PRODUCE101「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

ตอนที่ 7 : ฉันจะรู้แค่ที่เธออยากให้รู้ ☼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 


「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

▸ #เตียงของแดฮวี

chapter 7

ฉันจะรู้แค่ที่เธออยากให้รู้ ☼




โปรดคอมเม้นถ้าชอบฟิคกันนะจ๊ะ มาเตือนอย่างเป็นมิตร เลิฟยู

Image by ø alta et secreta silvarum ø




  เพียงแค่หยั่งลึกลงไปในจิตใต้สำนึกผ่านทางดวงตาประกายสวย เขารู้สึกคล้ายกับว่าได้ซึบซับความสับสนของเด็กชายในอ้อมกอดมาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งมองลึกลงไปเท่าไหร่ ทุกสิ่งกลับยิ่งดูไกลจนเกินคาดเดา สำหรับเขาแล้ว ความคิดของลีแดฮวีเป็นสิ่งที่ลึกและเสี่ยงเกินไปที่จะดำดิ่ง เหมือนๆกับมหาสมุทรกว้างใหญ่ ที่ใต้น้ำเงียบสงบ แต่ซ่อนเร้นความอันตรายไว้ทุกอณู



  “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” เด็กน้อยเบียดกายซุกอกแกร่งเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่ม ดงโฮโอบรับเอวคอดของเด็กที่กำลังหลับตาพริ้มเข้าหาตัวไม่ลังเล



  “หมายถึงอะไรเด็กดี” นัยต์ตาสีน้ำตาลหลุบมองใบหน้าหวาน ริมฝีปากหยักยกยิ้มเพียงบางๆ



  “ก็… คุณไม่ใช่คนดีขนาดที่จะทำให้ผมรู้สึกผิดได้”



  “เธอกำลังพูดถึงเรื่องที่เรากำลังทำอยู่หรือเปล่า”



  “ทุกเรื่องนั่นล่ะ ผมชอบที่คุณไม่ใช่คนดีขนาดนั้น มันไม่ลำบากใจ”



  “ฟังดูแล้วเหมือนเป็นคำสารภาพของเด็กตัวร้ายเลยนะ” ดงโฮแอบเสียดสีด้วยใบหน้ายิ้ม นิ้วเรียวบรรจงไล้ตามเรียวแขนเนียน ขณะรอคอยคำตอบด้วยแววตาหลงใหล



  แดฮวีแสร้งทำหน้ายู่ไม่จริงจังแทนคำตอบ ความใกล้ชิดของร่างกายอุ่นเป็นไปอย่างธรรมชาติเสียเหลือเกิน เมื่อรู้สึกว่าทุกอย่างดำเนินเร็วเกินไปหน่อย เด็กชายร้อนรนเบนหน้าหนีไปทางอื่นจนดูติดขัด พาให้ดงโฮอดส่ายหน้าในความหลากอารมณ์ของวัยรุ่นไม่ได้



  “เอาล่ะ วันนี้ถ้าฉันมากวนเธอมากไป ฉันจะออกไปก็ได้” ตาคมถือวิสาสะมองแผ่นหลังเรียบเนียนของชายตัวน้อยที่พึ่งขยับไปนั่งข้างๆเตียง ดงโฮชันตัวนั่งพิงหัวเตียงไม่รีบร้อน ผ้าห่มผืนหนาร่นลงจนปรากฎริ้วกล้ามน้อยๆ



  แดฮวีเอียงมองเนิบนาบ เอวคอดยิ่งดูบางลงยามที่หุ่นผอมเอี้ยวตัว คุณหมอหนุ่มเก็บรายละเอียดทุกท่วงท่าด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยม ความรู้สึกค้างภายในเริ่มคุกกรุ่นจนริมฝีปากแห้งผาก



  “คุณนอนที่นี่ได้ ผมอนุญาติ” แดฮวีเอ่ยท้วงหน้าหงอย ดงโฮขมวดคิ้วสงสัยเพียงสั้นๆ พอนึกขึ้นได้ว่าอีกคนเพิ่งฝันร้ายไป แขนแกร่งไม่รอช้ารีบคว้าเอวของแดวฮวีมากอดแนบร่างอีกครั้ง



 “ฝันร้ายมากเลยหรือไง”



 “ครับ…” เด็กชายตอบอู้อี้ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวยามท่อนแขนโอบกอดแนบแน่น นัยต์ตาอ่อนโยนที่จ้องมองกันใกล้ๆ พาให้ใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ



  “ฝันว่าอะไรล่ะ”



  “ถ้าบอกไปแล้ว… คุณต้องอึ้ง หรือไม่ก็กลัวผมแน่”



  “ก็โกหกฉันสิ” หน้าคมยื่นมากระซิบข้างใบหูนุ่ม มุมปากฉีกยิ้มพอใจ ยามสังเกตเห็นพวงแก้มแดงปลั่ง



  “เธอสามารถเล่าให้ฉันฟังได้ถ้าเธออยาก”



  “ผมไม่เล่าหรอก…” ตากลมโตเงยมองอย่างต่อต้าน



  “งั้นฉันก็ไม่อยากรู้” ชายหนุ่มยิ้มบาง มือลูบหัวแดฮวีเบาๆด้วยความเอ็นดู



  “ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น ฉันจะรู้แค่สิ่งที่เธออยากให้ฉันรู้”



  ตาสวยมองไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย ก่อนค่อยๆปิดเปลือกตารับอ้อมกอดด้วยความเต็มใจที่ไม่บริสุทธิ์นัก ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวเสียแล้ว เป็นความรู้สึกที่สะสมมานับตั้งแต่วันแรกที่ติดอยู่ในนรกแห่งนี้ ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มเสมือนตัวละครหุ่นเชิด ที่ถูกสีสดใสแต่งเติมตลอดเวลา แท้จริงแล้วข้างในสับสนราวกับวิ่งวนในเขาวงกต



  แดฮวีไม่เคยอยากยอมรับทฤษฎีไร้สาระของมินฮยอน ผู้ชายที่จิตใจถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำสนิท พร่ำบอกราวกับต้องการสะกดจิตให้เขาเลิกรู้สึกผิดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่



  การบริจาคอวัยวะเป็นเรื่องราวที่ดี เพียงแค่เราแค่หลอกล่อให้เขาเซ็นเร็วขึ้นเท่านั้น พี่ไม่เข้าใจว่าเธอกำลังรู้สึกผิดอะไร ลีแดฮวี..



  ความคิดของเขาโตพอที่จะรู้ว่า ภายใต้คำพูดสวยหรูนี้ ความจริงแล้วซ่อนเร้นความโหดเหี้ยมไว้มากมาย มินฮยอนมักเอ่ยบอกด้วยใบหน้านิ่งเฉย พร้อมๆออกคำสั่งให้น้องชายทำตามที่ตนเองต้องการ โดยอาศัยพันธนาการพื้นฐานของมนุษย์อย่าง “ความรู้สึกผิด” คอยล่ามไม่ให้เขาหนีออกไปได้



  “ถ้าจะแค่ให้เซ็น พี่โปรโมทโรงพยาบาลดีๆ ทำเป็นโครงการเป็นเรื่องเป็นราว มันไม่ดีกว่าหรือไงครับ ผมไม่เห็นความจำเป็นทีเราจะต้องพยายามหลอกล่อไปทีละคนเลย”



  “ถ้าทำตามกฎ เมื่อไหร่ที่เราจะสำเร็จได้ล่ะ”



  “ม… หมายความว่าไงครับ”



  “ฟังนะแดฮวี หน้าที่ของเธอก็แค่พยายามให้พวกเขาเกิดความสงสารจนอยากช่วยเหลือเด็กอ่อนแอเท่านั้น แค่ทำให้มันยอมเซ็นเอกสารยินยอมบริจาคอวัยวะ มันไม่มีอะไรที่เลวร้ายเลย พวกเรากำลังทำความดีต่างหาก”



  “แล้วทำไมพอทุกคนเซ็นแล้ว พวกเขาถึงหายออกไปจากที่นี่ทันทีเลยล่ะ พี่พาพวกเขาไปไหนครับ”



  ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้หรอก



  กลายเป็นผมเองที่รับรู้ได้ถึงความผิดบาปของสิ่งที่ทั้งตัวผมและพี่ชายกำลังกระทำ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ ผมไม่ได้โง่ แต่ผมก็ยังต้องทำหน้าที่ของตัวเอง ในเมื่อผมไม่มีทางเลือกอื่น แต่พอถึงวันนี้ ความอดทนและความรู้สึกผิดที่สั่งสมมาจนล้นเอ่อ มันก็ทำผมอยากหลุดพ้นแบบจริงจัง



  ผมควรจะหยุด



  หยุดเอาไว้ที่คังดงโฮ ช่วยเหลือให้เขาออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายหรือเปล่านะ ?



  “คุณไม่น่าเข้ามาในนี้เลย คุณดงโฮ”



  แขนแกร่งโอบกอดแน่นขึ้น เสมือนอยากบรรเทาบาดแผลฝังลึกนี้ให้ทุเลาลงบ้าง น้ำเสียงสั่นเครือฟังดูไม่ดีเอาเสียเลย ไหนจะคำพูดแสดงความเป็นห่วงกันนั่นอีก



  “ก็เข้ามาแล้ว ฉันควรทำไงต่อไปดี” น้ำเสียงอารมณ์ดีทำให้เด็กชายเบะปากหมั่นไส้



  “ถ้าคุณรู้เรื่องมากกว่านี้อีกหน่อย คงไม่มีอารมณ์มายิ้มแบบนี้แน่”



  “ฉัน…” ชายหนุ่มทอดเสียง “รู้เยอะกว่าที่เธอคิดเยอะเลยล่ะ”



….

  


ปัง!



  ร่างสูงหยุดกึก ผู้จัดการหน้าสวยก็เช่นกัน พวกเขารีบหันไปมองด้านหลังทันทีที่ได้ยินเสียงดังโครมคราม แต่กลุ่มพนักงานที่ยืนออกันอยู่ก่อนบดบังจนมองไม่เห็น



  “ต้องให้บอกกี่ครั้ง ว่าพวกเราจะไม่ทำข่าวนี้!”



  เสียงตะคอกโกรธเกรี้ยวดังตามเสียงโยนของกระแทกพื้นมาติดๆ กลุ่มพนักงานสลายตัวกันไปอย่างหวาดกลัว ทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น แดเนียลเดิมดุ่มเข้าไปลอบมองห่างๆ สายตาสอดส่องหาที่มาซึ่งน่าจะเป็นเหตุการณ์ทะเลาะวิวาท



  หลังการถ่ายรายการในสตูดิโอตั้งแต่เช้าจดเย็น นักแสดงหนุ่มชื่อดังก็อยากกลับบ้านไปพักผ่อนเต็มที แต่ผู้จัดการของเขาดันยกเรื่องคืนบัตรประจำตัวให้นักข่าวซองอูคนนั้น ก็เลยตั้งใจว่าจะมาคืนพร้อมกับขอบคุณด้วย เพราะไหนๆตึกนี้ก็เป็นตึกที่คุณนักข่าวทำงานอยู่



  แต่ดูเหมือนจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นเสียก่อน…



  “แค่เห็นชื่อข่าวก็กลัวจนตัวสั่นแล้วหรอหัวหน้า!”



  ภายในห้องหัวหน้าที่ประตูเปิดแง้มไว้ เสียงตะโกนเถียงหนักแน่นไม่เกรงกลัว ทำให้รู้ว่าหนึ่งในนั้นไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน แต่เป็นคุณนักข่าวที่ยืนหยัดในจรรยาบรรณ คนที่เขาตั้งใจจะมาขอบคุณในวันนี้



  นักแสดงหนุ่มสวมแมสปิดปากสีดำสนิท ยืนนิ่งราวถูกสะกดให้ก้าวขาไม่ออก พลันชั่วเสี้ยววิที่เขากระพริบตา แฟ้มสีดำก็ปลิวออกมาจากห้องแล้วกระแทกพื้นต่อหน้าจนกระดาษกระจัดกระจาย ก่อนจะมีแฟ้มอีกหลายแฟ้มถูกโยนออกมาจนกระดาษขาวปลิวว่อน



  แดเนียลก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน นัยต์ตาสวยเบิกโพลงทันทีที่อ่านหัวข้อจนจบประโยค ชายสูงโปร่งเดินปรี่เข้าไปในห้อง บุคคลที่กำลังเถียงต่างหันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้ามุ่งมั่นของซองอูในเวลานี้แดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ในขณะเดียวกัน กลับมีน้ำตาแห่งความเศร้าแทรกซึมมาด้วย…



  “นี่มันอะไร”

  แดเนียลแกะแมสออกไม่ใยดี  แขนแกร่งยื่นเอกสารให้ซองอู พลางถามเสียงเรียบ



  “ข่าว” ซองอูตอบชัดเจน “ที่ผมต้องรายงานมันให้ได้”



  “แล้วทำไมต้องรายงานมันให้ได้”



  “เพราะผมรู้ว่ามันมีอะไรผิดปกติ ผมจะไม่ยอมให้เรื่องเงียบไปง่ายๆแน่”



  “ถ้าแกทำงานนี้ ฉันไล่แกออกจริงๆนะซองอู!”



  หัวหน้าแผดเสียงพลางชี้หน้าซองอูอย่างไร้มารยาท หนุ่มนักข่าวกัดฟันดังกรอบเตรียมต่อสู่เมื่อหมดความอดทน แต่จู่ๆผู้ชายร่างหนาก็เดินมายืนบังเขาไว้หน้าตาเฉย ตาโตมองแผ่นหลังกว้างหลุกหลิก ก่อนจะหลุบมองมือเรียวที่ยื่นมาให้จับของแดเนียล



  “อ… อะไรครับ”



  “ออกไปจากที่นี่กัน” แดเนียลหันมาตอบด้วยรอยยิ้มบาง

  นัยต์ตาใสมองจ้องดวงตาทรงเสน่ห์ เสมือนอยากหาคำตอบว่าการกระทำของแดเนียลคืออะไร แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม มือของเขาก็ถูกดึงไปกุมเอาไว้ จนองซองอูทำตัวไม่ถูก



  “ถ้าตัดสินใจจะออกแล้ว ก็ไปเลย!”



  “หัวหน้าเงียบก่อนได้ไหมเนี่ย! ผมยังคุยกับคุณแดเนียลไม่จบเลย!” ซองอูหันไปพาลใส่หัวหน้าท่าทางหาเรื่อง ตาสวยหลุกหลิกไปมาหลังพยายามพูดกลบเกลื่อนความอึดอัด



  “อะไรของแก!” ชายในชุดสูทแผดเสียงแสบแก้วหูอีกรอบ



  “ด… เดี๋ยว”



  ซองอูเดินทื่อตามแรงดึงของแดเนียลไปเรื่อยๆ หนุ่มตัวผอมมองไปรอบๆ ตลอดทางที่เดินขึ้นบันไดทีละขั้น มีบ้างที่เหลือบมองด้านหลัง เพราะกำลังคิดว่าป่านนี้หัวหน้าจะมีสีหน้าอย่างไร ที่เดินออกมาเอาดื้อๆ แต่ก็ช่างเถอะ เขาเองก็ตั้งใจจะลาออกถ้าวันนี้เสมอข่าวไม่สำเร็จอยู่แล้ว



  ซองอูทำจมูกฟุดฟิดเมื่อฝุ่นละอองสีเทาปลิวว่อนตรงหน้า แดเนียลดันประตูดาดฟ้าให้เปิดโดยไม่ดูตาม้าตาเรือสักนิด ซองอูมองค้อนไม่จริงจัง แล้วจึงเดินตามเข้าไป



  “มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ที่อยากทำข่าวนั้นน่ะ”



  เสียงเรียบดังขึ้นขณะที่เราสองคนมองท้องฟ้าสีครามเบื้องหน้า องซองอูหันมองอย่างสงสัย หน้าคมยังคงมองตรงไปยังผืนฟ้าสีอ่อน พอมองจากมุมนี้ เขาไม่รู้เลยว่าคังแดเนียลต้องการอะไรกันแน่



  “มีสิ คุณเองก็ดูเหมือนจะมีเหตุผลที่สนใจใช่ไหม”



  “ก็มี” แดเนียลตอบเบาๆ  “เรื่องก็ผ่านมานานมากแล้ว ทำไมพึ่งมาสนใจล่ะ”



  “เมื่อเดือนก่อนมีอุบัติเหตุที่ทำให้เหยื่อสมองตายอีกแล้ว เหยื่อพึ่งเซ็นว่าจะบริจาคอวัยวะไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ผมกำลังจะทำข่าวนี้ แต่หัวหน้าก็มาห้ามก่อน มันคาใจผมน่ะ”   



  “ผมเชื่อว่าคุณเป็นคนมุ่งมั่น” แดเนียลอมยิ้ม “ผมเองก็อยากจะพิสูจน์ความถูกต้องของผมกับเพื่อนด้วยเหมือนกัน บางที… เราสองคนน่าจะมาทำงานด้วยกันนะครับ”



  “ความถูกต้อง? ความถูกต้องอะไรครับ”



  “ถ้าคุณตอบตกลง คุณจะได้รู้แน่นอนครับ”



  นักแสดงหนุ่มกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่นไม่ต่างกัน แดเนียลยื่นมือรอให้ซองอูตอบรับ คุณนักข่าวแทบไม่ต้องคิดหรือลังเลอะไร เพราะเขาฉวยจับมือของอีกคนไว้ด้วยความมั่นใจ



  “ต้องตกลงอยู่แล้วครับ”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

247 ความคิดเห็น

  1. #232 _nnnnumx_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 23:15
    เรื่องนี้พี่ฝ่าร้ายสุดป่ะค่ะ ดูจากเรื่องที่คุยกับแดฮวีนี้คือพี่ฝ่าต้องการอวัยวะไปทำอะไร
    คนที่เข้ามาดูแลน้องแดฮวีนี้คือต้องรู้ใช่ป่ะว่าน้องไม่ได้เป็นเจ้าชายนินทรา 
    แล้วพิฝ่าก็ให้น้องหลอกพวกนี้โดยการทำตัวให้น่าสงสารหรืออะไรก็ได้ให้คนพวกนี้เซ็นยินยอมมอบอวัยวะ
    พแพวกนี้เซ็นเสร็จพี่ฝ่าก็พาออกบ้าไปทำอะไรไม่รู้
    นี่ว่าเรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับข่าวที่อ๋งตั้งใจจะหาแน่ๆแต่ทำไมพิฝ่าต้องทำงี้อ่ะ
    แล้วดงโฮรู็เรื่องนี้ไหม อยากให้พิดงโฮกับน้องจ๋าหนีไปด้วยกัย; - ;
     
    #232
    0
  2. #220 เจ้าชายอสูร_B2UTY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 21:54
    พิดงโฮ ~~~~~ คือที่เข้ามาที่นี่เพราะว่าระคายเรื่องนี้อยู่แล้วปะ 😢😢😢😢😢😢 อ่านไปก้ลุ้นไป กลัวโดนจับได้ 55555
    #220
    0
  3. #206 amonrat32 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:07
    แดฮวีกับดงโฮใครร้ายกว่ากัน? ค่ะ ทั้งสองดูร้ายพอกัน เหมาะสมกันที่สุด 555 ชอบจังค่ะะะะ เรื่องกำลังดำเนินดีมาก ปมเยอะไปหมด ถามว่าอยากรู้มั้ย ที่สุด พี่มินหลอกทำไม ได้อวัยวะไปแล้ว แล้วไงอันนี้อยากรู้ บริจาคแล้วคนนั้นก็หายไป คือออ แล้วเหยื่อรายต่อไปก็เป็นดงโฮ แต่ดงโฮรู้อยู่แล้ว? แดฮวีไม่อยากทำแบบนี้อีกแล้ว? มีแล้วเยอะจัง ._.
    #206
    0
  4. #203 Play Hard So Fly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 11:45
    โว้วววว
    #203
    0
  5. #202 fairynorth (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 21:42
    เพิ่งได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้วันนี้เลย แอบเห็นเมื่อตอนเย็น ก็เลยเข้ามาอ่านถึงตอนล่าสุดเมื่อกี้เลย ตอนแรกก็คิดว่า เออ ชื่อเรื่องน่าอ่านดี คำโปรยก็ดูจะเป็นทางของเรา พอได้มาอ่าน แค่บทนำมาก็แทบจะลงไปกรี๊ดแล้ว คือดี! ดีงามมากแกรรรรรร
    นี่แหละที่ตามหา 555555 ความบาปนี้ กรี๊ด
    คือชอบ!!!
    อ่านตอนแรกๆก็คิดว่าแดฮวีกับคนที่นี่ต้องหลอกแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าหลอกเพราะอะไร พออ่านๆไปก็เริ่มสงสัยแดฮวีมากขึ้น เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ คือต้องจับตาดูมากๆอ่ะ ทั้งสองคนมีความลับที่บอกไม่ได้ ทั้งหลอกกันแบบนี้ แต่ก็นะ เค้าก็ไม่ใช่คนดีอะไร ก็ไม่แปลกที่จะมีเรื่องปิดบัง แต่แบบ ยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้จริงๆ อยากรู้ทั้งเรื่องที่ทำไมแดฮวีต้องมาหลอก ทำไมมินฮยอนถึงต้องทำแบบนี้กับน้อง เพราะอะไรทุกคนถึงต้องร้ายขนาดนี้ แล้วไหนจะเรื่องคดีนั้นอีก คือมันต้องร้ายแรงมากจริงๆ ทั้งแดเนียลทั้งดงโฮที่เป็นหมอถึงเปลี่ยนสายไปทำอย่างอื่นแบบนั้น คือนี่เป็นสายไม่คิดวิเคราะห์ไง คิดไม่ทัน แงงง สมองน้อย ฮืออออ แต่อ่านแล้วอินมาก ฮื่อออ พี่ดงโฮกับน้องแดฮวีก็แซ่บมากๆด้วย ฮื่ออออ ยัยน้องก็ขยันยั่วเก่ง บาปสุดๆ ชอบโว้ยยย
    ชอบอีกอันคือตอนที่ซองอูด่านักข่าวอีกคนอ่ะ น่ารักมาก ตัวเล็กแต่สายบวกจริงๆ
    ตกใจตอนที่อ่านไปแล้วเห็นว่ามินฮยอนเป็ลูกบุญธรรม โอ้ยยย มันดูมีอะไรซับซ้อนจังเลยอ่ะ ไหนจะเรื่องแปลกๆในโรงพยาบาลอะไรนั่นอีกอ่ะ คิดตามแล้วปวดหัว 5555 เรื่องที่แดฮวีฝันร้ายมันต้องเกี่ยวแน่ๆ ที่มินฮยอนขังน้องไว้แบบนี้ มันต้องเกี่ยวใช่มั้ย เรื่องหลอกโคตรน่ากลัวเลย นี่เหมือนแดฮวีหลงรักเหยื่อที่มินฮยอนพามาให้เลย น่าสงสารแดฮวีเหมือนกัน
    ชอบตรงที่อ่านไปแล้วได้ฟีลเหมือนดูหนังหรือพวกซีรี่ส์สืบสวนสอบสวนอะไรประมาณนั้นอยู่ บรรยายได้สั้นกระชับได้ใจความมากแล้วก็เห็นภาพมาก คือดี ฮื่ออออ รออ่านนะคะ
    #202
    0
  6. #198 jmie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 23:14
    เนื้อเรื่องดำเนินไปแล้วน่าติดตามมากๆคืออ่านเรื่อวนี้แล้วเหมือนดูละครอยู่เลยไรทเก่งมากกกก เตรียมตัวรับดราม่าแบคฮวีไว้แล้วงืออออออ่อนโยนกับเราด้วย ให้กำลังใจไรทและชิปเปอร์แบคฮวีทุกคนรวมทั้งตัวเองที่พายเรือในทะเลทรานมาจนถึงตอนนี้ รัก😍
    #198
    0
  7. #197 PrinzCess09 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 23:03
    ฮืออออพี่ฝ่าน่าอัววว
    #197
    0
  8. #196 zerkep1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 20:10
    พี่มินมันร้ายค่ะคู๊นนนนน 
    #196
    0
  9. #195 jnhwannn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 15:08
    สับสนมากเว่อออ สรุปใครดีใครร้ายกันแน่คะะะ
    #195
    0
  10. #193 izekwan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 08:01
    พี่ดงโฮรู้อะไรรรร ขอให้พี่ปลอดภัยนะคะ สงสารแดฮวีอ่าาา
    #193
    0
  11. #192 mayrinjj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 07:36
    พี่คะพี่รู้อะไรร.พี่มินร้ายมากเด้อออ
    คุณแดนกับคุณองจะช่วยกันสืบแล้ว
    ฮือออ คิดถึงไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ
    #192
    0
  12. #191 T wertz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 03:12
    อยากรู้มากว่าดงโฮรู้อะไรบ้าง ใครเป็นคนเหนือกว่ากันแน่ ฮืออ ลุ้นมากๆเลย เอาใจช่วยให้พิสูจน์ค.บริสุทธฺได้เร็วๆน้า รอติดตามนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #191
    0
  13. #190 T wertz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 03:12
    อยากรู้มากว่าดงโฮรู้อะไรบ้าง ใครเป็นคนเหนือกว่ากันแน่ ฮืออ ลุ้นมากๆเลย เอาใจช่วยให้พิสูจน์ค.บริสุทธฺได้เร็วๆน้า รอติดตามนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #190
    0
  14. #189 npsn1996 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 02:28
    หาาาาา บริจาคอวัยวะ นึกไม่ถึง.... ที่ดงโฮบอกรู้เยอะกว่าที่คิดขอให้รู้ด้วยนะว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อ TT
    #189
    0