[ Stranger things AU ] Pretty Babysitter Boy : END ( Steve & Billy //Harringrove )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,050 Views

  • 73 Comments

  • 41 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    93

    Overall
    1,050

ตอนที่ 17 : Plant your feet, Draw a charge

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62


Chapter 16

Plant your feet, Draw a charge

08 / 04 / 2562




          ในที่สุดวันแข่งขันกีฬาภายในของฮอวกินส์ไฮซ์สคูลก็เดินทางมาถึง

 

          บิลลี่ขับรถมารับสตีฟไปที่โรงเรียนด้วยกันตั้งแต่เช้า คนผมทองชวนเขาไปวิ่งวอร์มก่อนแข่งรอบสนาม ไม่รู้ว่าไปคึกเพราะว่าโดนตัวไหนมาเหมือนกัน

 

          คงไม่ได้เป็นเพราะข้อเดิมพันเมื่อวันก่อนนั่นหรอกนะ แล้วหน้านี่จะร้อนขึ้นมาทำพระแสงอะไรเนี่ย!?

 

           เร่งฝีเท้าหน่อยเจ้าหญิง! ถึงนี่จะไม่ได้แข่งจริงแต่เราก็เดิมพันกันด้วยศักดิ์ศรีนะ!

 

           อย่าเล่นเป็นเด็กๆ น่าไอสิงโต

 

           ถ้าอย่างงั้นใครวิ่งกลับไปถึงจุดสตาร์ทนั่นก่อน คนนั้นชนะ!

 

           เฮ้ยเดี๋ยว!

 

          บิลลี่ผู้ซึ่งเป็นฝ่ายวิ่งนำสตีฟอยู่แล้ว เมื่อเร่งฝีเท้า อีกฝ่ายก็ยิ่งนำเขาไปไกลมากขึ้นไปอีก ศักดิ์ศรี? ความชนะ? ฮะๆ! ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอกน่า!

 

          ตลอดหลายวันที่ผ่านมาหลังจากที่บิลลี่ยื่น ( หรือยัดเยียด ) ข้อเดิมพันในการให้รางวัลแก่ผู้ชนะให้กับสตีฟ เจ้าตัวก็ไม่ได้พูดเรื่องที่สามารถเกริ่นนำไปถึงข้อเดิมพันอะไรนั่นอีก ต่างจากสตีฟที่คิดถึงมันแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นวันที่พวกเขาไปเดทกันที่โรงหนัง ทานมื้อเที่ยงด้วยกันที่ร้านไดเนอร์ ไปเล่นเกมที่เกมอาเขต หรือแม้กระทั่งตอนที่สตีฟอยู่คนเดียวเพียงลำพัง

 

          นี่เขาคงไม่ได้...หมกมุ่นเรื่องนี้มากจนเกินไปหรอก ใช่มั้ย?

 

          สตีฟฮึดใช้แรงสู้ที่มีเหลืออยู่ทั้งหมดวิ่งแซงบิลลี่ไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับที่เขาชะลอตัวช้าลงหลังจากนั้น บิลลี่วิ่งตามมาชนไหล่เขาให้เสียหลัก สตีฟจึงชนสวนกลับไป แต่หมอนี่ก็ไม่ยักมีทีท่าว่าจะเหนื่อยเหมือนกับเขาเลย

 

          โอ้ แต่ก็แน่ล่ะ เขาไม่แปลกใจนักหรอก

 

          แต่ว่าฉันไม่ยอมแพ้นายง่ายๆ หรอกนะเว่ย!

 

          สตีฟกับบิลลี่วิ่งสูสีกันบนลู่วิ่งขณะที่เซชนไหล่กันไปมามันตลอดทั้งทาง จนในที่สุดบิลลี่ก็กลายเป็นฝ่ายที่วิ่งนำไปอย่างไม่ต้องสงสัย สตีฟจึงเปลี่ยนความตั้งใจที่ว่าจะวิ่งแซงบิลลี่เป็นพุ่งชนอีกฝ่ายนึงแทน ( รู้ว่าการโกงเป็นสิ่งไม่ดี แต่อะดรีนาลีนมันพุ่งพล่านก็ช่วยไม่ได้! )

 

          จะเอาแล้วนะ

 

          หนึ่ง! สอง! สาม!

 

          ย๊ากกก!!!

 

           เฮ้ย!!!

 

          ตุ้บ!!! เสียงของวัตถุน้ำหนักมากร่วงกระทบลงบนพื้นสนามหญ้าข้างลู่วิ่งดังขึ้นตามที่สตีฟตั้งใจเอาไว้ แต่สิ่งที่เขาไม่ได้ตั้งใจก็คือท่อนขาทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังคร่อมทับอยู่บนร่างของบิลลี่เนี่ยแหละ!

 

          โฮลี่ชิท! ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้เลยซักหน่อย!

 

          บิลลี่ผู้ซึ่งตกเป็นเบื้องล่างในสถานการณ์นี้ไม่ได้เอะอะโวยวายอะไร นอกซะจากนอนหอบหายใจ พลางฉีกแก้มแดงๆ ทั้งสองข้างนั่นขึ้นให้กลายเป็นรอยยิ้ม ส่งขึ้นไปให้คนที่นั่งจ้องอยู่เบื้องบน

 

          เซ็กซี่...

 

          เซ็กซี่!?

 

          เอาจริงดิ!? นายเกิดความคิดนี้กับหมอนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

 

           ไม่ลุกเหรอ คนเค้ามองกันใหญ่แล้วนะบิลลี่พูดทั้งที่เดาะลิ้นยิ้มอยู่ สตีฟเบิกตาโตเท่าไข่ห่านก่อนจะลุกพรวดหนีไปทันที

 

           อือสตีฟยื่นมือโดยที่ไม่หันไปมองหน้าคนที่ทำให้ใจเขาเต้นแปลกๆ นั่น ลุกขึ้นมาสิ

 

           หึบิลลี่คว้ามือเขาเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมา

 

 



          .

 

 



          กว่าที่โปรแกรมบาสเก็ตบอลจะเริ่มแข่งก็ตอนบ่าย สตีฟกับบิลลี่จึงตัดสินใจใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้องล็อกเกอร์ ขณะที่พวกลูกทีมคนอื่นๆ ออกไปตระเวนอยู่ข้างนอกกันจนหมด

 

          อันที่จริงเป็นเพราะว่าบิลลี่ไล่ทุกคนออกไปก่อนจะล็อกห้องเนี่ยแหละ ถึงไม่มีใครเข้ามาได้

 

           ฉันแอบทำแซนด์วิชมาเพิ่ม เผื่อว่านายจะหิว

 

           ขอบใจ! คิงอะไรใจดีที่สุด~”

 

           คิงสตีฟไง

 

           ไม่ใช่ คิงบีต่างหากล่ะที่ใจดี

 

           แต่ฉันเป็นคนที่ทำแซนด์วิชมาให้นายนะ

 

           ก็นั่นแหละที่ทำให้นายน่ารัก

 

           “!!!”

 

           คิงสตีฟน่ารักที่สุดเลย~”

 

          โอ้สตีฟ นี่มันเป็นกับดัก อะไรๆ ก็เข้าทางหมอนี่ไปซะทุกเรื่อง! ( ถึงแม้ว่าจะไม่มีทางเข้าก็โยงมันเข้าได้ตลอดซะทุกที ) แล้วคนที่ต้องตกเป็นเหยื่อให้กับกับดักอย่างเขาก็ไม่มีวันหยุดหน้าแดงไปกับมันได้เลยใช่มั้ย!?

 

          ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนที่เคยหาเรื่องเขากับพวกเด็กๆ อย่างกับอะไรดี จะมาทำตัวมุ้งมิ้งใส่เขาเป็นกิจวัตรได้แทบจะตลอดเวลาแบบนี้ แม้จะรวมถึงมุขฝืดๆ ทั้งหมดที่เขาเคยได้ยินมาด้วยก็เถอะ

 

          บิลลี่จัดการกับมื้อกลางวันอย่างเอร็ดอร่อยพลางในลำคอก็ฮัมเพลงไปเรื่อย ต่างจากสตีฟที่เอาแต่นั่งคิดว่าถ้าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้แล้วจะเกิดอะไรขึ้นขณะที่จ้องอีกฝ่ายแบบไม่วางตา

 

          เส้นผมสีบลอนด์ ขนตาหงิกงอน ดวงตาสีน้ำเงิน ไรนวดบางๆ และ...กล้ามเนื้อที่ชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ


          ทำไมถึงรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องแบบนี้นะ?

 

          ให้ตาย...

 

           มองอะไร?” บิลลี่หันมายิ้มเจ้าเล่ห์ เคี้ยวแซนด์วิชคำสุดท้ายแล้วกลืนลงคอไปอย่างรวดเร็ว

 

           เปล่า ไม่ได้มองอะไรสตีฟหันหน้าหนี โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังหน้าแดงแจ๋จนไปถึงใบหูแล้ว

 

           ฉันยังจำเดิมพันของเราได้อยู่นะ

 

          สตีฟหันพรึบเมื่ออยู่ดีๆ บิลลี่ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา แถมยังส่งรอยยิ้มกับสายตาหวานเชื่อมมาให้เขาอีกต่างหาก จนเปลือกตาคนที่ถูกมองถึงกับแข็งจนแทบจะกระพริบไม่ได้เลยทีเดียว

 

           ฉันรู้ว่าการเดิมพันระหว่างเรายังไม่ได้ถูกตัดสิน แต่ก็ขอมัดจำเอาไว้ก่อน...ล่ะกันนะ

 

           เดี๋ยว มัดจำอะไรน่ะ? อื้ม

 

          ยังไม่ทันได้คำตอบบิลลี่ก็จูบเขาในห้องล็อกเกอร์ และมัน...

 

           ฮืมคนผมทองส่งเสียงในลำคอ เมื่อสตีฟตอบสนองด้วยการประสานลิ้นตอบกับลิ้นหนาที่แทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างอ้อยอิ่ง สตีฟหลับตาลง ประคองใบหน้าของบิลลี่เอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง บิลลี่คว้าเอวสตีฟเพื่อดึงเขาให้เข้าไปใกล้มากขึ้นอีกนิด จนแทบจะไม่มีช่องว่างเหลือเอาไว้ระหว่างกัน

 

          รู้สึกดีโคตรๆ เลย

 

           บิลลี่...สตีฟเสียงอ่อยขณะที่บิลลี่เลื่อนริมฝีปากลงไปที่ซอกคอและจูบเม้มอย่างแรงจนตัวเขาสั่น สตีฟโอบรอบคอ ประคองศีรษะของบิลลี่ไว้ เป็นครั้งแรกที่เขาแน่ใจว่าสิ่งที่ต้องการจากบิลลี่นั้นไม่ได้มีเพียงแค่การจูบ

 

          ความรู้สึกจากริมฝีปากค่อยๆ ลอยตัวต่ำลงไปที่ช่วงล่าง สตีฟไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะขัดขืนตอนที่อีกฝ่ายเลื่อนมือลงไปบีบสะโพกแล้วดึงขอบกางเกงเขาลง รู้สึกจั๊กจี้เมื่อบิลลี่โน้มเข้ามากระซิบเสียงพร่า

 

           สตีฟ ฉันขอ...

 

          ปึ้ง!ๆๆๆ

 

           เฮ้ มีใครอยู่ในนั้นมั้ย!? ได้เวลาเตรียมตัวแล้ว เปิดประตูให้พวกเราหน่อย!เสียงเจมส์ หนึ่งในลูกทีมของสตีฟดังขึ้นมาจากนอกประตู สตีฟกับบิลลี่รีบผละริมฝีปากออกจากกันเพื่อหันมองไปทางต้นเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ

 

           “Fuck!” บิลลี่สบถ และมันทำให้สตีฟหัวเราะ

 

           ไปเปิดเถอะน่า เราไม่ได้มีเวลากันแค่นี้ซักหน่อย

 

           ไม่ นายนั่นแหละไปเปิด

 

           ทำไมล่ะคิงบี ไหนบอกว่าเป็นคนใจดีนักไม่ใช่รึไง?”

 

           ก็เพราะว่าเป็นคนดีเลยไม่อยากให้น้องชายไปชี้หน้าไอพวกที่อยู่ข้างนอกนั่นน่ะสิ

 

          อ๋อ...

 

          แต่เดี๋ยวนะ! น้องชาย? ว่าแล้วสายตาก็ปราดลงไปเห็นสิ่งที่นูนอยู่ภายใต้ร่มผ้านั่น บ้าชะมัด!

 

          บิลลี่ลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่ ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอื้อมใบหน้าลงมาหาสตีฟใกล้ๆ

 

           ยืนให้มั่น ปักหลักสู้ จำได้ใช่มั้ย?”

 

           จะ...จำได้สิ

 

          จุ๊บ! บิลลี่จูบแก้มสตีฟเร็วๆ ทีนึง

 

           สู้ๆ นะอีกฝ่ายขยี้หัวเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินหายไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

           “...สู้ๆ

 

 



          .

 

 



          โรงยิมกลายเป็นสถานที่ที่มีคนในฮอว์กินส์ไฮซ์สคูลมารวมตัวกันเยอะมากที่สุด เมื่อโปรแกรมการแข่งขันบาสเก็ตบอลระหว่างสตีฟกับบิลลี่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ในสายตาของใครหลายๆ คนอาจเปรียบเทียบว่าเกมนี้อยู่ในดินแดนอันร้อนระอุ หากแต่รู้ไม่ว่าการเดิมพันระหว่างพวกเขานั้นมันดุเดือดมากเสียยิ่งกว่า

 

          ถึงจะยังไม่รู้ว่าอยากให้บิลลี่ทำอะไรหลังจากที่ตัวเองกลายเป็นฝ่ายชนะก็ตามที หากแต่ได้เป็นฝ่ายที่ชนะบิลลี่ก็ถือว่าเป็นการดีเชียวล่ะ

 

          บิลลี่ยกมือขึ้นรวบผมสีทองของตัวเองก่อนจะมัดขึ้นเป็นมวย ขณะที่สตีฟนั่งสังเกตพฤติกรรมของอีกฝ่ายแบบไม่วางตาเพราะเพิ่งเคยเห็นเจ้าตัวทำอย่างนั้นเป็นครั้งแรก พอบิลลี่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกจ้องอยู่ ก็ยกยิ้มขึ้นเป็นเชิงล้อว่า แอบมองฉันอยู่เหรอ พริตตี้บอยใส่เขาอย่างน่าหมั่นไส้!

 

           เฮ้ สตีฟ

 

           สตีฟรีบละสายตาหนีมาทันทีที่ได้ยินเสียงทักด้วยสำเนียงคุ้นหูดังขึ้นข้างๆ ดัสติน นะ...นายมาทำอะไรที่นี่?”

 

           ก็มาเชียร์นายแข่งกับฮาร์โกรฟนั่นน่ะสิ พวกเราเป็นกำลังใจให้นายอยู่ เอาชนะหมอนั่นให้ได้นะ

 

           เรื่องชนะฉันยังไม่ขอสัญญา แต่ก็ขอบใจมากนะไอหนู

 

           อื้ม!ยกนิ้วโป้งเป็นภาพประกอบ

 

          โค้ชเป่านกหวีดเรียกให้ทุกคนเข้าไปรวมตัวกันที่กลางสนามในไม่กี่นาทีต่อจากนั้น โค้ชพูดกติกาและข้อตกลงที่พวกเขาควรรู้ให้ฟังก่อนซักเล็กน้อย ก่อนที่ทุกคนจะไปยืนกันตามตำแหน่งของตนเอง

 

          สตีฟกับบิลลี่ย่อตัวลง ตาประสานตา โค้ชโยนลูกขึ้น บิลลี่เป็นฝ่ายที่ปัดลูกไปให้ลูกทีมอีกคนนึงได้สำเร็จ ลูกถูกส่งออกไปอีกครั้ง แล้วทีมบิลลี่ก็ทำแต้มแรกไปได้อย่างสวยงาม

 

          สตีฟรับลูกมาก่อนจะส่งให้ลูกทีมอีกคนหนึ่ง ลูกถูกเลี้ยงไปจนใกล้ตาข่ายทีมของบิลลี่ แต่โชคไม่ดีที่ลูกทีมสตีฟชู๊ตลูกในระยะไกลไม่ลง บิลลี่ได้ครองลูกบาสไว้ในมืออีกครั้ง ถัดมาด้วยแต้มที่สองที่เพิ่มขึ้นตามมาอย่างง่ายดาย

 

          ดูเหมือนว่าการเอาชนะหมอนี่จะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ซะแล้วสิ






————————————————————

สตีฟสู้ๆ! บิลลี่สู้ตาย! สตีฟไว้ลาย สู้ตายสู้ๆ! //ไม่รู้ว่าจะเชียร์ใครดีกันแน่ ใครจะชนะก็คอยติดตามกันตอนต่อไปนะจ้ะ แอ๊วววว


รอบนี้ไรท์มาลงไวกว่าปกตินี้สสสส...นึง ( นิดนึงจริงๆ ) เพราะไรท์มีภารกิจต้องไปทำที่ต่างจังหวัด ถ้าตัวอักษรมันเล็กรึใหญ่ผิดปกติ ไรท์จะมาแก้ให้ทีหลังนะคะ


ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นท์ฟิคชั่นเรื่องนี้ 50 คอมเม้นท์นี้คือทำให้ไรท์เตอร์นั่งอ่านแล้วฟินทุกคอมเม้นท์จริงๆ ขอบคุณนะคะ ^O^ เจอกันตอนหน้าจ้า


TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #54 Mayyongchy (@Mayyongchy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 13:35
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆ ยังไงก้อรอนะ
    #54
    0
  2. #53 saitharn (@tarn8297) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:53
    กรีดร้อง อย่ายอมเค้าง่ายๆนะพริตตี้บอย!!
    #53
    0
  3. #52 Freshy_Wolf (@Freshy_Wolf) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 05:05
    สู้ๆสตีฟ อย่าปล่อยให้นังสิงโตมันได้ใจ!
    #52
    0
  4. #51 Etadius (@Etadius) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 09:06
    สตีฟสู้เค้าลูก
    #51
    0