[Fic Monsta X] Once in a Dream

ตอนที่ 13 : ☃ :: 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 มี.ค. 60

 

CHAPTER 13

 

          ชางกยุนในชุดไหมพรมตัวอุ่นกำลังจัดแต่งผมของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะหันไปมองฮยองวอนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พอเริ่มมีแรงเข้าหน่อยก็หยิบจับงานเลย

            ผมไปแล้วนะครับ คุณฮยองวอนอย่าลืมทานข้าว ทานยาให้ตรงเวลาด้วยนะครับ

            ขณะที่ชางกยุนกำลังจะเดินออกไปจากห้อง ขายาวๆก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะตรงมายังคนตัวเล็กทันที

            รีบกลับล่ะ ถ้าเกินหกโมงเย็นเมื่อไหร่ฉันทำโทษนายแน่ คอยดูสิ

            ชางกยุนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มก่อนจะรีบพยักหน้าให้ฮยองวอนเหมือนกำลังกลัวคำขู่ของเขา ยิ่งเห็นแบบนี้ก็ยิ่งไม่อยากจะออกไปไหนโดยที่ไม่มีฮยองวอนอยู่ด้วยแม้แต่วินาทีเดียวเลยจริงๆ

 

            สองข้างทางที่เต็มไปด้วยหิมะทำให้จูฮอนเลือกที่จะพาชางกยุนมาที่สวนสนุกในร่มแทนเพื่อไม่ให้หนาวเกินไป ดูเหมือนว่าเขาจะมองคนตัวเล็กผิดไปนิดหน่อย นอกจากชางกยุนจะมีพลังเหลือเฟือพอที่จะเล่นสนุกไปกับทุกเครื่องเล่นผาดโผนแล้วยังไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว แผนที่คิดจะโชว์แมนคอยดูแลปกป้องคนตัวเล็กที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัวจึงต้องพังลง กลับกันตอนนี้เขาต่างหากที่กำลังร้องโวยวายอยู่บนเครื่องเล่น

            ไหวไหมครับพี่จูฮอน?”

            มือเล็กๆกำลังลูบที่หลังของจูฮอนเบาๆเป็นการปลอบเมื่อเห็นว่าอีกคนหน้าซีดเป็นไก่ต้มหลังจากที่ลงมาจากไวกิ้งที่ชางกยุนขอนั่งเป็นรอบที่สอง

            พะพักก่อนได้ไหม ขอพักหน่อย

            ชางกยุนพยักหน้าก่อนจะประคองตัวจูฮอนให้เดินไปนั่งพักตรงเก้าอี้ เมื่อก้นได้แตะกับเก้าอี้เนื้อไม้สีหน้าของจูฮอนก็ดูจะดีขึ้นมาเล็กน้อย

            พักตรงนี้ก่อนนะครับ  เดี๋ยวผมมา

            ว่าแล้วชางกยุนก็เดินหายไปโดยที่จูฮอนไม่มีแรงแม้แต่จะมองตาม แต่ไม่นานคนตัวเล็กก็เดินกลับมาพร้อมส่งกระป๋องน้ำอัดลมมาให้

            ขอบใจนะชางกยุน ขอโทษด้วยที่ทำให้นายต้องมาดูแลฉันแบบนี้

            ไม่เป็นไรหรอกครับเรื่องแค่นี้เอง

            ชางกยุนพูดก่อนจะทำมือพัดๆให้จูฮอนที่ตอนนี้เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้า รอยยิ้มบางๆกับตาแป๋วๆนั้นชัดเจนอยู่ในสายตาของจูฮอนจนเจ้าตัวเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

            โอย ปวดหัวจังเลย นั่งไม่ไหวแล้ว

            ว่าแล้วคนที่ตัวสูงกว่าก็ค่อยๆเอนตัวลงมานอนหนุนลงที่ตักของชางกยุนโดยที่เจ้าของตักไม่ทันตั้งตัว ปากหยักยกยิ้มจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลงที่สองข้างแก้มแสดงให้เห็นว่าเขากำลังมีความสุขขนาดไหน อาการปวดหัวมันเป็นจริงๆซะที่ไหนล่ะ แบบนี้เขาเรียกว่า เนียน

            เนียนกว่าบีบีก็อีจูฮอนนี่ล่ะ

            ปวดมากเลยหรอครับพี่จูฮอน ปวดตรงไหนครับ?”

            ชางกยุนที่ไม่ทันคนเจ้าเล่ห์นิ่วหน้าด้วยความเป็นห่วงทันที จูฮอนยู่ปากอย่างออดอ้อนก่อนจะเอื้อมมือมาจับที่มือชางกยุนแล้วเอาไปแตะที่หน้าผากของตัวเอง

            ปวดตรงนี้อ่ะชางกยุน แล้วก็ตรงนี้ด้วย โอ๊ย!”

            เสียงงุ้งงิ้งๆที่กำลังอ้อนอยู่นั้นกลายเป็นร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ดีๆก็เหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างปาตกลงมาที่หัวของเขาพอดี หลังจากนั้นก็มีวัตถุเล็กๆแข็งๆกระทบเข้าที่แขนและตามลำตัวจนจูฮอนไม่สามารถนอนได้อีกต่อไป

            เป็นอะไรรึเปล่าครับ เจ็บมากเลยหรอ งั้นเรากลับกันเลยดีไหมครับ?”

            ชางกยุนถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าจูฮอนรีบดีดตัวขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว คนตัวสูงยกมือขึ้นเกาที่หัวของตัวเองเบาๆเพราะยังรู้สึกเจ็บจี๊ดๆจากวัตถุปริศนาที่เหมือนจะมีคนจงใจปามาที่เขา

            อืม ฉันว่าเราไปที่อื่นกันเถอะ ไปหาอะไรอร่อยๆกินดีกว่า ฉันจองร้านไว้แล้ว

            จูฮอนพูดขณะหันมองไปรอบๆตัวแต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร เมื่อกี้อาจจะเป็นอุบัติเหตุก็เป็นได้ ทั้งสองเดินหายออกไปจากตรงนั้นโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่ง

            จูฮอนเดินจูงชางกยุนมาตามทางเรื่อยๆจนมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ร้านนี้เน้นการตกแต่งด้วยไม้และโทนสีน้ำตาล ทำให้รู้สึกอบอุ่นเข้ากับบรรยากาศหนาวเหน็บในตอนนี้ได้ดี

            ผมอีจูฮอนครับ ที่จองโต๊ะไว้

            ทันทีที่เดินเข้ามาจูฮอนก็แจ้งกับพนักงานที่ยืนต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้เดินตามมาทางด้านใน ทั้งสองเดินเข้ามาด้านในสุดของร้านก่อนที่พนักงานจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหนึ่ง

            ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการเอง

            พนักงานที่กำลังจะเปิดประตูออกหยุดชะงักก่อนจะยิ้มแล้วน้อมศีรษะลงเล็กน้อยก่อนเดินออกไป ชางกยุนได้แต่มองตามไปด้วยสีหน้างุนงง ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นร้านดังเพราะคนแน่นจนแทบไม่มีโต๊ะว่าง

            หลับตาก่อนสิชางกยุน

            คนตัวเล็กเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัยในคำพูดของจูฮอน แต่ไม่ทันที่จะได้ถามอะไรออกไป มือหนาก็เอื้อมมาปิดที่ตาของเขาแล้ว

            ค่อยๆเดินตามมานะ

            จูฮอนสั่งขณะที่ประคองตัวให้ชางกยุนเดินเข้าไปในห้อง ทันทีที่ก้าวเข้ามากลิ่นหอมของอาหารก็เตะเข้าที่จมูกจนน้ำย่อยในกระเพาะเริ่มทำงาน

            เอาล่ะ ที่นี้ก็ลืมตาได้

            สิ้นคำสั่งชางกยุนก็ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ส่งที่เห็นอยู่ด้านหน้าทำเอาคนตัวเล็กอ้าปากค้าง ห้องอาหารที่เป็นส่วนตัวมีเพียงโต๊ะและเก้าอี้หนังเพียงชุดเดียว อาหารหน้าตาน่ากินถูกวางเรียงกันจนแน่นโต๊ะ เพิ่มบรรยากาศโรแมนติกด้วยดอกไม้และเทียนหอมที่ประดับอยู่รอบๆห้อง บนโซฟามีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่แบบเดียวกับที่จูฮอนเคยให้ชางกยุนวางไว้ มันตัวใหญ่เสียจนนั่งเต็มเก้าอี้เลยทีเดียว

            ชอบไหม?”

            เสียงนุ่มที่ดังขึ้นจากด้านหลังเรียกสติของชางกยุนให้กลับมา คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักให้เป็นคำตอบเพราะไม่คิดว่าจูฮอนจะทำอะไรให้เขาถึงขนาดนี้

            ชอบสิครับ มันน่ารักมากๆเลย

            ชางกยุนพูดพลางลูบขนนิ่มของเจ้าหมียักษ์ตรงหน้า จูฮอนได้แต่ยิ้มดีใจจนลืมสังเกตแววตาที่แท้จริงของชางกยุนไป แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

            เย็นป่านนี้แล้วคุณฮยองวอนจะกินอะไรรึยังนะ?

 

            มื้ออาหารเย็นที่มันควรจะเต็มไปด้วยบรรยากาศแสนหวานต้องจบลงอย่างเร่งรีบเพราะชางกยุนเอาแต่ตักอาหารเข้าปาก จะว่าหิวก็ไม่ใช่เพราะมันเหมือนพยายามกินให้เร็วมากกว่า

            อิ่มแล้วหรอ?”

            จูฮอนที่เพิ่งจัดการอาหารของตัวเองไปได้ครึ่งหนึ่งเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าชางกยุนวางช้อนลงแล้ว เจ้าตัวพยักหน้าทั้งๆที่ปากยังเคี้ยวตุ้ยๆ

            ไม่ต้องกลัวหรอก ยังไม่หกโมงพี่ฮยองวอนไม่ว่าอะไรหรอก

            ชางกยุนสำลักเล็กน้อยที่จูฮอนรู้ทันเขามาตั้งแต่แรก แต่ถึงจะพูดแบบนั้นเขาก็วางช้อนลงเพื่อบ่งบอกว่าจะไม่กินต่อแล้วทั้งๆที่อาหารตรงหน้ายังไม่หมด

            ทั้งคู่เดินออกมาจากในร้านโดยชางกยุนอุ้มเจ้าหมียักษ์มาด้วย ขนาดของมันตอนนั่งก็สูงเกือบเท่าเอวของเขาแล้ว ทำให้ถือลำบากไปสักหน่อย

            ตัวเท่านายเลยนะเนี่ย

            จูฮอนแกล้งแหย่คนตัวเล็กที่ตอนนี้พองลมจนแก้มป่องอย่างน่ารัก ท้องฟ้าในฤดูหนาวมืดเร็วทำให้ตอนนี้ท้องถนนเต็มไปด้วยแสงไฟจากริมทาง จูฮอนลอบมองใบหน้าของคนข้างๆที่กำลังทำปากขมุบขมิบกับตุ๊กตาแล้วก็ได้แต่ยิ้ม ไร้เดียงสาเกินไปจนเขาอยากจะคอยดูแล

            ชางกยุน

            เสียงเรียกทำให้เจ้าของชื่อชะงักฝีเท้าลง จูฮอนเอื้อมมือไปจับไหล่ให้คนตัวเล็กหันมามองเขา ปากอิ่มเม้มแน่นเหมือนกำลังตัดสินใจที่จะพูดบางอย่างออกมา

            ฉันชอบนาย ชอบมากด้วย

            ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างเล็กน้อยขณะที่กำลังจ้องเขม็งไปยังคนที่เพิ่งสารภาพความในใจออกมา สีหน้าและแววตาของจูฮอนจริงจังเกินกว่าจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเป็นแค่การล้อเล่น เพียงเสี้ยววินาทีที่คนตัวสูงค่อยๆโน้มหน้าลงมาใกล้และนั่นทำให้ชางกยุนเอี้ยวตัวหลบได้ทันก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะประกบเข้าหากัน

            พะพี่จูฮอนครับ

            ขอโทษนะชางกยุน ฉันใจร้อนเอง

            จูฮอนถอนหายใจก่อนจะกำมือแน่นเหมือนกำลังโทษตัวเอง ใช่ เขาเกือบจะทำความผิดครั้งใหญ่ไปเสียแล้ว ทั้งๆที่อยากจะทนุถนอมให้มากกว่านี้แต่ก็ใจร้อนเสียได้

            ไม่เป็นไรชางกยุน นายไม่ต้องตอบอะไรฉันหรอก แค่ให้ฉันได้บอกก็พอแล้ว แต่ถ้าวันนึงความรู้สึกของเราตรงกัน นายก็คงจะบอกฉันเอง ใช่ไหม?”

            ชางกยุนนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เขายังคงตกใจและไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น น่าแปลกใจที่เขากลับปฏิเสธจูฮอนจากการกระทำแบบนั้นทันที ผิดกับฮยองวอนที่ร่างกายคอยตอบสนองทุกอย่างโดยไม่มีการขัดขืน

            ชางกยุน

            เสียงทุ้มแหบที่คุ้นเคยดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามา จูฮอนมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยแต่ก็ปรับให้เป็นปกติได้ทันทีก่อนจะยิ้มรับผู้ที่มาใหม่

            แหม ผมช้าไปแค่สิบนาทีถึงขั้นออกมาตามเลยหรอครับพี่ฮยองวอน?”

            จูฮอนพูดขณะที่ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูเวลา ฮยองวอนยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมาดึงตัวชางกยุนให้เดินมาหาเขา

            หมดเวลาของนายแล้วล่ะ ขอบใจมากที่ดูแลชางกยุนเป็นอย่างดีมาทั้งวัน

            น้ำเสียงที่ออกมาจากใบหน้าเรียบเฉยนั้นทำให้จูฮอนได้แต่โค้งศีรษะให้เป็นการบอกลา มือหนายกขึ้นโบกให้ชางกยุนก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไปตามทาง ร่างสูงที่มองแผ่นหลังของคนที่อายุน้อยกว่าหายลับตาไปแล้วก็ได้แต่คิดอยู่ในใจ

            รู้งี้เลือกหินก้อนใหญ่กว่านั้นปาหัวนายก็ดี กล้าดียังไงจะมาจูบชางกยุนของฉันน่ะ!

            เป็นไง ไปเที่ยวกับจูฮอนมาสนุกล่ะสิ

            ฮยองวอนเอ่ยถามขึ้นแม้เขาจะรู้เหตุการณ์ทุกอย่างดีอยู่แล้วจากการสะกดรอยตามมาตั้งแต่เช้าแล้วก็ตาม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ชางกยุนก็หันกลับมายู่ปากใส่เขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

            คุณฮยองวอนออกมาทำไมครับเนี่ย เพิ่งหายป่วยแท้ๆ

            ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าถ้านายกลับบ้านช้า ฉันจะทำโทษนาย

            งั้นก็รีบทำโทษผมสิครับ จะได้รีบกลับบ้าน

            ชางกยุนพูดก่อนจะยื่นมือของตัวเองออกมาข้างหน้าเหมือนกำลังจะขอรับโทษ ฮยองวอนที่เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะออกมาก่อนจะจับที่มือเล็ก

            นายจะให้ฉันทำอะไร ตีนายงั้นหรอ?”

            ชางกยุนพยักหน้าบูดๆของตัวเองเพราะตอนนี้เขาเริ่มจะโกรธฮยองวอนขึ้นมานิดหน่อยที่ไม่ดูแลตัวเองให้ดีสมกับที่เขาเป็นห่วง

            ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากตีนาย

            แล้วคุณฮยองวอนจะทำโทษผมยังไงล่ะครับ ผมจะ…”

            ปากนุ่มนิ่มสีชมพูถูกหยุดด้วยปากอิ่มของร่างสูง ความหวานคละกับกลิ่นหอมๆของลูกอมที่คนตัวเล็กเพิ่งจะกินเข้าไปกำลังถูกฮยองวอนช่วงชิงไปจนหมดสิ้น มือหนาประคองที่ท้ายทอยของชางกยุนเพื่อออกแรงกดเล็กน้อยให้เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มได้มากตามที่ใจต้องการ มืออีกข้างที่จับมือเย็นเฉียบไว้ค่อยๆเลื่อนไปโอบที่เอวเล็ก เสียงอึกอักที่ดังในลำคอของชางกยุนแสดงให้เห็นถึงความไร้เดียงสาที่อยู่ภายใต้ร่างสูงซึ่งตอนนี้เหมือนหมาป่าผู้หิวโหย สัมผัสที่ดุดันในตอนแรกค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นนิ่มนวลและอ่อนโยนอย่างรวดเร็วเมื่อร่างสูงรู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกของคนตัวเล็ก สัมผัสหวานค่อยๆเบาลงก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง

            แค่ไหนก็ไม่พอ ยิ่งได้ชิมแล้วก็อยากชิมอีก ความหวานของชางกยุน

            แฮ่กๆ

            เสียงหอบหายใจของชางกยุนดังขึ้นทันทีที่ริมฝีปากของตัวเองเป็นอิสระ ปากเล็กเจ่อแดงขึ้นเล็กน้อยแต่ก็คงไม่เท่ากับพวงแก้มของเขาในตอนนี้ ตุ๊กตาหมียักษ์ตกลงที่พื้นเมื่อไหร่เขาก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด รู้อีกทีก็เห็นว่าฮยองวอนกำลังก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาเสียแล้ว

            ทำโทษแบบนี้ดีกว่าตีนายตั้งเยอะ ใช่ไหมล่ะ?”

            คำถามของฮยองวอนทำเอาชางกยุนก้มหน้างุดๆ คนตัวเล็กเอาหลังมือแตะที่ปากของตัวเองแก้เขินก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

            ต่อไปถ้าผมทำผิดก็จะโดนลงโทษแบบนี้หรอครับ?”

            อย่าคิดที่จะทำอะไรผิดอีกเชียวนะ เพราะฉันจะทำโทษนายหนักกว่านี้แน่ๆ

            ชางกยุนยังคงก้มหน้าเดินไปตามทาง ปฏิเสธไม่ได้ว่าในหัวคิดที่จะทำผิดอีก ก็บทลงโทษมันน่าสนใจไม่น้อยนี่นา

            ให้ตาย นายกำลังคิดอะไรอยู่น่ะชางกยุน

            ฮยองวอนเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าอีกคนก้มหน้าเดินตลอดทางพลางยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว

            ปะเปล่าสักหน่อย ผมไม่ได้คิดอะไร

            เสียงหัวเราะในลำคอของร่างสูงดังขึ้นก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาจับมือของชางกยุนให้ล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวหนาของเขาที่มีถุงร้อนอยู่ในนั้น

            ระหว่างมือฉันกับมือจูฮอน มือใครอุ่นกว่ากัน?”

            ชางกยุนเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของคำถามก่อนจะยิ้ม

            มือของคุณฮยองวอนครับ

            ตอบออกมาโดยแทบไม่ใช้เวลาคิดเลย ถ้าถามเรื่องอุณหภูมิของมือก็คงจะพอๆกัน แต่ถ้าวัดจากความอบอุ่นใจก็ต้องเป็นฮยองวอนอยู่แล้ว

            แล้วนายอยากจับมือใครมากกว่ากัน?”

            ก็ต้องเป็นคุณฮยองวอนอยู่แล้วครับ

            ร่างสูงหัวเราะออกมาเพราะคิดว่าต่อให้เขาถามอีกสักกี่คำถาม คำตอบก็ยังคงเป็นเขาแน่นอน มือหนาบีบที่มือเล็กๆเหมือนเป็นการขอบคุณ ที่คำตอบของชางกยุนยังคงเป็นเขามาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน

            ต่อไปนี้เรามาลดช่องว่างระหว่างเรากันดีไหม?”

            ชางกยุนขมวดคิ้วเล็กน้อยที่ได้ยิน รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจคำถามที่เหมือนจะเป็นแค่การบอกเล่านั้นเท่าไหร่

            ยังไงหรอครับ?”

            อืมก็เริ่มจากที่นายเลิกเรียกฉันว่าคุณ แล้วเรียกว่าพี่ฮยองวอนแทนไงดีไหม?”

            คนตัวเล็กพยักหน้าในทันที เขาอยากจะพูดคำนั้นออกมาใจจะขาดอยู่แล้ว อยากเรียกว่าพี่ อยากเข้าใกล้หัวใจของฮยองวอนให้มากกว่าคำว่า คุณที่ดูห่างเหิน

            อ้อ! อีกอย่าง คืนนี้นายขึ้นมานอนกับฉันบนเตียงด้วย ดีไหม?”

 

 

------------------------------

 

 

::MyWish::

   ช่วงนี้รอกันนานเลย ที่จริงมิ้นก็ไม่ได้ยุ่งอะไรค่ะ แต่ตอนนี้ตันมากเลย ไม่สามารถแต่งต่อได้จริงๆ ที่จริงจะทู่ซี้แต่งไปให้จบๆก็ได้ แต่มิ้นรู้สึกว่าไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนอ่านที่ติดตามกันมา ทุกคนก็คงอยากอ่านงานดีๆกันใช่ไหมคะ แล้วมิ้นเองก็รักฟิคเรื่องนี้มากเกินกว่าที่จะทำให้มันจบๆไปแบบขอไปที ยังไงก็รอกันหน่อยนะคะ สัญญาว่าจะไม่หายไปค่ะ 55555 ยังมาต่อแน่ๆ แต่อาจจะ1สัปดาห์ 2สัปดาห์มาสักตอน และตอนนี้ก็ใกล้จบแล้ว รออีกนี๊ดดดด รับรองว่าทุกคนคาดไม่ถึงกับพี่ฮยองวอนและชางกยุนแน่ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

145 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 01:45
    แอบคิดไปไกล จนใจกู่ไม่กลับ
    #115
    0
  2. #114 nayzgalaxy (@nayzgalaxy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 06:57
    ทำไมอ่านตอนนี้ แล้วรู้สึกสงสารพี่จูอย่างนี้ ทำแต้มไม่ได้แถมยังโดนตามเอาหินมาปาหัวอีก ถถถถถหมั่นไส้การทำโทษของคนพี่มากๆเลยค่ะ ไหนจะเรื่องให้น้องไปนอนบนเตียงอีก แหมมมมมม//มองบน
    #114
    0
  3. #113 jinny1993 (@jinny36) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:23
    วิธีลดช่องว่างของพี่แช รอค่ะ พี่แชจะลดช่องว่างนี้ยังไง ขยับ เบียด หรือ ค่อม หรือยังไง 555555
    #113
    0
  4. #112 I'M Love I.M (@ammyandpair) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 22:29
    จะรอดูวิธีลดช่องว่างของพี่แช แต่แค่นี้น้องยังโดนลวนลามไปเยอะขนาดนี้แล้วเลย แชชชชชชชช เบาๆกับน้องหน่อยเน้อ
    #112
    0
  5. #111 FRVKPRP (@FRVKPRP) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 21:14
    ไม่รู้จะเชียร์ใครเลยย;-;
    #111
    0
  6. #110 กุกุ๊งนะฮะ (@candyjelly123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:49
    เปนแฟนกันเถอะค่ะขนาดนี้แล้ว
    #110
    0
  7. #109 Marrtywartt (@jeawmama) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:30
    ลดช่องว่างระหว่างกันและกัน แหมมมมมมมม(ถึงดาวอังคาร) เขาร้ายนะคะ ร้ายมากบทลงโทษกับแอบตาม แถมเด็กกลมชางกยุน ชอบใช่ม้ายยยบทลงโทษเนี่ย55555555 //ไรท์สู้ๆนะค้าบ ติดตามค่า
    #109
    0
  8. #108 baiploo2779 (@baiploo2779) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:03
    ทั้งพี่ทั้งน้องเลยค่ะ ร้ายทั้งคู่! 555
    รอนะคะ
    #108
    0
  9. #107 crazychen (@crazychen) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:48
    อือหือออ ชวนน้องมานอนบนเตียงละ -..- ชางกยุนนี่แอบร้ายนะ อยากจะทำผิดบ่อยๆหรอเราอะ 555555
    #107
    0
  10. #106 ByMinute (@reborn2554) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:13
    อห. แชนี่ร้ายกาจนะคะคุณ ว่าแล้วต้องแอบตามมา ตามไปปาหินใส่เขาอีก นิสัย? /โทรแจ้งคุณตำหนวด
    ที่บอกคาดไม่ถึงนี่ไม่ใช่ดราม่านะคะ ระแวงเด้อ ;_;
    #106
    0