Fanfic : SlamDunk..รักร้าย..นายจิ้งจอกกับลิงหัวแดง (YAOI)

ตอนที่ 18 : 17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    12 ก.ค. 58

17

 

“สวัสดีครับ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยให้ผู้มีอายุสูงกว่า ทั้งๆที่ปกติไม่ค่อยจะเห็นหัวใครแท้ๆ

“นาย...” เจ้าของบ้านยังคงอึ้งอยู่หน่อยๆ

ใครจะคิดว่าหมอนี่มันจะกล้าเล่นลูกไม้แบบนี้ ปกติเอื่อยเฉื่อยเหมือนจิ้งจอกขี้เซา แต่บทจะต้องใช้สมองขึ้นมานี่...ก็เจ้าเล่ห์ไม่น้อยทีเดียว!!

เข้ามาในฐานะแขก...จะได้ลดอัตราความอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับตัวเองได้น้อยลง และยิ่งอยู่ในเขตบ้านมุราซาชิ เธอซึ่งเป็นผู้ดูแลหมอนี่ย่อมทำอะไรมากไม่ได้!!

ฉลาดจริงๆ!!

“ผมรุคาว่า คาเอเดะ ฝากตัวด้วยครับ”

“นี่มันใช่ไอ้คนไม่เห็นหัวใคร รุ่นน้องนายแน่ป่าวว่ะอาคางิ” อุโออึมิสึกระซิบกับเพื่อน

“เอ่อ...มั้ง” อดีตกัปตันทีมโชโฮคุก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ไม่ใช่ว่ารุคาว่ามันมีฝาแฝดอะไรแบบนี้หรอกนะ...ดูแล้วทำใจเชื่อยากชะมัด!!

“ยังไงก็ช่างเถอะ...คุณโกโตะจะเอายังไงครับ” มากิถามเจ้าของบ้าน

“หึ! ไม่เอาไง อย่าคิดว่าใช้อำนาจตาแก่แล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้!!คิดว่าเธอเป็นเด็กดีเชื่อฟังปู่หรือไง! ถ้ากล้าประกาศสงครามกันซึ่งๆหน้าก็เอาสิ!

 หันไปหาพ่อบ้านคนสนิทก่อนจะบอกให้พาเจ้าตัวแสบไปยังห้องพักที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้ แต่ดูเหมือนคนผมดำจะเริ่มแผลงฤทธิ์

“คุณปู่ยาจิบอกให้ผมเลือกห้องพักได้ตามสบาย” เสียงทุ้มเอ่ย และนั่นทำให้หญิงสาวคิ้วกระตุก ก่อนจะแสะยิ้ม

“หืม? งั้นนายชอบห้องไหนล่ะรุคาว่าคุง” นิ้วเรียวชี้ไปยังห้องตรงข้าม สายตาคมสังเกตเห็น...ไม่สิ...ตั้งแต่นั่งรถเข้ามาด้วยซ้ำ

เส้นผมสีแดงที่สะท้อนแสงแดดจนส่องประกายนั่น...เจ้าลิงจอมป่วน

“ห้องนั้นคงไม่ได้”

“ถ้าเป็นห้องใกล้ๆกัน?” โกโตะสบถในใจอย่างหงุดหงิด จะปฏิเสธให้เสียพิรุธก็ใช่ที หญิงสาวจึงได้แต่พยักหน้าจำยอม

“ตกลง! ช่วยไปจัดห้องริมให้รุคาว่าคุงด้วย อ้อ! ที่นี่ทานอาหารสามมื้อตรงแป๊ะ กรุณาอย่ามาสาย และเรามีกฎของบ้านมากมายที่จำเป็นต้องรู้หากมาอยู่บ้านนี้ มีอะไรสงสัยก็ถามคนในบ้านได้ทุกคน” รุคาว่าพยักหน้ารับรู้ เดินตามพ่อบ้านที่นำทาง ค้อมศีรษะให้พวกอาคางิ มากิ อุโออิสึมิและจินเล็กน้อย พอพ้นร่างสูงนั่น หญิงสาวเจ้าของบ้านก็ย่ำเท้าตึงตัง ใบหน้าสวยๆแสดงออกถึงความหงุดหงิดสุดๆ

“ไอ้เด็กบ้านั่น!! กวนประสาทที่สุด!!

“ใจเย็นๆครับคุณโกโตะ” มากิห้าม ท่าทางของรุคาว่าดูจะน้อมนอบและมีมารยาท แต่หากมองดีๆเจ้าตัวก็ช่างยั่วยุ เอาแต่ใจ...และคงจะชนกับคุณโกโตะซึ่งๆหน้า

“หน็อย! คิดว่าจะจบแค่นี้หรือไง! หึ! มานอกแผนฉันไปหน่อย! แต่ในเมื่ออยู่ในอาณาเขตของฉันก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เถอะ หึๆๆๆ” เสียงหัวเราะสยองๆของหญิงสาวทำเอาคนอื่นๆได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา

 

“ห้องนี้ล่ะครับ...มีอะไรสามารถกดกริ่งในห้องเรียกพวกเราได้ทุกเวลา” ร่างสูงพยักหน้าเข้าใจ บอกให้คนอื่นๆออกไปให้หมด อ้างว่าอยากอยู่คนเดียว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองผนังที่กั้นห้องเขากับอีกห้องหนึ่ง มือแกร่งทาบทับลงไปแผ่วเบา...

หมอนั่นอยู่ที่นี่...อีกฝากหนึ่งของกำแพงนี้...

ไม่ว่ายังไง...ก็ต้องเอากลับคืนมา

เอนตัวลงนั่งบนเตียงใหญ่ คว้ามือถือมากดส่งข้อความเพียงครู่เดียวก่อนจะแสยะยิ้ม ต่อให้เตรียมแผนรับมือมาดีแค่ไหน...มันก็มีช่องโหว่ แล้วอีกอย่างเขาไม่ใช่คนซื่อๆที่จะเล่นแบบตรงไปตรงมา

ยิ่งต้องการอะไรที่สำคัญมาก...บางที...ย่อมไม่เลือก...วิธีการ

เอาเถอะ...แค่...รอเวลา

 

“นี่...อา...เซนโดคุง ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อยสิ อยากกินน้ำแข็งไสกับไอติมถั่วแดง” จู่ๆคิทสึเนะก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย ขณะที่นั่งรวมกันในห้องของคนหัวแดง ส่วนเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกนั้นเลิกคิ้วนิดๆ ขำกับสีหน้าเหมือนถูกบังคับให้กินยาขมนั่น

“กดกริ่งเรียกคนของนายเอาสิ เดี๋ยวก็ปรี่ไปทำให้แล้ว”

“ไม่เอา!” ส่งเสียงดังจนเซนโดเริ่มหรี่ตาจับผิด ยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปาก พลางปรายตาไปยังร่างโปร่งที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียง

อาจจะเพราะเหนื่อยล้าจากการไปวิ่งหรือเพราะเห็นใครบางคนไม่รู้ แต่เพียงไม่กี่นาทีซากุรางิก็นั่งหลับพิงกรอบหน้าต่างไปเสียเฉยๆ หมอนี่คงไม่รู้หรอกว่า...ห้องข้างๆมีคนเจ้าเล่ห์มาพักอยู่ แม้เซนโดจะไม่ได้ยินคำพูดจากการสนทนาหน้าบ้าน

แต่เขาก็รู้ว่ารุคาว่า...จงใจที่จะมาพักใกล้ๆซากุรางิ

“อุ๊! ขอโทษ!” เอ่ยเสียงอ่อย แต่ดวงตากลับมองมือแกร่งที่คลี่สะบัดผ้าห่มคลุมร่างคนผมแดงให้อย่างแผ่วเบา แถมยังเอื้อมมือลูบเส้นผมราวกับกล่อมเด็กน้อย ภาพความอ่อนโยนที่เซนโดแสดงออกมาทำให้คิทสึเนะกัดริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะหันไปมองทางอื่นทันที

“งั้น...ลุกขึ้นสิ” เสียงทุ้มบอก

“เห?”

“ก็นายอยากกินน้ำแข็งไสกับไอติมไม่ใช่เหรอไง?” คิ้วเรียวเลิกขึ้น พลางยิ้มล้อๆ “คนอะไรเหมือนเด็กเล็กๆ”

“นาย...จะไปกับฉัน?”

“ก็ใช่...แปลกหรือไง”

“ก็...เอ่อ เปล่าๆ งั้นไปสิ” ก้าวเดินนำ แต่ถูกคนตัวสูงกว่าคว้าไหล่ไว้เสียก่อนก้มกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูที่ทำให้ใบหน้าของหนึ่งในผู้เล่นบาสฯเยาวชนทีมชาติซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงจัด และกระทืบเท้าดังปึงๆ ใส่ชายหนุ่มหัวตั้ง

“คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง...จะเป็นกามเทพหรือครับ?...คิทสึจัง?”

 ไอ้คนกวนประสาท!!

 

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองร่างโปร่งที่หลับอย่างสบายใจอยู่บนเตียงใหญ่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอนั่นบ่งบอกให้รู้ว่าหลับลึก...และคงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย

เค้าโครงหน้าของเจ้าตัวป่วนดูซูบลงช่างต่างกับคนที่ร่าเริงสดใส และมักมีเสียงเอะอะโวยวาย แข็งแรงเกินพอดีคนนั้นจริงๆ มือใหญ่เอื้อมลูบเส้นผมสีแดงเบาๆอย่างกลัวจะไปรบกวนการนอน เป็นเพราะเขาหรือเปล่านะ...ที่ทำให้หมอนี่ต้องเป็นแบบนี้...

ไม่แน่ใจตัวเองว่าความรู้สึกนี้ใช่รักหรือเปล่า ทั้งๆที่ตัวเองก็แสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้นแล้วแท้ๆ พูดจาร้ายกาจใส่ แถมยังทำไม่ดีกับอีกฝ่ายตั้งเยอะ ตอนแรกก็ไม่ชอบหน้า คนอะไรขี้โวยวายก็เท่านั้น หลงตัวเอง ตัวป่วน กวนประสาท แต่พอได้ลองสังเกต...กลับพบว่าเจ้าหัวแดงนี่พยามมากกว่าใคร เอาจริงเอาจัง ต้องบอกว่ามันมีพรสวรรค์...สมรรถภาพทางการยอดเยี่ยม และถูกขัดเกลาขึ้นเรื่อยๆ ขนาดแค่เริ่มเล่นบาสฯไม่นายกลับถูกยอมรับฝีมือโดยนักบาสฯยอดเยี่ยมหลายๆคน

นอกจากนี้เจ้าตัวก็ยังใจดีอย่างไม่น่าเชื่อ นิสัยใสซื่อ ไร้เดียงสา ดวงตามุ่งมั่นที่มักมองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ไม่เคยเกลียดใครจริงๆจังๆสักครั้ง...แล้วพอหายไปทำกายภาพบำบัดเกือบปี กลับมานี่ยิ่งนิสัยเปลี่ยนไป...รุคาว่าได้ยินถึงผลการเรียนที่ดีขึ้นของคนหัวแดงจากอาจารย์หลายท่าน ฝีมือด้านบาสฯที่พัฒนาอย่างรวดเร็ว

แต่...เพราะอย่างนั้นเขาก็รู้ดีกว่าใครเหมือนกัน...ว่าหมอนี่...กำลังฝืนตัวเอง เฝ้ามองว่าเมื่อไหร่มันจะสำนึกถึงร่างกายตัวเองสักทีว่ามันไม่เหมือนเดิม จะเอามาใช้แบบตามมีตามเกิดไม่ได้แล้ว ตอนแรกก็แค่ในฐานะเพื่อนร่วมทีม...แต่พอรู้ตัวอีกทีก็ราวกับถูกดึงดูดเข้าไป แค่หมอนี่สนิทสนมกับคนอื่น ยิ้มให้คนอื่น เขาก็หงุดหงิดแล้ว และ...คำพูดของเซนโดในวันนั้น

 

เลิกยุ่งกับหมอนั่นซะ คำพูดของรุคาว่าขณะที่กำลังคอยกันโซนโด

ทำไมล่ะ? ซากุรางิ...อืม...ไม่สิ ฮานะจังไม่ใช่ของนาย แล้วอีกอย่าง... คนหัวตั้งฉีกรอยยิ้ม

ฉันคิดว่า...ชอบหมอนั่นนะ และอืม...หมอนั่นก็น่าจะ...ชอบฉัน

 

 เขาเสียสมาธิเพราะคำพูดที่บอกว่าเจ้าหัวแดงอาจชอบคนอื่น ทำไมจะไม่เห็นว่าเวลาอยู่กับเซนโดเจ้านี่มีความสุขแค่ไหน ยิ้มกว้าง หัวเราะสดใส แบบที่ไม่ค่อยมีให้เขา แค่คิดว่าต้องมองภาพเจ้าตัวป่วนไปอยู่ข้างๆคนอื่น เป็นของคนอื่น ในอกมันก็ปวดร้าวไปหมด โมโหจนอยากจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า และอยากพันธนาการเอาไว้ให้เป้นของตัวเองเท่านั้น!

ต่อให้ต้องจองจำ ล่ามโซ่ หรือขังเอาไว้ก็ตาม ทำยังไงก็ได้ให้หมอนี่มีแต่เขา!! เป็นของเขา! รุคาว่าไม่เคยมีความรู้สึกรุนแรงแบบนี้กับใครมาก่อน...ซากุรางิเป็นคนแรก

สุดท้าย...เลยทำลายหมอนั่นไปโดยไม่รู้ตัว...

“ฉัน...ขอโทษ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา กระซิบข้างหูคนหลับ อยากเห็นรอยยิ้มกว้างของอีกฝ่าย อยากเห็นดวงตาสดใสที่ตรงมาอย่างมุ่งมั่น อยากได้กลับมาอยู่ข้างๆกาย ซ้อมบาสฯด้วยกัน ทะเลาะกันบ้าง

แต่ก็...เป็นช่วงเวลาที่เขาชอบที่สุด

“กลับมาเถอะ...” พึมพำอยู่อย่างนั้นฟุบใบหน้าลงข้างเตียง

“อืม...” เสียงสะลึมสะลือของคนหลับดังขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสภาพสายตา เขาคงหลับไป...ทั้งเซนโดทั้งคิทสึจังเลยพามาที่เตียงแน่ๆ ส่ายหน้าน้อยๆกวาดมองรอบๆห้อง ก่อนจะสะดุดกับร่างสูงที่อยู่ในยูกาตะสีน้ำตาลเข้มซึ่งจำได้ติดตา

ร่างนั้นนั่งฟุบอยู่ข้างเตียงเขา มือของหมอนั่น...กำลังประสานกับมือของเขาอยู่

รุคาว่า...

เบิกตากว้าง จำได้ว่าก่อนหลับไปเห็นเจ้าจิ้งจอกโผล่มาในฐานะแขกของบ้านมุราซาชิ แต่ทำไม...ตอนนี้ถึงมาอยู่ในห้องนอนเขาล่ะ!! 


มาต่อแล้วจ้า~~~~


“ไม่เจอกันนานเลยนะ...” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน มือแกร่งลูบเส้นผมสีแดงแผ่วเบา

“รุ...คา...ว่า”

 ไม่ได้ยินเสียงนี้เรียกชื่อเขามานานแค่ไหนแล้วนะ ถึงจะไม่กี่วันก็เหมือนจะยาวนานในความรู้สึก

“ทำไมนาย...”

“ฉันคิดว่าตัวเองกำลังเจอสงครามเต็มรูปแบบ...ฉันต้องการกำลังใจ...”

“อะ...ไร?”

“นายเงียบก่อน!” เสียงทุ้มเอ่ยดุๆ “ฟังฉันพูด” ดวงตาคมทอแววจริงจังจนคนที่กำลังงงๆอยู่สะดุ้งเล็กๆ

“หนีฉันมาทำไม?”

“ก็นาย...ไม่ได้...รัก”

“ฉันเคยพูดเหรอว่าไม่รักนาย!!

“เปล่า...”

“อย่าคิดไปเองได้ไหม? ที่ฉันทำแบบนั้นเพราะหวง...เพราะหึง!!

“หะ...หา?” ดวงตาคู่สวยแหงนมองร่างสูงอย่างอึ้งๆ

“หึง?”

 คำว่าหึง มันต้องใช้กับคนที่เรารู้สึกชอบหรือรักไม่ใช่หรือ!

“อย่าโง่!!”  

“นายมาว่าฉันทำไมเล่า!!” แหวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ พอได้ยินน้ำเสียงโวยวายและดวงตาวาวๆราวกับแมวป่าที่ไม่ได้เห็นมานาน รุคาว่าก็คลี่รอยยิ้มอ่อนโยนแบบที่เขาเคยมอบให้คนตรงหน้า

“เจ้าจิ้งจอก...”

“อะไร?” คนตัวสูงตีมึนดึงร่างสูงโปร่งมาใกล้ ก่อนจะรั้งร่างนั้นจนชิดกับแผ่นอกแกร่ง

“นาย...”

 ทำแบบนี้ทำไม ทำเหมือนให้ความสำคัญกับเขา แล้วสุดท้าย...ก็ทำร้ายกันอีก

“ฉันตามหานายแทบบ้า!” กระซิบเบาๆ “ต้องทำแทบทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มายืนตรงนี้!

“นาย...”

“ขอโทษ...” น้ำเสียงทุ้มที่เคยอวดดียโสนั้นอ่อนลงจนเกือบจะเป็นเว้าวอน ซากุรางิอึ้งไปแป๊บ เขาไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้ของรุคาว่ามาก่อน...ไม่สิคล้ายๆกันตอนที่หมอนี่ปล่อยให้เขารอวันนั้น

“ขอโทษที่ทำร้ายนาย...”

“รุ...คา...ว่า” คือนี่มันขอโทษเขา?

“ช่างเถอะ...”

เขาไม่ได้โกรธ...แค่เสียใจ ทบทวนความรู้สึกตัวเองมาตลอด จนแน่ใจว่าเขาชอบมันไปแล้ว และก็ไม่เคยโกรธที่ถูกว่าร้าย หรือถูกย่ำยี เพราะเขารู้ดีว่า...ไม่ได้สำคัญกับหมอนี่

“อย่าคิดเองเออเอง!!” รุคาว่าดุ เมื่อเห็นแววตาสีสวยนั้นเหม่อเลย

เขาจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดงี่เง่าขึ้นอีก

“นายสำคัญกับฉัน ไม่อย่างนั้นจะมาตามถึงนี่หรือ!

 จะยอมลงทุนขอร้องใครทั้งๆที่ไม่เคย ทั้งหมดนั้น...ก็เพื่อคนๆนี้คนเดียว!!

“ทำไม?”

“ก็เพราะฉันรักนายไงเล่าไอ้บื้อ!!” พอคำว่ารักหลุดออกจากปากคนหยิ่ง ซากุรางิก็ตาโต ก่อนใบหน้าจะแดงแปร๊ดแข่งกับสีผม คนพูดก็เริ่มเขินตาม ริ้วสีแดงปัดผ่านใบหน้าคม

“นาย...รักฉัน?” ถามย้ำอย่างไม่อยากเชื่อ

“ชิ! ก็รักน่ะสิ!! รักมากจนทำตัวงี่เง่าไปหมดแล้ว! ร้องไห้ทำไม!!” รุคาว่าอึ้งทันทีเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนร้องไห้ ปล่อยน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าปริ่มออกมาไม่หยุด

“ฮึก...ฉันก็...แค่...ฮึก...ดีใจ”

“ดีใจ?”

เรื่องที่นายบอกรักฉัน ตอบในใจ

“อย่าร้องไห้...น้ำตาของนายกำลังทำให้ฉันแทบบ้า...” มือแกร่งปาดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา แต่หยาดน้ำหยดใหม่ก็ไหลมาแทนที่เรื่อยๆ จนร่างสูงต้องก้มไปจูบซับขอบตาให้เบาๆ

“อย่าร้อง...”

“ฮึก...”

“ถ้าร้อง...ฉันจะจูบนะ” ไม่พูดเปล่ากลับเชยคางเรียวขึ้น ก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา ไล้เลียปลายลิ้นไปตามรอยปาก ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปข้างใน

“รัก...ฉันรักนาย”

“ฮึก...รัก...เหมือนกัน” ดวงตาคู่คมเบิกกว้างก่อนจะทอประกายยินดี รั้งร่างคนในอ้อมกอดแน่นขึ้น คำว่ารักที่ออกมาจากปากคนที่เรารู้สึกแบบเดียวกันมันน่าฟังและตราตรึงที่สุด ริมฝีปากของทั้งสองคนค่อยๆเคลื่อนหากัน คราวนี้เป็นจูบที่แตกต่าง ทั้งนุ่มนวล อ่อนหวาน และเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง

จูบที่บ่งบอกให้รู้ว่า...พวกเขาคิดถึงกัน คะนึงหากันเพียงใด...

จูบที่ถ่ายทอดคำว่ารัก...อย่างชัดเจนที่สุด

“แฮ่ก...” ผละออกอย่างเสียดาย แต่ร่างสูงต้องยอมละเมื่อคนผมแดงทำท่าจะหายใจไม่ออก นิ้วโป้งไล้หยาดน้ำใสที่เปรอะเปื้อนมุมปากออก ดวงตาคมอประกายสดใสอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน

“หวาน...”

“ไอ้จิ้งจอก!!” ซากุรางิหน้าร้อนมองค้อนวงใหญ่ ทั้งๆที่ตอนนี้กำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง

“ขอโทษที่เคยพูดไม่ดี”

“นั่นสิ!” ทำตาโต นึกได้ว่าหมอนี่ว่าเขาไว้ตั้งหลายอย่าง

“นายมันปากเสียที่สุด!!

“ฉันมีเหตุผลของฉันน่า”

“เห? เหตุผลอะไรของนายฟะ!

“ไม่บอกหรอก” ว่าง่ายๆ กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น “เดี๋ยวไม่นานนายก็รู้เองนั่นล่ะ” เขาไม่ใช่ว่าอยากใจร้ายพูดไม่ดีกับหมอนี่หรอก...แต่ในการกระทำเหล่านั้นก็มีเหตุของมันอยู่

“ถ้าไม่บอกฉันจะอัดนายเจ้าจิ้งจอก!” ขู่ฟอดๆเหมือนแมว

“อืมๆ...เดี๋ยวให้ลงโทษ” ตาคมประกายวาวเสียจนคนซื่อไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าใครจะลงโทษใครกันแน่

“เฮ้อ! นายเข้าใจฉันแล้วก็ดีหน่อย” เขายังต้องไปสู้รบปรบมือกับคนอีกเป็นขบวนที่เห็นหมอนี่สำคัญ

ซากุรางิเอียงคอเล็กน้อย จะว่าเขาให้อภัยรุคาว่าให้ก็คงใช่...แต่เพราะเขารักหมอนี่มาก...และคนอย่างรุคาว่าก็ไม่คนประเภทขอโทษใครง่ายๆ หมอนี่หยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองอย่าถึงที่สุด และหากว่าคำขอโทษออกมาจากปากเจ้าจิ้งจอกนี่...

ย่อมเชื่อถือได้

แล้วการที่อีกฝ่ายบอกรักเขา...มาตามหาเขาถึงนี่...ให้ความสำคัญกับเขา...นั่นก็เพียงพอแล้ว...

“ว่าแต่...ทำไมนายถึงมาที่นี่ล่ะ?” แถมมาในฐานะที่ดั้บการรับรองอย่างดีจากเจ้าของบ้านด้วย

“ฉันมาพานายกลับ” กลับไปอยู่ข้างๆเขา

“เอ๋?”

“ต้องอธิบายให้นายเข้าใจก่อนจะเผชิญหน้ากับปีศาจ” หมายถึงหญิงสาวตัวเล็กแต่ฤทธิ์ร้ายกาจคนนั้นและคนอื่นๆอีกหลายๆคน

ซากุรางิยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะ

นั่นสิ...ถึงเขาจะไม่ได้ทำอะไรก็มีคนมากมายที่พร้อมจะเอาคืนแทนเขา

“พยามหน่อยนะเจ้าจิ้งจอก...คิดเสียว่าเป็นค่าเสียน้ำตาของฉันแล้วกัน” มองคนที่ลอยหน้าลอยตาอย่างยียวน แม้จะชอบที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสและแววตาเปล่งปรายร่าเริงที่กลับมาเหมือนคนเดิมก็เถอะ...แต่ความรู้สึกหมั่นเขี้ยวมันก็มีเหมือนกัน!

“หึ! งั้นฉันจะจ่ายค่าน้ำตาให้นายแล้วกันเจ้าตัวแสบ!” ร่างซากุรางิถูกรั้งเข้าหา ใบหน้าถูกเชยขึ้นก่อนริมฝีปากจะประทับลงมาอย่างเร้าร้อนรุนแรงกว่าเดิม!! มือเรียวเอื้อมทุบแผ่นหลังแกร่งเพราะหายใจไม่ทัน แต่รุคาว่าก็เปลี่ยนมุมจูบให้คนในอ้อมแขนหายใจได้คล่องขึ้น ริมฝีปากร้อนโหมจูบซ้ำๆแล้วผละออกอย่างไม่รู้เบื่อ

ราวกับรอคอยเวลานี้มาเนิ่นนา...

หนึ่งสัมผัสแทนถ้อยคำนับร้อย

หนึ่งอ้อมกอดแทนถ้อยคำนับพัน

หนึ่งจุมพิตแทนถ้อยคำนับหมื่นแสน

และถ้อยคำนับล้านที่เหลือนั้น...

...ตราตรึงอยู่บนริมฝีปากของกันและกัน...



ไม่ใช่ว่าฮานะจังเขาอภัยให้เจ้าจิ้งจอกง่ายๆนะค่ะ แต่เพราะเขารักมากๆ แล้วอีกอย่างคนหยิิ่งสุดๆอย่างรุคาว่ายอมขอโทษ แถมพูดอะไรยาวๆอีก ฮานะจังเขาเลยใจอ่อน หุๆ แต่ไม่ต้องห่วงค่าาาา~~~~ เจ้าจิ้งจอกยังต้องเจออีกเยอะ ฮานะจังโอเค...แต่คนอื่นไม่โอนี่นา หุๆๆ 

ป.ล. หายไปตั้งเดือนกว่า ไม่มีอะไรจะแก้ตัวจริงๆค่ะ T_T เพราะที่แต่งตั้งเอาไว้นั้นหมดไม่มีเหลือ แถมยังไม่ค่อยมีเวลาแต่ง ต้องไปนั่งย้อนดูการ์ตูนถึงจะฟิล ต้องขอโทษด้วยน้าาาา~~

ป.ล. 1 ขอบคุณที่ยังติดตามกันน้าาา ถึงจะมาอัพช้าก็ยังมีคนรออยู่ ขอบคุณจริงๆค่ะ ^_^

ป.ล. 2 อย่าลืมรักษาสุขภาพและดูแลตัวเองดีๆนะค่ะ ขอให้มีรอยยิ้มและความสุขในทุกๆวัน

ป.ล. 3 ราตรีสวัสดิ์...ฝันดีนะค่ะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #760 Naona (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 21:31

    เตรียมรับมือกับสงครามแบบเต็มรูปแบบนะรุคาว่านายต้องพยายามมากๆเพื่อลูกเราฮานะจังนายต้องฝ่าฟันให้ได้กับการสู่ขอฮานะจังงง

    #760
    0
  2. #741 `เยลลี่พีชจัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 00:42

    ในที่สุดก็ได้รู้ว่าเซนโดกระซิบบอกอะไรกับรุคาว่า​ ร้ายจริงนายเซนโด​ ไม่อยากจะพูดคำนี้เลยนะ​ แต่ชั้นจะให้อภัยนายก็ได้รุคาว่า​ เห็นแก่ความพยายาม​ (จริงๆเพราะลูกชั้นรักนายมากห​รอกนะ)​ ถ้านายทำฮานะจังเสียใจอีก​ ชั้นจะเผาพริก​ เผาเกลือสาปนาย!

    #741
    0
  3. #505 เวนีล่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:37
    กรี๊ดดดดด มดกัดค่ะ! หวานจนหมั่นไส้เลยค่ะ!
    #505
    0
  4. #422 Mina_Chu+Chu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 03:37
    นี่ว่าคนที่ร้ายที่สุดในเรื่องคือเซนโดนะ 555555
    #422
    0
  5. #366 paifah2002 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 08:56
    เซนโดนี่ร้ายลึกนะ เหมือนจะมีอีกคู่โผล่มา
    #366
    0
  6. #329 bk1991ify (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:09
    ชอบมากค่ะ ปลื้มปริ่ม เค้าบอกรักกันแล้ววว
    #329
    0
  7. #298 Buka (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 20:21
    ในที่สุดรุคาว่าคุงกับฮานะจังก็เข้าใจกัน พอเปิดใจนายหวานแบบไม่แคร์สื่อเลยนะ แต่ว่ายังมีอุปสรรคใหญ่มากกกรอนายอยู่
    #298
    0
  8. #280 yammy4545 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 09:19
    รออยู่เน้อไรท์ รีบๆมาต่อน้าาาาา
    #280
    0
  9. #237 Yonggukkie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 21:33
    ฉุดพลุฉลองไรท์กลับมาอัพ เย้ๆๆๆ สู้ๆนะค่ะ ติดตามๆๆๆ รอๆๆๆๆๆ
    #237
    0
  10. #235 Love_Loce (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 23:26
    กรีดร้องอย่างดีใจ นึกว่าจะลืมกันซะแล้ววว >+<



    น่ารักมากก หวานมากกก

    เขินแทน นึกถึงคนนิ่ง ๆ อย่างรุคาว่าบอกรัก ///

    แต่รู้เลย ใจตรงกัน แต่ละพาไปด้วยกันนี่ยากยิ่ง

    เตรียมใจไว้เลยนะ รุคาว่า 555+

    ขอตามลุ้นคู่เซนโดด้วยนะ ดูแล้วคงน่ารักไม่แพ้กัน



    พยามเข้านะไรเตอร์ สู้ ๆ

    ^+^



    #235
    0
  11. #233 inlove_poo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 23:19
    คุ้มค่ากับการรอคอย  
    #233
    0
  12. #232 furi02 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 21:49
    เค้าจะรอนะ ตะเองงงงงงงง >3<
    #232
    0
  13. #230 mewaga (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 04:03
    รอมาเนิ่นนานแสนนานละ_แล้ววันนี้ไรต์ก็มาอัพดีใจมากคร้าบบบบบ
    #230
    0
  14. #229 nuschaly zeku (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 23:27
    อ่าาาาารุคาว่ามีอุปสรรคและด่านตัวแม่ตัวพ่อทั้งนั้นจะไหวไหมเนี่ย~น่าคิดหนัก ̄ˍ ̄

    ต้องทำใจหน่อยล่ะทำกับลิงแดงมาไว้เยอะนี่น่ะ555555

    ยังไงก้อเอาใจช่วยจร้าาาา^O^

    ฝ่าด่านพิชิตใจหั้ยได้น่ะจ๊ะเจ้าจิ้งจอก

    ปล.ไรเตอร์งานเยอะภาระแยะทำงานตัวเป็นเกลี่ยวหัวเป็นน็อตคงเหนื่อยน่าดูเนอะแต่ก้อยังกลับอัพต่อแบบนี้เอาปัยเลย100คะแนน~>_<~ดูแลสุขภาพด้วยน่ะค่ะสู้ๆจร้าาาา
    #229
    0
  15. #226 furi02 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 00:00
    รออยู่น๊าค่าาาาาาาา ยังไงก็อย่าให้ผ่านมาง่ายๆนะคะ!!! ไม่งั้นเราคงอารมณ์บ่จอยแน่ๆ 555555555555+
    #226
    0
  16. #222 LoveLoce (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 02:29
    กรีดร้องงงง~~~

    มันค้างงง ค้างแรงมากกก (ขูดจอคอมมม)

    55+ รุคาว่าสู้ ๆ (ทีมพระเอก)

    สนุกมาก เดาทางไม่ถูกเลย

    รอใจจดจ่อสุด ๆ

    ไรเตอร์อย่าทิ้งกันนานนะคะ>+<
    #222
    0
  17. #208 idear (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 04:43
    ลุ้นอะตื่นมาเจอปุ๊ป ตัดจบเบย T_T เศร้าเลยก๊าบบบ

    รออ่านอยู่น๊าาา จะคอยเป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอๆจร้า ^^
    #208
    0
  18. #207 พอใจ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:20
    เเง่มๆไรท์สู้ๆๆๆๆ
    #207
    0
  19. #206 zarwekear (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 19:36
    ขอเดาว่าเป็นมากิซังครับ
    แต่ถ้าคนเขียนจะให้ซากุระอิยอมอ่อนง่ายๆ
    เขาไม่ยอมนะ ต้องใจแข็งไว้
    ดราม่าก็ดีนะ ค้องแก้เผ็ดกันบ้าง

    #206
    0
  20. #205 kornjee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 15:31
    ไรต์อัพแล้ว ดีใจจิงๆ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้เราพอจะรู้แล้วว่าคู่ของนายหัวตั้งเป็น...(อยู่ในใจนี่แหล่ะ^^) อัพต่อเร็วๆนะ รออยู่ค่าาาา~
    #205
    0