PRODUCE101「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

ตอนที่ 8 : เธอยิ้มทั้งที่กำลังด่าพี่แบบนั้นได้ไง ☼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 





daehwi's bed ϟ baekhwi ◦ nielong

▸ #เตียงของแดฮวี

chapter 8

เธอยิ้มทั้งที่กำลังด่าพี่แบบนั้นได้ไง ☼





โปรดคอมเม้นถ้าชอบฟิคกันนะจ๊ะ พลีส พลีส พลีสส มาเตือนอย่างเป็นมิตร เลิฟยู

- ตอนต่อไปมาพรุ่งนี้จา -

love, couple, and shower image





  “เบื่อเค้กแล้วหรือไง”



  ไม่มีความจำเป็นสักเล็กน้อยให้หันมอง ใบหน้าซูบผอมที่เงยรับแสงแดดไร้ความเคลื่อนไหว ปากหยักเพียงฉีกยิ้มเย็น

แสดงความรังเกียจผู้มาใหม่อยู่ภายในใจ



  ขาเรียวภายใต้กางเกงเรียบหรูขยับไขว้ท่าทางสบาย ชายหนุ่มเอนพิงประตูที่เขาแง้มเปิดเมื่อสักครู่ ขณะทอดมองแผ่นหลังของเด็กชายร่างเล็กเบื้องหน้า มันไม่ต่างอะไรกับวันที่ผ่านมา สุดท้ายความเย็นชากลายเป็นสิ่งที่ต้องเตรียมใจมาพบเจอในทุกครั้ง



  มินฮยอนรั้งรอไม่เดินเข้าไปหาก่อน ตาทรงเสน่ห์มองกวาดเรือนร่างไร้ที่ติอย่างรักใคร่ แดดยามเช้าทอแสงเรืองรองบนผิวเนียนละเอียด ความงดงามนี้… มันชัดเจนเหลือเกิน



  “อากาศตอนเช้ามันหนาวนะ” มือสองข้างบรรจงวางผ้าผืนหนาลงบนไหล่ผอม ไร้คำขอบคุณอย่างที่คาดไว้ แต่มินฮยอนยังยิ้มรับพร้อมค่อยๆโน้มตัวกอดร่างอีกคน



  “ผมไม่หนาว” เด็กชายตอบชัดเจน



  “แต่พี่เป็นห่วงเธอนะ”



  ดวงตามีเพียงแค่ความต้องการเพิกเฉย ถึงอย่างนั้นหัวใจมันกลับปั่นป่วนเพียงคำพูดสั้นๆ แดฮวีกัดริมฝีปากข่มความรู้สึก พยายามทอดมองไปให้ไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่อยากรับรู้ว่าแท้จริงยังคงมีความหวัง



  หากเป็นคนปรกติทั่วไป หัวใจคงเกลียดคนเลวร้ายแบบนี้ไปเสียตั้งนาน เพราะมันไม่เหลือเหตุผลให้เชื่อใจ ไม่เหลือความดีให้ยกย่อง แต่ไม่ใช่กับเขา สายสัมพันธ์ยุ่งเหยิงมันตัดไม่ขาดเสียที เขายังหวังทุกวินาทีว่าคงมีสักวันที่มินฮยอนเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มของพี่ชาย พร้อมกับเอ่ยบอกว่าทุกอย่าง “มันจบแล้ว”



  “มีอย่างอื่นที่จะบอกผมอีกไหม” แดฮวีพลิกตัวมาคุยบ้าง ตาเศร้าจ้องกลับอย่างห่างเหิน แต่ยังปล่อยให้มินฮยอนโอบเอวของตนต่อไป



  “ไม่มี” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง



  “งั้นก็ไปเถอะ”



  เขาไม่คิดจะยอมทำมาตั้งแต่แรก แขนเรียวตวัดร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกแน่น ไม่ยอมปล่อยโดยง่ายแม้แดฮวีจะดิ้นสุดแรง มินฮยอนสามารถรับรู้ถึงความเศร้าผ่านทางน้ำเสียงของน้องชาย คงเป็นอารมณ์รู้สึกผิดเหมือนอย่างเคย จนใจที่จะปล่อยให้หายรู้สึกเป็นปลิดทิ้ง แต่เขาไม่เคยลดละความหวังในการเกลี้ยกล่อม



  “อา… กอดทำไมเนี่ย”



  “พี่ชายคนนี้ของเธอก็เหนื่อยเป็นนะ มาขอกำลังใจไม่ได้หรือไง”



  “อย่าพูดอะไรเลี่ยนๆได้ไหม ผมไม่ชอบอ่ะ” แดฮวีรีบเบือนหน้าหนี ยามอีกคนกอดแน่นขึ้น



  “ไม่ชอบคำพูด?”



  “ไม่ชอบคนพูดต่างหาก” แดฮวีค่อนขอดอย่างท้าทาย ปากสีกุหลาบเหยียดยิ้มร้าย แต่มือเรียวกลับค่อยๆลูบไล้ลำคอโผล่พ้นปกคอเสื้อเชื่องช้า เสมือนตบหัวแล้วลูบหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า



  เสียงเงียบเชียบพาให้สัมผัสลุ่มลึกเรียกความสนใจได้ดีขึ้น มินฮยอนค้อมมองมือเล็กอย่างชั่งใจ ก่อนอมยิ้มพลางส่ายหน้ากับท่าทางเสแสร้ง ต่อให้ไม่เอ่ยปากด่า หรือแสร้งยิ้มกว้าง แววตารั้นก็แสดงออกถึงความเกลียดชังได้ชัดเจน แต่ไม่ว่ามันจะเป็นแบบไหน เขาก็ยินดีเสมอ



  “ไม่รู้ว่าเบื่อหรือยัง แต่ซื้อของมาให้เหมือนเดิม หิวก็ลงไปกินนะ” มินฮยอนพูดยิ้มๆ



  “ไม่เบื่ออาหาร แต่เบื่อพี่”



  “เธอยิ้มทั้งที่กำลังด่าพี่แบบนี้ได้ยังไงเนี่ย” มือเรียวขยี้กลุ่มผมนุ่มของเด็กชายอย่างเอ็นดู



  “ไม่รู้สิ” แดฮวียักไหล่ไม่สนใจ “พี่เองก็ไม่น่าชอบมันลงได้เหมือนกันนี่”



  ชายหนุ่มทำหน้าไม่เข้าใจนัก ไม่มีใครเข้าใจความเกลียดชังท่ามกลางสายสัมพันธ์ซับซ้อนแม้แต่พวกเขาเอง ในส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งของจิตสำนึกคนทั้งสอง คำเรียกร้องชีวิตปกติเหมือนครอบครัวอื่นยังมีเสมอ ถ้าเราไม่ได้เดินมาไกลเกินควร โอกาสที่เขาจะกลับตัวอาจมีมากกว่านี้



  มินฮยอนบรรจงจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากเรียบ แดฮวีหลับตาลงรับสัมผัสด้วยหัวใจปั่นป่วน ได้โปรดรับรู้เสียทีว่าพี่ชายตรงหน้าไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ปลุกตัวเองให้ตื่นมารับความจริง แล้วเป็นผู้แก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้องทีเถอะ



  ลีแดฮวี ทำให้ได้นะ



 เสียงเครื่องยนต์ขับเคลื่อนดังครึกโครมมาถึงห้องชั้นบน เด็กชายชุดสีครีมหลบหลังม่านน้อยๆ ตาสวยลอบมองเพียงนิ่งเฉย มินฮยอนจัดเนคไทด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นเช่นทุกวัน แต่ครั้งนี้กลับเงยมองมาสบตาเขาด้วยรอยยิ้ม จนทำให้แดฮวีต้องรีบถอยออกจากหน้าต่าง



  เด็กชายเดินโซเซไปพิงกำแพงเย็นเฉียบ ขาไร้เรี่ยวแรงค่อยๆทรุดนั่งลงกับพื้น ห้วงความคิดทวีความสับสนไม่มีที่สิ้นสุด ทำไมคนที่เลวร้ายดุจปีศาจถึงต้องเป็นคนที่เรารักมากที่สุดคนนี้



  “ไม่สบายหรอ” เสียงกังวานดังแทรกความเงียบสงัดจนดังก้องภายในใจเด็กตัวเล็ก แดฮวีเงยหน้ามองด้วยใบหน้าอึดอัด คำตอบที่เลือกจะตอบ มีเพียงส่ายหน้าปฏิเสธ แสร้งโกหกกันซึ่งหน้า



  “ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ เธอก็ดูลึกลับเท่านั้น”



  ดงโฮนั่งลงข้างๆ ไร้ท่าทางก้าวก่ายให้แดฮวีต้องไม่สบายใจ เขาแค่นั่งลง มองไปยังสิ่งที่แดฮวีกำลังเหม่อหา เสมือนเป็นเพื่อนคอยรับฟังห่างๆ



 “ลึกลับตรงไหน ผมว่าคุณมาค้นหาผมเยอะที่สุดแล้ว”



  เด็กชายพูดเหน็บพลางเหล่มองอย่างหมั่นไส้ แดฮวีลุกพรวดมายืนตัวตรง สองแขนยืดออกบิดขี้เกียจ ก่อนก้มมองดงโฮด้วยรอยยิ้มน่ารัก



  “อะไรกัน ตอนแรกนึกว่าเศร้า” สีหน้าฉงนทำให้แดฮวีรีบส่ายหน้าปฏิเสธ



  “ผ่านมาสามปีแล้วนะ ถ้าเอาแต่เศร้าป่านนี้ผมเป็นโรคซึมเศร้าพอดี มันก็พอมีเศร้าบ้างบางครั้ง แต่รวมๆน่ะกลายเป็นสิ่งเคยชินแล้ว”



  “จิตใจเธอนี่เข้าใจยากจริงๆ”

  ดงโฮลุกขึ้นมายืนไม่รีบร้อน ตาคมยังคงมองเด็กชายอย่างฉงน



  เด็กชายอมยิ้มขณะเอียงคอสำรวจทุกส่วนของใบหน้าคมคาย คุณดงโฮวันนี้ดูต่างจากวันแรกที่เจอกันนิดหน่อย มีไรหนวดเริ่มขึ้นจางๆตามกรอบหน้า เป็นเสน่ห์อีกแบบที่เสริมความหล่ออีกเท่าตัว



  “มองอะไรหืม”



  ดงโฮดึงเอวคอดมาไว้ในอ้อมกอด พร้อมยักคิ้วหลิ่วตาใส่อย่างขี้เล่น



  “มองหน้าผู้ชายของผมนี่ไง...”



  แดฮวีส่งสายตาออดอ้อน ริมฝีปากสีกุหลาบคลี่ยิ้มน้อยๆ มือเล็กวางทาบบนอกแกร่ง เสื้อสีขาวตัวบางไม่สามารถบดบังร่องรอยรูปวาดศิลปะบนผิวหน้าอกได้ ตาใสมองไล่ตามนิ้วตนเองยามมันกรีดบนรอยสักสีดำสนิท ก่อนเงยสบดวงตาแข็งกร้าว ด้วยความมั่นใจที่จะสามารถทำให้คนตัวโตไขว้เขวอย่างง่ายๆ



  “อ้อนทำไมล่ะเด็กดี”



  “ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย…”

  สิ้นเสียงกระเส่าของเด็กชาย แขนแกร่งออกแรงอุ้มร่างบางขึ้นในทีเดียว ขาเรียวตวัดโอบสะโพกหนาไว้อย่างรู้งาน แก้มใสขึ้นสีแดงยามมือสากลูบไล้เรียวขาเชื่องช้า



  ดงโฮกระตุกยิ้ม ไม่แม้แต่ถอนสายตาที่จ้องมองหน้าสวยสักวินาที เขาก้าวเดินไปยังที่หมายไม่รีบร้อน สัมผัสนุ่มนวลยิ่งเพิ่มพูนความหวั่นไหวให้เด็กชาย แดฮวีเม้มริมฝีปากน้อยๆ ความร้อนภายในค่อยๆคุกกรุ่นราวกับเปลวเพลิง  ที่พร้อมจะเผาผลาญตัวเองให้มอดไหม้ได้ทุกเมื่อ



  “อาบน้ำซะเด็กดี”  ร่างเล็กได้รับอิสระเมื่อเดินมาถึงห้องน้ำ ตาสวยเงยมองเพียงปกติ แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยออกมาสักคำ



  ผนังสีขาวสะอาดโอบล้อมห้องแคบที่มีคนสองคนกำลังยืนนิ่ง ฝักบัวแห้งสนิทด้านหลังแดฮวี อีกเดี๋ยวมันคงถูกหมุนบิดโดยเด็กชาย ดงโฮแสดงความสุภาพบุรุษโดยเตรียมจะเดินออกไป แต่การถอยตัวออกห่างทำให้ต้องหันมองเสียก่อน



  ขาเรียวเล็กก้าวถอยหลังเพียงเล็กน้อย เรียวแขนภายใต้เสื้อสีครีมเอื้อมเปิดฝักบัว ขณะที่ดวงตายังคงมองมาที่เขาเหมือนเดิม เนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยละอองน้ำเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงเสี้ยววิ เสื้อเปียกลู่กับผิวตามสัดส่วนเรือนร่าง ดงโฮถลาเข้าไปปิดฝักบัว ทำให้กลายเป็นเขาที่เปียกปอนอีกคน



  “ทำอะไร ทำไมไม่ถอดเสื้อก่อน”



  “ก็ถอดสิครับ…” แดฮวียกยิ้มบาง



  “ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่”



  “พิสูจน์ไง”



  “หมายความว…”



  “แค่ถอดเถอะครับ” แดฮวีเอ่ยแทรก พลางดึงมืออีกคนมาจับชายเสื้อ



  มือสากรวบเสื้อเปียกก่อนถกขึ้นเชื่องช้า ความฝืดยามกลืนน้ำลายลงคอเกิดขึ้นเมื่อทอดมองผิวเนียนชุ่มโชกไปด้วยน้ำ แดฮวีที่ทั้งตัวเหลือเพียงกางเกงในถอยร่นอีกก้าว จนแผ่นหลังสัมผัสผนังเย็นเฉียบ ทรวงทรงผอมเพรียวได้อยู่เบื้องหน้าเต็มสองตาในเวลานี้ พาให้ความนึกคิดรวนไปชั่วขณะ



  “ผมว่าคุณเป็นคนเดียวที่เห็นผมเปลือยบ่อยสุด”



  “ใช่สิ เหมือนตอนนี้” ดงโฮเดินเข้าไปประชิดร่างเปลือย



  “แล้วก็เป็นคนที่ไม่เคยเอ่ยห้ามผมเลยด้วยเหมือนกัน”



  “ฉันไม่มีความคิดอะไรพรรคนั้นอยู่ในหัว”



  “เข้าใจล่ะ” แดฮวีพยักหน้าเข้าใจเบาๆ “แสดงว่าคิดแต่พวกเรื่องบนเตียงสินะ… ผมว่าคุณช่วยดูร่างกายผมให้ละเอียดขึ้นมาหน่อยได้ไหม เผื่อจะเห็นอะไร”



  “...”



  ดงโฮจับรวบข้อมือเล็กสองข้างขึ้นเหนือหัว เบียดร่างเล็กด้วยร่างกายของตน ตาคมมองลุกล้ำเข้าไปในดวงตาประกายวูบไหว ปล่อยให้ความร้อนพวยพุ่งอยู่ภายในตัวอีกครั้ง มืออีกข้างเอื้อมเปิดสายน้ำให้รินรดลงบนผิวเนียนละเอียด เสียงอุทานเบาๆในลำคอสั่นเครือ ทำให้ดงโฮยกยิ้มพรายทันที



  “ผมบอกว่าให้ดูร่างกายผมเฉยๆเองนะ…”



  “ถ้าฉันทำแค่นั้น ฉันคงดูโง่มาก”



  สิ้นเสียงแหบพร่า ดงโฮโน้มตัวลงจรดริมฝีปากกับปากอิ่มไม่รีรอ ดูดกลืนเนิบนาบอย่างประนีประนอม กระทั่งปากเล็กยอมเผยอขึ้นเพียงเล็กน้อย ลิ้นชื้นจึงสอดไปเกี่ยวกระหวัดเฉื่อยแฉะ เสียงครางในลำคอดังอื้ออึง ไพเราะน่าฟังเหมือนครั้งก่อน ไม่ได้พิเศษมากไปกว่าเดิม แต่ก็ทำให้อารมณ์ทางเพศเพิ่มสูงจนเอ่อล้น



  มือสากไล้นิ้วไปตามผิวนุ่ม แต่จงใจลูบไปบริเวณดังกล่าวที่แดฮวีอยากให้เห็น “รอยแผล” อันแสนเลือนลางปรากฏสู่สายตามาตั้งแต่วันแรก อย่างที่บอก เขาได้เปรียบเพราะความเป็นหมอมาแล้วหนึ่งข้อ



  แต่ข้อได้เปรียบที่แท้จริง คือการเป็นคนหนึ่งในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน โดยที่ไม่มีใครจดจำต่างหาก



  รอยแผลตามเนื้อตัวเลือนลางจนแทบมองไม่เห็น แต่หากหลับตานึกย้อนไปในวันเก่าๆ ภาพเรือนร่างเด็กคนหนึ่งในชุดนักเรียนที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ก็ซ้อนทับพอดีกับร่างตรงหน้า เขาไม่ใช่แค่มองเห็นรอยแผลเป็นที่จางลงตามระยะเวลา แต่เขาเคยเห็นตอนที่มันเป็นแผลสดมาก่อนแล้วต่างหาก



  “รอยแผล… นี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มผละออกเนิบนาบ มืออุ่นวางบนหน้าท้องเนียนเรียบ พร้อมกระซิบถามเสียงพร่า



  “ค… คุณเห็นด้วยหรอ” เด็กชายหอบกระเส่า



  “เห็นสิ แค่ไม่ทัก”



  “คราวหลังก็บอกหน่อย ผมอุตส่าห์จงใจให้เห็นทุกวันขนาดนี้แล้ว”



  “โทษที ฉันแค่ไม่คิดว่าเธอจะอยากให้ฉันทัก” ดงโฮตอบไปตามความจริง “รอยแผลจางๆมีอยู่เต็มตัวขนาดนี้  คงเคยโดนอุบัติเหตุมาสินะ”



  “ครับ… ผมเคยโดนอุบัติเหตุที่ทำให้ผมเกือบตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่ใช่แค่ร่างกายของผมที่เกือบตาย แต่ความเลวร้ายทุกอย่างก็สิ้นสุดลงที่วันนั้น เพื่อมาเจอสิ่งเลวร้ายมากกว่าเดิมในวันนี้…”



  “แปลกดี ฉันไม่คิดว่าเธอจะยอมบอกความจริงง่ายๆ”



  “บอกได้อยู่แล้ว ไม่ได้บอกหมดซะหน่อย” แดฮวีเอ่ยตอบไม่สนใจนัก



  “โดนรถชนมาใช่ไหมล่ะ”



  “ร… รู้ได้ยังไงครับ”



  แน่นอน เขารู้



  ค่ำคืนมืดมนไร้ความหวัง เสียงไซเรนดังกึกก้องพร้อมรถพยาบาลขับเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว คุณหมอหนุ่มจบใหม่รีบวิ่งออกมาจากประตูทางออก แค่เพียงได้เห็นรถพยาบาลแม้เพียงคันเดียว หัวใจก็สูบฉีดเลือดด้วยความกังวลใจนำไปก่อนเจอคนไข้เสียอีก



  “เป็นอะไรมาครับ!” ดงโฮตะโกนถาม



  “อุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ บาดเจ็บสองคน เป็นเด็กชายวัยรุ่นแล้วก็ชายสี่สิบปลายๆอีกคน”



  ความอลหม่านเกิดขึ้นทันทีหลังสิ้นสุดบทสนทนา การลำเลียงคนไข้เป็นไปอย่างมีระบบ เพียงแค่คืนนี้แปลกออกไป เมื่อเขาเหลือบไปเห็นผู้อำนวยการตัวจริงเสียงจริงมายืนรออยู่หน้าโรงพยาบาลตรงมุมมืด มีสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมชะเง้อคอมองบางอย่างไม่ยอมหยุด ก่อนที่ทุกอย่างจะกระจ่าง เมื่อมีผู้ชายตัวเปื้อนเลือดคนหนึ่งวิ่งเข้าไปสวมกอดแน่น



  สงสัยอุบัติเหตุครั้งนี้คงเกี่ยวข้องกับฮยอนบินโดยตรงแน่



  “กูดูเตียงนี้เอง มึงไปดูเตียงผู้ชายอีกคนไป”



  แดเนียลลนลานบอกเขาเพียงสั้นๆ ก่อนจะวิ่งตัวปลิวไปพร้อมเด็กชายในชุดนักเรียนเลือดโชกที่นอนบนเตียงแน่นิ่ง ดงโฮพยักหน้ารับไม่ลังเล หัวใจที่พร้อมช่วยเหลือผู้คนอย่างมีศีลธรรมสูบฉีดรุนแรง



  ก่อนที่มันจะรู้สึกราวกับหยุดเต้น เมื่อมีมือใครบางคนมารั้งเขาไว้



  “ไปช่วยเด็กผู้ชายก่อน” ฮยอนบินรั้งมือของดงโฮเอาไว้ด้วยแรงบีบสั่นเทา ผู้ชายที่เดิมทีวิ่งเข้าไปกอดผู้อำนวยการ เปลี่ยนไปนั่งร้องไห้ที่มุมมืดเพียงคนเดียว ดงโฮมองสองคนสลับไปมาด้วยความงุนงง อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดจะยอมทำตามง่ายๆ



  “แดเนียลจะดูแลผู้ป่วยเด็กคนนั้นครับ”



  “ฉันสั่งให้ไปดูแลเด็ก” ฮยอนบินกำชับเสียงต่ำ



  “แดเนียลจะดูแลเด็กคนนั้นครับผู้อำนวยการ…” ดงโฮเถียงกลับด้วยเสียงที่ต่ำกว่า



  “ผู้ป่วยคนนี้ ฉันจะให้พยาบาลดูแลไปก่อน ไปดูแลเด็กผู้ชายตามที่ฉันสั่ง อย่ามาเสียเวลากับผู้ชายที่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาคนนี้ให้มันมากนัก”



  “แต่จากชุดแล้ว ผมไม่คิดว่าเขาไม่มีเงินจ่ายนะครับ”



  “แค่ทำตาม… ที่ฉันสั่ง”

   

        

  

 

  



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

247 ความคิดเห็น

  1. #233 _nnnnumx_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 23:27
    โอ้ยยยยยยยยปมมาอีกแล้วววบีบหัวใจเวอร์ ฮยอนบินนี้มีซัมติงรองด้วยป่ะค่ะ
    แต่แกร๊รรรรรรรรรรรต่อนี้คือบั่บน้องฮวีคือยั่วๆบดๆเลยเด้อ แซ่บเวอร์
    #233
    0
  2. #221 เจ้าชายอสูร_B2UTY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:02
    โอ๊ยยยยยยย มันคืออะไรรรรรรรรร ค่อยๆเปิดนะ เปิดไปทีละปมนะ เราจะได้เตรียมใจทัน !!!!!
    #221
    0
  3. #215 พัลรยง. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:05
    โอย เครียดค่ะะะ ทึ้งหัวแรงมาก 55555
    #215
    0
  4. #213 zerkep1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 07:43
    กรี๊ดดดน้องมันยั่วคร่าาา ปมมาเรื่อยๆละรออยู่นะคะไรรรรท์
    #213
    0
  5. #212 Krisfann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 07:40
    โอ๊ย อะไรยังไงเนี่ยย
    #212
    0
  6. #211 jmie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 01:36
    ฮืออออออ ร้องไห้ได้มั้ยง่ะ กลัวฮวังมินฮยอน ตอนนี้ปมสำคัญเริ่มมาแล้วหลังจากให้เราให้สมใจกับคุณดงโฮรวว งือออ แล้วยัยน้องนี่เป็นดาวยั่วทุกตอนเลยเด้ออิพี่ดงก็ใจง่ายตลอดเลย 555555 อยากรู้เรื่องราวต่อไปจริมๆคุยดาเนียลกับคุณองอีก มีมินฮยอนบินก็ยังรอคอยลอยคอแงะ (รอซีนมาตั้งแต่ซีเครทอีเมล555) เดี๋ยวไปปักในพี่ชายที่มากับฝนละกันฮับ ขอบคุณคุณไรท์ มากๆๆๆๆ
    #211
    0
  7. #210 Elppa'Fernnyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 01:33
    มินฮยอนกับแดฮวีนี่ยังไงกันนะฮืออออ
    #210
    0
  8. #209 mayrinjj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 00:00
    ปมเริ่มมาแล้วอ่ะ กรี๊ดด พี่ดงโฮเหมือนรู้ทุกอย่างแล้วอ่ะ สำหรับ
    น้องหวีนั้น มันร้ายนะคะหัวหน้า
    //ยิ้มอ่อน
    #209
    0
  9. #208 T wertz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:32
    น้องจะสงสัยมั้ยคะเนี่ยว่าดงโฮรู้ได้ยังไง อยากติดตามต่อไปแล้ว กีสสสสส
    #208
    0
  10. #207 amonrat32 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:19
    อ่ะคนที่ร้ายทีสุดคือฮยอนบิน -..- ทำไมดูถูกคนจัง ทำไมไม่ให้ช่วย แง้งงง มองโลกร้ายไปมั่ย คุณดงโฮร้ายอ่ะ น่าจะร้ายกว่าแดฮวีล่ะ นางรู้เกือบทุกอย่างเลย หรือทุกอย่างไปล้ะ หนูแดฮวีลูกกก พาเสือเข้าถ้ำอีกแล้วนะ เดี๋ยวตีเลย!!
    #207
    0
  11. #205 zmgebob (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:02
    คนที่วิ่งไปกอดคือพี่มินแน่ๆ แล้วที่ไม่อยากมาช่วยคนนี้เพราะตั้งใจจะฆ่าอ่อ
    #205
    0
  12. #204 BearbabyBear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:43
    ปมเริ่มมาเรื่อยๆแล้ว โอ้ยตื่นเต้นนนนนนน คุณหมอนี่ไม่ได้เลยเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ เขินนนนนนน
    #204
    0