[ Stranger things AU ] Pretty Babysitter Boy : END ( Steve & Billy //Harringrove )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,097 Views

  • 79 Comments

  • 44 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    140

    Overall
    1,097

ตอนที่ 19 : Hug me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62


Chapter 18

Hug me

25 / 04 / 2562



 

          ฮื่อ…” เช้าวันต่อมาสตีฟถูกปลุกด้วยความเย็นที่แนบลงมาบนแก้มด้านขวา สตีฟสะดุ้งตื่นขึ้นก่อนจะมองเห็นรอยยิ้มน้อยๆ ของบิลลี่ที่กำลังถือขวดน้ำเปล่าอยู่ในมือ ส่วนข้อพับแขนอีกข้างก็มีขวดน้ำเปล่าแบบเดียวกันแนบเอาไว้อยู่ นอกจากนี้สตีฟยังสังเกตเห็นแก้วกาแฟและถุงกระดาษสีน้ำตาลจากร้านแมคโดนัลอยู่ในมือของบิลลี่ด้วย

 

          การจอดรถไว้ใกล้ร้านขายของกินเมื่อคืนนี้ไม่ทำให้สตีฟผิดหวังจริงๆ เห้อม ( ชูนิ้วโป้ง )

 

           อรุณสวัสดิ์ ยาหยีสตีฟหรี่ตาใส่คำทักทายแสนหวานชวนเลี่ยนนั่นพลางรับขวดน้ำที่บิลลี่ส่งมาให้ ก่อนจะเริ่มปรับสายตามองอีกฝ่ายที่กระดกแก้วกาแฟเข้าไปเรียกคาเฟอีนตั้งแต่เช้า

 

          เวลานี้คือหกโมงสิบห้า...เช้าแน่ๆ ล่ะ

 

           เอามาสตีฟกระดิกมือเรียก บิลลี่จึงส่งแก้วกาแฟนั้นมา สตีฟรีบรับขึ้นมาจรดริมฝีปาก ดื่มไปได้อึกนึงก่อนจะทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มแปลกๆ บนใบหน้าของอีกฝ่าย

 

          เออใช่ ทำแบบนี้มันเหมือนกับตอนที่เขากับบิลลี่อยู่ด้วยกันร้านซักรีดเลยนี่หว่า

 

          เพียงแต่ว่าครั้งนี้บิลลี่เป็นฝ่ายที่ดื่มก่อนเท่านั้นเอง

 

          บิลลี่ยิ้มกว้างขึ้นเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

 

           ยิ้มอะไร

 

           เปล๊า!

 

          เปล่า? เปล่าแล้วจะทำเสียงสูงบวกกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั่นทำพระแสงเลเซอร์อะไร๊!!!?

 

           อยากเข้าห้องน้ำมั้ย ฉันมีฟาร์ร่าอยู่ในเก๊ะนั่น เผื่อว่านายอยากจะเสริม...สวย

 

           เสริมหล่อต่างหาก

 

           นายก็น่าจะรู้ว่าตัวเองดูดีเกินกว่าจะให้ฉันชมแบบนั้นนะ พริตตี้บอย

 

           “ =_=

 

           “ : ) ” ยิ้ม ยิ้มอยู่นั่น! ไม่หยุดยิ้มซักที!

 

           ก็ได้เห็นว่ายังซึมเลยจะยอมให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวล่ะกัน!

 



 

          .

 



 

           หันหน้ามา

 

           สตีฟ ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้

 

           หัน-หน้า-มาสตีฟทำเสียงแข็ง เน้นชัดทีละคำจนคนหัวรั้นต้องยอมหันมาตามคำสั่ง

 

           “...” บิลลี่หลับตาลงพร้อมกับสะดุ้งเล็กน้อย ตอนที่สตีฟแนบกระป๋องโคล่าเย็นเรียกพ่อลงไปที่รอยช้ำม่วงตรงขอบตาของเจ้าตัวอย่างใจเย็น

 

          ระหว่างนั้นสตีฟไม่ได้อ้าปากพูดอะไรออกไปทั้งนั้น เพราะรู้ตัวดีว่าถ้าหากเขาเป็นคนเริ่มประเด็น สิ่งที่พูดออกไปมันจะต้องไม่พ้นถามว่าใครที่เป็นคนทำรอยช้ำนี้เป็นแน่

 

          เขาอยากให้บิลลี่พูดออกมาเอง เล่ามันออกมาด้วยความเต็มใจ...

 

           ไม่อยากบ่นฉันหน่อยเหรอ

 

          แน่ะ! พอเงียบแล้วดันอยากให้เขาบ่นซะอย่างงั้น

 

           บ่นอะไร ทำไมฉันต้องบ่นด้วย?”

 

           ก็ฉันเคยได้ยินมาว่าเหตุผลที่คนบ่นก็เพราะว่าคนๆ นั้นเป็นห่วง

 

           “...”

 

           เชื่อมั้ยว่านอกจากนายก็ไม่มีใครคอยบ่นฉันอีกแล้วก็ใครมันจะใจกล้าไปอ้าปากแวดๆ ใส่คนเลือดร้อนอย่างนายล่ะ ไอสิงโตเอ้ย!

 

           “...”

 

           นายไม่เป็นห่วงฉันแล้วเหรอ?”

 

           บิลลี่ ฉันเป็นห่วงนายนะ แต่ถ้าจะให้บ่นฉันก็ไม่รู้ว่าจะบ่นนายว่าอะไร เพราะฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าใครที่เป็นคนทำให้ตานายเป็นแบบนี้

 

           “...”

 

           และอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นคนพูดมาก นายเห็นฉันเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

 

           นี่นายไม่รู้ตัวจริงๆ น่ะเหรอ

 

           รู้ว่าอะไร?”

 

           รู้ว่านายพูดมากเวลาที่อยู่กับฉันน่ะสิ

 

          จริงเหรอ? แต่พอนึกๆ ดูแล้วก็ โอ้ใช่...ฉันไม่รู้

 

           “...”

 

           สงสัยฉันจะเป็นห่วงนายมากเป็นพิเศษนั่นล่ะมั้ง

 

           “...”

 

          ให้ตายสิ...

 

          จะปากหวานเกินไปแล้ว!

 



 

          .

 

 



          สตีฟตัดสินใจให้จุดหมายปลายทางเป็นที่ชายหาด Indiana dunes state park โดยที่คราวนี้สตีฟเป็นคนบอกทางอยู่บนเบาะผู้โดยสาร หลังจากที่บิลลี่ออกปากว่าจะเป็นคนขับต่อจากนี้เอง

 

          ที่ฮอว์กินส์ไม่มีชายหาด สตีฟจึงคิดว่าบิลลี่อาจจะคิดถึงบรรยากาศพวกลมจากน้ำทะเลเหมือนที่แคลิฟอร์เนียอะไรประมาณนั้น ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีเพียงแค่ทะเลสาบมิชิแกนก็ตามที

 

           เป็นไง สวยเหมือนอย่างที่แคลิฟอร์เนียมั้ย?” สตีฟหันไปถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ บิลลี่กำลังทอดสายตามองทะเลสาบมิชิแกนอย่างไร้จุดมุ่งหมาย

 

           ก็คงพอๆ กันบิลลี่หันมาพูดประโยคเมื่อครู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนจะยกยิ้มขึ้น แต่ที่นั่นไม่ดีเท่ากับที่ที่มีนายอยู่ด้วยหรอกนะ

 

          หยอดเข้าไป จะแยกระหว่างสตีฟกับกระปุกออมสินไม่ออกก็คราวนี้เนี่ยแหละ!

 

           ฉันเตรียมผ้ามาด้วย มาปูนั่งกันเถอะสตีฟหยิบผ้าปู ( ซึ่งอดีตเคยเป็นผ้าห่มผืนบางๆ ) ออกมากางรองลงบนพื้นชายหาด แล้วเป็นฝ่ายนั่งนำลงไป ก่อนที่บิลลี่จะตามลงมานั่งข้างๆ

 

          สตีฟนั่งเหยียดแขนขาแกล้งทำเป็นชมนกชมไม้ตามริมชายหาด ขณะที่สายตากลับเบี่ยงมองไปยังคนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งขัดสมาธิทอดสายตามองไกลออกไปมานานกว่าสิบนาที

 

          นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นบิลลี่ในเวอร์ชั่นที่เงียบที่สุด

 

          เวอร์ชั่นที่หมอนี่กำลังเหมือนอยู่ในโลกของตัวเองเพียงคนเดียว...

 

          สตีฟขยับตัวเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ข้างๆ จนสีข้างของพวกเขาชิดติดกัน บิลลี่ที่ดูเหมือนจะเพิ่งหลุดออกจากภวังค์หันมามองหน้าเขา พลางยกยิ้มขึ้นให้น้อยๆ

 

           มีอะไรก็เล่ามาสิ

 

           “...”

 

           นายคงไม่ได้ชวนฉันมาถึงที่นี่เพียงเพราะแค่อยากเที่ยวหรอกนะ

 

           “...”

 

           “...”

 

           ก็ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อยบิลลี่ถอนหายใจอย่างยอมจำนนก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนตักของสตีฟพลางจับมือนุ่มขึ้นมาเคล้นคลึงเล่นเหมือนอย่างที่ตัวเองชอบทำ

 

           งั้นก็เล่ามา ทุกเรื่องเลยโดยเฉพาะรอยช้ำที่ดวงตานี่

 

           ก็...เมื่อวานนี้ฉันไปส่งนาย แล้วขับรถกลับบ้านกับแม็กซ์ ก่อนจะลงจากรถฉันก็หันไปเตือนยัยนั่นว่าห้ามปริปากเล่าเรื่องระหว่างฉันกับนายให้ใครฟังอย่างเด็ดขาด ถ้าหากว่าไม่จำเป็น

 

           แล้ว...?”

 

           ตอนนั้นพ่อฉันเพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน แล้วเขาก็กำลังลงจากรถมาพอดีและเขาก็เห็นฉันกับแม็กซ์ในตอนนั้น

 

           “...”

 

           เขาคิดว่าฉันรังแกอะไรยัยแม็กซ์ เขาก็เลยลากฉันลงไปจากรถ แล้วก็...จบลงด้วยสภาพเหมือนอย่างที่เห็นบิลลี่ยักไหล่ แสร้งทำเป็นว่าเรื่องที่พบเจอมามันเป็นเรื่องปกติธรรมดา ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ใช่ ขนาดสตีฟเป็นเพียงแค่คนนอกก็ยังคิดว่ามันไม่ใช่เลย

 

           บิลลี่...

 

           เฮ้ อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ ฉันเจอเรื่องพวกนี้มาจนชินแล้ว ไม่ต้องมาสงสารฉันหรอกน่า...!

 

          บิลลี่สะดุ้งตัวเล็กน้อยตอนที่สตีฟทิ้งศีรษะของเจ้าตัวลงมาที่หัวไหล่ พร้อมทั้งโอบกอดเขาเอาไว้ทั้งที่ยังนอนตักอยู่แบบนี้

 

          สตีฟไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนใดๆ มีเพียงแค่สัมผัสจากฝ่ามือที่ไล่ลูบตั้งแต่เส้นผมสีบลอนด์จรดลงไปยังแผ่นหลังกว้าง สตีฟรู้ดีว่าเขาไม่มีทางรู้ว่าบิลลี่รู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหนตอนที่มีปัญหากับพ่อ แต่ว่าสตีฟไม่ชอบเลยเวลาที่คนในอ้อมแขนของเขาดูไม่มีชีวิตชีวาแบบนี้


         มันเจ็บในอกจนทำให้เขาอยากร้องไห้

 

          บิลลี่ชันตัวขึ้นนั่งทั้งสภาพที่ยังกอดตอบสตีฟเอาไว้ ก่อนที่สตีฟจะได้ยินเสียงร้องไห้ดังสะท้อนตอบกลับมา บ่งบอกว่าทุกวินาทีที่บิลลี่อยู่ที่ฮอว์กินส์ อีกฝ่ายนึงนั้นต้องพยายามเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้มากมายเพียงใด

 

          ขอให้ความเจ็บปวดนั้นจงหายไป

 

          หรืออย่างน้อยช่วยบรรเทาลงหน่อยก็ยังดี...





----------------------------------------------

- มาล่ะจ้าาา รอบนี้ไรท์มาช้าจริงเพราะยังติดเกมอยู่ โอ้ยยย 55555 และตอนนี้ก็ยังไม่หายติดค่ะ (...) สำหรับแชพเตอร์นี้ พ่อสองหนุ่มก็ได้หนีออกจากบ้าน? ไปถึงชายหาดมิชิแกน พ่อบิลลี่ใจร้ายค่ะ เจ็บปวดตามนางตั้งแต่ในซีรี่ย์แล้ว U_U จะเกิดอะไรขึ้นนั้นก็ขอให้ติดตามในตอนต่อไปนะจ้ะ

- ไรท์ยืนยันสิทธิ์เรียนต่อละ จะมาอัพให้บ่อยขึ้นตามสัญญานะจ้ะ อิอิ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นท์ ช่วงที่ผ่านมาไรท์ไม่ได้ตอบเม้นท์ใครเลยเพราะลอยมาก >_< เจอกันตอนหน้าจ้า~


TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #70 aomttyn (@Dodobyun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 02:58
    อบอุ่นจังเลยค่ะฮืออ ดีใจกับไรท์ด้วยนะคะะ
    #70
    1
    • #70-1 Eski (@0eski0) (จากตอนที่ 19)
      9 มิถุนายน 2562 / 03:03
      อบอุ่นนั้นดีค่ะ ขอบคุณค่าาา~
      #70-1
  2. #58 Koon Maprang (@tanaporn45) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 13:12
    โอ๋เอ๋นะบิลลี่ โฮร่วว//ยินด้วยนะคะไรท์ เย่เย่เย่ย >A<
    #58
    1
    • #58-1 Eski (@0eski0) (จากตอนที่ 19)
      25 เมษายน 2562 / 23:01

      โอ๋เอ๋ค่ะ เย้วๆๆ ขอบคุณจ้า~
      #58-1
  3. #57 Mayyongchy (@Mayyongchy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 06:30
    อยู่ข้างๆกันแบบนี้ตลอดไปนะ บิลลี่สตีฟ
    #57
    1
    • #57-1 Eski (@0eski0) (จากตอนที่ 19)
      25 เมษายน 2562 / 22:57
      ~~~(>_<)~~~
      #57-1