวลานายพักสิบนาที แล้วไปเจอฉันที่ห้องซ้อมดาบ!

 ให้พักนี่ถือว่าใจดีมากแล้วนะ เดี๋ยวจะมีใครบางคนหาว่าเธอเอาเปรียบอีก!

“ห้องซ้อมดามเหรอพี่...พี่คงไม่คิดจะให้รุคาว่า...เป็นคู่ซ้อมหรอกนะ?” คิทสึเนะทำท่าหวาดๆ

ตายๆ...หากเป็นอย่างนั้นตายแน่ๆ พี่สาวของเขาเห็นตัวเล็กอย่างนี้แต่เรื่องฝีมือการใช้ดาบน่ะ...ยอดเยี่ยมจนไม่มีใครกล้าสู้

ที่สำคัญ...เวลาพี่จับดาบ...น่ากลัว

เขาไม่รู้ว่ารุคาว่าจะใช้ดาบเป็นหรือเปล่า...แต่การประมือกับพี่สาวเขา...เท่ากับการฆ่าตัวตายดีๆนี่เอง

“หึๆ...ใช้แล้วล่ะคิทสึจัง แหม...ถ้าผ่านฉันไม่ได้ก็ปกป้องฮานะจังไม่ได้ ว่าแต่...นายใช้ดาบเป็นไหมรุคาว่าคุง เดี๋ยวจะหาว่าฉันรังแก”

 ที่ผ่านมานี่ยังไม่เรียกรังแกหรือไง?

รุคาว่าถอนหายใจ มองดวงตาเรียวสีแดงที่มองมาทางเขาอย่างเป็นห่วง คนอื่นๆก็ทำท่าอย่างไว้อาลัย

สงสัยฝีมือดาบของหญิงสาวคนนี้จะ...ของจริง

“พอใช้ได้บ้าง” ถึงจะไม่ค่อยถนัดก็เถอะ เขาเคยถูกบังคับให้เรียนดาบตอนเด็กๆ เพราะตระกูลทางฝั่งแม่สืบเชื้อสายมาจากซามูไร แต่นานๆเข้าก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่...พอค้นพบบาสฯ...รุคาว่าก็ไม่ได้ฝึกดาบ นอกจากเป็นคู่ซ้อมให้ลูกพี่ลูกน้องตัวเองบางครั้งคราวเท่านั้น

“ดี...” โกโตะแสยะยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินฮัมเพลงในลำคอไปก่อน

“เจ้าจิ้งจอก...ยัยนั่นน่ะปีศาจสุดๆเลยนะ นายตายแน่ๆ” รุคาว่าถอนหายใจมองคนที่ไม่ทันไรก็แช่งเขาเสียแล้ว

“ฉันอยู่ทวงสัญญาจากนายแน่” ยกยิ้มนิดๆเย้าให้คนดื้อหน้าขึ้นสี

“อ่ะ...” ซากุรางิอ้าปากนิดๆ ปกติเจ้าหมอนี่มันไม่ได้ทำท่าเจ้าเล่ห์ๆ...ยิ้มอ่อนๆให้ชวนขนลุกแบบนี้...

นับวันยิ่งสมฉายาจิ้งจอก!

“ไปพักไป...ฝีมือคุณโกโตะของจริง เตรียมลำบากเถอะ” มากิว่า ยอมให้เพราะเห็นแก่ความสุขของเจ้าตัวป่วน...แต่คุณโกโตะน่ะ...คงไม่ยอมง่ายๆแน่ๆ

“รุคาว่า...ต้องกลับไปแข่งทีมชาตินะเฟ้ย!” คิทสึเนะทำท่าร้อนๆหนาวๆ กลัวจะขาดสมาชิกคนสำคัญในทีม คนถูกให้กำลังใจปนการแช่งกลอกตา เสียงโทรศัพท์เขาสั่น ร่างสูงกดรับทันที

“นายอยู่ไหน...”

{ อีกไม่เกินสิบนาทีก็ถึงล่ะ...นี่คิดถึงฉันขนาดนี้เลยคาเอะ }

“เงียบปากแล้วรีบมาสักที” รุคาว่ากดวางสาย ก่อนจะก้มลงหอมแก้มซากุรางิแรงๆราวขอกำลังใจ

“ไม่เป็นไรแน่นะ...”

“อืม...”

ตัวช่วยของเขากำลังมา...

“ไม่ต้องห่วง” 


.........50%...........

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงดาบยาวกระทบกันครั้งแล้วครั้งเล่าสร้างความหวาดเสียวให้กับคนที่เฝ้าดูอยู่อย่างท่วมท้น แม้ฝีมือของรุคาว่าจะดีจนไม่น่าเชื่อ แต่ดูแล้วก็ยังอ่อนกว่าหญิงสาวที่ยังมีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้า มือเรียวตวัดดาบเล่มยาวเกือบเท่าตัวเองด้วยความคล่องแคล่ว

แน่ล่ะ...เธอซ้อมดาบทุกวัน จับมันตั้งแต่เด็ก

และเป็นสิ่งที่ถนัดที่สุด...

รุคาว่าก็เจ๋ง... โกโตะยอมรับ น้อยคนที่สามารถประมือกับเธอได้นานและทำให้หายเบื่อได้ขนาดนี้

อืม... ที่จริงอย่างที่เธอบอก หมอนี่อะไรๆก็ผ่าน หน้าตา ฐานะ ความสามรถเฉพาะตัว แต่บังเอิญที่กล้าทำให้น้องชายของเธอมีน้ำตานี่แหละ!! ก็รู้นะว่าคนจะคบกันมันต้องมีผ่านอะไรบ้าง ไม่เจ็บเพราะรักใยเลยจะรู้จักรัก... แต่น่าหมั่นไส้!! ในฐานะพี่สาว(ไม่แท้)มันก็ยอมไม่ได้อยู่ดี!!

“นี่ถ้านายได้ซ้อมบ่อยๆ...ฉันคงสนุกมากกว่านี้เชียวล่ะ” เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วตวัดดาบใส่ แต่รุคาว่าก็สามารถยกกันไว้ได้อยู่ดี ร่างสูงหอบแฮ่กๆ...

มันเหนื่อยกว่าการเล่นบาสฯ...เพราะต้องใช้สมาธิสูง ประสาทสัมผัสต้องเฉียบคม ทุกส่วนของร่างกายเองก็ต้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

รู้อย่างนี้เขาจะทำตามที่คุณปู่สั่ง...ซ้อมดาบบ่อยๆก็ดีหรอก

“ยัยปีศาจ! เธอจะฆ่ารุคาว่าเรอะ!! เพลาๆมือหน่อยสิ!!” เสียงตะโกนและแทบจะพุ่งเข้ามาตั้งแต่รู้ว่าใช้ดาบจริงแล้ว คนอื่นๆที่ยืนมองก็ทำลังห้ามอยู่

 “ใจเย็นๆน่า” มากิบอก มือใหญ่พาดคอเจ้าตัวป่วน เอาจริงๆก็กลัวแทนรุคาว่าเหมือนกัน

ฝีมือของคุณโกโตะนั้น...เป็นเลิศในเรื่องดาบ

“พี่...กำลังสนุกสุดๆเลยนี่นา” คิทสึเนะมองพี่สาวที่ยิ้มน้อยๆ ดวงตากลมโตนั้นวิบวับๆสุดๆ นานแล้วที่ไม่เห็นพี่สาวสนุกสนานกับการประดาบแบบนี้ เขาเองก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องดาบเพราะชอบบาสเกตบอลมากกว่า

แต่รุคาว่านี่โคตรจะเก่งเลยแฮะ ไม่นึกว่ามีฝีมือขนาดนี้...

เคร้ง!!

ดาบในมือร่างสูงสั่นอย่างไหว เพราะแรงปะทะอันหนักหน่วงโดยไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากร่างเล็กๆนี่

“ฉันจะ...เร่งความเร็วสูงสุดล่ะ!” โกโตะตวัดดาบเร็วขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ รุคาว่าเองก็ได้แต่ตั้งรับโดยไม่อาจตอบโต้

ผู้หญิงคนนี้...เก่ง!

“อึก!

“อืม...เจ้าคาเอะมันฝีมือทื่อไปแฮะ” ใครบางคนเข้ามาในโรงดาบโดยไม่มีใครเห็นกอดอกมองเหตุการณ์ประดาบด้วยแววตาระริก ร่างสูงในชุดยูกาตะสีเข้มพิงผนังอย่างสบายอารมณ์

“ส่วนยัยตัวเล็กนั่น...สนุกสุดๆเลยสินะ” เขาถอนหายใจเบาๆ ตาคมทอประกาบครั้งหนึ่งเมื่อเห็นร่างสูงถูกดาบบาดเล็กที่แก้ม

“รุคาว่า!!” เสียงตะโกนอย่างตกใจพร้อมการโวยวาย “ปล่อยนะตาแก่!! เจ้าจิ้งจอกเจ็บตัวแล้วอ่ะ!! ปล่อยฉันเลยนะ!!

“หืม? เจ้าจิ้งจอก?”

 อืม..ก็เหมาะกับคาเอะมันดีแฮะ

ว่าแต่...คนที่โวยวายเสียงดังนั่นคงเป็น...

“ยัยปีศาจพอแล้วนะ!! นะๆ!! เลิกเถอะ!!

“นายเงียบๆได้ไหมฮานะจัง! ฉันเสียสมาธินะ!” โกโตะหันมองค้อนเจ้าตัวแสบ

“เดิมพัน...ก็ต้องเป็นไปตามนั้นสิ” หญิงสาวแสยะยิ้ม ตวัดดาบอย่างรุนแรงจนดาบหลุดออกจากมือของรุคาว่า

“รุคาว่า!!” ซากุรางิตาโต ร่างสูงสะบัดออกแต่แรงของมากิก็มากกว่า ก่อนทุกคนจะมีสีหน้าตกตะลึงเมื่อหญิงสาวยื่นดาบไปจ่อคอรุคาว่า เอ่ยเสียงเย็น...

“เหมือนฉันจะชนะนะ?” ร่างสูงกัดฟันอย่างเจ็บปวด

รู้ดีว่าเขาเอาชนะเรื่องดาบไม่ได้!! แต่...

จะให้ยอมแพ้ ไม่มีทาง!!

เขามีคนสำคัญที่ต้องเอากลับไป!!

มีหัวใจอันแสนสำคัญ...

“เฮ้...ยัยตัวเล็กจะเอาดาบจ่อคอน้องชายคนอื่นไปถึงเมื่อไหร่?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นทำให้ทุกเป้าสายตาตวัดไปมองคนพูดทันที ชายหนุ่มร่างสูงในชุดยูกาตาสีน้ำเงินเข้ม เส้นผมสีดำสนิทมัดรวบสูงด้วยเกลียวไหมชั้นดี ผิวกายขาวผุดผ่องราวคนไม่เคยต้องแสงแดด แต่ที่สะดุดตาที่สุดคงเป็น...ดวงตา...

ดวงตาสีดำสนิทราวท้องฟ้าของราตรีกาล

เปล่งประกายของอำนาจ...อย่างที่ไม่มีใครมี

“นะ...นาย!!” โกโตะตาโต ตกใจสุดๆมือเรียวปล่อยดาบลงพื้นทันทีอย่างไม่อาจควบคุมได้ ส่วนคนที่ถูกดาบจ่อนั้นตอนนี้ตวัดตามองอย่างหงุดหงิด

“นายจะมาให้เร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ ริว!!

 ต้องให้เขาถูกเอาดาบขู่ก่อนใช่ไหมถึงจะมา!!

“ก็แหม...ท่านปู่สั่งมาว่าให้ยัยตัวเล็กสั่งสอนแกเยอะๆหน่อย ฉันมันหลานที่ดีไง” ตอบได้หน้าชื่นมาก

“ใคร?” คนอื่นๆทำสีหน้างง

“คุ้นๆ” คิทสึเนะเลิกคิ้ว

“อ๋อ...ต้องแนะนำตัวสินะ ซานาดะ โนะ ริว พี่ชาย...ของคาเอะ”

“หา!! ริว!! นายเป็นพี่ชายของหมอนี่งั้นเหรอ!!” โกโตะตรงเข้ามาเขย่าคอชายหนุ่ม

“เบาๆ...ยัยตัวเล็กหัวฉันสั่นสะเทือนไปหมดแล้ว” เขาพึมพำ แต่มีหรือที่จะหยุดได้

นี่มันอะไรกันอ่า? คนอื่นๆกำลังทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่

“พี่น้อง! ทำไมนามสกุลนายไม่เห็นเหมือนเลย!!

“ก็ลูกพี่ลูกน้องไง”

“ลูกพี่ลูกน้อง? ช่างเถอะ! เจ้าจิ้งจอก...แผลๆ...เป็นไงบ้า!!” ซากุราเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดรอยเลือดเล็กๆให้รุคาว่า ดวงตาคมมองเจ้าแมวป่าของตัวเองก่อนจะยิ้มนิดๆ

“ไม่เป็นไร”

 “แต่...”

“อย่ากังกลน่า” มือใหญ่แปะลงบนหัวสีแดง  

ในเมื่อริวมา...เขาก็สามารถเจรจากับหญิงสาวตัวเล็กคนนี้ได้

 ชายหนุ่มผู้มาใหม่เหลือบมองกริยาอ่อนโยนของคนเป็นน้องด้วยแววตาระริก

อืม...ไม่เคยเห็นเจ้าคาเอะแบบนี้มาก่อนแฮะ เอาไปบอกคุณอาจะเชื่อไหมเนี่ย หึๆ

“เอาล่ะยัยตัวเล็กมาคุยกันสักหน่อย”

“เหอะ!” โกโตะแค่นเสียง “มีอะไรต้องคุยงั้นเหรอ? ยิ่งเป็นน้องของนายยิ่งต้องจัดการ!!

“พาลนะนั่น”

“นายว่าใครหา!! ริว!!

“เอาล่ะๆ...ฉันมาเจรจาอย่างสันตินะยัยตัวเล็ก”

“เหอะ!!

“อ๋อ...นึกออกล่ะ” คิทสึเนะตีมือ “ซานาดะ โนะ ริว เป็นคู่หมั้นของพี่โกโตะนั่นเอง”

“คู่หมั้น!” คนที่เหลือทำสีหน้าเหลือเชื่อ

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...เจ้ารุคาว่ากับโกโตะก็มีความเกี่ยวข้องกันอ่ะดิ!!

โหย...นี่มันเรื่องอเมซิ่ง!!

“ฉันบอกให้พ่อบ้านเธอจัดน้ำชาไว้แล้วล่ะ ไปคุยกันหน่อยเถอะ” หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของบ้านอ้าปากค้าง

หน็อย!! ไอ้หมอนี่!! ทำราวกับคุณชาย! เออ...ถึงมันจะเป็นก็เถอะ แต่นี่บ้านเธอ!! อ๊ากกก!! นิสัยเสียที่สุด!!

“คุยอะไรไม่ทราบ! ถึงจะเป็นน้องนายฉันก็ไม่ใจอ่อนหรอกนะ!

“หึๆ...เธอรักและห่วงใยน้องชายตัวเอง ถึงจะไม่ใช่น้องแท้ๆ ฉันเองก็รักและห่วงใยน้องชายตัวเองเหมือนกัน เพราะอย่างนั้น...ไปคุยกันเถอะนะ...ยัยตัวเล็ก” ดวงตาสีดำยิ้มให้อย่างอ่อนโยน จนหญิงสาวเถียงไม่ออก

“ก็ได้...” รับคำชนิดที่คนอื่นๆกลั้นยิ้ม

อืม...ยัยปีศาจก็มีสิ่งที่กลัวเหมือนกัน

“หึๆ ฮานะจังใช่ไหม?” ริวยิ้มให้ซากุรางิ แต่ชื่อที่เรียกนั้นทำให้คนเป็นน้องคิ้วกระตุก

“คนของฉันไปเป็น ฮานะจังของนายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 “หึๆ...ฉันไม่ได้คุยกับแกสักหน่อยคาเอะ”

“อ่ะ...เอ่อ...คะ...เอ่อ...ครับ” ซากุรางิยกมือเกาหัว ก่อนจะยิ้มกว้าง เข้ามากระซิบใกล้ๆ “พี่ทำยังไงให้ยัยปีศาจฟังได้เนี่ย สุดยอด!! สอนผมมั่งสิ!!

“ได้...ฉันจะบอกเคล็ดลับให้เอง” มือแกร่งลูบผมสีแดงสวยนั้นอย่างเอ็นดู

สดใส...ร่าเริง แววตามีความไร้เดียงสา

และเปี่ยมล้นด้วยความมีชีวิตชีวา

มิน่า...เจ้าคนไม่สนใจโลกอย่างคาเอะจึงชอบ น่ารักจริงๆสิ

“เอามือออกไป” รุคาว่าปัดมือพี่ชายออก ก่อนจะดึงซากุรางิมายืนข้างหลังตัวเอง

“ขี้หวงจังนะคาเอะ”

 อา...เขามีเรื่องให้แหย่เจ้าน้องชายเล่นอีกแล้วสิ หึๆ

 รุคาว่ากลอกตาอยากจะต่อยหน้าพี่ตัวเองสักทีสองที ไม่ติดว่าเขากำลังขอความช่วยเหลืออยู่นะ! นี่ล่ะที่ไม่ค่อยอยากให้คนที่บ้านมาช่วย แต่ละคนต้องกวนประสากันก่อนถึงจะยอมช่วยดีๆ มันน่านัก!!

“เอาล่ะ...ไปกันเถอะ” ริวเดินนำทำราวกับบ้านตัวเอง

มีเด็กน่ารักอย่างฮานะจังอยู่...คุณปู่กับคุณอาต้องปลื้มแน่ๆ ดีเหมือนกัน...

งั้นเขาก็ต้องทำหน้าที่เป็นกามเทพ เอาหัวใจกลับมาให้น้องชายสินะ

 


คนนี้ล่ะค่ะตัวช่วยนายจิ้งจอกเค้าาาาาา หึๆ...คราวนี้เราก็จะได้รู้กันสักทีว่าทำไมเจ้าจิ้งจอกถึงได้ใจร้ายกับฮานะจัง อย่างที่บอกไว้ว่าเขาก็มีเหตุผลของเขานะเออ ^_^

รักษาสุขภาพกันด้วยน้าาาาา และสวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆน้าาาา ไม่เจ็บไม่ป่วยไม่ไข้ และมีความสุขในทุกๆวันนะค่ะ ^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #559 Mint Sch (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:15
    ชอบจังค่ะ สนุกกก
    #559
    0
  2. #507 เวนีล่า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:59
    นึกถึงเรื่องขบวนการเหมียวๆเลย ขุ่นพ่อฝ่ายหญิงไม่ยอมรับ ว่าที่ลูกเขยต้องฝ่าด่านพ่อตาก่อน55555
    #507
    0
  3. #386 aNa_AoNg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:25
    ดีงามค่าาาาา แบบนี้ก้จะจบแล้วสินะคะ ไม่อยากให้จบเลย อยากอ่านฉากหวานๆอีกอ่าาาา
    #386
    0
  4. #337 akachi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:50
    มาต่ออีกนิดเถิด เค้ารออยู่นะ ชอบตัวช่วยของคาเอะมากเลย



    ฮานะจังก็น่ารักสุด ๆ ไปเลยน๊า



    ตั้งตารอไรท์นะ
    #337
    0
  5. #336 jaaja (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 14:21
    เป็นตัวช่วยที่ดีเลยคุณพี่ 5555

    รอตอนต่อไปนะคะ

    #336
    0
  6. #335 MintNiphattha Nakthan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 08:29
    ดีใจมากเลยค่ะ ขอบคุณที่อัพให้อ่านค่ะ
    #335
    0
  7. #334 bk1991ify (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 01:00
    เห้ยยยยยยยย อัพแล้วดีใจมากเลยค่ะ รอเรื่องนี้อย่างใจจดใจจ่อ แต่จะดีใจมากกว่านี้ถ้าได้อ่านฉากคัทของตอนๆอื่นด้วย เราเม้นทุกตอนเลย แต่มาเจอเรื่องนี้ช้าไป อยากจะขอความกรุณาไรท์เตอร์ส่งฉากคัทตอนที่ผ่านๆมาให้รีดเดอร์ตาดำๆคนนี้หน่อยนะคะ lircusosen@hotmail.com อ่ะค่ะ นะๆ พลีสสสสส
    #334
    0
  8. #333 HoshiRO (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:13
    ใน ที่ สุด ก็ อัพ เเล้ว เย้!????????????
    #333
    0
  9. #332 สายฝน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 20:38
    ฮานะจังน่ารักที่สุด รักษาสุขภาพด้วยนะคะไรท์
    #332
    0
  10. #308 Marionetta (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 12:31
    คอยเชียร์จ้า น่ารักอ่ะ
    #308
    0
  11. #307 ์Nitchy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 20:37
    กรี้ด................ ขอความกรุณามาต่อค้วยคร้า ( ให้เราค้างอย่างนี้ ใจร้ายอะ ) T_T ป.ล. เจ้าจิ้งจอกนายจะได้ใจไปป่าวฮึ สั่งสอนมันบ้างจิ
    #307
    0
  12. #306 inlove_Yaoi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 17:31
    คุ้มค่ากับการรอคอย แต่มาทั้งที 100 เลยไม่ได้หรอค่ะ  ไรท์

    มันยังค้างๆคาๆ อยู่เลย มาต่อด้วยน๊าาาาาา
    #306
    0
  13. #305 HoshiRO (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 05:46
    โอ้ยยย ฟิน ฮานะจัง
    #305
    0
  14. #304 yammy4545 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 05:35
    ใครกำลังมาหนออออออ จะรอนะค่ะ 100%
    #304
    0
  15. #301 furi02 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 22:33
    เอ๊ะๆๆๆ ใครกำลังมาหว่าๆๆๆ *0* // รอ 100%!!
    #301
    0