[ Stranger things AU ] Pretty Babysitter Boy : END ( Steve & Billy //Harringrove )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,044 Views

  • 73 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    87

    Overall
    1,044

ตอนที่ 16 : The betting

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62


Chapter 15

The betting

02 / 04 / 2562



 

          ราวกับว่ามีปาฏิหาริย์ที่เช้าวันต่อมาบิลลี่ก็หายป่วยแล้วกลับมาซ้อมบาสเก็ตบอลกับพวกลูกสมุนของตนเองได้อย่างกระปรี้กระเปร่าราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เมื่อคืนนี้สตีฟก็แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายดูเพลียมากซะจนเผลอหลับไปแบบชนิดที่อาจจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเขาแอบย่องออกจากห้องของตัวเองไปตั้งแต่ตอนไหน

 

          แต่ให้ตาย เพิ่งจะหายป่วยมาหมาดๆ แต่ดันมาใช้กำลังแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหน!?

 

          แต่ถึงแม้ว่าสตีฟจะรู้สึกเป็นห่วงไอสิงโตบ้าพลังนี่มากแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงแค่เอ็ดอีกฝ่ายอยู่ในใจในพื้นที่ที่ไม่ปลอดคนแบบนี้ ในขณะที่หันไปสบกับสายตาขี้เล่นของเจ้าตัวที่ลอบมองมาเป็นระยะๆ

 

          หวังว่าจะหายป่วยแล้วจริงๆ นะ...

 

           กรี้ด!เสียงวีดว้ายของพวกกลุ่มเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังซ้อมเต้นกันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้สตีฟหลุดออกจากภวังค์ เพื่อหันไปยังต้นเสียงโดยอัตโนมัติ แล้วเมื่อพบว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดเสียงกรีดร้องนั้น ใจเขาก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

 

           บิลลี่!?” สตีฟไม่รอช้า รีบเดินจ้ำไปยังกลุ่มฝูงชนพร้อมกับความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องตอนที่เห็นคนผมทองนั่งจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็ต้องหยุดฝีเท้า เมื่อเห็นว่าพวกสาวๆ กำลังช่วยกันพยุงบิลลี่ขึ้นมา

 

           บิลลี่! เป็นอะไรรึเปล่า?”

 

           พวกเราตกใจกันแทบแย่

 

           ไปที่ห้องพยาบาลกันเถอะนะ

 

          เสียงอื้ออึงที่เต็มไปด้วย ความเป็นห่วง’ แย่งกันถามเจ้าตัวโดยไม่ขาดสาย นี่สินะ คิงบี คนที่ใครๆ ต่างก็พากันเป็นห่วง แม้แต่สตีฟที่น่าจะเป็นห่วงหมอนั่นมากกว่าใครๆ ก็กลับพูดหรือแสดงความรู้สึกทำนองนั้นออกไปแบบคนพวกนั้นไม่ได้

 

          สตีฟไม่รู้ว่าทำไม นอกจากคิดว่าตัวเองไม่สมควรจะมายืนอยู่ที่นี่ตรงนี้หรือแม้แต่ทำสีหน้าและท่าทางที่แสดงออกว่าเป็นห่วงบิลลี่อย่างนี้ให้ใครเห็น สตีฟกระพริบตาไล่ความร้อนผ่าวที่เริ่มคลอขึ้นมาบนขอบตา เขาตัดสินใจก้าวออกมาจากโรงยิมโดยที่ไม่หันกลับไปมองกลุ่มชาวมุงข้างหลังนั้นอีก

 

          อย่างน้อยก็ขอให้เขา...เย็นลงกว่านี้หน่อยเถอะนะ

 




          .

 




          สตีฟเข้ามาในห้องล็อกเกอร์แล้วพบว่าพวกลูกทีมทั้งของตนเองและของบิลลี่บางส่วนเพิ่งเดินออกมาจากห้องล็อกเกอร์ หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จเรียบร้อย ขณะที่อีกบางส่วนก็ยังคงซ้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ในโรงยิม ในห้องล็อกเกอร์ตอนนี้จึงไม่มีคนอยู่ สตีฟจึงตัดสินใจใช้ช่วงเวลานี้ไปกับการอาบน้ำ แล้วกลับออกมาเพียงแค่ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

 

           ออกมาแล้วไม่ยอมบอกกันเลยนะ พริตตี้

 

           “!!!” สตีฟสะดุ้งแทบหงายหลัง ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นบิลลี่ยืนกอดอกค้ำตู้ล็อกเกอร์อยู่ใกล้กับประตูหน้าห้องอาบน้ำ เขาคาดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ตั้งใจมารออาบน้ำต่อจากเขาแน่ๆ เพราะสภาพของเจ้าตัวยังคงอยู่ในชุดพละแบบครบเครื่อง ( ที่ถึงแม้ว่าจะไม่มีเสื้อก็ตามทีเถอะ ) ไม่ต่างไปจากทีแรก

 

           “แล้วนายมีปัญหาอะไร?” สตีฟรู้ว่าน้ำเสียงที่ตัวเองใช้ถามบิลลี่มันช่างดูออกง่ายซะเหลือเกินว่าพวกเขากำลัง มีปัญหากันอย่างแน่แท้

 

          บิลลี่ไม่ตอบแต่กลับเอนตัวมองกลับไปทางด้านหลัง สตีฟมองตามอีกฝ่ายไปทางนั้นแล้วพบว่าพวกลูกทีมทั้งของตัวเองและของบิลลี่กำลังนั่งเรียงกันอยู่บนเก้าอี้ใน จนกระทั่งคนผมทองพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่า ฉันอนุญาตทุกคนถึงได้ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำกันอย่างพร้อมเพรียงเหมือนนัดกันมา

 

          ให้ตาย นายทำบ้าอะไรกับทุกคนเนี่ย?”

 

          บิลลี่อมยิ้มกอดอกทิ้งสีข้างลงไปที่ตู้อีกครั้ง

 

           ก็ไม่ได้ทำอะไร ฉันก็แค่กันคนพวกนั้นเอาไว้จนกว่านายจะอาบน้ำเสร็จก็เท่านั้นเองเท่านั้นเอง? สตีฟไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้าแบบไหนตอบกลับไป นอกซะจากขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจถึงการกระทำของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น

 

           ทำไม?”

 

           ถามได้ ก็เพราะว่าฉันไม่อยากให้ใครเห็นนายเวลาอาบน้ำน่ะสิประโยคนั้นไม่ได้บอกถึงเจตนาหลักโดยตรงแต่ก็สามารถทำให้หัวใจของสตีฟเต้นเร็วขึ้นตามที่บิลลี่ตั้งใจไว้ได้เป็นอย่างดี สตีฟเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มเอาไว้แน่นขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนฉ่าที่เริ่มตีแผ่ขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนจะรีบงุดหน้าเดินหนีบิลลี่ไปที่ตู้ล็อกเกอร์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยที่มีอีกฝ่ายคอยตามหลังมาด้วย

 

           นายพูดเหมือนกับว่าฉันมันดูน่าพิศวาสสำหรับพวกนั้นมากยังไงยังงั้นแหละ

 

           ก็ไม่แน่บิลลี่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เรียงตัวยาวอยู่ใกล้ๆ กับตู้ล็อกเกอร์ ขนาดฉันยังอดใจไม่ไหวเลยนี่ จริงมั้ย?”

 

           ใช่ เพราะอย่างงั้นเราถึงต้องเป็นแบบนี้

 

          ...ต้องปิดบังความคิดความรู้สึกบ้าๆ นี่ ทั้งที่อึดอัดมากๆ แบบนี้

 

          ควับ!

 

           เฮ้ย! บิลลี่สตีฟร้องเสียงหลงเมื่อคนด้านหลังกระตุกผ้าเช็ดตัวเขาให้เซลงไปนั่งบนตักของเจ้าตัว ดีนะที่พันผ้าเอาไว้แน่น ไม่อย่างงั้นคง...! สตีฟเริ่มกระวนกระวาย พยายามลุกขึ้นจากตักกว้างๆ นั่น แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะถูกอีกฝ่ายกอดรัดเอวเอาไว้ซะแน่น

 

           ปล่อย! ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!?”

 

           ไม่ได้ทำบ้าซักหน่อย เลิกหยุดดิ้นเป็นลูกแมวซักทีเถอะน่า

 

           ถ้าอย่างงั้นก็ปล่อยสิ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นหรอก

 

           ก็ถ้ามาเห็นแล้วจะทำไม?”

 

           กะ...ก็...

 

           หืม?”

 

           กะ...ก็ทุกคนจะรู้ว่านายกับฉันเป็นอะไรกันน่ะสิ! ถามได้!

 

           แค่นั้นเองเหรอ?เสียงทุ้มเอ่ยรับอย่างไม่ใส่ใจพลางพรมจูบไปทั่วหยดน้ำที่ยังเกาะพราวอยู่บนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนุ่มอย่างช้าๆ สัมผัสทั้งจากริมฝีปากกับไรหนวดสีบลอนด์ที่ไล้โลมอยู่บนผิวหนังทำให้สตีฟขนลุกซู่ ความคิดเริ่มกระเจิดกระเจิงจนต้องรีบใช้มือดันหน้าบิลลี่ออกไปเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืนมาอีกครั้ง

 

           หยุดเลย นี่มันที่โรงเรียนนะ

 

           ฉันก็แค่ลองดู เผื่อว่านายจะใจอ่อนบิลลี่ดึงมือสตีฟออกจากใบหน้า แต่ก็ยังคว้ามันเอาไว้และไม่วายจูบลงไปอย่างแผ่วเบา ขัดกับสายตาที่ส่งมาอย่างหื่นกระหายนั่น บ้าชะมัด! นี่นายกะจะฆ่าฉันให้ตายตรงนี้เลยจริงๆ ใช่มั้ย! พริตตี้บอย อย่าเล่นตัวให้มากนักสิ

 

           “...”

 

           ฉันชักจะทนรอนายต่อไปไม่ไหวแล้วนะ

 

           แล้วต่อจากนั้นล่ะ

 

           ต่อจากนั้นอะไร?”

 

           ก็ต่อจาก...ต่อจากที่เรา...ไปถึงขั้นนั้นกันแล้ว

 

           “...?”

 

           ทุกอย่างมันจะยังคงเป็นความลับระหว่างเราต่อไปอยู่อย่างนี้รึเปล่า?

 

           ก็คงจะใช่ ถ้ามันทำให้ฉันไม่ต้องเสียนายไปบิลลี่กระชับกอดสตีฟแน่นขึ้น เกยคางเอาไว้บนหัวไหล่มนพลางสบตากับเขา ทั้งเศร้าสร้อย ลุ่มหลงและลึกซึ้ง สตีฟยกยิ้มขึ้นและยื่นมือไปจับที่โครงหน้าของบิลลี่ไว้ ขยับตัวให้สีข้างหันไปชนกับแผ่นอกกว้าง

 

           “นี่นายกลายเป็นพวกคิดมากไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ยฮะ? ไอสิงโตสตีฟบิดแก้มบิลลี่เบาๆ โดยไร้ซึ่งคำปลอบโยนใดๆ เพราะสิ่งที่บิลลี่พูดมันคือเรื่องจริง เป็นความจริงที่พวกเขาต้องยอมรับมันให้ได้

 

          จนกว่าจะถึงเวลานั้น...

 

           ก็ตั้งแต่ที่หลงนายแบบนี้ไงบิลลี่ใช้ปลายจมูกเกลี่ยไปที่แก้มหอม จูบซับมันอย่างแผ่วเบาแล้วสบกับคู่ตาสีน้ำตาลที่มองตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนเหมือนกับคุณแม่ที่กำลังเฝ้าดูลูกน้อย

 

          แค่นี้นายแม่งก็โคตรจะน่าฟัดแล้วว่ะ! สตีฟ แฮร์ริงตัน!

 

           แล้วเมื่อกี้นี้ล้มไปเป็นอะไร หน้ามืดเหรอ?”

 

           เปล่า พื้นมันลื่น ล้มไปทีนี่จุกขึ้นมาถึงยันลิ้นปี่

 

           อ้อเหรอ สมน้ำหน้า

 

           ใจร้ายจัง ไม่เป็นห่วงฉันบ้างเลยรึไง

 

           ห่วงสิ แต่นายก็รู้ว่าฉันทำอะไรไม่ได้

 

           ก็เลยเดินหนีออกมาอาบน้ำเนี่ยนะ?”

 

           ก็นายมีพวกสาวๆ คอยตามประคบประหงมไม่ขาดมืออยู่แล้วนี่ แล้วจะให้ฉันไปยืนทำพระแสงอะไรตรงนั้นอีกล่ะ

 

          บิลลี่เดาะยิ้มขึ้น หึงเหรอ?

 

          สตีฟไม่ตอบแต่มันก็ยิ่งทำให้บิลลี่รู้ว่าความหมายที่แฝงอยู่ในความเงียบนั้นมันช่างน่ารักมากเพียงใด

 

           หึงจริงๆ ด้วย~”

 

           หุบปากไปเลย

 

           ไม่ จนกว่านายจะพูดว่าหึงฉัน

 

          ไม่! ไม่มีทางซะหรอก

 

          จุ๊บ!

 

           บิลลี่!ให้ตาย หอมมาได้ ไม่กลัวคนจะผ่านมาเห็นบ้างเลยรึไง!

 

           บอกสิว่านายหึง

 

           ไม่

 

          จุ๊บ! หอมรอบใหม่ฟอดใหญ่กว่าเดิม

 

           นี่! หยุดนะ

 

           งั้นก็บอกมาก่อนสิว่านายหึงฉัน

 

           ฉันไม่ได้หึงปากแข็งชะมัด!

 

           อ้อ ไม่หึงเหรอ


          จุ๊บ!ๆๆๆ

 

           หึงรึยังๆๆ?” บิลลี่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางปล้ำหอมสตีฟแบบรัวๆ จนไรหนวดนั้นพาลทำให้คนในอ้อมแขนรู้สึกจั๊กจี๋จนหยุดหัวเราะออกมาไม่ได้

 

           โอ้ย ฮ่าๆๆ พอได้แล้ว มันจั้กจี๋

 

          รัวหอมอย่างไม่ยอมลดละ

 

           โอเค ก็ได้ๆ ฉันหึงนาย หึงมากๆ ด้วย พอใจแล้วรึยัง?”

 

           พอแล้วบิลลี่ตอบ รอยยิ้มนั้นบ่งบอกถึงความรู้สึกพอใจของเจ้าตัวเป็นอย่างยิ่ง จมูกโด่งเป็นสันนั้นเลิกกลั่นแกล้งเขา แต่กลับถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากที่กดจูบลงมาบนแก้มอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปในซอกคอของสตีฟแทน

 

          สตีฟรู้สึกราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าแล่นขึ้นทุกครั้งที่บิลลี่ใช้ริมฝีปากขบเม้มซอกคอเขาอย่างหมั่นเขี้ยวสลับกับกดจูบอย่างรักใคร่ และมันทำให้...

 

           พะ...พอได้แล้วสตีฟรีบยันตัวเองกลับขึ้นไปที่ตู้ล็อกเกอร์อีกครั้ง ด้วยความเกรงว่าตัวเองกับบิลลี่จะถลำลึกทั้งที่ยังอยู่ในห้องที่มีคนพลุกพล่านอยู่แบบนี้ แต่ก็มิวายถูกอีกฝ่ายฉุดรั้งข้อมือเอาไว้

 

           เดี๋ยวก่อนสิ

 

           อะ...อะไร?”

 

           ก็...ถ้าในวันศุกร์นี้มีแค่แข่งบาสเฉยๆ มันก็คงจะไม่สนุก ใช่ป่ะ?”

 

          ชักเริ่มจะรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดีแปลกๆ แฮะ

 

           เราน่าจะมีของรางวัลกันซักหน่อย จริงมะ?”

 

           ถ้าทีมนายแข่งชนะทีมฉันเดี๋ยวโค้ชก็ตบรางวัลให้กับพวกนายเองล่ะน่า

 

           เกียรติบัตร เหรียญทอง ถ้วยรางวัล ขนมปี้ป อะไรอย่างงี้น่ะเหรอ? ไม่เอาน่า พวกนั้นให้สิ่งที่ฉันต้องการจากนายไม่ได้หรอก

 

          แน่นอนว่าสตีฟไม่ใช่แม่สาวน้อยผู้ไร้เดียงสา เขาก็เลยพอจะรู้ว่าสิ่งที่บิลลี่พูดนั้นมันหมายถึงอะไร...

 

           ถ้าฉันชนะ นายต้องยอมฉันทุกอย่าง แต่ถ้าฉันแพ้ ฉันก็จะยอมนายทุกอย่างเหมือนกัน

 

           เป็นอีกครั้งที่สตีฟรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้การเดิมพันเพียงเพราะรอยยิ้มมั่นใจบนสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่น!

 

           โอเคนะ?”

 

          ไม่!!! ฉันคิดว่ามัน...ไม่โอเคมากๆ เลยโว้ย!

 

           งั้นก็ตกลงตามนี้

 

          เดี๋ยววว!!! ฉันยังไม่ทันได้ตอบตกลงอะไรเลยนะ!

 

          เหนือสตีฟก็ยังมีบิลลี่ที่เอาแต่ใจตัวเองมากที่สุดในฮอวกินส์ ใช่มั้ยเนี่ย!!!?




---------------------------------------------------------------

รู้สึกว่าในแชพเตอร์นี้บิลลี่มันขี้หื่นยังไงก็รู้ -///- แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะเพราะไรท์ชอบให้คิงสตีฟถูกนางกลั่นแกล้ง อิอิ แต่ความรักไม่ใช่ความลับ ถ้าหากจะรักทำไมต้องปิดนะเออ! //เพลงญาญ่าก็มา แล้วสองคนนี้จะปิดความลับเอาไว้ได้นานซักแค่ไหนเชียว รอติดตามตอนต่อไปนะคะ 555


อย่างที่รู้กันว่าคะแนนสอบ #dek62 เพิ่งทยอยประกาศออกมา ไรท์ก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ ดูจากคะแนนแล้วก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่าให้สู้ๆ หวังให้มีปรากฏการณ์ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในซักรอบหนึ่ง TT เห้อม 


ขอขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ ถ้าหากว่าไรท์เตอร์มีหลักมีฐานที่มั่นคงแล้ว ไรท์ก็สัญญาว่าจะมาอัพให้บ่อยขึ้น งั้นตอนนี้ขอไปหาหลักก่อนล่ะกันนะจ้ะ บาย~


TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #50 -00112233- (@-00112233-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 19:37
    locationห้องlockerนี่คือที่สุดแล้ว อร๊ายยย เขิลล สู้ๆนะคะwriter เราก็เด็ก62เหมือนกันเลย รอลุ้นๆๆๆๆ
    #50
    1
  2. #49 Etadius (@Etadius) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 18:44
    ดจีย์ต่อใจน้องมากกกกกก
    #49
    1
  3. #48 Freshy_Wolf (@Freshy_Wolf) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:41
    สิงโตนี่หื่นได้โล่เลย เสพเรื่องนี้รอซีซันสามวนไปค่าาาา สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้
    #48
    1