ABOUT LOVE [EN]

ตอนที่ 2 : รอยยิ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ก.ค. 63




มหาวิทยาลัย

คณะวิศวกรรมศาสตร์




          ดวงตารียาวชั้นเดียวกวาดมองตัวหนังสือบนหน้ากระดาน หูก็ตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์กำลังสอนเหมือนกำลังจมดิ่งเข้าไปในเนื้อหาบทเรียน 



ต่างจากสิ่งมีชีวิตรอบข้างที่ส่งเสียงจิจ๊ะน่ารำคาญลากความสนใจจากเนื้อหาบนหน้ากระดานให้มาสนใจพวกมันสามตัวที่กำลังถกกันเรื่องเที่ยวเย็นนี้ จนคนที่กำลังตั้งใจฟังเริ่มหงุดหงิดหันไปมองเพื่อน และพอหันไปมองคนถูกมองก็รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนต้องเงียบกันทั้งสามคนไปจนจบคาบ



          กว่าจะปล่อย กูนึกว่าจะแดกหนังสือแทนข้าว



พูดเป็นการเป็นงาน แต่มึงชวนคุยทั้งคาบไอ้กล้า



          แล้วมึงไม่คุยกับกูหรือไงวะเชี้ยพิณ



กล้ารีบสวนกลับพิณทันที เพราะพวกตนสามคนชวนกันคุยทั้งคาบไอ้ก้องด้วยอีกคน



          แล้วพวกมึงจะเลิกเถียงกันได้ยัง คุยตั้งแต่ในห้องจนออกนอกห้อง ประสาทจะกิน



ครับพ่อครับ เลิกแล้วครับ



          พูดจบร่างสูงก็เดินนำเพื่อนไปที่โรงอาหารคณะ สถานที่ที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน ก็ถ้าไม่มีเรียนต่อ และแดดประเทศไทยไม่ร้อนเหมือนไฟนรก เลือกได้ก็คงไม่มากินข้าวที่นี่



           ก็นอกจากนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จะเยอะที่สุดในมหาลัยแล้ว เวลาพักเที่ยงก็มักจะมีนักศึกษาจากคณะอื่นหลั่งไหลมากินข้าวที่นี่ โรงอาหารมันเลยอัดแน่นไปด้วยนักศึกษาหลากหลายคณะ แต่ส่วนมากก็นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์นั้นแหละ



คนแม่งเยอะทุกวัน



          ร่างสูงบ่นอุบ วันนี้ตั้งใจว่าจะมากินก๋วยเตี๋ยวไก่เจ้าประจำ แต่ดูจากคิวที่ต่อแถวยืนรอแล้วไม่น่าจะได้กินเร็ว สุดท้ายก็ต้องย้ายสายตาพาร่างสูงไปหยุดอยู่ที่ร้านขายข้าวแกง



ป้าครับ เอาแกงเขียวหวานกับแกงจืดครับ



          จ้า รอแป๊บนะลูก



ร่างสูงยืนรอจนได้ข้าวก็จ่ายตังค์ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะที่มีเพื่อนรออยู่



สรุปคืนนี้สุขสราญนะมึง



          พวกมึงยังคุยกันไม่เสร็จอีกหรอ



มันนั่งคุยกันเรื่องนี้กันมาตั้งแต่เมื่อเช้า เหมือนกลายเป็นกิจกวัตรกันไปแล้วที่ทุกศุกร์จะต้องออก



          เสร็จแล้ว ก็นี่ไงสุขสราญสองทุ่ม มึงห้ามสายนะเชี้ยฮีล แม่งนัดทีไรสายตลอดไอ้นี่



          นัดแนะเวลากันเสร็จก็เป็นอันรู้กันว่าสองทุ่มเย็นนี้ที่โชคชัยบาร์ ร้านเหล้านั่งชิล์หลังมอที่มีลูกค้าประจำเป็นเด็กมอRT  



ร้านนี้ดังในเรื่องบรรยากาศสำหรับคนที่ชอบนั่งดื่มคลอเสียงเพลง แต่ที่เห็นเยอะๆก็มีแต่เด็กวิศวะที่สุมกันอยู่นั้น ยิ่งวันไหนมีบอลนัดสำคัญก็จะถูกเปลี่ยนเป็นร้านนั่งเชียร์บอลไปโดยปริยาย



20:34

 

โชคชัย บาร์



เอ้าชนนนนน



          เสียงแก้วกระทบกันเป็นวงกว้างพร้อมกับเสียงพูดคุยเฮฮาจากกลุ่มคนหลายกลุ่มที่นั่งกันอยู่ในร้าน มีเสียงนักร้องร้อเพลงขับกล่อมคลอเสียงดนตรี



อ้าวพวกเฮียมากันด้วยหรอเนี่ย


รุ่นน้องคณะเดียวกันพอเห็นกลุ่มรุ่นพี่ก็เข้ามาทักทายสวัสดี



          ถามแบบนี้ มึงมาทำไมก่อน



ผมก็ถาม เห็นช่วงนี้พวกเฮียบอกว่าเรียนหนัก


          พวกกูก็ต้องมาพักผ่อนกันบ้าง



งั้นตามสบายครับผม ผมมากับเพื่อนอีกคณะ


ยกมือไหว้ลารุ่นพี่เสร็จเด็กน้อยก็เดินออกไป



          คืนนี้ร้านแม่งคึกวะ คนดูเยอะกวาทุกวัน



ก็ต้องเยอะดิ วันนี้วันศุกร์



          ฮีลมองไปรอบๆร้านวันนี้คนเยอะเหมือนที่เพื่อนว่าจริงๆ อาจจะเพราะเป็นวันศุกร์ ที่นี่วันศุกร์ที่ไรคึกคักกันตลอด แต่ก็ไม่ได้แน่นขนัดจนทำให้เสียบรรยากาศเหมือนตามผับ



           ดวงตารียาวกวาดมองไปรอบจนไปสะดุดอยู่กับโต๊ะๆนึง รอยยิ้มของหนึ่งคนในโต๊ะเหมือนมัจจุราชที่พรากลมหายใจของเขาไป ฮีลจ้องมองคนที่นั่งเยื้องไปอีกหลายโต๊ะเงียบๆ คอยสังเกตอีกฝ่ายตลอด ตั้งแต่ท่าทางการพูด รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือแม้กระทั่งตอนยกแก้วสีอำพันขึ้นจรดริมฝีปากบาง



มองอะไรของมึงวะ



กล้าที่เห็นเพื่อนนั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยถาม พร้อมกับเบนสายตามองตามเพื่อน



มึงมองอะไรของมึง



          แต่เพราะทางที่สายตาฮีลกำลังมองมันไม่ได้มีอะไรสะดุดตาขนาดนั้น แต่สายตาเพื่อนมันมองเหมือนคนคลั่งรักก็ไม่ปาน



ยุ่งน่า



 ปากพูดแต่ก็ไม่ได้หันมาสนใจเพื่อน เพราะสายตาของฮีลมันกำลังจับจ้องอยู่ที่กลุ่มกลุ่มหนึ่งที่มีหนึ่งคนในนั้นทำให้เขาไม่สามารถละสายตาไปจากตรงนั้นได้

 



          รอยยิ้มหวานถูกวาดขึ้นมาอีกครั้งจนใจคนมองกระตุก รอยบุ๋มข้างแก้มที่มองจากตรงนี้ยังเห็นชัดยิ่งตรึงใจคนมองให้หลุดลอยไปกับยิ้มหวาน มือเรียวถูกยกขึ้นมาทาบอกเสียงหัวใจที่กำลังเต้นตึกตักดังสนั่นยิ่งกว่ารัวกองรบ มันยิ่งย้ำชัดว่าตนกำลังหวั่นไหวกับผู้ชายตรงหน้า



เชี้ยฮีล ไม่สบายปะวะหน้าแดงๆ



          พิณหันมามองเพื่อน จะบอกว่ามันเมาก็ไม่น่าใช่ เพราะเหล้าแก้วเดียวแม่งนั่งแกว่งจนน้ำแข็งละลาย แล้วถ้าคิดว่าไอ้นี่มันจะเมาตั้งแต่แก้วแรกแสดงว่าคุณยังไม่รู้จักจีเนียสแห่งวิดวะคอมดี



เปล่า



          ไม่สบาย แล้วทำไมหน้ามึงแดง แล้วเนี่ยมึงมองอะไร กูเห็นมึงนั่งมองโต๊ะนั้นมาชั่วโมงละนะ



ก็ยังคงเป็นกล้าเจ้าเก่าเจ้าเดิมที่หันมาถามเพื่อน เพราะตนนั่งสังเกตมันมานานแล้ว ไอ้ฮีลมันกำลังนั่งมองโต๊ะที่อยู่เยื้องเราไปไม่ไกล จะว่ามันสนใจใครในนั้นหรือมีคนรู้จักก็ไม่น่าใช่ แต่คนโดนถามก็ยังคงนั่งเงียบจนกระทั่ง...




          น่ารักหวะ!”



เชี้ยแม่งชมใครวะ



          ทั้งสามคนหันมองหน้ากันเลิกลัก จับจ้องไปที่จีเนียสของกลุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งยิ้มมุมปากกับภาพตรงหน้า เพื่อนทั้งสามคนที่พยายามจับต้นชนปลายหาประเด็นที่ทำให้จีเนียสผู้ฉลาดหลุดอุทานคำว่าน่ารักออกมา พอมองตามสายตามันไปดีก็เห็นว่าเพื่อนกำลังนั่งจ้องผู้ชายตัวขาวคนหนึ่งอยู่ ผู้ชายหรอวะ?



พวกมึงคิดเหมือนกูไหม



          กูว่าใช่


เป็นไปได้หรอวะ?”


มึงก็ลองถามมันดู



          จะถามได้ไง แม่งไม่รู้ตอนนี้จิตหลุดไปไหนต่อไหนแล้วนั้น แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าคนที่เพื่อนมองอยู่คือหน้าตาดีจริงๆ จะบอกว่าหล่อก็หล่อ จะบอกว่าน่ารักก็น่ารัก จะบอกว่าสวยยังได้ เชี้ยผู้ชายอะไรมีหลายโพจังวะ แต่ที่เห็นชัดเลยคือเวลายิ้มโชว์ฟันขาวเห็นรอยบุ๋มของลักยิ้มข้างแก้ม แม่งใครเห็นก็ต้องแพ้ แต่กูต้องใจเย็นท่องไว้กล้า ของเพื่อนๆๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น