[SF/OS] 사랑 | BAEKTAE |

ตอนที่ 17 : [SF] Some PART 2 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61

*เปิดฟังเพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน






S T O R Y 1 4

|| SOME || PART 2 ||




"เราเป็นอะไรกันแน่ ฉันสับสนไปหมด"

Some - Soyou & Jonggigo



               “ตามสบายเลยนะแทยอน”

               “ขอบคุณนะคะ”

               “…….”

               “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ”

               ผมที่ยังอยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงบอลสีดำเก่าๆ ผมเผ้าชี้โด่เด่ หน้ายังไม่ได้ล้างหรือแปรงฟันยืนนิ่งอยู่ตรงบันไดขั้นที่หก เหลือบสายตามองนาฬิกาและพบว่ามันพึ่งจะเก้าโมง ใช้สีหน้าบัตรประชาชนมองคนที่นั่งยิ้มเหงือกสะท้อนแสงอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

               “เรานัดกัน?” ผมเลิกคิ้ว สมองประมวลผลถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ว่าผมกับแทยอนได้นัดกันในช่วงสายของวันอาทิตย์บ้างหรือเปล่า

               ไม่มี กูยังไม่แก่ กูจำได้ว่าไม่ได้นัด

               “จัดเป็นต้องนัดด้วยเหรอ” แทยอนว่าด้วยน้ำเสียงติดตลกทั้งที่สายตายังจ้องอยู่บนหน้าจอมือถือ ร่างเตี้ยๆของมันสไลด์ไปกับโซฟา ผมใช้ขาเขี่ยให้อีกฝ่ายเขยิบไปหน่อยจะได้มีพื้นที่ว่างให้นั่งบ้าง “นี่แปรงฟันยังเนี่ย”

               “สภาพแบบนี้คิดว่าแปรงหรือยังล่ะ”

               ผมตวัดสายตามองแทยอน ก่อนจะล้มตัวนอนบนโซฟาและคว้าหมอนอิงมากอดไว้ หลับตาไปได้ไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกว่าคนข้างๆขยับยุกยิก เหล่มองก็เห็นว่าแทยอนเขยิบตัวเองไปที่ริมโซฟาอีกฝั่งพร้อมทำใบหน้ารังเกียจผมเต็มที่

               “ซกมกอะ”

               “แหม แค่นี้ทำมาด่า จำไม่ได้หรือไงว่าแกเคยเมาจนอ้วกใส่ใคร”

               แทยอนยิ้เผล่ ชี้นิ้วมายังผม “แกนั่นแหละ”

               “แล้วนี้มาทำอะไร”

               “มาชวนไปเที่ยว”

               “…….”

               “นะบยอน นะๆ”

               วัน นี้ วัน อา ทิตย์” ผมถอนหายใจที่คิดว่าค่อนข้างรุนแรง พูดเน้นย้ำทุกคำให้อีกฝ่ายรู้สึกผิดนิดหน่อยที่มารบกวนวันพักผ่อน แต่สิ่งที่ได้คือการที่แทยอนหัวเราะเบาๆในลำคอและยักไหล่

               “ก็ชวนไปเที่ยว ไม่ได้มาถามว่าวันนี้วันอะไร”

               กูยอมมึงแล้วเพื่อนรัก

               





               “แต่งตัวอะไรของแก”

               “เรื่องมาก โอ้ย—” พูดไม่ทันจบประโยคก็โดนฟาดเข้าที่หลังจนเสียงสะท้านไปทั่วหน้าปากซอย ผมลูบหลังตัวเองป้อยๆที่ถูกคนมือช้างกระทำชำเรากับร่างกายจนบอบช้ำ

               วันนี้อากาศไม่ได้ร้อนหรือหนาวมากนัก แต่คิดว่าปลายทางที่แทยอนต้องการจะไปคงไม่ใช่ที่กลางแจ้งแน่นอนเพราะมันกลัวดำ เสื้อฮู้ดสีเทาแขนยาวเลยถูกนำออกมาใส่คู่กับยีนสีเข้ม

               หล่อชิบหายแล้วยังจะมาว่าอีก เซ้นไม่ได้เรื่อง

               แต่จริงๆวันนี้แทยอนก็ต้องตัวเหมือนมนุษย์มนาหน่อย ใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสกินนี่และคาร์ดิแกนสีดำ กระเป๋าที่เคยสะพายข้างเลือกเป็นแบบพาดไหล่เล็กๆแทนซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะผมจะได้ไม่ต้องเสียสละมือของตัวเองมาถือกระเป๋าให้อีก

               “เปลี่ยนสีผมเหรอ”

               “อุ้ย รู้ด้วยเหรอ”

               ผมยิ้มอ่อนใส่มันแบบหนักใจ เจอทุกวันใครจะไม่รู้บ้างเถอะถามหน่อย

               ผมที่เคยเป็นสีน้ำตาลประกายส้มถูกย้อมให้เป็นสีน้ำตาลเข้มขับกับผิวสีสว่างของแทยอน แต่ที่แปลกใจก็คืออะไรเข้าสิงถึงได้ย้อมผมกลับเป็นสีเข้มทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำสีอ่อนมาตั้งแต่เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย

               “ก็อยากเปลี่ยนสไตล์ดูบ้าง” ผมพยักหน้ากับคำตอบของแทยอนและไม่ได้เอ่ยถามอะไรต่อเพราะรถเมล์มาพอดี ช่วงสายของวันอาทิตย์มีคนบ้างประปรายแต่ก็ไม่ได้เยอะเหมือนวันธรรมดา วันนี้พี่ชายของผมต้องใช้รถทำให้จากซีอาร์วีต้องเปลี่ยนเป็นรถประจำทางแทน

               แทยอนเลือกนั่งด้านหลังสุดติดกับกระจกและเป็นผมที่นั่งถัดมา ถามอีกฝ่ายว่าจุดมุ่งหมายคือที่ไหนแต่แทยอนก็แค่ตอบมาว่านั่งเงียบๆไปเถอะรำคาญ

               อ้าว ไอเหี้ย เดี๋ยวกูกลับบ้านเลย

               “นอนไปเถอะ อีกสักพักเลยแหละ”

               จบคำพูดของแทยอนผมก็หลับตาลง กอดอกตัวเองและพิงหัวไปกับพนักเก้าอี้ โปรเจ็คจบผมปั่นเสร็จตั้งแต่เมื่อวาน และเมื่อคืนก็นั่งเล่นเกมส์ที่ห่างหายไปนานให้ฉ่ำปอด รู้ตัวอีกทีก็ตีสี่ กะว่าจะนอนตื่นบ่าย สุดท้ายก็จบลงที่พี่ชายขึ้นไปลากลงจากเตียงนอนตอนเก้าโมงเพราะเพื่อนมาหา

               หลายรอบแล้วนะมึง เดี๋ยวกูกัดหัวขาดเลย

               คิดแล้วก็เลยลองเปิดตาเหล่มองคนข้างๆ แทยอนยังคงนั่งกดโทรศัพท์เหมือนเดิม เพ่งดีๆก็เห็นว่ากำลังไถทวิตเตอร์อย่างเมามัน แทยอนหยิบสมอลทอร์คขึ้นมาสวมและดูไม่สนใจสิ่งรอบตัวอีกเลยเพราะดูเหมือนจะหลุดเข้าไปในโลกของตัวเองเรียบร้อย

               ผมเคยเตือนเธอหลายครั้งเรื่องที่เล่นโทรศัพท์ข้างนอก เพราะแทยอนมัวแต่โฟกัสอยู่กับจอสี่เหลี่ยมทำให้การระวังตัวเองเลยลดลงไปเกือบเหลือศูนย์ แต่มันกลับหัวเราะเหมือนคนบ้าอีกครั้งพร้อมกับพูดคำที่ทำให้ผมต้องส่ายหน้าไปมา

               “ถ้าเค้าอยู่ข้างนอก แกก็คอยระวังให้เค้าไง”

               นี่เพื่อนนะ จะให้เป็นตั้งแต่คนใช้ยันบอดิการ์ดหรือยังไงวะครับคุณนาย

               ด่ามันในใจได้ไม่นานก็ต้องสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ผมหันไปมองแทยอนหลังจากที่เจ้าตัวนำสมอลทอร์คมาใส่ในหูข้างขวาของผม กลายเป็นว่าตอนนี้เรากำลังฟังเพลงจากสมอลทอร์คอันเดียวกันอยู่

               “ยังชอบเพลงนี้อยู่อีก”

               คนข้างๆหัวเราะเบาๆ เพลงที่กำลังเล่นคือเพลงที่แทยอนโปรดปรานตั้งแต่เมื่อสามสี่ปีก่อน ผมไม่ใช่คนชอบฟังเพลงเท่าไหร่แต่กลับรู้จักเพลงนี้เป็นอย่างดีเพราะแทยอนเล่นเปิดบนรถทุกครั้งที่ไปไหนมาไหนกัน

               ถ้าจะถามว่าผมชอบเพลงอะไร ก็คงตอบแบบเลี่ยงไม่ได้ว่าชอบเพลง some

               เคยอ่านเจอตามบทความหรือเห็นตามละครบ่อยๆที่พระนางมักอยู่ในท่านี้ ไม่ว่าจะเป็นบทรถไฟหรือรถประจำทางแบบนี้ หากเป็นคนอื่นผมก็คงอดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังสารภาพรักกับผมผ่านเพลงที่เปิดหรือเปล่า

               แต่เพราะเป็นแทยอน เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆผมก็ไม่กล้าคิดอะไรแบบนั้นหรอก

               เป็นอีกครั้งที่ผมปิดเปลือกตาลง เพราะเพลงกับแอร์บนรถประจำทางมันชวนทำให้เคลิ้ม แต่ปิดตาได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องหันมองข้างๆอีกครั้งหนึ่งเพราะรู้สึกหนักที่หัวไหล่ด้านขวา หัวของแทยอนที่พิงลงมาบนไหล่ทำให้ผมต้องปรับเปลี่ยนท่าทางการนั่งของตัวเองให้อีกฝ่ายพิงได้ถนัดขึ้น

               ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูที่แทยอนใช้ มันเป็นกลิ่นเดิมของแทยอนตั้งแต่ผมจำความได้ กลิ่นสตรอเบอร์รี่ที่ชวนให้รู้สึกหอมหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความสดชื่นที่ทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าตลอดเวลา

               ผมถอดสมอลทอร์คของแทยอนออกเพราะการที่มันพิงหัวตัวเองลงบนไหล่ของผมทั้งที่ยังสวมอะไรไว้ในหูอาจจะทำให้รู้สึกเจ็บได้ ไอโฟนที่อยู่ในมือของแทยอนถูกผมหยิบขึ้นมาปลดล็อคเพื่อปิดเพลง แต่เมื่อภาพสกรีนปรากฏให้เห็นแก่สายตาก็ทำให้ผมหลุดขำออกมาเบาๆอย่างช่วยไม่ได้

               มันเป็นรูปของผมกับแทยอน ใบหน้าของพวกเราเลอะไปด้วยครีมสีขาวบนเค้กวันเกิดปีที่สิบเป็ดของแทยอน แม่ของผมเป็นคนถ่ายให้และแทยอนก็นำมันมาตั้งเป็นรูปล็อคสกรีนตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาจนถึงตอนนี้นน

               “แกตั้งรูปให้เหมือนกันสิ”

               “บ้าป่ะ ทำอย่างกับเป็นแฟนกัน”

               “โถ่ น่ารักจะตาย”

               “ไม่เอา”

               แทยอนพยายามโน้มน้าวให้ผมเปลี่ยนรูปล็อคกรีนเป็นรูปที่เหมือนกันบ้าง แน่นอนว่าผมปฏิเสธ จุดจบของผมคือการนั่งกุมเป้ากางเกงตัวเองอยู่เกือบชั่วโมงเพราะแทยอนเล่นเตะเข้าที่ลูกชายสุดหวงอย่างจัง

               “ใช่สิ เค้ามันไม่สำคัญในชีวิตแกหรอก”

               นึกคำพูดของอีกคนได้ก็ชวนพาให้ขำอีกรอบ แทยอนงอนผมอยู่พักใหญ่ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ง้ออะไรมากนอกจากพาไปกินชาบู หลังจากนั้นอีกคนก็ไม่เอ่ยถามหรือรบเร้าเรื่องนี้

               ที่ขำก็เพราะแทยอนไม่รู้ต่างหาก ว่าหน้าจอล็อคของผมตอนนี้เป็นรูปของมันตอนที่กำลังเล่นวิปครีมอย่างสนุกสนานซึ่งผมแอบถ่ายไว้โดยไม่ให้เจ้าตัวรู้อยู่แล้ว


-- 55% --


               “…….”

               “ทำไมทำหน้าแบบนั้นกัน สดใสหน่อยไม่ได้เหรอ”

               “แกจะให้เค้าสดใสอะไร” ผมตอบเนือยๆพร้อมถอนหายใจออกมา ดวงตาตวัดมองคนข้างๆที่ดี๊ด๊าเหมือนปลาที่พึ่งกระโดดลงไปในน้ำ

               ผมถูกปลุกขึ้นมาในตอนเก้าโมง นั่งรถเกือบชั่วโมงจนเมื่อยไปหมดเพื่อมาอควาเรี่ยม

               อืม อควาเรี่ยม

               คุณลองจินตนาการอควาเรี่ยมในวันอาทิตย์ดูสิครับ

               “เดี๋ยวเค้าเลี้ยงเอง เพราะฉะนั้นทำตัวให้ร่าเริงได้แล้ว”

               ผมส่ายหน้า หยิบแบล็คการ์ดยัดใส่มือแทยอนก่อนจะกอดอกตัวเองพิงไปกับเสาเพื่อหลบตัวเองจากบรรดาเด็กเล็กทั้งหลายได้

               “รอตรงนี้แหละ”

               “โอเค๊” พอรู้ว่าตัวเองไม่ต้องจ่ายเงินก็ทำหน้าซึ้งใจใส่ผมจนต้องดันหน้าออกไปให้ไกลๆและไล่ให้มันไปต่อแถวโดยเร็วเพราะคนกำลังทยอยเข้ามาในอควาเรี่ยมแห่งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

               ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแก้เบื่อ ไถนู่นไถนี่ไปเรื่อยๆแบบไม่มีหลักแหล่ง ถ่ายรูปผู้คนที่กำลังต่อแถวเพื่อซื้อตั๋ว เช็คอินว่าที่นี่คือที่ไหนและอัพลงไอจีสตอรี่ สักพักก็มีคนมาตอบกลับ ส่วนใกเป็นเพื่อนในคณะที่สนิทชิดเชื้อกันดีอยู่แล้ว


               kimkaaaaaa : เมื่อไหร่กูจะได้กินไก่

               oohsehun : ฮั่นน่อว พี่บยอนมีมุมแบบนี้ด้วยเหรอครับ ไปกับใครเอ่ย

               real_pcy : ได้ข่าวว่าไม่เป็นมิตรกับเด็ก ไปทำอะไรอควาเรี่ยมอะครับ ที่นั่นไม่ต่างกับเนิร์สเซอร์รี่ดีๆเลยนะ

               

               และอีกมากมาย

               ผมกดอ่านหมด ส่วนคำตอบที่พิมพ์ตอบกลับไปก็เป็นคำตอบเดียวกันหมดเช่นกัน

               

               baekhyunee : เสือก


               ตอบกลับหมดก็จัดการปิดเน็ตตัดความรำคาญ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นร่างเตี้ยๆวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพร้อมตั๋วสองใบในมือและแบล็คการ์ดของผม

               “ไปกัน”

               แขนเสื้อของผมถูกมือเล็กๆดึงจนต้องเดินไปตามแรง ผมมองไปมารอบๆก็รู้สึกตะลึงนิดหน่อยที่หลายอย่างในอควาเรี่ยมเปลี่ยนไปเยอะมาก ครั้งล่าสุดที่มาก็คงจะเป็นตอนเกรดหก หลังๆก็ไม่ค่อยได้มาอีกเพราะไม่ได้ปลื้มไปกับการดูสัตว์น้ำนักแม้ว่าแทยอนจะรบเร้าแค่ไหน

               แต่ครั้งนี้แทยอนคงอยากมาจริงๆถึงได้ไม่ยอมบอกปลายทางก่อนแบบนี้ ผมเปลี่ยนจากใบหน้าเบื่อหน่ายมาเป็นสีหน้าปกติเมื่อเข้าสู่โซนสัตว์เล็ก จริงๆก็แค่กลัวว่าแทยอนจะรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้เพราะอีกฝ่ายหันกลับมามองใบหน้าของผมหลายรอบมาก

               “ถ่ายรูปๆ”

               ผมรับไอโฟนมาจากมือ เปิดโหมดกล้องและปรับโฟกัสให้คนที่อยู่ตรงกลางเฟรมเสร็จสรรพ

               “นับด้วยสิ”

               “ขี้เกียจ”

               “เอ้า”

               ผมละสายตาจากจอโทรศัพท์ขึ้นหรี่ตามองคนที่ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ “จะถ่ายไหมเนี่ย”

               “ถ่ายๆ เอาสวยๆนะ ถ่ายให้ชัดด้วย กดรัวๆเลยจะได้—”

               “จะได้เป็นรูปเผลอ จำได้แล้ว” ผมทวนคำพูดที่แทยอนชอบบอกเสมอเวลาผมถูกใช้ให้เป็นตากล้องจำเป็น ทั้งปรับแสงหรือโฟกัส การใช้เลนส์ทั้งกล้องใหญ่ กล้องโพราลอยด์หรือแม้แต่กล้องไอโฟน ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นมือโปรทางด้านนี้ไปแล้วจนบางทีก็ได้แต่คิดว่าถ้าตัวเองไปเรียนนิเทศจะรุ่งเรืองกว่าหรือเปล่า

               ราใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในอควาเรี่ยม นับดูคร่าวๆว่าเมมเมอร์รี่ในโทรศัพท์ผมคงใกล้เต็มเพราะมันเต็มไปด้วยรูปถ่ายของแทยอนทั้งสิ้น

               มือว่างเฉยๆหรอกถึงได้หยิบขึ้นมาถ่าย

               “หิวแล้ว”

               ผมก้มมองนาฬิกาก็พบว่ามันเลยเที่ยงมาเกือบสิบห้านาที เหลือบมองคนที่ใช้สายตาออดอ้อนลูบท้องตัวเองไปมา

               ถอนหายใจอีกรอบก่อนจะใช้มือดันหัวแทยอนให้ไปไกลๆ “เข้าใจแล้ว หาอะไรกินเถอะ”

               สุดท้ายเราก็ตัดสินใจออกมาจากอควาเรี่ยมเพราะโซนอาหารเต็มไปด้วยผู้คน แม้แต่แทยอนเองก็ยังเบ้หน้าและไม่เห็นด้วยสุดๆที่เราจะกินข้าวเที่ยงกันที่นี่ และเสนอไอเดียว่าถัดไปประมาณสี่ป้ายก็ถึงห้างสรรพสินค้าแล้วด้วย

               ผมขัดใจเธอได้หรือไง

               ผมพาแทยอนมาถึงห้างสรรพสินค้าประมาณเที่ยงสี่สิบ มันบ่นไม่หยุดว่าหิวจนผมเริ่มรำคาญและใช้ลูกอมที่ซื้อมาจากอควาเรี่ยมยัดปากจนยอมนั่งเงียบแต่โดยดี แม้จะบอกว่าหิวแต่แทยอนก็ยังมีเวลาที่จะเลือกได้วนไปมาเพื่อหาร้านอาหารที่ถูกใจ

               “เลือกสักร้านไม่ได้หรือยังไง”

               “เลือกไม่ถูกนี่ แกอยากกินอะไรล่ะ ช่วยกันนึกหน่อย”

               “อยากกินข้าวไข่เจียว”

               “สร้างสรรค์หน่อยได้ไหม”

               “ถ้าอย่างนั้นก็ราเม็ง” ผมชี้ไปที่ร้านราเม็งร้านหนึ่ง ง่ายๆคือมันอยู่ตรงหน้านี้เอง แทยอนมองตามนิ้วที่ผมชี้ มันยิ้มกว้างก่อนจะลากแขนผมเข้าไปในร้าน

               ไม่ใช่ร้านราเม็ง แต่ลากเข้าร้านพิซซ่า

               คิมแทยอนโว้ย!!!!!!

               “เอาหน้าฮาวายเอี้ยนถาดกลางค่ะ เอาขอบหนานุ่มนะ อ้อๆ ขอเพิ่มชีสด้วย แล้วก็เอาซีซ่าสลัดด้วยนะคะ เออ... เอาพาสต้าแฮมและเห็ดมาด้วยดีกว่า โค้กรีฟิลล์นะๆ”

               “........”

               “บยอน แกเอาอะไรเพิ่มไหม”

               ผมปิดหน้าเมนูลง ยิ้มอ่อนให้พนักงานก่อนจะส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่ขอรับอะไรเพิ่มอีก แค่ที่อีเตี้ยพ่นไฟใส่เมื่อกี้ก็ไม่รู้จะจดทันด้วยหรือเปล่า

               “แค่ที่แกสั่งคิดว่าจะกินหมดหรือยังไง”

               “หมดๆ”

               “ไหนบอกว่าลดความอ้วน สั่งถาดกลางเนี่ยนะ”

               แทยอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสไลด์อีกครั้งก่อนจะหัวเราะเบาๆ

               “ค่อยลดวันอื่นก็ได้”

               ผมเบ้หน้า จัดแจงจานสองใบพร้อมกับแก้วโค้กที่นำมาเสิร์ฟ เพราะรู้สึกว่ากำลังถูกจับจ้องจากฝั่งตรงข้ามถึงได้เหลือบสายตาขึ้นมอง

               “มีอะไร”

               “แกไม่ชมเค้าเหรอ”

               “ชมทำไม”

               “บยอน!!”

               “เออๆ” ผมหัวเราะเบาๆ มือยกขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่าย พอเห็นว่าแทยอนทำสีหน้าพึงพอใจจึงถอยกลับมานั่งที่ของตัวเอง กระแอมไอก่อนจะตีหน้านิ่งตามเดิม “ขอบใจ”

               แทยอนรู้ว่าผมไม่ค่อยโปรดปรานพิซซ่าเท่าไหร่ พาสต้าแฮมและเห็ดที่พึ่งสั่งไปก็คือของผมนั่นแหละ

               พอได้รับคำชมเสร็จก็ต่างคนต่างเข้าสู่โลกของตัวเอง แทยอนใช้เวลาไปกับการแต่งรูปเพื่ออัพลงอินตราแกรม มันหันมาถามผมทุกๆสองนาทีว่ารูปนี้ได้ไหม รูปนั้นได้ไหมหรือรูปไหนที่สวยกว่า แต่ผมไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหน แน่นอนว่าถูกด่าหนึ่งทีเพราะไม่ให้ความร่วมมือ               

               มื้อเที่ยงที่ค่อนบ่ายผ่านไปอย่างเรียบง่ายโดยที่มือแทยอนเป็นเจ้ามือ ให้เหตุผลว่าเพราะผมจ่ายค่าตั๋วเข้าอควาเรี่ยมแล้วเพราะฉะนั้นให้ผมเก็บแบล็คการ์ดของตัวเองเอาไว้ซะ

               ช่วงบ่ายเราไปแช่กันอยู่ในร้านหนังสือ เพราะความที่ชอบอ่านหนังสือด้วยกันทั้งคู่เลยไม่ต้องเถียงกันให้มากความ ผมยืนจมปุกอยู่ที่โซนหนังสือเกี่ยวจิตวิทยาในขณะที่แทยอนหายแว๊บไปอยู่ในโซนนวนิยายฆาตกรรมเรียบร้อย

               ‘สุขให้พอแล้วรอเป็นศพ’

               ผมยืนเกาหัวแรกๆ มองเพื่อนสนิทที่ถือหนังสือหนาๆเล่มหนึ่งที่มีชื่อเรื่องดังว่าเดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ด้วยความร่าเริง

               ปากบอกว่าตัวเองจะเป็นผู้หญิงหวาน แค่หนังสือที่อ่านก็ไม่ใช่แล้ว

               “ช่วงนี้ควิซถี่ยิ่งกว่าอะไร ว่างนักเหรอถึงได้ซื้อหนังสือหนาๆแบบนี้มาอ่าน”

               “อ่านคลายเครียดไง”

               เสียงถุงพลาสติกจากด้านข้างทำให้ผมหันไปมอง แทยอนดึงหนังสือออกมาจากถุงและเริ่มเปิดหน้าแรกในขณะที่พึ่งเดินออกมาจากร้านหนังสือ

               “นี่ เดินอ่านอีกแล้ว”

               แทยอนตวัดสายตาขึ้นมองผมที่ดุเสียงเขียว “อีกนิดนึงแกจะเป็นแม่อีกคนของเค้าแล้วนะ”

               “ก็แกชอบไม่ระวังแบบนี้อะ”

               “เป็นห่วงอะดิ”

               “ใช่ดิ”

               ..........”

               “..........”

               ผมเผลอนิ่งไปตามอัติโนมัติเมื่อเห็นว่าแทยอนยืนนิ่งมองหน้าผมอยู่นานนับนาที คิ้วข้างขวาค่อยๆเลิกขึ้นเพราะไม่เข้าใจ ยกมือดีดนิ้วเพื่อเรียกสติมันให้กลับมา

               “เหม่อไร”

               “เปล่าๆ”

               “เพี้ยนใหญ่แล้ว” ผมหัวเราะเบาๆ ย้ายมือไปกุมฝ่ามือเล็กของเพื่อนตัวดีก่อนจะเดินต่อ แต่เดินไปไม่กี่เก้าก็ต้องหยุดที่เดิมเพราะแทยอนไม่ยอมเดินต่อสักที “ทำไม”

               “จับทำไมอะ”

               “ก็จะอ่านหนังสือนี่ ปกติก็ทำแบบนี้อะ”

               “...........”

               ผมเลิกคิ้วอีกครั้งเมื่อแทยอนจ้องหน้านิ่ง มือที่กุมอยู่ค่อยๆคลายออกโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แทยอนเก็บหนังสือใส่ถุง กระแอมเบาๆแล้วเดินลิ่วๆไปทันที

               มันแปลกๆไปหรือเปล่า หรือผมคิดไปเอง









* Bonus

1:10 AM

               baekhyunee 


                ❤ 1,160 liked

               baekhyunee เรื่องมากก็ถ่ายเอง (เต่ายังน่ารักกว่ามึงอีกอีเตี้ย)

               View all 123 comments

               oohsehun เป็นการแสดงความรักที่กูประทับใจแทน

               kimkaaaaa มึงว่าแทยอนอ่านในวงเล็บออกมั้ยแบคฮยอน

               taeyeon_ss @kimkaaaaa ก็ว่าไม่

               10 minute ago





               




#ซารางบีที







###############

Writer Talk : มาอัพนิดหน่อยเพื่อแฮปปี้เบิร์ดเดย์พี่บยอนที่รักของน้อง


ใครใกล้จะเปิดเทอมแล้ว สมน้ำหน้านะคะ

ไรท์เองค่ะ TT


คิดถึงจึงมาอัพ แต่งไว้สักพักแล้วแต่ไม่มีฤกษ์ให้ลงเรย โซแซด มีมากกว่าสองตอนค่า เพราะไรท์รักแทยอน 

โบนัสคือพี่แทพึ่งอัพไอจีและมันตรงกับเนื้อเรื่องที่แต่งไว้มากเลยเอามโนชั้นแปดล้าน เริ่ดค่ะ กัปตันพายเรือเองเลย รักนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

703 ความคิดเห็น

  1. #644 `เอ็มไอแอลเค`` (@milkjormza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 17:42
    เพื่อนกันต้องขนาดนี้เลยหรอแบคคค ใครจะไม่คิดบ้างเนี่ยยย ><
    #644
    0
  2. #641 nattyness1 (@nattyness1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:22
    2 คนนี้น่ารักมากกกก ชอบความเป็นธรรมชาติของทั้งคู่
    #641
    0
  3. #559 Flower_Baketae (@zigk4216564) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 02:18
    อ่านไปก็เขินไป บยอนรู้ใจแททุกเรื่อง ฮืออออ /สู้ๆนะคะไรท์รอได้เสมอค่าา
    #559
    0
  4. #558 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 12:29
    ใช่ค่ะคุณบยอน เราก็ว่ามันแปลกๆ จริงๆมันแปลกตั้งนานละค่ะคุณ แปลกตั้งแต่ คุณยอมเค้าไปซะทุกเรื่อง รู้ใจเค้าไปหมดเล๊ยยย / ซึ่งตอนนี้เราเปงบ้าไปแร้วค่ะ เพราะเขินมาก / รอเด้อไรท์ กี๊สสสสส
    #558
    0
  5. #557 5641020072 (@5641020072) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:22
    แง๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง อะไรจะขนาดนี้ อะไรมาเดินจับมือกันทำไม มันค่ดน่ารักเลย น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #557
    0
  6. #556 Channev (@channev) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:18
    โง้ยยยยย น่ารักก เพื่อนต้องดูแลขนาดนี้เลยหรอ เดินอ่านหนังสือก็ต้องจับมือ เป็นความเคยชินไปแล้วใช่ม้า
    #556
    0
  7. #555 _ljsxmcc (@mint1503) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 20:54
    น๊อววววววววววววว คุณบยอนนน แหม่ๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าขนาดนี้ยังเป็นเพื่อนกันอยู่คงไม่มีใครมีเพื่อนแล้วล่ะค่ะ55555555
    #555
    0
  8. #554 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 20:19
    แค่กับเธอเว่อร์ๆ
    #554
    0
  9. #553 BUTTERFLY'TY (@feangfha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 17:38
    คุณบยอนถึงจะเย็นชาแต่อบอุ่นมาก อ่อนโยนที่สุด ปากก็บ่นแต่ก็ยอมแทยอนทุกอย่าง ไม่เรียกว่าความรักจะเรียกว่าอะไรคะ เพื่อนที่ไหนเขาดูแลกันแบบนี้ ไม่มี๊ งื้ออออ
    #553
    0
  10. #552 EstherIda (@pop502) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 16:45
    แงงงงง ชอบความสัมพันธ์แบบนี้จังเยย น้ารักมาก TT
    #552
    0
  11. #551 PPXNN (@ppatrapee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 16:11
    ทำไมมันดูน่ารักกกก มากกว่าเพื่อนแล้วการกระทำเนี้ย~โง้ยยฟิน><
    #551
    0
  12. #550 แม่มดดึ๊กดึ๋ย (@tawanna) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 15:52
    กรีดร้อง คิดถึงไรท์ แจ้งเตือนขึ้นนึกว่าตาฝาด ขอบคุณที่มาอัพครับผม
    #550
    0
  13. #549 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 02:27
    อันนี้คนไม่ได้คิดอะไรหรอ ทำไมอบอุ่นแปลกๆ งื้ออออออ
    #549
    0
  14. #548 Exoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 16:33
    <p>มาต่อเร้วข่าา น่ารักมากๆเลยค่ะะ</p>
    #548
    0
  15. #546 Channev (@channev) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 23:30
    เพื่อนกันเค้าไม่ตั้งล็อคสกรีนแบบนี้หรอกค่า แหมมม
    #546
    0
  16. #545 Tangmoja (@unsasi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:22
    เพื่อนกันจริงจริ๊งงงง จริ๊งงงงงงงงง
    #545
    0
  17. #544 แม่มดดึ๊กดึ๋ย (@tawanna) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 06:35
    เขารักกัน!!!!
    #544
    0
  18. #543 5641020072 (@5641020072) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:30
    แบคฮยอนมีขายที่ไหนบ้างคะ อยากได้ อยากมีแบคฮยอนเป็นของตัวเองงงงงง
    #543
    0
  19. #542 EstherIda (@pop502) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:15
    มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟนไรงี้เหรอคะคุณบยอน
    โอ้ยยยย อ่านละยิ้มไม่หยุด
    #542
    0
  20. #540 NN_Kanhomwan (@NN_Kanhomwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 19:37
    สรุปซึนทั้งคู่
    #540
    0
  21. #539 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 19:02
    แหนะ ไม่ตั้งรูปคู่แต่ตั้งรูปเค้าเลยมันคืออะไร ย้อนแย้งอ่ะคนเรา555555
    #539
    0
  22. #538 PPXNN (@ppatrapee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 17:50
    เพื่อนกันไม่ทำอย่างงี้น้าาา คบกันเถอะสำคัญต่อกันขนาดนี้5555555//รีบมาต่อน้าาา
    #538
    0
  23. #537 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 16:32
    โอ้ยหวานมากกเป็นแฟนกันเถอะ
    #537
    0
  24. #536 BUTTERFLY'TY (@feangfha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 10:49
    ใช่สิเธอมันสำคัญในชีวิตเขา 5555 ไม่รู้จะแซวคำไหนแล้วค่ะ คือแบบเป็นแฟนกันเถอะ ถ้าจะอ้อนจะงอนจะง้อจะตั้งภาพหน้าจอกันแบบนี้ นี่มันเเฟนกันแล้วคุณณณ
    #536
    0
  25. #535 _ljsxmcc (@mint1503) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 09:26
    กรี๊ดๆๆๆๆ ขนาดนี้ยังเรียกว่าเพื่อนอยู่อีกหรอคะ ไม่ไหวแร้ววววววววว เขินตัวจะแตกอยู่แร้วค่ะ แงงงงงงงงงง้
    #535
    0