PRODUCE101「daehwi's bed」ϟ baekhwi ◦ nielong

ตอนที่ 10 : นี่ชมดอกไม้หรือชมผมครับ ☼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 






daehwi's bed ϟ baekhwi ◦ nielong

▸ #เตียงของแดฮวี

chapter 10

นี่ชมดอกไม้หรือชมผมครับ ☼




legs, nature, and photography image





โปรดคอมเม้นถ้าชอบฟิคกันนะจ๊ะ พลีส พลีส พลีสส มาเตือนอย่างเป็นมิตร เลิฟยู



  ตาโตจ้องมองแทบไม่กระพริบ นัยต์ตาเบนตามการเคลื่อนไหวของนักแสดงหนุ่มเสมือนถูกสะกด ส่วนคังแดเนียลที่ทอดมองมาด้วยรอยยิ้มหวาน ดูพอใจกับสิ่งที่เพิ่งเอ่ยเป็นอย่างมาก หน้าคมเอียงมองแววตาเคลิ้ม มีแก้มแดงก่ำอย่างคนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล



  ปากเล็กคล้ายพยายามเอื้อนเอ่ยเพื่อทำลายความรู้สึกแปลกๆระหว่างเรา แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักอย่าง พวงแก้มเริ่มขึ้นสีแดงมากกว่าคนเมาตรงหน้า แดเนียลที่เอียงมองอยู่หัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ก็ดังพอให้คุณนักข่าวได้ยิน

  “เมื่อไหร่ผู้จัดการของคุณจะมารับผม” ซองอูเบือนหน้าหนี ยิ่งทำให้เห็นแก้มแดงปลั่งได้ชัดเจนกว่าเดิม



  “ว่าจะโทรบอกให้มารับช้าๆ”


  “ห้ะ!” ซองอูโวยหน้าแดง “อะไรของคุณเนี่ย พอเมาแล้วเปลี่ยนไปเลยนะครับ”


  “ผมล้อเล่นครับ” แดเนียลยิ้มจนตาหยี “อีกประมาณ 10 นาทีก็มาแล้วล่ะ”


  “ผมใจหายหมด…” ซองอูพ่นลมหายใจโล่งอกเพียงเบาๆ ตาสวยแอบเหล่คนข้างกาย ท่าทางสบายๆของแดเนียลทำให้เขาคลายอึดอัดลงได้บ้าง



  เหล้าขวดหนึ่งกลิ้งขลุกขลักลงพรมสีน้ำเงินเข้มไปเสียแล้ว คนที่สนใจไม่ใช่เจ้าของห้อง แต่เป็นซองอูที่สะดุ้งตัวโยนหลังได้ยินเสียงกระแทก ร่างผอมรีบรุดหันไปหาเพื่อเตือน แต่ปากเล็กที่เตรียมพูด กลับค่อยๆหุบลงเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังกุมขมับปวดหัว



  คังแดเนียลกำลังใช้เหล้าบรรเทาความเครียด หากเป็นตัวเขา ที่รู้ว่าตัวเองกำลังต้องตื่นขึ้นในวันพรุ่งนี้เพื่อเจอนักข่าวรุมถามเรื่องที่ไม่สามารถตอบได้ ก็คงประสาทเสียเหมือนกัน



 มือเล็กเอื้อมคว้าขวดเหล้าว่างเปล่าใส่ถุงดำทีละขวด เศษทิชชู่ใช้แล้วถูกเก็บกวาดลงถังขยะจนทุกอย่างสะอาดสะอ้าน เสื้อคลุมหนังสีดำของคุณนักแสดงที่กองบนพื้น เขาก็หยิบขึ้นมาห่มร่างสลบไสลนี้ด้วย ซองอูทอดมองใบหน้าแดงก่ำพลางส่ายหน้าไม่จริงจัง



  พรุ่งนี้ต้องแฮงค์แน่นอนล่ะ



  วันนี้เป็นวันที่ความคิดทุกอย่างในหัวถูกพลิกตลบไปอีกทาง เรื่องราวที่ร้อยเรียงต่อกันไม่มีอะไรเป็นจริง น่าตกใจที่ผู้ทำลายความสงสัยให้กับเขาคือคังแดเนียล ผู้ชายที่แทบไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จะเกี่ยวข้อง โลกใบนี้มันอะไรกัน…



  หน้าเรียวเหม่อมองแสงสีนวลไปเรื่อยเปื่อย รถตู้สีดำเงาเคลื่อนไปเรื่อยบนถนนสายหนึ่งในโซล ผู้คนข้างทางเบาบางลงเมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยงคืน  จำนวนรถก็เช่นกัน จีซองขับไปเรื่อยๆโดยแทบไม่ติดขัด ก่อนหน้านี้เราชวนคุยกันมากพอแล้ว เขาไม่อยากทำลายสมาธิผู้ชายหน้าสวยอีก



  “ขอบคุณนะครับ มาส่งถึงบ้านขนาดนี้เลย ผมเกรงใจจัง” ซองอูเกาหัวอายๆ


  “ไม่เป็นไรหรอกครับ เส้นนี้ทางกลับบ้านผมพอดี” จีซองร้อนรนส่ายหน้าปฏิเสธ ใบหน้าสวยดูสดใสแทบทุกครั้งที่สนทนาด้วยกัน ซองอูจึงเผลอยิ้มตามอย่างห้ามไม่ได้


  “ขอบคุณอีกครั้งนะครับ คุณจีซอง”


  “พอเถอะครับ” จีซองปัดมือไปมาเพราะความเขินอาย “เจอกันพรุ่งนี้นะครับคุณซองอู ราตรีสวัสดิ์ครับ”


  “เช่นกันครับ กลับบ้านดีๆนะ”



….



  นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามผิวเรียบของกระดาษแผ่นบาง มือเล็กสั่นเทาขณะถือปึกกระดาษสีขาว ดวงตาจดจ่อกับการอ่านข้อความบนกระดาษไปทีละคำ สิ่งที่ถืออยู่คือใบเซ็นสัญญาที่กุมความลับไว้มากมายเหลือเกิน  แดฮวีมองช่องว่างช่องหนึ่งที่รอให้ใครบางคนจรดปลายปากกาลงไปด้วยความหดหู่ มันดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ต่อให้เซ็นอีกกี่สิบกี่ร้อยคน ช่องว่างนี้ก็จะยังคงว่างเพื่อรอคอยในแผ่นต่อไป



  แดฮวีทิ้งปึกกระดาษลงถังเก่าๆในทีเดียว มือเล็กล้วงหยิบไม้ขีดไฟมาจุด ก่อนทิ้งมันลงไปในกองกระดาษ กองไฟที่ลุกโชนเบื้องหน้าทำให้รู้สึกสบายใจได้เปราะหนึ่ง อย่างน้อยคังดงโฮก็คงไม่มีโอกาสเซ็นมันเร็วๆนี้



  มาวัดดวงกันดีกว่า



  ว่าผมจะสามารถช่วยคุณได้ไหม



  คังดงโฮเป็นคนแรกที่ดูกลมกลืนกับที่นี่ ไม่ใช่แค่ทำให้เขาอยากเปลี่ยนแปลง แต่กลับทำให้ความมืดที่โอบล้อมสถานที่แห่งนี้ ค่อยๆลดลงอย่างประนีประนอม คงไม่ใช่แค่เขาที่เริ่มไม่อยากให้มีการเซ็นสัญญาครั้งต่อไป คนอื่นๆ อาจจะอยากปล่อยดงโฮให้เป็นอิสระเหมือนเขาก็ได้



  “มาพี่ เดี๋ยวผมช่วยทาให้”


  “ไม่เป็นไรหรอกพ่อหนุ่ม ไปพักเถอะ”


  “ผมว่าให้ผมทาสีต่อเถอะ เดี๋ยวพี่จะไม่ไหวเอานะครับ”



  แดฮวีแอบมองคนสองคนยืนคุยกันอยู่หลังกำแพงด้านหนึ่ง เด็กชายยิ้มขำตามบรรยากาศสบายๆที่ดงโฮสร้างมันขึ้นให้กับทุกคน ชายหนุ่มยิ้มแย้มขณะพยายามช่วยเหลือคุณลุงผู้นั้น นี่น่ะหรอผู้ชายที่ชอบบอกว่าตัวเองไม่ใช่คนดี คังดงโฮควรจะรู้จักตัวเองให้มากกว่านี้นะ



  “จะแอบยืนตรงนั้นอีกนานไหม”

  เมื่อคุณลุงเดินทุลักทุเลออกไป ดงโฮที่กำลังทาสีม้านั่งตัวเก่า ก็พูดลอยๆขึ้นมาพร้อมเงยมองกรุ้มกริ่ม


  “เห็นด้วยหรอครับ”

  แดฮวียิ้มเขิน มือลูบท้ายทอยพร้อมเดินออกจากที่ซ่อนเชื่องช้า หน้าคมส่ายหน้าทันทีหลังเห็นชุดที่ตัวเล็กใส่ออกมาเดินในสวน ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เสื้อตัวใหญ่บางๆ กับกางเกงในตัวจิ๋ว ถ้าเป็นในบ้านเขาคงยิ้มมีความสุข แต่พอมาอยู่ข้างนอก กลับแอบหงุดหงิดอย่างไรชอบกล


  “กับเธอ การใส่ชุดปกติมันยากหรือไง” ดงโฮดึงร่างเล็กมาหาตัว เขาแอบดุผ่านแววตานิ่ง พร้อมเอาเสื้อคลุมสีเทามาปิดช่วงขาขาวโดยการมัดไว้กับเอวแน่นๆ


  “ก็ผมออกมาทั้งชุดนอนนี่นา…”


  “ก็แค่ข้ออ้างของเด็ก” แขนแกร่งโอบรัดเอวบางไม่ยอมให้ออกจากอ้อมกอดได้ง่ายๆ ชายหนุ่มโต้ตอบเสียงดุ ใบหน้าน่ารักของเด็กชายเจื่อนลงอย่างรู้สึกผิด


  “แล้วออกมาจากบ้านแบบนี้ได้ด้วย?”


  “ได้สิครับ” แดฮวีตอบรับเสียงใส



  เมื่อได้รับอิสระ แดฮวีหัวเราะมีความสุขพร้อมวิ่งไปตรงผืนหญ้า เท้าเปลือยย่ำลงบนพื้นแฉะอย่างโหยหา แทบจะจำความสดชื่นท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้ไม่ได้แล้ว ต้องอาศัยความกล้าอย่างมากในการออกมาเที่ยวข้างนอกกรงขังหรูนั่น ไม่รู้เหตุผลสักข้อว่าทำไมถึงได้กล้าทำอะไรแผลงๆอย่างวันนี้



  ไม่รู้ทำไมถึงมั่นใจว่าคังดงโฮจะช่วยเราได้ ไม่รู้เลย



  “เลี้ยงง่ายดีนะ” ดงโฮพูดยิ้มๆ หลังก้มลงทาสีม้านั่งต่อ


  “อะไรกันครับ” แดฮวียืนเท้าสะเอวถามกลับ


  “แค่เจอธรรมชาติก็มีความสุขแล้วนี่ ลูกคนรวยปกติเขาเลี้ยงง่ายแบบนี้หรอ”


  “เอะอะก็ชอบพูดถึงเรื่องความรวยนะคุณเนี่ย จำนวนเงินมันไม่ได้วัดนิสัยคนได้ตลอดสักหน่อย ผมก็เด็กผู้ชายคนนึงเหมือนกัน มีมือมีเท้าเหมือนคนอื่น แล้วก็นะ… มีความรักแบบพวกวัยรุ่นด้วยเหมือนกัน”



  คิ้วเข้มขมวดฉงน ดงโฮเงยมองเด็กชายที่เพิ่งพูดนัยยะแฝงด้วยแววตาเอ็นดู หลังพูดจบแดฮวีดูอึกอักพูดต่อไม่ถูก ซึ่งมันดูน่ารักไปเสียทุกการกระทำ ไม่ว่ามันจะหมายถึงเขาหรือไม่ แต่ดวงตานี้ก็แสดงความสุขในใจออกไปอย่างเข้าข้างตัวเอง



  “แล้วอะไรที่จะวัดนิสัยคนได้ล่ะ”


  “ก็ ความดีความเลวมั้ง” ใบหน้าสวยหันมาตอบไม่มั่นใจ


  “งั้นหรอ… คนเลวก็มีความรักได้เหมือนกัน”


  “คุณไม่เลวสักหน่อย ทำไมถึงชอบพูดตลอดเลยว่าตัวเองไม่ใช่คนดี”

  แดฮวีเดินกลับมาหาชายหนุ่ม ตาสวยจดจ้องด้วยแววตาเอาจริง เขาไม่ชอบเวลาที่ดงโฮสะกดจิตตัวเอง คนเราก็ล้วนเคยทำเรื่องไม่ดี ถ้าไม่รู้จักลืมเลือน เมื่อไหร่ที่เราจะก้าวผ่านอดีตได้ล่ะ



  “ก็ฉันไม่ใช่คนดี” แม้ตาสวยจะเงยจ้องไม่พอใจ ดงโฮก็ยังฝืนตอบความจริง


  “ไม่ใช่สักหน่อย…” แดฮวีบ่นเสียงน้อยใจ

  มือเล็กเอื้อมจับมืออุ่นพาเดินลึกไปในสวน ท่ามกลางกลิ่นอายธรรมชาติงดงาม เด็กชายหวังว่ามันคงบรรเทาความมืดในใจของคังดงโฮได้ เขาเองไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปเตือนใครเช่นกัน แต่ถ้าดงโฮยิ้มและมีความสุขกว่านี้ มันคงดีกว่า



  ชายหนุ่มมองเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง แรงดึงที่แดฮวีพาเขาเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆได้หมดลงแล้ว… เบื้องหน้าเต็มไปด้วยดอกไม้สีเหลืองอ่อนสุดลูกหูลูกตา เขาไม่แปลกใจพื้นที่ไร่จำนวนมากสักนิด ครอบครัวพันล้านรวยจนสามารถทำได้มากกว่านี้ เพียงแค่เขาประหลาดใจกับความงดงามอันน่าเหลือเชื่อต่างหาก



  “มินฮยอนปลูกมันให้เธอสินะ”


  “...ครับ” แดฮวีก้าวเฉื่อยแฉะไปทีละก้าว “พี่ชายผม แค่อยากให้ผมมีความสุขที่นี่”


  “มินฮยอนเข้าใจยากกว่าเธอเสียอีก ที่จริงพี่ชายเธอก็ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร”



  เขายังจดจำภาพชายตัวบาง ที่ร้องไห้อย่างหวาดกลัววันนั้นได้ แม้จะถูกหลอกให้กลายเป็นแพะรับบาป แต่มินฮยอนก็สร้างคำถามท่ามกลางความโกรธแค้นนี้ได้อยู่ดี



  “ใช่ เขาไม่เลวร้าย คุณด้วยเหมือนกัน” แดฮวียักไหล่บางไม่รู้ไม่ชี้ ดงโฮหัวเราะเบาๆพลางโคลงศีรษะยอมเด็กชายหัวหมอคนนี้อย่างหมดท่า จะยอมไม่เป็นคนเลววันหนึ่ง ถ้ามันทำให้ตัวเล็กรู้สึกชนะได้



  นัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองแผ่นหลังบางที่ไกลออกไปเรื่อยๆ เขาพึ่งสังเกตว่ากางเกงในตัวจิ๋ว เป็นสีเดียวกับดอกไม้จำนวนมากตรงหน้า เรียวขาสวยที่ก้าวไปเรื่อยๆหยุดกึก เด็กหน้าสวยหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ แดฮวีเอียงมองพลางแกะเปลือกลูกอมในมือ



  ยามก้อนกลมรสหวานถูกปากเล็กครอบครอง... ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผากสะกดกั้นห้วงอารมณ์ เสมือนกดไอร้อนให้กลับสู่สภาวะปกติ แต่ก็ไม่ง่ายเลย



  “สวยไหมครับ” แดฮวีถามเสียงใส


  “สวยสิ…”


  “ชมดอกไม้ หรือชมผมล่ะ” เด็กชายเอียงคอถาม


  “แน่นอน ฉันชมเธอ”

  แก้มใสขึ้นสีแดงปลั่ง แดฮวีอมยิ้มเขินก่อนเบนหน้าหนีเล็กน้อย อีกฝ่ายตอบมาแทบทันทีเหมือนไม่จำเป็นต้องคิดมาก เสียงหนักแน่นกำลังทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหวมากขึ้นทุกที


  “แล้วก็…” ดงโฮเดินเข้าไปสวมกอดเอวบาง จรดปลายคางบนไหล่เล็ก ก่อนกระซิบเสียงแหบ


  “ลูกอมน่ะ ยังหวานไม่เท่าเธอเลยแดฮวี”

  ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม พลางใช้สันจมูกฟัดลำคอระหงเชื่องช้า บรรยากาศลมเย็นเอื่อยๆ ที่พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้ล่องลอยจนยากที่จะกลับมาสู่โลกความเป็นจริง ยามเรียวแขนเล็กค่อยๆโอบกอดแผ่นหลังกว้าง มันเหมือนกับได้หลงลืมความตั้งใจของตัวเองไปชั่วขณะ ไม่ใช่ผู้ชายที่เข้ามาสืบหาความจริงเพราะความโกรธแค้น ไม่ใช่ผู้ชายจอมฉาบฉวยแบบที่ผ่านมา



 เป้าหมายที่จะเปิดโปงความจริง มันไม่ต่างกับการทำลายครอบครัวเด็กคนนี้ ความเป็นจริงพวกเขาไม่สมควรผูกพันธ์มาตั้งแต่แรก ถึงได้บอกเสมอว่าเขามันเป็นแค่ผู้ชายใจร้ายคนหนึ่งบนโลก ที่สำคัญเขายังแอบหวังว่าความจริงมันจะโหดร้ายพอให้ไม่รู้สึกผิดได้ บางทีถ้าเราไม่ใช่คนดีทั้งคู่ คงลดความรู้สึกผิดได้บ้าง



  แต่แดฮวีทำให้ลืมเลือนความจริงทุกที เด็กชายเป็นเหมือนแสงสว่างรุ่งเช้าของพระอาทิตย์ และเขาหลงรักมัน



  “ให้ตายเถอะ นี่คุณหมอดงโฮจริงหรือเปล่าครับ”


  “หืม?”


  “ปกติถ้ากอดแล้ว ก็จะเกินเลยตลอดเลยไม่ใช่หรอครับ?”

  แดฮวีเงยถามตาแป๋ว ดงโฮยกยิ้มบาง พร้อมลูบหัวเด็กชายแผ่วเบา


  “ที่จริงแล้วก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เท่าไหร่ แต่แดฮวี ฉันคิดว่าตัวเองอาจกำลังหลงรักเด็กผู้ชายคนหนึ่งเข้าแล้ว เป็นเด็กที่ฉันไม่ควรรักด้วยซ้ำ”


  “ก็ถ้าคุณมั่นใจว่าตัวเองเลวนัก คุณก็สามารถรักผมได้ คุณคงรู้แล้วว่าผมไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาเลย ผมรู้ทุกอย่างและทุกเรื่องดีพอ เพียงแค่ไม่สามารถพูดออกไปได้ก็เท่านั้น”


  “ความจริงที่เธอปิดไว้ มันเลวร้ายมากขนาดไหนกัน...”

  แดฮวีสวมกอดคนตัวโตอีกครั้ง ก่อนหลับตาลงช้าๆ ถอนหายใจติดขัดเพราะความกระอักกระอ่วน


  “หลงรักผมได้ แต่อย่าอยากทำอะไรเพื่อผม ผมทำได้แค่เตือนคุณเท่านี้ แล้วที่ผมเคยบอกว่าอยากหนีไปกับคุณ คุณก็ลืมมันไปเถอะ อย่าให้ความสงสารกับผมอีกเลย”



  มันเป็นประโยคบอกรักที่ไม่สามารถดีใจได้ ภาพซ้อนทับเดิมๆวกกลับเข้ามาในหัวเพื่อหลอกหลอนไม่ยอมหยุด ทุกคนปล่อยให้รักจนหน้ามืดตามัว เขาไม่อยากให้ดงโฮเป็นหนึ่งในนั้น



  “ขอบคุณนะ”


  “มันน่าขอบคุณตรงไหนครับ”



 “ไม่รู้สิ น้ำเสียงมั้ง ที่บอกว่าให้เลิกสงสารดูจริงใจกว่าตอนขอให้พาหนีเยอะจริงๆ ขอบคุณที่เปิดใจพูดความจริงออกมา แต่ฉันยังยืนยันเหมือนเดิมที่จะจบเรื่องนี้ เพื่อช่วยเหลือเธอ แดฮวี...”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

247 ความคิดเห็น

  1. #247 Justread (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:42
    ฮยอนบินควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า

    แสดงว่ามินฮยอนไม่รู้ว่าดงโฮคือหมอที่รักษาพ่อถึงได้รับเข้ามา หรือว่ารู้อยู่แล้วถึงได้รับเข้ามาและปล่อยให้มีสัมพันธ์กับแดฮวี แล้วมินฮยอนรู้เรื่องสองคนนี้รึเปล่า สงสัยไปหมดเลยค่ะ

    ไหนจะดงโฮที่บอกว่ารู้อะไรมากมาย เขารู้เรื่องการได้มาซึ่งอวัยวะมั้ย

    กลัวว่าจะมีแผนซ้อนแผนซ้อนแผนซ้อนไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายต้องมาเลือกว่าจะพังแผน หรือพังความรัก

    แอบคิดไปต่างๆนานา เดาทางไม่ถูกเลยค่ะ
    #247
    0
  2. #246 Baby_bbb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 20:46
    ชอบมากก ไรท์มาต่อน้าาพลีสส
    #246
    0
  3. #242 raccon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:19
    ไรท์เขียนดีมาเลยค่ะ TT เป็นประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารัก
    #242
    0
  4. #240 namthip5555 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 20:32
    TT มันจุกอกจริงๆนะ
    #240
    0
  5. #239 jmie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 08:48
    บรรยากาศฟิคเรื่องนี้นี่นะ งืออออ เหมือนมีฟิลเตอร์หม่นๆตลอดเวลาแต่ว่าก็น่ารักด้วย อบอุ่นด้วยเซ็กซี่ด้วย😂😂😂 น้องแดฮวีวววววววว
    #239
    0
  6. #238 _nnnnumx_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:53
    กลิ่นมาม่าลอยมาเลยฮือออออหิว//ผิดประเด็น
    ใจบางอะทั้งแดฮวีและก็พิดงโฮก็ต่างผูกพันธ์กันแต่ยิ่งปล่อยให้มันเป็นแบบนี้มันยิ่งถอนตัวกันไม่ขึ้นอะ
    #238
    0
  7. #237 toeyeye (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 17:49
    กลิ่นดราม่าลอยมา มันจะไม่หวานแล้วสิ่นะ
    #237
    0
  8. #236 Emerald_green (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 21:28
    ลูกอมไม่หวานเลย นี่มันรสน้ำตา อื้อหือเตรียมรอถังไว้รองน้ำตา ขนาดแค่นี้ยังไหลพรากๆเลย
    #236
    0
  9. #235 เจ้าชายอสูร_B2UTY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:49
    นี่ต้องเตรียมทิชชู่ไว้มั้ยนะ เหมือนจะเห็นเมฆฝนลอยมาแต่ไกล 😭😭😭😭😭😭
    #235
    0
  10. #231 mewtoii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 07:07
    ทำไมมันดูเจ็บปวดจัง ;-;
    #231
    0
  11. #230 mayrinjj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:26
    เป็นความสัมพันธ์ที่แบบยิ่งรักยิ่งเจ็บปวดอ่ะ ฮือออ คนพี่ต้องแอบเข้ามาสืบหรืออะไรแน่ๆ ถ้าสมมุติเปิดโปรง
    ครอบครัวนี้ก็จะพังทลาย พี่เค้าเลยคิดว่าตัวเองเป็นคนเลวสินะ กรี๊ดดด
    ตอนนี้มันก็จะอบอุ่นและจุกหน่อยๆ
    ;_;)
    #230
    0
  12. #228 T wertz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 15:21
    ยิ่งทั้งสองคนเริ่มรักกันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ฮือออ
    #228
    0
  13. #227 พัลรยง. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 07:23
    เป็นความสัมพันธ์ที่ดูอบอุ่นดีจังค่ะ ต่างคนต่างบอกว่าตัวเองไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนี้ แต่จริงๆก็เพราะรักอีกคนใช่มั้ยถึงได้เอาแต่ปฏิเสธตัวเองแบบนี้ T T
    #227
    0
  14. #226 zerkep1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 06:30
    อ่านตอนอยู่ที่สวนดอกไม้แล้วรู้สึกอบอุ่นอะแต่ก็รู้สึกจุกอกไปด้วย ไม่ใช่การบอกรักแบบทั่วไปแต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผูกพันธ์ของสองคนนี้อะแงงงงง 
    #226
    0