Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 2 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    26 ต.ค. 57

1

 

กลับมาทำไม...เจ้าโง่ ประโยคนั้นยังซ้ำวนเวียนอยู่ในหัวของผมไม่หายไปไหน

ฮึ่ย!! ทำไมต้องไปสนใจกับอีแค่คำพูดของเจ้าจิ้งจอกรุคาว่าด้วย!! มันจะพูดอะไรก็เรื่องของมันสิ! แต่...ผมปฏิเสธไม่ได้ว่า...เจ็บ แม้จะไม่ชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่ แต่ก็ร่วมทีมกันมาตั้งหลายครั้ง...หมอนั่นไม่เข้ามายินดีกับเขาเหมือนคนอื่นๆ ตอนผมกลับมา ตลอดเวลาที่ทำกายภาพบำบัดคนอื่นโผล่ไปหาบ้าง...ยกเว้นมันนี่แหละที่เห็นอยู่ครั้งเดียว

ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย!! มันเกลียดอะไรผมนักหนา!! ถึงผมจะไม่ชอบมันแต่ก็ไม่ถึงกับเกลียดสักหน่อย!! แล้วดูคำพูดเจ้าจิ้งจอกนั่นสิ!!

“เป็นอะไรฮานามิจิ?” ผมเงยหน้าไปเห็นโยเฮมันมองมาอย่างห่วงใย ก็ได้แต่ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่มีอะไร

“เอาน่าๆ อย่าเครียดน่าฮานะจัง เดี๋ยวพาเข้าร้านปาจิงโกะ” เจ้ายูจิมันตบไหล่ผมแปะๆ

“อายุไม่ถึงจะเข้าได้ไงว่ะแกเนี่ย!” ผมเลยจัดการเขกกะโหลกมันทีนึง กวนประสาทจริงๆ

“ว่าแต่ตกใจนะเนี่ยที่ฮานามิจิมาเรียน ปี.2 ได้นึกว่านายต้องซ้ำชั้นเสียแล้ว”

“อาจารย์เขาอนุญาตให้ลองสอบดูแล้วมันก็ผ่านมาได้”

 อย่างเฉียดฉิว... ผมต่อในใจ

“เสียดายเนอะ”

“ช่ายๆ ทั้งๆที่ฮานามิจิเป็นราชาสอบตกแท้ ฮะๆๆๆ” ผมเขกกะโหลกพวกเพื่อนบ้าไปคนละทีสองที

นี่มันเพื่อนผมจริงหรือเปล่าว่ะ ชอบว่าผมตลอดเวลาเลย

“เชอะ! ฉันมันอัจฉริยะเหอะ!” ผมเบะปาก โยเฮหัวเราะเบาๆ

“ลำบากล่ะสิ”

“มากกกกกกกกกก” ผมลากเสียงยาวเลยครับ การทำกายภาพบำบัดเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก แถมเทรนเนอร์ของผมยังเขี้ยวสุดๆ เรื่องเรียนก็ได้ยัยปีศาจนั่นล่ะที่ช่วยหาคนติวให้...ไม่อย่างนั้นอย่าคิดว่าผมจะรอดมาสอบเลื่อนชั้นขึ้นปีสองได้เหอะ 

“แล้วนี่นายจะอยู่ชมรมบาสฯต่อใช่ไหม?”

 ผมพยักหน้าตอบ “ก็กะอยู่ วันนี้มีนัดซ้อมกับพวกเรียวจินด้วย ฮิๆ ตอนนี้คุณฮารุโกะมาเป็นผู้จัดการทีมแล้วด้วย จะไปให้ทุกวันเลย ^^” ผมยิ้มแป้น

“เออ ช่วงนี้เห็นคุณฮารุโกะกับรุคาว่าสนิทกันนะ วันก่อนยังไปซ้อมบาสฯด้วยกันเลย!!

ผมคว้าหัวโยเฮมาถามทันที ได้ไงว่ะ! นี่ผมไม่อยู่ไม่นานทำไมเจ้าจิ้งจอกนั่นมันถึงสนใจคุณฮารุโกะของผมล่ะ! T_T

“เฮ้ยๆเจ็บนะฮานามิจิ!

“พวกนายๆ อาจารย์มาแล้ว” ผมปล่อยหัวโยเฮออกทันที พยามตั้งใจเรียนเพิ่มขึ้นจากเดิมนิดหน่อย ไม่ใช่เพราะขยันหรืออะไรหรอกครับ แค่มีคำขู่ของยัยโหดบางคนวิ่งไปมาอยู่ในหัวนี่ล่ะ

นี่ฮานะจัง...ถ้าความรู้ในหัวนายที่พวกฉันอุตส่าห์ยัดเยียดหายไปสักนิดเดียว นายเตรียมเจอคอร์สพิเศษได้เลย!!’  ผมพยามถ่างตาไม่หลับนะ แต่มันก็ไม่อาจต้านทานบรรยากาศดีๆและเสียงของอาจารย์ก็เหมือนเสียงกล่อมที่ทำให้โคตรง่วง...สุดท้ายผมก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะจนได้

 

“ฮานามิจิ เฮ้! ฮานามิจิ ตื่นได้แล้ว พักเที่ยงแล้วนะ” เหมือนมีคนมาเขย่าตัว ผมงัวเงียลุกขึ้นมา ก่อนจะขยี้ตาตัวเอง เสยผมที่หล่นลงมาปรกหน้าออก

“อืม...ไปหาอะไรกินกันดีกว่า” ว่าแล้วก็ชวนโยเฮที่เหมือนจะยังอึ้งๆอะไรสักอย่างอยู่ให้ตามไปด้วย

“พวกยูจิไหน?”

“โรงอาหารนั่นล่ะ...เอ่อ นายดู...”

“หืม?” ผมเลิกคิ้ว

“แปลกๆไปนะฮานามิจิ”

“แปลกยังไงว่ะ” ผมก้มมองตัวเอง ก็หล่อเหมือนเดิม ^^

“เปล่าๆ ไม่มีอะไรไปๆ”

“เออ!

ไอ้บ้าโยเฮนี่! พูดอะไรก็ไม่รู้งงเป็นบ้า!! ผมยกมือขยี้หัว

เราสองคนเดินมายังโรงอาหาร...เวลาพักเที่ยงคนยังเยอะวุ่นวายเหมือนเดิม ผมอยากกินราเม็งแฮะ รู้สึกเจ็บคอ กินอะไรร้อนๆท่าจะดี

“ป้าคร้าบบบบบบ~~ ผมอยากกินทงโคสึราเม็ง(ราเม็งกระดูกหมู) วันนี้มีป่าวอ่ะ” ผมทักทายป้าคนขายอย่างเป็นกันเอง แกเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะหัวเราะจนเห็นฟันที่หักไปหลายซี่ตามกาลเวลาที่ล่วงผ่าน

“อ้าว! ฮานะจังนี่เอง หายดีแล้วเรอะเรา”

“คร้าบบบบบ~~

“เออๆ เมื่อกี้ทงโคสึใช่ไหมๆ มีๆรอแป๊บนะ เดี๋ยวป้าแถมให้”

“ขอบคุณครับป้า ^_^” ผมยืนรออยู่หน้าร้าน พลางเคาะนิ้วเป็นจังหวะ ฮัมเพลงในลำคออย่างสบายใจ เมื่อก่อนไม่ได้เป็นคนชอบฟังเพลงอะไรกับเขาหรอกครับ แต่ตอนทำกายภาพบำบัดน่ะมีคนเอามาให้ฟัง เห็นบอกว่ามันช่วยคลายเครียดได้ แล้วผมก็เห็นว่ามันได้ผลจริงๆ เลยติดแล้วล่ะครับ ฮะๆ

“อ้าว...ซากุรางิคุง มากินข้าวเหรอจ้ะ” ผมหูกระดิกทันที เสียงนี้

“คุณฮารุโกะ!!” ยิ้มกว้างเลยครับเมื่อสาวในดวงใจ แต่รอยยิ้มผมมีอันต้องหุบไปทันทีเมื่อเห็นว่าใครอยู่ข้างๆคุณฮารุโกะ...ไอ้รุคาว่า เจ้าจิ้งจอกความดันต่ำ!! ทำไมมันถึงมาอยู่กับคุณฮารุโกะของผมได้!

“อ๋อ...รุคาว่าคุงเขาช่วยถือของมาให้ ฉันตั้งใจว่าจะเลี้ยงข้าวเขาตอบแทนน่ะจ้ะ” ผมหรี่ตามองเจ้าจิ้งจอก ตาคมๆนั่นก็จ้องผมไม่หลบ พอเห็นหน้าประโยคที่มันพูดใส่ผมก็ก้องอยู่ในหู ชิ!

“เหอะ! อย่างแกนี่เป็นคนดีกับเขาเป็นด้วยเหรอ?”

“ฉันไม่ใช่แก” มันว่าเรียบๆ

“ว่าไงนะเจ้าจิ้งจอก!!” ผมฉุนกึก กระชากคอเสื้อมันที่ยืนนิ่งๆ คนอื่นๆในโรงอาหารเริ่มหันมาสนใจพวกเรา โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่มองผมอย่างเกลียดชัง

เหอะ!! คงจะไม่ชอบใจที่ผมบังอาจไปแตะต้องสุดหล่อแสนเก่งกาจของพวกเธอเข้า!!

“ไม่เอานะๆ อย่าทะเลาะกันสิ ซากุรางิคุง รุคาว่าคุง” ผมปรายตาไปมองสีหน้าแย่ๆของคุณฮารุโกะก่อนจะปล่อยมือจากคอเสื้อรุคาว่า แต่มันกลับทำให้ผมอยากพุ่งเข้าหามันอีกครั้งเพราะมันยกมือขึ้นปัดๆบริเวณที่ผมจับราวกับผมเป็นอะไรที่มันไม่อยากสัมผัส!!

“ฮานะจังทงโคสึได้แล้วจ้าาา~~” เสียงของคุณป้าร้านราเม็งร้องบอก ผมพยามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง บอกขอโทษคุณฮารุโกะ แล้วจ่ายเงินให้ป้า

“ขอบคุณนะครับ แถมให้ผมเยอะเชียว” ในถ้วยราเม็งของผมมีทั้งเนื้อหมู และผัก ชนิดที่เกินราคา

“ไม่เป็นไรๆ ไม่ได้เจอฮานะจังตั้งนาน แวะมาอีกล่ะ”

“ขอบคุณครับ” ผมโค้งให้คุณป้าเล็กน้อย ก่อนจะถือถ้วยราเม็งกลับไปนั่งที่โต๊ะ มีพวกโยเฮคอยอยู่แล้ว พยามไม่สนใจคำพูดกับท่าทางของไอ้จิ้งจอกที่รบกวนจิตใจตลอดเวลา

 

ตกเย็นพอออกเลิกเรียนดัง ผมก็กวาดทุกอย่างใส่กะเป๋า บอกลาพวกโยเฮ เตรียมไปซ้อมที่ชมรม ตลอดทางที่ผมเดินดูเหมือนจะตกเป็นสายตา คงไม่พ้นเมื่อเที่ยงที่เกือบมีเรื่องกับรุคาว่านั่นล่ะ

“เฮ้อ...จะอะไรกันนักกันหนาว่ะ!” ผมพึมพำกับตัวเอง ไอ้จิ้งจอกนั่นก็เหมือนกัน มันเกลียดผมมากนักหรือไง!! ทั้งท่าทาง...แววตา และน้ำเสียงของมันเวลาคุยกับผม... ทุกอย่างเลย...ผมไม่ได้ไปทำอะไรให้มันสักหน่อย...โอเค อาจกวนประสาทมันไปบ้างเพราะความหมั่นไส้ และเห็นเป็นคู่แข่ง แต่ผมไม่ได้เกลียดมันสักหน่อย อดจะชื่นชมด้วยซ้ำกับฝีมือของมันน่ะ!

“เดินดีๆ!

“โอ๊ะ!

 เพราะผมเหม่อๆคิดเรื่องเจ้าจิ้งจอกอยู่ ทำให้เดินไปชนกับใครบางคนเข้าจนกระเด้งถอยหลังมาหน่อยนึง พอเงยหน้ามองเห็นดวงตาคมๆสีดำที่เหยียดมองผมอยู่ก่อนแล้วก็รู้สึกว่าร่างกายชาวาบไปชั่วขณะ

“มองทางเสียบ้างไอ้ลิงโง่!” ทำไมคำพูดของเจ้าหมอนี่ถึงได้ว่าผมอยู่ทุกประโยคเลยนะ

“เรื่องของฉัน แกน่ะสิเดินมาชนฉันเองไอ้จิ้งจอก!” ผมสะบัดความเจ็บแปลกๆออกไป เชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย

“โง่...” มันว่าเบี่ยงตัวหลบทำท่าไม่อยากสนทนากับผมเสียเต็มประดา

“หยุดนะโว้ยไอ้จิ้งจอก!!” ผมกระชากแขนมันแต่ถูกสะบัดออกอย่างแรงจนเจ็บข้อมือแปลบๆ

“อย่ามาแตะ...”

 “อึก...” ผมสะอึก ดูก็รู้ว่ามันไม่ชอบผมเลย...ไม่สิโคตรจะเกลียดผมด้วยซ้ำ

“แกมีปัญหาอะไรกับฉันนักหนาว่ะไอ้จิ้งจอก!! จะหาเรื่องหรือไง!!” หมดความอดทนแล้วนะ เมื่อก่อนไม่เห็นมันเป็นอย่างนี้เลย ถึงจะทะเลาะกันบ้างแต่ท่าทางมันไม่ได้เย็นชาแบบนี้!

“ฉันไม่ลดตัวไปมีเรื่องกับแกหรอกนะ”

“ว่าไงนะ!!

“แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องไปซ้อม”

“แกไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน!” ผมเถียงมันเสียงดัง โชคดีนะที่แถวนี้ไม่ค่อยมีใครเดินผ่าน ไม่อย่างนั้นได้เป็นข่าวดังอีกแน่ๆ

“หึ!” ร่างสูงนั้นหันมาแสยะยิ้ม ก้าวประชิดตัว ส่วนสูงที่มากกว่าเล็กน้อยทำให้รู้สึกเหมือนผมตกเป็นรอง

“ถึงไม่มีแก...ทีมก็สมบูรณ์...ไม่สิดีกว่าตอนมีแกด้วยซ้ำ” ว่าเสร็จมันก็หันหลังกลับ ก่อนจะหันมาตอกย้ำผมอีกครั้ง

“แกมันก็แค่...ตัวถ่วง”

 เจ้ารุคาว่าไปแล้ว...เดินจากไปนานแล้วด้วย ทิ้งให้ผมยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน คำพูดของมันตอกย้ำผม บาดลึกจนหายใจแทบไม่ออก

นี่ในสายตาของมัน...ผมไม่ใช่เพื่อนร่วมทีมเลยงั้นเหรอ ทั้งๆที่เล่นบาสฯ ด้วยกันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...มันก็ยังมองว่าผมเป็นตัวถ่วง

และ...คงจะเกลียดผมมากจริงๆ

 เปาะๆ เปาะๆ

ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีส้มที่ถูกแต้มด้วยสีของยามเย็นและมีฝนโปรยปรายลงมา ไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนี้นานขนาดไหน แต่ผมเปียกไปทั้งตัว จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชมรมก็คิดได้ว่าเพิ่งมีปัญหากับรุคาว่ามา

“กลับบ้านดีกว่า” ผมบอกกับตัวเอง หันหลังย้อนกลับ เดินไปเรื่อยๆ บ้านผมก็อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่ นั่งรถไฟแค่ป้ายเดียวก็ถึง เดินเอาก็ได้ จะได้คิดอะไรคนเดียวด้วย ผมเดินมาเรื่อยๆคิดเรื่องต่างๆไปด้วย พอเจอสนามบาสฯที่ไร้ผู้คนก็ตัดสินใจแวะเข้า ดีนะที่ผมชอบพกลูกบาสฯไปเรียนด้วย...ไม่ใช่แค่เพราะชอบเล่นมากมายถึงขั้นบ้า แต่เพราะเจ้าลูกสีส้มๆลูกนี้ได้มาจากหลายๆคนที่ผมเห็นว่าพวกเขาสำคัญ

ผมเดาะลูกบาสอยู่กับพื้นสองสามที ชู้ตลูกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายนั่นล่ะ

“แฮ่กๆ เริ่ม...เหนื่อย...แล้วแฮะ” ปกติผมไม่ใช่คนเหนื่อยง่ายนะ วิ่งไปทั่วสนามบาสฯเล่นทั้งเกมส์ยังไหว แต่หลายๆอย่างมันก็มีการเปลี่ยนแปลง ชู้ตอีกลูกแล้วกลับดีกว่า

ผมถอยหลังมายืนที่อาณาเขตสามแต้ม จับลูกให้มั่น คำพูดของคนสอนที่ทำให้ผมเล่นสามแต้มได้ดังอย่างไม่ลืม ย่อเข่าลง จับลูกให้ดี หักข้อมือเล็กน้อย ตาก็มองห่วง จากนั้นก็ส่งแรงไปที่ข้อมือไม่ต้องให้มาก แล้วปล่อยลูกออกไปเลย

 สวบ!!

ลูกบาสฯสีส้มลงห่วงอย่างสวยงาม ผมยิ้มให้กับตัวเอง

คอยดูเถอะเจ้าจิ้งจอก!! จะทำให้เลิกดูถูกฉันคนนี้ไปเลย!! ผมหมายมาด

“อ้ะ...” รู้สึกเหมือนตัวเองจะล้มยังไงไม่รู้ ได้แต่หลับตาปี๋เตรียมรับชะตากรรมความเจ็บปวด แต่พอผ่านไปสักพักก็ไม่เห็นรู้สึกเจ็บ พอปรือตาขึ้นมองก็เห็นว่ามือคนจับต้นแขนผมไว้ไม่ให้ล้ม พร้อมร่มคันใหญ่ที่กางกั้นทั้งตัวเขาและผมจากสายฝน เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ช่วยผมไว้ก็ได้แต่เบิกตาโตๆ

“เฮ้ย!! แก!!

*************************************
ใครมาหาฮานะจังน้ออออออออ~~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #804 Manni85- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 20:55

    นั่นเรียกพูดหรอ?? ทำไมพี่แกซึนจังวะ?แค่พูดว่าเป็นห่วงมันยากนักรึไง//กะซิบถามคนข้างๆ นั่นสิถ้าโดนคนอื่นคาบไปแดกจะสมน้ำหน้าแม่ง //คนข้างๆตอบกับ

    #804
    0
  2. #785 Meekeuw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 00:15
    เป็นห่วงเค้าก็หัดอ่อนโยนกว่านี้หน่อยสิจิ้งจอกบ้าเอ้ยยยย
    #785
    0
  3. #769 grimnana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 05:02
    ปวดหัวจี๊ดเลย
    #769
    0
  4. #727 `เยลลี่พีชจัง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 18:22

    หืมมม​ หรือว่าจริงๆ​แล้ว​รุคาว่าจะเป็นห่วง!? แต่ใช้คำพูดรุนแรงเกินไปแล้วนะ​ อย่าไปสนใจคำพูดของรุคาว่าเลยฮานะจัง​ ว่าแต่ใครกันนะที่มาช่วย?

    #727
    0
  5. #702 Sunflower.W (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 03:24
    รุคาว่าเป็นห่วงงงงง
    #702
    0
  6. #583 Rung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 15:33
    รุคาว่าใจร้ายจังคนอ่านเจ็บแทนเลยอะสงสารฮานามิจิอะงืออออ
    #583
    0
  7. #564 โลลิค่อน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:14
    เย็นชาเกินไปแล้วรุคาว่า😡😡😡
    #564
    0
  8. #542 Mint Sch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:22
    ฮานะจังเคะสินะค่ะ
    กรี้ดดังไปแปดบ้าน
    ดีใจ
    #542
    0
  9. #489 เวนีล่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 22:15
    ฮานะ....เคะสินะ..... แต่พอนึกถึงขนาดตัวและรูปร่างของนางในอนิเมะแล้วแบบ... คือตอนแรกคิดว่ารุคาว่าจะเป็นเคะไง5555 //คำพูดของเฮียจิ้งจอกโครตทำร้ายจิตใจเลยอ่ะ ฮืออออ นี่ก็แอบคิด(มโน)ไปว่าที่เฮียจิ้งจอกทำเย็นชาใส่เพราะเริ่มหลงรักฮานะแล้วแบบไม่ยอมรับหัวใจตัวเองไรแบบนี้ไง
    #489
    0
  10. #313 bk1991ify (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 16:51
    รุคาว่า พูดจารุนแรงกับฮานะจังทำไม ฮึ่มมม
    #313
    0
  11. #282 Buka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 20:02
    ที่คนมองต้องเป็นเพราะออร่าความน่ารักของฮานะจังจะเปล่งประกายแน่ๆ รุคาว่านายจะพูดแรงไปแล้วนะ แล้วใครที่มาช่วยฮานะจังกัน
    #282
    0
  12. #220 nuschaly zeku (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 21:33
    รุคาว่า!!!ปากร้ายแบบนี้เปลี่ยนพระเอกได้ป่ะ~โหดร้ายอ่าาาาา(ล้อเล่นแฮ่แฮ่)^_^¦¦¦
    #220
    0
  13. #179 bee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 13:52
    รุคาว่าาาาาาาาาาาาาาาาา

    ใจร้ายไปแล้ว
    #179
    0
  14. #156 aNa_AoNg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 01:33
    รุคาว่าบ้าที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เกลียดนายแล้วนะ ว่าแต่ใครมาช่วยฮานะจังน้า เซนโดหรือเปล่าคะ เพราะรีดก็แอบจิ้นคู่นี้น้า รุคาว่าถ้านายยังทำตัวแย่ระวังฮานะจังไปมีคนอื่นนะยะ
    #156
    0
  15. #141 K.D (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 18:11
    รุคาว่าน่าตบจริงๆเลยปากแกนะ
    #141
    0
  16. #134 O_O (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 21:54
    คุณพระ! หนูรุปากจัดมากอ่ะ

    แบบนี้ต้องให้ฮานะจังสั่งสอน

    ปล. หนูรุจังมาแก้ตัวป่าว?
    #134
    0
  17. #76 Zoare (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 19:58
    ไม่เคยดูเรื่องนี้แฮะ แอบจิ้นไม่ออก แต่พออ่านแล้วรู้สึกฟินเบาๆ #เอ้ะยังไง
    #76
    0
  18. #10 きつね (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 13:53
    ใครมาน้าาาาา รุคาว่าป่าววววว
    #10
    0
  19. #3 NaSUMe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 05:49
    อ้า~นั่นสินะใครกัน รุคาว่าหรือเปล่านะอยากให้เป็นรุคุว่า^^
    #3
    0