#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 34 : Chapter Jeon : 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    6 ต.ค. 63

B
E
R
L
I
N





Chapter 33













    ร่างของเขาเริ่มคลานเข้ามาใกล้ฉันพลางยื่นหน้าผากมาให้ดู..ฉันแกล้งทำเป็นดูหัวปูดๆของเขา ทว่าความสนใจที่แท้จริงคือการจ้องตาของเขา แววตาของเขามันดูอ่อนโยนล่ะ...ฉันมองลึกเข้าไปอีก หากดูไม่ผิด ม่านตาของเขากลับมาเป็นปกติไม่เหมือนคนป่วยอีกต่อไปแล้ว


    "พี่จองกุก..."

    "(ชื่อคุณ)..พี่กลับมาแล้วนะ ^^"

    "ห้ะ.."

    "ไม่รู้สิ จู่ๆมันก็อยากพูดอะ"

    ความรู้สึกของจองกุกตอนนี้คงกำลังมึนงงกับตัวเองอยู่แน่ๆ เพราะเขาก็ไม่รู้ตัวเลยด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น แค่คิดว่าไม่ได้เจอหน้า(ชื่อคุณ)มานานจนอดที่จะพูดออกไปไม่ได้ ทั้งๆเธอไม่ได้ไปไหน เธออยู่ตรงนี้ ....


    " งะ งั้นหรอคะ "

    "ทำไมทำหน้างั้นอะ?"

    "ปะ..เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร^^"    คนตัวเล็กเผยยิ้มอ่อนๆก่อนจะปฏิเสธออกไป 



    ไม่อยากบอกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา...ถ้าฉันจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรมันจะดีรึเปล่านะ ไม่ควรบอกเรื่องความจำเสื่อมกับจองกุก....ฉันไม่อยากทำให้เขารู้สึกผิดที่ทำตัวแบบนั้น เพราะใครๆก็รู้ว่าจองกุกน่ะเป็นพวกอ่อนไหวง่ายโดนเฉพาะกับเรื่องครอบครัว




    ฉันว่า....ไม่บอกเรื่องนี้กับเขาจะดีกว่า



    เพราะยังไงซะตอนนี้ เขาก็กลับมาแล้ว ^^




    ถึงจะมาแบบงงๆก็เถอะ -..-




    " เจ็บหัวจัง "    เสียงของเขาพูดขึ้นอย่างโอดโอยในขณะที่นอนหนุนตักของฉันไว้อยู่..เขาทำหน้ากระต่ายแบบนั้นอีกแล้ว ต้องให้ได้อย่างงี้สิ จอน จองกุก ของฉัน ผู้ชายที่อยู่ให้โหมดโหดเฉพาะแค่กับคนอื่น ส่วนอยู่กับฉันล่ะก็...น่าตกใจพอตัวถ้าไม่ได้มาเป็นเมียเขาจริงๆ 


    กว่าเขาจะเปิดใจแล้วมากลายเป็นคนขี้อ้อนแบบนี้ได้ใช้เวลานานพอสมควร ... แต่มันก็คุ้มนะสำหรับเวลาที่รอ เพราะเขาและฉันก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเราสองคนนั้นรักกันจริงๆ



    เพื่อลูกและเพื่อตัวของเราเอง ฉันจะไม่มีวันให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเราอีกแน่นอน



    "เจ็บหรอ โอ๋ๆ"

    "ปลอบหน่อย~"

    เขาทำเสียงออดอ้อนก่อนจะใช้หัวซุกมาที่ตักของฉัน ก่อนที่ฉันจะหลุดยิ้มออกมาอย่างดีใจเพราะพฤติกรรมของเขานั้นกลับมาเป็นคนตรงๆเหมือนเดิมแล้ว...ฉันจึงใช้มือลูบไปที่หัวของเขาพร้อมจับไปที่แผลที่ไม่ได้เป็นอะไรมากนัก..มันก็แค่บวมช้ำ..ไม่เห็นต้องสำออยเลย


    "หึ ทำแบบนี้นานๆได้มั้ย"   ว่าแล้วเขาก็เอื้อมมือมาจับมือฉันที่ลูบแผลของเขาอยู่ น้ำเสียงของเขาพูดออกมาอย่างอ่อนโยน ซึ่งทำให้ฉันนั้นใจอ่อนยวบลงทันที ฉันไม่ปฏิเสธหรอกเพราะฉันทำให้เขามีความสุขได้แม้จะเป็นพฤติกรรมเล็กๆของฉันก็ตาม

    "พี่ไม่รู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่พี่อยากให้เราทำแบบนี้นานๆ"

    คนโง่เอ้ย ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

    "เดี๋ยวฉันจะทำให้พี่หายเจ็บแผลเอง เพรี๊ยง!"

    "หึๆ เด็กน้อยเอ้ย! ^^"




    ฉันน่ะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหาย แต่ก็ถูกสกัดดาวยั่วเพียงแค่แผ่นเพดานแผ่นเดียวที่ทำให้น็อคลงไปกับพื้น พอฟื้นขึ้นมาความทรงจำก็กลับมาซะอย่างนั้น...บทจะง่ายก็ง่าย..บทจะมีอะไรยากก็ออกมาให้แก้ปัญหายากเย็นเสียจริง แต่ฉันก็ไม่โกรธหรอกถ้าเรื่องมันจะจบง่ายแบบนี้



    เพราะฉันก็อยากให้ครอบครัวของพวกเรามีความสุขจริงๆสักที ตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรที่ทำให้ฉันต้องเป็นห่วงอีกต่อไปแล้วล่ะ นอกจากทำชีวิตตอนนี้ให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเอง ><





    หญิงสาวปลอบและอยู่กับคนที่รักของตัวเองจนเวลาล่วงเลยผ่านไป  จองกุกก็มีอาการดีขึ้น ตอนแรกเขานั้นก็งงอยู่ว่าทำไมมาอยู่ที่ร้านสัก...แต่พอ (ชื่อคุณ)บอกเขาว่าเขาจะกลับมาเปิดร้าน ทำควบคู่ไปกับบริษัทด้วย จองกุกก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันทีทั้งๆเขาก็ไม่เข้าใจนั่นแหละว่าทำไมถึงได้เปิดร้าน..แต่ที่แน่ๆเขาก็จะเปิดมันต่อไป..เพราะนี่คือความฝันของเขาและงานที่บริษัทเขาก็จะไม่ทำให้พ่อเขาผิดหวังเหมือนกัน




    ' จองกุกก็จะไม่ทำให้ใครผิดหวังอีก ! '




    เขาปฏิญาณตนกับตัวเองไว้แบบนั้น .... เพื่อลูกและเมีย








    "ค่ะ...เขาหายแล้วค่ะ...ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะดูแลพี่เขาเอง^^"

    เสียงของคนตัวเล็กพูดคุยโทรศัพท์อยู่ที่ด้านล่างของร้าน ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งออกแบบร้านใหม่อยู่...มือของจองกุกพลางล่างภาพไปพร้อมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เมื่อได้ยินประโยชน์ของคนรักของตนเองนั้น กำลังเป็นห่วงเป็นใยเขาเพียงแค่แผลของเขานั้นบูดบวมนิดหน่อยเอง


    "แค่นี้ก่อนนะคะ"    จากนั้นหญิงสาวก็วางสายไป..ก่อนที่เธอจะเดินเอาโทรศัพท์ไปวางไว้ใกล้ๆพร้อมเดินไปนั่งลงข้างๆชายหนุ่มอย่างไม่ห่าง

    "ร้านใหม่ต้องออกมาสวยมากแน่ๆเลย"

    " ชอบมั้ย? "

    " ชอบสิคะ ถ้าเป็นสิ่งที่พี่ทำด้วยมือของตัวเองทั้งที ฉันก็ชอบหมดนั่นแหละค่ะ^^ "

    "หื้ม ปากหวาน..."

    " ของมันแน่อยู่แล้ว >< "

    จะบอกว่ายอผัวตัวเองมากเกินไปก็ใช่ เพราะจินตนาการของจองกุกนั้นสุดยอดจริงๆ แล้วฉันก็คอยสนับสนุนเขาตลอดว่าเขาอยากทำอะไร ทำไปเลยถ้าไม่ร้อนต่อพวกเราก็พอแล้วล่ะ


    "เหนื่อยแล้วอะ ออกไปหาของกินกันเถอะ"

    "อื้ม! ก็ดีเหมือนกัน เริ่มรู้สึกหิวแล้วอ่า"

    "งั้นก็หาของกินแถวๆนี้เอามั้ย?"

    "อื้อ! ^^"



    จะกินอะไรก็ได้ แต่ขอให้ได้อยู่กับเขาก็พอแล้วล่ะ ><


    เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็รู้สึกว่าขาดความอบอุ่นจากเขาไปมากๆ แล้วตอนนี้เขาก็กลับมาเป็นคนเดิมแล้ว แล้วฉันจะเก็บความรู้สึกคิดถึงไว้ทำไมล่ะ...แล้วอีกอย่างตอนนี้ฉันก็รู้สึกดีมากๆ ไม่อยากห่างจากเขาเลยล่ะ




    จากนั้นเราทั้งสองคนก็ตัดสินใจเดินออกมาจากร้าน แต่ทว่าละแวกนี้มันยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านเลยละสิ ส่วนมากร้านแถวๆจะเปิดช่วงเย็นเสียมากกว่า..มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะหาของกิน แล้วมันก็มีน้อยมากๆที่จะมีร้านที่ถูกใจ ... แล้วฉันกับจองกุกก็ตัดสินใจเดินมาต่ออีกหน่อย ก่อนจะเห็นร้านอาหารเที่ยงที่เปิดอยู่ตั้งหลายร้าน


    ก็นะ มันก็ตั้งหลายปีแล้วที่เราไม่ได้มาที่นี่ มันจึงทำให้หลงๆลืมๆบ้างว่าแถวนี้มีร้านอะไรเปิดอยู่บ้าง..แต่เรื่องนั้นมันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะว่าตอนนี้เราเจอของกินแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่อยากจะสนใจแล้วล่ะ ^^




    " อยากกินคอร์นด็อกจัง "

    "นั่นมันของโปรด(ชื่อคุณ)เลยนี่"

    "เอ๊ะ พี่จำได้ด้วยหรอคะ น่ารักจังเลย^^"   เขารู้ด้วยว่าอาหารว่างที่ฉันชอบกินคืออะไร มันต้องให้ได้อย่างนี้สิ เมื่อความทรงจำกลับมาเขาก็ต้องจำได้ว่าฉันชอบอะไร อาจจะเจ็บตัวหน่อยแต่เขาก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง

    "ก็น่ารักกับเมียเสมอนี่แหละ"

    "หึ่ย....ไปเลยไปซื้อมากินเลยนะคนบ้า~"

    "หึๆ เขินล่ะสิ"

    "เปล่าหน่าาาา!!"


    ก็เขินนี่แหละเลยทำท่าทีกลบเกลื่อนแบบนี้ แต่เขาก็ยังดูออกสินะว่าฉันเขิน ให้ตายสิเวลาฉันเขินทำไมฉันต้องทำอะไรที่มันเด่นออกมาด้วย โดยเฉพาะไอ้แก้มแดงๆเนี่ยหยุดเขินจะได้มั้ย..มันทำให้เขารู้นะว่าฉันเขินจะแย่ !


    " ชิล์~ "



  
    คนตัวเล็กมุ่ยปาก ก่อนจะผลักตัวให้ชายหนุ่มเดินไปที่ร้านค้า ส่วนตัวเองก็ยืนรออยู่ห่างๆ เมื่อจองกุกถูกผลักให้มาถึงร้านเขาก็ไม่รอช้าที่จะสั่งของกินให้กับคนรักของเขาอย่างไม่ลังเล


    "เอาคอร์นด็อกไส้กรอกชีส 2 อันครับป้า"

    "ได้เลยจ้า~"




    ในขณะนี้ ร่างเล็กยังคงยืนรอพร้อมมองไปที่จองกุกไม่วางสายตาไปไหน ตอนนี้ทำให้ตนเองรู้สึกโล่งอกโล่งใจได้แล้วล่ะว่าจองกุกคงไม่เปลี่ยนไปไหนอีกแล้ว...ยังไงซะเขาก็กลับมาเป็นคนเดิม คนเดียว คนในใจของหญิงสาวตามเคย แล้วอึนพาต้องดีใจมากๆที่ปะป๊ากลับมาแล้ว ^^


    และเด็กในท้องอีกด้วย เมื่อถึงเวลาลืมตาดูโลกก็จะได้ปะป๊าที่แสนใจดีเหมือนตอนนี้ยังไงล่ะ


    "ตอนนี้ปะป๊ากลับมาแล้วนะ^^"   เสียงเล็กพูดขึ้นมาเบาๆพลางใช้มือลูบไปที่หน้าท้องอันแบนราบของตัวเองที่มันยังไม่โตขึ้นมาก เรื่องท้องน่ะมีแต่จองกุกในร่างความทรงจำเสื่อมรู้ว่าฉันท้อง...แต่ในเมื่อความทรงจำเขากลับมา แล้วเขาก็จำอะไรไม่ได้ด้วย อีกอย่างฉันก็ยังไม่ได้บอกรายละเอียดเกี่ยวกับลูกว่าฉันกำลังจะมีน้องให้กับอึนพา


    เรื่องนี้มันต้องเป็นเรื่องที่เซอร์ไพรส์มากแน่ๆ....เอาล่ะฉันจะวางแผนยังไงดีนะ อยากจะเซอร์ไพรส์ทุกคนจัง ^^



    "มาแล้วๆ ทอดร้อนๆเลย"

    "น่ากินจัง ขอบคุณนะคะ^^"

    ไม่นานนักจองกุกเขาก็กลับมาพร้อมกับคอร์นด็อก 2 ไม้ในมือ..เมื่อกี้บอกว่าเพราะมันทอดร้อนๆไม่ใช่รึไง เขาถือมาได้ยังไงเนี่ยไม่ลวกมือหรือไง ถุงก็มีทำไมไม่ใส่ คิดจะจับมันมาโชว์ฉันล่ะสิ -..-

    "มันร้อนนะคะไปถุงก่อนเถอะ"

    "แต่(ชื่อคุณ)จะกินไม่ใช่หรอ อ่ะ!"

    "ยังไม่กิน มันร้อน เดี๋ยวลวกลิ้น!"

    "อ่า จริงด้วย สงสัยรีบไปหน่อยขอโทษนะ แหะๆ"


    ดูสิยังมีหน้ามายิ้มอีก..จริงๆเลย ทำไมเขาชอบทำตัวแบบนี้กับฉันอยู่เรื่อย แต่ก็นี่แหละนะนิสัยที่แท้จริงของเขาว่าถ้าอยู่กับเมียก็จะอยากทำตัวอ้อน ทำตัวน่ารัก แต่พอไปเจอกับคนอื่น เขาก็ต้องทำเป็นเย็นชา ทำเป็นหน้าเข้มเพื่อให้ตัวเองดูน่านับถือในสายตาคนอื่น....แต่ความจริง ตัวตนของเขาก็เหมือนเด็กที่ต้องการความรักจากคนที่รักเขาจริงๆ โดยเฉพาะเมีย 


    "งั้นสถานีต่อไป เราไปหาของโปรดของพี่กันดีกว่า"

    "ของโปรดของพี่หรอ แล้วจะรู้มั้ยล่ะพี่กินเยอะนะ"

    "ก็ใช่ไง ของโปรดพี่เยอะจะตายไป พี่ก็ชอบหมดแหละ^^"    มันไม่ใช่เรื่องยากที่ฉันจะหาของกินให้กับเขา ว่าซื้ออะไรแล้วจะถูกปาก เพราะจริงๆแล้วเขาน่ะกินแทบทุกอย่างเลยนะ..เดินไปทางไหนก็จะแวะนั้นตลอด...อย่างเช่นตอนนี้ฉันคาดสายตาจากเข้าไปแป๊บเดียว เขาก็วิ่งไปที่ร้านขายทาโกยากิแล้ว !



    เห็นของกินเนี่ยทิ้งฉันเลยนะ...ไม่รอกันเลย !!




    "พี่จองกุก! รอด้วยสิ!!"   มันจะมีเมียสักกี่คน ที่ต้องอุ้มท้องวิ่งตามผัวเพราะเห็นของกิน -_-


    ก็ฉันนี่แหละคือหนึ่งในนั้น !



    "เห็นของกินไม่รอกันเลยนะ"   พอเดินตามมาถึงร้านฉันก็บ่นใส่หูทันที แต่ว่าเขาก็กลับยิ้มระรื่นออกมาเพราะคงจะพอใจที่ทำแบบนี้..แล้วสีหน้ากับรอยยิ้มของเขามันทำให้ฉันรู้เลยว่าเขากำลังแกล้งฉันสินะ


    ตัวแสบรู้ว่าฉันไม่ชอบการวิ่งตาม ก็เลยวิ่งหนีแบบนี้...มันน่าจับตีก้นชะมัด !!



    "ไม่ต้องมายิ้มเลย -*-"

    "ก็พี่ขำอ่ะ หน้าเรามันน่ารักตอนวิ่งตามเนี้ย ดูอ๊องๆยังไงก็ไม่รู้^^"

    "แกล้งกันตลอดเลย"

    "ก็ รัก ไงครับ ถึงได้แกล้งอะ^^"

    "เชอะ! ยิ่งรักยิ่งแกล้งสินะ"

    "ใช่~"


    โอ้ย ทำไมเราต้องมาพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าสาธารณชนด้วย ดูสิแม่ค้าแอบยิ้มด้วยอ่ะ ฉันต้องมาอายและเขินเอามากๆเลยรู้มั้ย !





    จอน จองกุก คนบ้า









    16 : 00 น.



    ช่วงเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง วันนี้ทั้งสองคนช่วยกันจัดเก็บร้านโดยที่มีแม่บ้านบางส่วนที่จองกุกจ้างให้มาช่วยทำความสะอาดบ้าง..เพราะเขาไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องมาเปื้อนฝุ่น เพราะอาจจะทำให้เธอแพ้ได้....ทั้งวันนี้การจัดเก็บและทำความสะอาดร้านก็ผ่านไปได้ด้วยดี แล้วส่วนอุปกรณ์เข้าร้านและตกแต่งก็อาจจะเสร็จภายในอาทิตย์หน้านี่แหละนะ จองกุกไม่รีบหรอก เพราะเขาจะค่อยๆเป็นค่อยๆไป




    "กลับบ้านไปต้องรีบอาบน้ำแล้วละมั้ง"


    หญิงสาวพูดขณะเก็บของใส่กระเป๋า ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเสร็จหมดแล้ว และจองกุกเขาก็อยากกลับบ้านไปนอนพักผ่อนเต็มที


    " พี่ยังไม่อยากกลับบ้านเลย "

    "อ้าว ทำไมล่ะคะ ขากลับฉันคิดว่าจะพาพี่แวะไปโรงพยาบาลสักหน่อย แค่ตรวจร่างกายน่ะ เพดานห้องหล่นลงมาใส่แบบนั้นฉันกลัวว่าพี่จะมีผลกระทบอะไรอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้?"

    "พี่ไม่เป็นไรหรอก ตอนแรกก็จ็บหัวนะแต่พอผ่านไปสักพัก พี่ก็รู้สึกดีขึ้นมาแล้วล่ะ..ไม่ต้องห่วงหรอกตัวพี่แข็งแรงจะตาย!"    ว่าแล้วชายหนุ่มก็ทำท่ามั่นใจว่าตนเองนั้นไม่เป็นอะไรและแข็งแรงมากๆ แต่สิ่งที่จองกุกพูดก็เป็นความจริง เขาไม่เป็นอะไรหรอก แต่คนตัวเล็กเป็นห่วงและกังวลมากเกินไป


    "ไม่เป็นไรจริงๆนะคะ?"

    "ไม่เลย แค่นี้สบายมาก!"

    "อืมมม..ถ้าพี่มั่นใจ ฉันก็หมดห่วงค่ะ"

    "ให้มันได้อย่างนี้สิ เชื่อใจผัวแล้วเมียจะสบายใจ!"    ไม่พูดเปล่า จองกุกก็ใช้มือขยี้หัวคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู ก่อนที่ร่างบางจะพองแก้มออกมาอย่างน่ารักเมื่อมีคนแกล้งยีหัวจนทรงผมเสียทรงหมดแล้ว !


    "อื้อ พอเลยนะ ผมยุ่งหมดแล้ว!"

    "ทำหน้าหงิกอีกแล้ว น่ารักซะไม่มี~"

    " งื้อ! พี่จองกุก! "


    โดนหยิกแก้ม จนแก้มช้ำหมดแล้วเนี่ย ~










    หลังจากนั้นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี..ดูเหมือนว่าความทรงจำของจองกุกจะกลับมา ก็ทำให้ชีวิตของหญิงสาวนั้นกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แต่คงไม่มีใครรู้หรอกว่ามีคนนั้นกำลังหมายปองทั้งสองคนเอาไว้อยู่ เกือวคิดว่าเรื่องราวมันจะจบแล้ว แต่เปล่าเลย...เพราะยังมีผู้หญิงคนนึงที่เธอไม่ยอมจบง่ายๆ




    นิยามคำว่า 'แย่งผัวชาวบ้าน' มันยังตราตรึงอยู่ในหัวสมองของผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ยางอาย ถึงแม้ว่าเธอจะเงียบมานานแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมจบง่ายๆ ... สิ่งที่เธอต้องการคือการเอาชนะและความร่ำรวยจากผู้ชายที่ชื่อว่า จอน จองกุก เพราะหากเธอจับเขาได้จะทำให้เธอสบายไปตลอดชีวิต



    และผู้หญิงที่ชื่อ(ชื่อคุณ)นั้น เธอจะกำจัดออกไปซะเพราะหญิงสาว คือหนึ่งในรายชื่อที่เธอต้องการจะทำให้ชีวิตของ(ชื่อคุณ)นั้นต้องจบลง เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆที่เธอนั้นได้ลงมือทำมาหลายต่อหลายคน ... แล้วอย่างผู้ถูกกระทำส่วนมากจะเป็นลูกคุณหนู มีตระกูลร่ำรวย หรือไม่ก็มีสามีที่ดูเด่นเรื่องหน้าตา ชื่อเสียงและฐานะ....นั่นแหละคือเป้าหมายของผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น ที่ต้องการด้วยความโลภอย่างเหลือหลาย :)





    

















    โรงแรมหรู



    สุดท้ายแล้วจองกุกก็งอแงไม่อยากกลับบ้าน แล้วด้วยเพราะความเอาแต่ใจของเขา จึงหักเลี้ววรถเข้าโรงแรมอย่างตามใจตัวเอง..มิหนำซ้ำยังมีหน้ามาซื้อห้องรูมเซอร์วิสอีกด้วย


    ผู้ชายคนนี้ชอบทำตามใจตัวเองอยู่เรื่อย...ฉันล่ะเหนื่อยใจจริงๆ





    คืนนี้จองกุกคงตั้งใจที่จะนอนโรงแรมจริงๆแหละ เพราะเขาดูหน้าระรื่นยังไงก็ไม่รู้ แล้วไม่นานนักเขาก็จูงมือคนตัวเล็ก จนมาถึงที่ห้องรูมเซอร์วิสที่ทุ่มเงินไปก้อนนึงและก็ได้ห้องนี้มาจนได้


    จองกุกรู้สึกพอใจเป็นอย่างมากกับห้องแห่งนี้ เพราะมันมีระเบียงเปิดโล่ง ด้านนอกก็มีสระน้ำยื่นออกไป ถือว่ามีความเป็นส่วนตัวและหรูหราเอามากๆ



    "นอนแค่คืนเดียวเอง ทำไมไม่เอาห้องธรรมดาล่ะคะ?"

    "ก็พี่อยากพักห้องหรูๆนี่ แล้วรู้สึกว่านานๆทีจะได้อยู่กับเราสองต่อสอง ไม่มีตัวแสบมาคอยกวนใจ"


    ตัวแสบที่ว่าคงหมายถึงอึนพาสินะ


    ก็ตั้งแต่มีลูก จองกุกก็ไม่ค่อยมีเวลาสวีทกับ(ชื่อคุณ)เลย แล้วนี่คงเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ปั่มปั๊มกับเมียสองต่อสอง



    "ในหัวคงมีแผนแล้วสินะคะ^^"    ว่าแล้วมือเล็กก็จิ้มไปที่แก้มของชายหนุ่มอย่างจับผิด ก่อนที่จองกุกจะฉีกยิ้มออกมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็จัดการดันตัวหญิงสาวให้ไปนั่งลงบนเตียงก่อนที่ตนจะโน้มตัวลงมาคร่อมคนตัวเล็กเอาไว้ในขณะที่ยืนอยู่


    "กว่าจะได้อยู่ด้วยกัน อย่าทำให้เสียบรรยากาศสิ"

    "เปล่านะ แค่พูดเฉยๆ"    จากนั้นหญิงสาวก็ลอบยิ้มก่อนจะหลบหน้าจองกุก แต่ไม่ทันไรคนตัวเล็กก็ถูกฉวยโอกาสด้วยริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว


    ใบหน้าหวานเงยขึ้นทันทีพร้อมกับแรงจูบจากฝ่ายตรงข้าม ด้วยสัมผัสแห่งการจูบอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากอุ่นจากจองกุกไล่ขยับช้าๆแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน จึงทำให้คนตัวเล็กอ้าปากรับอย่างไม่ปฏิเสธ ก่อนที่ลิ้นหนาจะดุนเข้าใต้แก้มก่อนจะตวัดไปมาจนเกิดเสียงอย่างน่าอาย


    จองกุกใช้โอกาสที่กำลังจูบ ค่อยๆเลื่อนมือมาบนต้นขาจากนั้นเขาก็สอดเข้าใต้กระโปรงตัวบางของหญิงสาวเข้าไปทีละนิดเพื่อจะปลุกอารมณ์ฝ่ายตรงข้าม แต่แล้วความฝันจะได้ปั่มปั๊มกับเมียบนเตียงก็ต้องสลายเมื่อมือของ(ชื่อคุณ)รีบจับแล้วดึงมือของเขาออกทีนที..เมื่อร่างกายของเธอปฏิเสธจองกุกเลยผละจูบออกช้าๆพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจเหมือนเด็ก



    " ยะ อย่าค่ะ "    ปฏิเสธทันที เพราะตอนนี้มันไม่เหมาะ แถมร่างกายของฉันก็ยังไม่พร้อมอีกด้วย

    "หื้ม ทำไมล่ะ!"

    "กะ..ก็ร่างกายของฉันมันยังไม่พร้อมหนิคะ แล้วอีกอย่างพี่ก็ชอบทำแรงๆด้วย ฉันกลัวน่ะ"

    "กลัวอะไรล่ะ ปกติเราชอบไม่ใช่หรอ?"

    ดูเหมือนว่าจองกุกจะยัดเยียดให้หญิงสาวนั้นยอม เขาใช้น้ำเสียงขี้อ่อยพลางทำสายตาออดอ้อนจนคนตัวเล็กก็ไม่กล้าขัดใจ..แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ตอนนี้(ชื่อคุณ)พึ่งท้องอ่อนๆ จองกุกก็ยังไม่รู้ คิดว่าจะเซอร์ไพรส์ แล้วถ้าให้เขาทำเขาต้องทำแรงมากแน่ๆเพราะดูเหมือนจะของขาดมานาน -..-



    ลองจินตนาการดูสิ ผู้ชายที่ของขาดมานาน มันจะเป็นยังไง !



    "นะๆ ให้พี่ทำน้าาา~"


    อ้อนอีกแล้ว !


    "แต่ว่า....."

    "พี่จะทำเบาๆ เรากลัวเจ็บใช่มั้ยล่ะ?"

    "ก็ น่าจะใช้มั้งคะ....ไม่รู้สิ ฉันกลัวพี่ทำแรงอะ"


    เรื่องทำแรงไม่กลัว แต่กลัวลูกหลุดต่างหาก!...ถ้าไม่ได้ท้องจะให้เขาทำแรงๆเลย อยากจะใส่แค่ไหนก็ใส่มา ไม่กลัวเลยสักนิด!


    "ทำไมต้องกลัว เชื่อใจพี่สิถ้าเราอยากให้ทำเบาๆ พี่ก็จะทำเบาๆ"

    "พี่จองกุก อ่า"




    ทันใดนั้นจองกุกก็จูบคนตัวเล็กอีกครั้ง..ก่อนที่จะผลักร่างบางให้นอนราบบนเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว จากนั้นภาพก็ตัดไปที่เพดานห้อง



    เอาจริงๆสินะ ห้ามเขาไม่ได้จริงๆเลย...งั้นคืนนี้ก็ค่อยระวังหน่อยก็แล้วกัน 









    ช่วงเวลาต่อมา...จองกุกค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับร่างกายที่ได้ปลดปล่อยเมื่อหัวค่ำนั้น ตามที่สัญญา เขาไม่ได้ทำเธอเจ็บแล้วก็ทำช้าๆเวลามันก็เลยใช้ไปนานพอตัว กว่าจะเสร็จอีกทีก็ฟ้ามืดสนิทแล้วด้วย แต่ไม่เป็นไรนานแค่ไหนจองกุกก็ทำได้


    ชายหนุ่มบิดตัวขี้เกียจ ก่อนจะก้มลงไปมองคนตัวเล็กที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ จากนั้นเขาก็ลอบยิ้มออกมาบางๆแล้วโน้มตัวลงไปจุ๊บแก้มของหญิงสาวเบาๆอย่างอ่อนโยน แล้วปล่อยให้เธอนอนต่ออย่างไม่กวนใจ



    "ปากบอกไม่อยากทำ พอเสร็จก็ชอบใจใหญ่เลยนะ^^"

    จองกุกแอบล้อเลียนคนตัวเล็กขณะที่เธอเผลอหลับอยู่ จากนั้นเขาก็ตัดสินใจลุกออกจากเตียงแล้วหายเข้าไปห้องน้ำอยู่หลายนาที ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียว



    เขาลืมไปเลยว่าไม่ทันมีชุดเปลี่ยน งั้นก็คงซวยทั้งคู่เพราะเสื้อผ้าตัวเก่าคงเปื้อนหมดแล้ว



    "อ่า คงต้องโทรให้คนเอาชุดมาให้สินะ"



    แต่จองกุกไม่บอกให้ลูกน้องเอาชุดที่บ้านมาหรอก เพราะเขาจะสั่งซื้อแล้วค่อยให้พวกมันเอามาส่งที่โรงแรมภายในไม่เกิน1ชั่วโมง



    " แค่นี้ก็เรียบร้อย "    จากนั้นชายหนุ่มก็วางสายไป ก่อนที่ตนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาที่ตั้งอยู่ปลายเตียง จองกุกแอบเปิดทีวีดูเสียงเบาพลางรอให้อีกคนตื่น...จองกุกรอได้ไม่ว่าเธอจะตื่นช้าหรือเร็ว เพียงขอให้เธอได้นอนพักผ่อนเขาก็สบายใจแล้ว จองกุกน่ะอยากให้(ชื่อคุณ)พักผ่อนมากๆเพราะตลอดที่ผ่านมาเธอเหนื่อยเพราะเขาไปเยอะพอควร ไม่ใช่พอควรหรอก เยอะมากๆเลยล่ะ จนเขาไม่อยากให้เธอทำอะไรอื่นนอกจากเป็นภรรยาที่ดีสำหรับเขา



    และเขาก็ติดสินใจแล้วว่าจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง..เขาทำให้เธอรอมานานมากแล้ว และเขาก็รอเธอเหมือนกัน



    "ฮัลโหล ฮยอง...ได้มายัง"

    "โธ่ ผมรอมานาน มันสวยมากๆเลยนะ แพงด้วย ถ้างานนี้ฮยองทำงานล้มล่ะก็ ผมฆ่าฮยองแน่!"    น้ำเสียงของน้องชายข่มขู่พี่ชายอย่างจริงจัง เพราะงานนี้จองกุกตั้งใจมากภายใน2ชั่วโมง จีมินถูกจองกุกกดดันให้ตามหาสิ่งของที่ตนอยากได้ แล้วจีมินก็รู้แล้วว่าจองกุกกลับคืนมาแล้วและน้องชายของเขาก็เอาแต่ใจพอตัว ดังนั้นจีมินจะไม่ทำให้ผิดหวัง เพื่อความสุขของน้องชาย จีมินยอมได้ทุกอย่าง


    ถึงมันจะเป็นเวลาอันสั้น แต่จีมินก็ไม่ทำให้น้องชายต้องผิดหวังแน่ๆ ถือซะว่างานนี้เป็นของขวัญต้อนรับกลับก็แล้วกัน



    "ขอบคุณนะฮยอง...น่ารักที่สุด!"

    "รู้แล้วหน่า..."

    สองหนุ่มพูดคุยกันอย่างสนุกปากตามประสาพี่น้องกัน จองกุกนั้นรู้สึกว่าไม่ได้คุยกับจีมินมานาน ทั้งที่เขาก็เจอครอบครัวตลอด แต่ด้วยผลจากความจำเสื่อมทำให้เขารู้สึกห่างหายจากครอบครัวมานาน..แต่ตอนนี้คงไม่ต้องรู้สึกแบบนั้นอีก เพราะเขากลับมาแล้ว กลับมาหาทุกคน คนรักและครอบครัว



    จองกุกนั่งคุยกับพี่ชายอยู่นาน นานจน(ชื่อคุณ)ตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า และเมื่อยไปทั้งตัว...ในที่สุด เวลานานพอตัว เขาก็ลากให้หญิงสาวไปอาบน้ำแต่งตัว พร้อมกับชุดสวยราคาแพงที่พึ่งมาถึง 

    เธอไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมแฟนหนุ่มต้องรีบเร่งขนาดนั้น แค่มานอนพักโรงแรมเอง...ไม่เห็นต้องเว่อร์ขนาดนี้....(ชื่อคุณ)คิดในใจ แต่ก็ไม่ถกเถียงใดๆเพราะอยากตามใจจองกุกสักครั้ง ในเมื่ออีกคนอยากให้ทำอะไรเธอก็ยอม เพื่อความสบายใจของจองกุก




    "เราไม่ได้ไปทานข้าวหรอคะ?"

    "ถามบ่อยจัง ก็บอกว่ารอก่อนไง หิวขนาดนั้นเลยหรอ?"

    "แน่นอนสิคะ ตอนนี้ฉันหิวมากๆเลยรู้มั้ย!"

    " รอก่อน ~ "

    "หิวอ่าาา!"


    คนตัวเล็กงอแงมาตลอดทาง อาการหิวนี่มันอันตรายจริงๆนะ ในเมื่อหิวก็ต้องกินเพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ ส่วนคนซื่อบื้อนั่นก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย !


    ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวมาตามทางเดิน ก่อนจะเลี้ยวขึ้นทางบันได้หนีไฟ ไม่รู้หรอกว่าเขาจะพาไปไหน แต่อีกไม่กี่ขั้นก็จะถึงแล้ว...ดาดฟ้าของโรงแรม ตอนกลางค่ำกลางคืนแบบนี้ ใครเขาจะมากัน

    (ชื่อคุณ)แอบบ่นในใจ พลางมุ่ยปากเพราะขัดใจผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลย...เธอยอมตามเข้าไปอย่างว่าง่าย ในที่สุดก็มาถึง ดาดฟ้าของโรมแรม ที่มีวิวสวยงามตง่าอยู่ตรงหน้า ตากลมเบิกกว้างพร้อมมองไปรอบๆ มองวิวทิวทัศในยามค่ำคืนของกรุงโซล ลมหนาวอ่อนๆพัดผ่านร่างเล็กไปจนแอบหนาวสั่นนิดหน่อย..แต่อากาศหนาวก็ไม่เป็นไร เพราะบรรยากาศบนนี้ดีมากๆจนเธอไม่ใส่ใจ




    มันโรแมนติกที่สุดเลย ...



    "บนนี้ไม่มีใครเลย...ไม่มีบูธอาหาร..อ้าว?"   ในขณะที่เสียงหวานพูดขึ้นอย่างสงสัย คนตัวเล็กหันไปมองคนข้างกาย แต่ปรากฏว่า จองกุกหายไปแล้ว..หายไปเร็วราวกับนินจา และปล่อยให้แฟนสาวยืนอยู่ท่ามกลางความมืดของดาดฟ้า


    "พี่จองกุก! อย่าเล่นแบบนี้ฉันไม่ชอบ!"

    " จอน จองกุก! "   


    เสียงของ(ชื่อคุณ)ร้องเรียกหาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่น้ำเสียงของเธอจะหายไปในทันที..คำพูดของตนเองถูกกลืนหาย ดวงตาปิดลงด้วยความตกใจ ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้งพบกับลูกไฟขนาดใหญ่กำลังพุ่งขึ้นสูงท่ามกลางชั้นบรรยาอากาศจากตัวเมือง



    ปั้ง !!! !!!!



    ไม่รู้หรอกว่าวันนี้มีงานเทศกาลอะไร แต่พุที่ถูกจุดขึ้นนั้นมันลูกใหญ่มากๆ ทั้งแสงสีรุ้งกระจัดกระจายออกเป็นวงกลมนั้น...ก่อนที่สะเก็ดไฟหลากสีพวกนั้น จะเรียงตัวกันเป็นตัวอักษร ตัวอักษรที่ถูกเรียบเรียงเป็นคำสั้นๆ แต่มีความหมายที่กว้างใหญ่ ความหมายที่ชัดเจน และไม่สามารถแปลเป็นความหมายอื่นได้เลย . . . 













    Will you marry me ? '











    ชีวิตของเราทุกคนที่กำลังเปลี่ยนไปเรื่อยๆนั้น จะมีสิ่งต่างๆเข้ามาในชีวิตของเราอย่างมากมาย ทั้งความสุข ความเศร้า อนาคต ครอบครัวหรืออารมณ์ความรู้สึกของพวกเราที่เปลี่ยนไป


    และหนึ่งในสิ่งที่มีผลกระทบกับเรามากที่สุดคือ...ความรัก...เปลี่ยนการตกหลุมรักธรรมดาๆนั้นให้กลายมาเป็นความรักแท้ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างนั้น..มันต้องการทั้งเวลาและเรื่องราวต่างๆมากมายเพื่อมาเจียระไนให้ได้ความรักที่บริสุทธิ์สมบูรณ์แบบของเราสองคน


    แม้ว่าเวลาจะถูกปล่อยผ่านมานาน แต่ความรู้สึกนั้นก็ไม่เคยจางหาย แม้ทำผิด ทำให้ร้องไห้หรือเสียน้ำตา แต่ก็พร้อมให้อภัยเสมอ ปรับปรุงแก้ไขตัวเองเพื่อความสุขของคนคนนึง...แบบนี้เรียกว่าความรักใช่มั้ย รักที่อยากอยู่กับเธอ รักที่อยากทำให้เธอมีความสุข รักที่ทำให้เราสองคน...อยู่ด้วยกันไปจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต







    "....."


     โซนประสาทอื่ออึงไปหมด หูแทบจะไม่ได้ยินเสียงใดนอกจากเสียงพุดังขึ้นต่อเนื่อง ดวงตากลมโตของหญิงสาวไม่แม้แต่จะมองชายหนุ่มที่ปรากฏตัวมายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ห่างกันเพียงไม่ถึงเซน แต่(ชื่อคุณ)กลับให้ความสนใจแต่กับสะเก็ดไฟบนท้องฟ้าก่อนที่ 'ข้อความ' นั้นจะค่อยๆจางหายไปพร้อมกับเมฆสีเทา
















To be continued



#TALK


   Will you marry me ? มั้ย ?


    ถ้าไม่เนี่ยใจร้ายนะฮ่าๆ 

    ใกล้จบแล้วนะคะ แต่ศัตรูยังไม่จบนะคะ

    รอติดตามตอนต่อไป .....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,565 ความคิดเห็น

  1. #1565 JJK24299961 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2564 / 01:37

    นานมากแล้วนะคะฮือ
    #1,565
    0
  2. #1562 p0993136611 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 22:48

    ไรท์รีบมาอัปได้แล้ว รออยู่น้า
    #1,562
    0
  3. #1561 Athittaya16 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 01:16

    มาต่อได้และนะคะ ไรท์

    #1,561
    0
  4. #1556 Phlox_mn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 14:25

    มาต่อได้แล้วน่าาา
    #1,556
    0
  5. #1553 umjisg (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 00:39
    แสะมาอ่านตอนเก่าๆซ้ำไปมา ชอบมากๆเลยค้าบ😍😍😍
    #1,553
    0
  6. #1551 _chariyanan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 21:50

    รอแล้ว
    #1,551
    0
  7. #1547 mingsaetang (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 20:39

    คิดถึงแย้ววววว 😭😢

    #1,547
    0
  8. #1546 lovesomsom99 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 18:04
    ติดเรื่องนี้มาก ไรท์มาต่อหน่อยค่ะคิดถึงเเล้วน้าาา🙏💓💓
    #1,546
    0
  9. #1545 _fxxoz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 09:35

    เอามารหัวใจออกไปทีค่าาาาาาเยอะแยะมากมายก่ายกองจริมๆ

    #1,545
    0
  10. #1544 jilapon2546 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 22:10

    เมื่อไหร่จะมาต่อสักทีเค้ารอออนานแล้วอยากให้รีบมาต่ออออ

    #1,544
    0
  11. #1541 SRP_OOPS (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 16:28

    ลูกจะได้คนที่สามแล้วมั้งยังต้องถามอีกเหรอ??

    #1,541
    0
  12. #1540 Tatavvv (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 09:28

    เมื่อไหร่ศัตรูจะหมดซักทีเนี่ยยย~~

    จะรอตอนต่อไปนะไรท์~~


    #1,540
    0
  13. #1539 Kim army (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 21:25
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมาาาา

    รอตอนต่อไปค่าาาา
    #1,539
    0
  14. #1538 MiNg_pssss (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 00:49

    ศศัตรูหมดสะทีเทิดดดดด 😅😂

    #1,538
    0
  15. #1537 JJK901 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 02:06
    จัดการศัตรูก่อนนนนน นางต้อลมาขัดความสุขเป็นแน่ งื้ออออ ใกล้จะจบแล้วอ่า มาต่ออีกนะคะ คุณไรท์สุดยอดมากๆอัพให้อ่านตั้งหลายเรื่อง งุ้ยยย ขอบคุณนะคะ สู้ๆนะคะ เลิฟ
    #1,537
    0
  16. #1536 jk_bell (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 01:02
    หายไปนานมากกกกก

    ในที่สุดดดดดก็กลับมาซะทีนะไรท์

    หลีดคนนี้รอจนใจสิขาดดดดด
    #1,536
    0
  17. #1535 zah-hareesah (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 22:46
    รอต่อไปจ้าาาาาาา
    #1,535
    0
  18. #1534 Auieyes (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 18:04
    สนุกมากๆเลยค่ะ รออยู่นะคะรีบๆมาแต่งเด้อ
    #1,534
    0
  19. #1533 p0993136611 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 17:53
    สู้ๆน๊าาาไรท์
    #1,533
    0
  20. #1532 sunbom4 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 17:37

    โง้ยยยยยสนุกมากกกกก สู้ๆนะคะไรท์
    #1,532
    0
  21. #1531 Kookipukk (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 17:29
    กรี๊ดดด แต่งค่ะ!!!
    #1,531
    0
  22. #1530 Aoiyi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 17:25

    สู้ๆค่าไรท์
    #1,530
    0