ABOUT LOVE [EN]

ตอนที่ 4 : ซีเรียล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ก.ค. 63





คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

 



          เชี้ยซี มึงต้องช่วยกูนะเว้ย  ไม่งั้นกูได้แดกเอฟแน่ๆเทอมนี้



สมนำหน้า! ทีตอนจารย์แกสั่งมึงเวิ่นเว้อไปไหนตั้งนาน



โถ่ ก็ตอนนั้นกูอกหักไงเพื่อน นะ นะเพื่อนซี



     เออ! มึงแม่ง



          คนหล่อได้แต่ส่ายหน้าเบื่อหน่าย ไอ้ตอนอกหักละแม่งไม่คิดว่าเอฟจะตามมา พออาจารย์เร่งก็มานั่งคร่ำครวญ แล้วกูจะได้หลับได้นอนไหม เคลียร์งานตัวเองแล้วแต่งานเพื่อนเข้ามาค้ำคอเนี่ย ไอ้จะไม่ช่วยก็ดูจะใจร้ายใจดำเกินไป แต่กูสงสารร่างกายกูเนี่ย นอนสามชั่วโมงมากี่วันแล้ว



มึงอย่าทำหน้าแบบนั้น จบงานกูเลี้ยงข้าว



          มึงคิดว่าแค่เลี้ยงข้าวแล้วจบ?”



เออๆ ไม่จบอยากได้อะไรกูจะหามาประเคนให้มึงถึงที่เลยเพื่อนรัก ขอแค่มึงไปนั่งต่อโมช่วยกูพอ



          เนี่ยพอถึงเวลาจวนเจียนแม่งก็ชอบล่อด้วยข้อเสนอตลอด แล้วผมมันก็พวกอ่อนไหวง่ายด้วยดิ



แล้วมึงละไอ้ต้า เสร็จแล้ว?”



          แน่นอน กูมันคนมีความรับผิดชอบไม่เหมือนมึงนะเชี้ยบาส


คนที่พึ่งส่งงานไปเมื่อเช้าส่งยิ้มหล่อโชว์เหนือ



คร้าบบบ กูมันคนไม่เอาไหน กูมันห่วย พอใจยัง



          เออไอ้ซี เมื่อวานหลังจากที่มึงกลับไปแล้วอะพี่เก้าเขาถามหามึงนะ



ถามหาไมวะ


คนหล่อเลิกคิ้วสงสัยว่ารุ่นพี่ปี5 ถามหาตนทำไม



          เขาก็ถามว่าทำไมมึงรีบกลับ เชี้ยแม่งถามเหมือนไม่รู้ว่าพี่เขาคิดไงกับมึงอะ



          บางทีก็เบื่อความทำซื่อไม่รู้เรื่องของเพื่อนตัวเอง ทั้งๆที่เขารู้กันทั่วว่าพี่เก้าคิดยังไงกับมัน พี่เขาชัดเจนมาตลอดว่าชอบและจีบอยู่ แต่เพราะไอ้เพื่อนตัวดีมันไม่สนไม่เล่นด้วยใช้ความเฟรนลี่กลบความรู้สึกจนบางครั้งก็สงสารพี่เขาอยู่ไม่น้อย



แต่กูไม่ได้คิด



          มึงไม่ลองเปิดใจให้พี่เขาดูวะ กูว่าไม่น่าเสียหายนะ หน้ามึงหวานขนาดนี้หาผัวง่ายกกว่าหาเมียนะเพี้ยน!”



เชี้ยบาส เดี๋ยวกูเทงานมึงแล้วจะแซวไม่ออก



           “ขอโทษครับ กูขอโทษ



          ซีเรียลเป็นผู้ชายที่ติดไปทางน่ารักยิ้มหวานมากกว่าทางหล่อ แต่ถ้าแต่งให้หล่อก็คือสาวๆยอมควักหัวใจถวายหัวให้ แต่เพราะเรียนหนักงานเยอะไม่มีเวลาคนหล่อเลยเลือกที่จะปล่อยเซอร์แล้วแต่อารมณ์ไปวันๆ แล้วความเซอร์มันก็ออกไปทางน่ารักมากกว่าหล่อเนี่ยดิปัญหา



 ยิ่งเวลาคนหล่อยิ้มแล้วเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มยิ่งทำใจคนมองสั่นไหว  บวกกับบุคคลิกเฟรนลี่ขี้เล่นยิ้มง่ายคุยง่ายยิ่งทำให้ใครหลายคนอยากรู้จักอยากเข้าใกล้ เรียกว่ามีทั้งผู้ชายผู้หญิงที่หมายตาคนๆนี้อยู่ไม่น้อย แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยคบใครซักคน



ช่างเรื่องนั้นก่อน หาแดกข้าวเหอะ กูไม่ได้แดกไรมาตั้งแต่เมื่อวาน



          อย่างมึงแดกเกมก็อิ่มละต้า กูเห็นมึงนั่งกดอยู่ได้ทั้งวัน



อย่างน้อยคนติดเกมอย่างกูก็มีความรับผิดชอบละหว้า



เข้าตัวจนได้กู ไปๆแดกข้าว



          เถียงกันตามประสาเพื่อนซี้ที่คบกันมานานพอหอมปากหอมคอทั้งสามคนก็เดินลงจากตึกมุ่งหน้าไปที่โรงอาหารกลางที่อยู่ไม่ไกลจากคณะ



           เนื่องจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อยู่ใกล้โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย ทางคณะเลยไม่มีโรงอาหารในตัวคณะเหมือนคณะอื่น เด็กถาปัตย์ส่วนมากก็มากินกันที่โรงอาหารกลาง บ้างก็ออกไปกินข้างนอกซะส่วนใหญ่



แดกไรเชี้ยบาส กูเห็นมึงยืนอ่านเมนูมาเป็นชาติละ


          คิดอยู่ อย่าเร่ง เร่งแล้วกูคิดไม่ออก แล้วไอ้ซีละ



โน้น



ต้าชี้ไปที่ร้านขายข้าวแกงร้านประจำของเพื่อนที่พอเดินเข้ามาในโรงอาหารซีมันก็มุ่งหน้าไปที่ร้านประจำ ไม่ต้องมายืนเครียดคิดหาเมนูเหมือนพวกตนสองคน



แล้วมึงกินไรวะ


ก๋วยเตี๋ยว คิดนานกว่านี้กูไม่ได้กินแน่ๆ

 



          ป้าครับ เอาแกงจืดกับแกงเขียวหวานครับ



ได้คับ รอแป๊บนะลูก



          ร่างสูงยืนอยู่หน้าร้านขายข้าวแกงเจ้าประจำที่ชอบมากินตั้งแต่ปี1 จนสนิทกับคนขายกำลังมองอาหารหลากหลายอย่างในถาด แต่มีไม่กี่อย่างที่ตนชอบกิน



ของซีได้แล้วลูก



          ขอบคุณครับ



ร่างสูงรับจานข้าวมาพร้อมกับยื่นตังค์ให้คนขายก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะที่มีเพื่อนสองคนนั่งรอหน้าสร่อนอยู่



ไม่เบื่อหรอวะ



          มองกับข้าวในขานแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาถามเพื่อน มันกินแบบนี้อาทิตย์หนึ่งซักสามสี่วันได้



เบื่ออะไร?”



          ก็ข้าวแกงไง กินทุกวัน กูไม่เถียงว่าป้าเขาทำอร่อย  แต่มึงไม่เบื่อเลยหรอวะ



          ที่ต้องถามแบบนี้เพราะซีมันกินข้าวร้านป้าเขาทุกวันจริงๆ กินมาตั้งแต่ปี1 จนตอนนี้ปี4 มันก็ยังกินอยู่แต่ร้านเดียวมีบ้างบางวันที่มันอยากกินอะไรเส้นๆมันถึงแว๊บไปร้านก๋วยเตี๋ยวแต่ส่วนใหญ่มันก็ชอบกินข้าวที่ร้านป้าเขาประจำ



กูชอบ


คนหล่อตอบเพื่อนเสร็จก็ก้มหน้าลงกินข้าวต่อ



วันนี้โรงอาหารคนเยอะจัง


ระหว่างกินข้าวต้าก็มองไปรอบๆก่อนจะโพร่งออกมา ตาก็มองคนนู้นคนนี้เป็นปกติ



          ก็เยอะเป็นปกติทุกวันมั้ยวะ วันไหนไม่เยอะเนี่ยดิแปลก



ก็จริง




ไอ้นั้นมันมองไรวะ



 “ใคร?”



          บาสหันไปสะกิดต้าที่นั่งอยู่ข้างๆให้หันไปมองกลุ่มกลุ่มหนึ่งที่กำลังมองมาที่พวกตน ดูช็อปที่ใส่ก็รู้ว่าเป็นพวกวิศวะ



มองเราหรอวะ



          มองผีหลอกมั้ง กูเห็นมันมองมาตั้งนานแล้วโดยเฉพาะไอ้หล่อนั้น



เด็กวิศวะมากินไกลถึงนี่?”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น