#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 33 : Chapter Jeon : 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

B
E
R
L
I
N



Chapter 32












    "ฉันว่าเราแยกกันอยู่สักพักจะดีกว่า"


    นี่สินะคงเป็นเหตุผลที่เขาพาพวกเราออกไปเที่ยววันนี้ 
....


    คำพูดของเขา ทำให้ฉันนิ่งเงียบลงทันที..เหตุผลของเขามันก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ สมเหตุสมผลดี แต่ว่าถ้าจะให้แยกกันอยู่ฉันคงรับเรื่องนี้ไม่ได้ เขาจะไม่มีสิทธิ์แยกออกไปอยู่ที่อื่นเด็ดขาด..เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องแยกกันอยู่เลย อึนพาก็กำลังโตฉันไม่อยากให้แกมีปํญหาทางครอบครัว และอีกอย่างฉันก็ไม่ไว้ใจที่จะให้เขาไปอยู่ข้างนอก



    ถ้าเขาไปมีคนอื่นล่ะ ฉันจะทำยัง !



    "ฉันขอปฏิเสธ"   ฉันปฏิเสธทันทีก่อนจะวางช้อนในมือลง จากนั้นก็ค่อยๆหันไปมองเขาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง


    "ฉันไม่ให้ไป..."


    " ทำไม? "   จองกุกชักสีหน้าอย่างไม่พอใจเมื่อถูกฉันปฏิเสธ..นี่เขาคิดจะไปจริงๆหรอ แสดงอาการออกมาแบบนี้เหมือนว่าเขากำลังพูดจริงใช่มั้ย ?


    "เรื่องนี้เราช่วยกันหาทางออกได้นะ อย่าแยกกันอยู่เลย"


    "เรื่องอะไรที่ฉันต้องฟังเธอ..ฉันตัดสินใจตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันคิดดีแล้ว นี่คงเป็นทางออกสุดท้ายถ้ามันจะทำให้เธอพอใจ"   เขาพูดว่าออกมาอย่างมั่นใจ แล้วดูเหมือนว่าจะไม่คิดใหม่อีกด้วย


    "พี่จะ...ไปจริงๆใช่มั้ย?"


    " ใช่ "


    ชายหนุ่มยังคงยืนยันในคำพูดของตัวเอง สีหน้าจริงจังของเขาทำให้คนตัวเล็กไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขากำลังพูดจริงทำจริง ต่างจากหญิงสาวที่ทำหน้าหมองลงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าแล้วเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกที่อัดใจ..เรื่องแบบนี้ไม่มีใครให้อยากเกิดขึ้นหรอก ไม่มีใครอยากให้เขาแยกจากกันเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าเขาคิดแบบนี้แล้ว ก็คงช่วยอะไรไม่ได้



    "งั้นถ้าพี่ตัดสินใจ....ฉันก็จะเคารพการตัดสินใจของพี่"   ฉันไม่สามารถบังคับเขาให้อยู่กับฉันตลอดชีวิต ฉันไม่สามารถทำให้เขาอยู่กับตัวเองได้ตลอดชีวิต ฉันไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นแต่ฉันก็จะยอมรับความจริง ถ้าเขาเลือกที่จะไป ฉันก็พร้อมที่จะปล่อยเขาเพื่อความสุขของเขาและความสบายใจ


     "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ..ฝากเก็บจานด้วยล่ะ"


    ว่าแล้วฉันก็ตัดสินใจเดินเบียดตัวเขาไปเพื่อไปยังชั้นบนของบ้าน ก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอย่างน้อยใจซึ่งตอนนี้ฉันก็คงต้องรับความจริงนั่นแหละว่าเขาจะไปแล้วจริงๆ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะไปวันไหน แล้วเรื่องนี้ฉันจะเอาไปบอกลูกสาวยังไงดี อึนพาแกจะยอมมั้ยนะ?


    แค่ฉันคนเดียวก็ไม่อยากให้เขาไป แล้วอึนพาล่ะ จะไม่ร้องไห้งอแงเลยหรอ...



    พอคนตัวเล็กเดินหนีออกไป จองกุกก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นเจ้าตัวก็ยอมเก็บจานโดยที่ไม่ปฏิเสธอะไร..ยังไงซะเขาตัดสินใจแล้วว่าจะไป ก็คงต้องไป เพราะนี่เป็นทางออกวิธีเดียวที่เขาอาจจะหาเวลาส่วนตัวแล้วรักษาตัวเองได้ ในเมื่อไม่มีใครช่วยเขา เขาก็จะทำด้วยตนเอง แม้ว่ามันอาจจะใช้เวลาหน่อยแต่ก็น่าจะมีประโยชน์บ้างละนะ


    พอจองกุกทำความสะอาดในครัวเสร็จเขาก็ปิดไฟอีกรอบบ้าน แล้วเดินกลับเข้ามาบนห้องนอน ก็พบว่า(ชื่อคุณ)นั้นไม่อยู่ในห้อง เขาจึงเดินออกไป แล้วคิดว่าน่าจะไปที่ห้องของลูกสาวของตัวเอง มือหนาค่อยๆบิดประตูช้าๆพร้อมแง้มประตูออกก็เจอกับร่างเล็กๆของเธอกำลังกล่อมลูกอยู่บนเตียง แล้วไม่นานนักลูกสาวเขาก็หลับไป เธอจึงเดินไปปิดไฟแล้วออกมาจากห้องก่อนจะชนเข้ากับร่างของจองกุกโดยไม่ได้สังเกต



    ปึก !



    "อ๊ะ ขอโทษค่ะ.."   เสียงเล็กพูดขึ้นด้วยความตกใจเบาๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาพบกับร่างสูงๆของชายหนุ่มที่ยืนรอเธออยู่ด้านนอก


    "มีอะไรรึเปล่าคะ"


    "ฉันแค่แวะมาดูลูกน่ะ อึนพาหลับแล้วหรอ?"


    "อื้ม หลับแล้ว"


    "...อ่อ"   จองกุกทำเป็นเข้าใจพลางพยักหน้าเบาๆ แต่แล้วคนตัวเล็กก็ไม่พูดอะไรต่อ จากนั้นเธอก็เบี่ยงตัวไปอีกทางก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอน


    ลักษณะท่าทางแบบนั้นก็ทำให้จองกุกเดาไม่ยากหรอกว่าเธอเป็นอะไร..ก็ไม่พ้นเรื่องที่เขาจะย้ายออกแน่ๆ ถ้าเขาจะบอกเธอว่าเขาจะไปพรุ่งนี้เธอจะทำใจได้รึเปล่า..มันเร็วไปมั้ย..แต่ก็น่าจะเร็วเพราะเขาก็ไม่อยากอยู่นานไม่งั้นเขาต้องไม่หายแน่ๆ และมันก็จะต้องมีเรื่องราวให้คาใจอยู่อีก หากเป็นแบบนี้ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกนะ




    จองกุกกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง แล้วเห็นว่าเธอกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน..เธอทั้งเงียบแล้วก็ไม่สนใจเขาจนทำให้บรรยากาศภายในห้องรู้สึกอึดอัด ไม่รู้ว่าเขาจะเริ่มพูดยังไงก่อนดี มันรู้สึกแปลกๆถ้าจะบอกเธอไปแบบกะทันหันแบบนี้..แต่ยังไงเขาก็ต้องบอกเพราะเขาไม่อยากให้เธอต้องมาติดใจอะไรแล้วพอถึงพรุ่งนี้ถ้าเขาหายไป พวกทั้งสองคนก็จะไม่ได้ตกใจอีกด้วยว่าเขานั้นหายไปไหน...จากนั้นจองกุกจึงตัดสินใจเดินไปปิดไฟแล้วคลานขึ้นไปบนเตียงช้าๆ มือหนาคว้าหาร่างบางของหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆก่อนจะค่อยๆสอดเข้าใต้เอวเล็กๆ พร้อมกอดเธอมาบอกจากด้านหลังก่อนจะใช้เกยบนไหล่บางของเธอ


    "ปล่อย..."

    "ไม่เอาหน่า มีเหตุผลหน่อยสิ"

    "เหตุผล ฉันมีอยู่แล้ว  แต่ฉันอึดอัด"

    "กอดหน่อยไม่ได้รึไง?"

    "ไม่ ถ้าจะกอดก็ต้องไม่ไปไหนทั้งนั้น"

    "(ชื่อคุณ) อย่าเอาแต่ใจจะได้มั้ย ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ"   เมื่อได้ยินเช่นนั้นจงกุกจึงดึงมือออกจากร่างของเธอ จึงทำให้คนตัวเล็กแอบรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่เธอพูดแล้วจู่ๆก็เลิกกอด..เพียงแค่พูดไปแค่นั้นเอง ทำไม...

    " พี่คงตัดสินใจแล้วใช่มั้ย "

    "อื้ม"

    "เข้าใจแล้ว..แล้วพี่จะไปวันไหนล่ะ"

    "พรุ่งนี้...."

    พรุ่งนี้ ?

    " อะ อื้ม พรุ่งนี้สินะ "


   พรุ่งนี้จริงๆ เขาจะไปพรุ่งนี้จริงๆ


    ฉันเข้าใจแล้ว..ถ้าเขาตัดสินใจแบบจริงจังฉันก็ไม่มีอะไรที่จะต้องมาทักทวงเขาอีก ฉันยอมนอนอย่างเงียบๆก่อนที่จะข่มตาลงพร้อมกับความรู้สึกที่อึดอัดเอามากๆ ก่อนที่อยู่ๆน้ำตาของฉันมันก็ไหลออกมา ทั้งผิดหวังและน้อยใจ ทุกอย่างที่ฉันทำมา มันรู้สึกว่ากำลังจะพังแล้วจริงๆ ฉันอยากจะยื้อเขาไว้แต่เขาคงดื้อรั้นไม่อยากอยู่กับฉันแน่ๆ ฉันจะพยายามไม่แสดงความรู้สึกออกมาแต่ว่าน้ำตามันก็กลับไหลจนทำให้หมอนเปียก พลางข่มน้ำเสียงสะอื้นเอาไว้ แล้วบังคับให้ตัวเองนอนหลับ


    พอถึงพรุ่งนี้เขาก็จะไป ...


    ฉันไม่อยากจะตื่นเลย


    ภายในเช้าวันต่อมาเป็นเวลาเช้าตรู่ของอีกวัน หญิงสาวตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ามืด..สุดท้ายแล้วเมื่อคืนฉันก็พึ่งร้องไห้จนตาบวมเป่ง วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะอยู่กินข้าวเช้ากับเรา ฉันก็คงทำมือเช้าจนสุดฝีมือแล้วส่งเขาให้ไปอยู่ในที่ของเขาที่เขาต้องการ

    เสียงดังกุกกักอยู่ภายในห้องครัว มื้อเช้าที่ถูกทำขึ้นมาทั้งๆที่ยังไม่มีใครตื่น..ฉันก็คงรู้ตัวแหละเพราะวันนี้มันวันสุดท้าย รอยอมรับความจริงแล้วรอให้พวกเขาตื่นแล้วค่อยคุยกันอีกที

    แล้วในขณะที่ร่างเล็กกำลังวุ่นอยู่ในครัวก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาจึงทำให้ร่างเล็กหันไปมองปรากฏว่าเป็นจองกุกโผล่มาแบบนี้อีกแล้ว แต่หญิงสาวก็ได้แต่มองแล้วยิ้มบางๆก่อนจะหันกลับไปทำมื้อเช้าต่อโดยที่ไม่ทักทาย


    "...."

    "ตื่นเช้าจังนะ..."

    "พี่เก็บของรึยัง?"   เจอหน้าแทนที่จะพูดคุยเหมือนวันอื่นๆที่ผ่านมา แต่คราวนี้กลับพูดไปถึงเรื่องที่จองกุกกำลังจะแยกไปอยู่ที่อื่น

    "เก็บแล้ว"

    "...บอกลาลูกรึยัง?"

    " ยัง "

    "หรอ..งั้นรอให้แกตื่นก่อนก็แล้วกันค่อยบอก แต่เรื่องนี้พี่เป็นคนบอกนะ ฉันไม่อยากยุ่ง"

    "แล้วถ้าฉันบอก เธอคิดว่าลูกจะเป็นยังไง?"

    "ก็คง...ร้องไห้ตามประสาเด็กนั่นแหละ พี่ไม่ต้องสนใจหรอก ยังไงเราก็จะไม่ได้เจอกันแล้ว"


    ฉันพูดออกมาในขณะที่ตั้งหน้าตั้งตาหั่นผักอยู่..ฉันพยายามที่จะไม่หันไปมองเขาแล้วนะ ว่าถ้าหากฉันหันไปมองเขาก็จะยิ่งไม่อยากให้เขาไปกันใหญ่ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะไปนานแค่ไหนแต่ฉัน คงคิดถึงเขามากแน่ๆ

    "ขอโทษนะ แต่ช่วยเข้าใจฉันหน่อย"

    "ฉันเข้าใจค่ะ ฉันเคารพในการตัดสินใจของพี่ แต่พี่บอกฉันได้มั้ยว่าพี่จะอยู่ที่ไหน?"

    "ฉันบอกเธอไม่ได้ ไม่งั้นเธอต้องตามฉันไปแน่ๆ" ยังไงจองกุกก็ยังปฏิเสธที่จะบอกข้อมูลว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหน ฉันพยักหน้าเข้าใจอีกครั้งก่อนจะวางมีดในมือลงแล้วหันไปมองเขา จริงๆนะฉันไม่อยากให้เขาไปเลย

    "พี่ไม่ไปได้มั้ย..."

    "ทำไม ขอเหตุผล?"

    "ทำไมต้องขอเหตุผล!! ฉันไม่อยากให้พี่ไป! ฉันขาดพี่ไม่ได้ ฉันรักพี่..ฮึก ไม่ไปได้มั้ย อยู่ด้วยกัน เราเป็นครอบครัว ฮือ..ฉันไม่อยากให้พี่ไปจริงๆ ฮึก ฮือออ!"

    ฉันยอมปล่อยโฮออกมาต่อหน้าต่อตาเขา ฉันไม่อยากปิดบังความรู้สึกอีกแล้ว ทำไมฉันต้องปิดกั้นตัวเองในเมื่อฉันรักเขา เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันต้องการ...


    เขารู้มั้ยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เราสองคนกว่าจะผ่านเรื่องร้ายๆมาได้มันเหนื่อยแทบตาย..กว่าจะมาถึงจุดนี้ต้องรออีกสักกี่ปีเราถึงจะได้อยู่ด้วยกัน ความรักของฉันมันต้องใช้เวลานานมากกว่าจะได้สมหวัง แล้วจู่ๆเราจะมาแยกกันเพียงเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นที่กำลังจะทำให้เราต้องปล่อยมือจากกันอีกงั้นหรอ


    ฉันไม่ยอมหรอก !!


    "เธออยากให้ฉันอยู่ต่อจริงๆหรอ?"

    "ฮึก..อื้ม! อึก!" เสียงเล็กสะอื้น ก่อนจะพยักหนาหงึกทั้งน้ำตาที่ไหลอาบเต็มแก้ม พร้อมน้ำมูกก็ไหลออกมาจนเหมือนเด็กน้อยอย่างน่าเอ็นดูและน่าสงสาร

    เมื่อเห็นคนตัวเล็กร้องไห้งอแง จองกุกก็อดไม่ได้ที่จะดึงตัวเธอเข้ามากอดพลางใช้มือลูบหัวของเธอเบาๆ...ร่างเล็กซุกตัวอยู่ใต้แผงอกของจองกุก,ก่อนจะร้องออกมาหนักกว่าเดิม เพราะเขาทำตัวอบอุ่นแบบนี้ฉันยิ่งไม่อยากให้เขาไป..ฉันอยากให้เขาอยู่ต่อ เขาก็อยู่สิ! เขาเป็นผัวฉันนะ!!


    "ฮึก ฮึก!..."

    "แน่ใจแล้วนะที่พูดออกมาแบบนี้"

    "นะ..แน่ใจ! พี่เป็นผัวฉัน พี่ห้ามหนีฉันไปเด็ดขาด..ขอร้องล่ะ ฉันจะช่วยพี่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ความจำกลับคืนมา ฉันจะไม่เอาแต่ใจอีกแล้ว สัญญาเลย ฮือออ!"


    หญิงสาวพูดออกมารัวๆโดยที่ไม่เปิดโอกาสให้จองกุกได้พูด ก่อนจะเบ่งน้ำตาออกมาเยอะกว่าเดิม จนทำให้จองกุกรู้สึกว่าชุดนอนของตัวเองนั้นกำลังเปียกแฉะไปด้วยน้ำตาของเธอ เหมือนกับโดนน้ำสาดเข้าที่อก แต่เขาก็ไม่ได้ดุไม่ได้ด่าหรือว่าเธอเลยสักคำ..เพราะยังไงเด็กน้อยก็คือเด็กน้อย เขารู้สึกแบบนั้นว่าเธอเป็นเด็กน้อยน่ารักของเขาอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจองกุกจะต้องการให้ทุกคนช่วยรื้อฟื้นความจำ แต่เขาก็แอบรู้สึกลึกๆว่าการที่มีเธออยู่ข้างๆก็คือยาวิเศษดีๆที่ช่วยทำให้ความทรงจำของเขาแล้วค่อยๆกลับมาทีละนิด แล้วการที่เขาต้องการแยกที่อยู่กับเธอเพราะเขาอยากจะทำให้ตัวเองรู้สึกคิดถึงเธอมากๆ เผื่อความจำอาจจะกลับมา...แต่แค่ยังไม่ได้ย้ายออกไปจากบ้านก็กลับรู้สึกคิดถึงอย่างสุดหัวใจ..และเขาก็ไม่กล้าทิ้งเธอกับลูกให้อยู่กันเพียงลำพัง


    เพราะเวลาที่ผ่านมาเธอกับลูกดูเหมือนจะช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้..ชอบตกเป็นเป้าหมายของพวกคนไม่ดีอยู่ตลอดเวลา..แล้วเขาจะกล้าทิ้งเธอกับลูกไว้แบบนั้นได้ยังไง..ใครจะดูแลพวกเธอกัน ?


    จองกุกลอบยิ้มบางๆ ก่อนจะโน้มลงหอมที่หัวน้อยๆของร่างบางอย่างเห็นดู..ก่อนจะกอดตัวเธอแล้วโยกไปมา จากนั้นก็ดันให้ร่างเล็กๆของหญิงสาวขึ้นไปนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์..ก่อนที่เขาจะดันตัวเธอออกพร้อมทั้งน้ำตา..


    " ฮึก "

    "หยุดร้อง"

    " ฮือ "

    "บอกให้หยุดร้อง"

    "ฮึก! ไม่หยุด! จนกว่าพี่จะตอบคำถามของฉัน ฮือๆ!"


    คนตัวเล็กเบ้หน้าร้องไห้อีกครั้งพร้อมขู่จองกุกว่าจะไม่หยุดร้องจนกว่าเขาจะตอบคำถามของเธอ..เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ เพราะความเอาแต่ใจของเธอ..แล้วเมื่อกี้เธอเป็นคนบอกเองนะว่าจะไม่เอาแต่ใจอีก แต่ว่าการกระทำเมื่อกี้มันแสดงถึงความเอาแต่ใจชัดๆ แต่เขาก็ไม่โกรธเธอหรอก เธอกำลังร้องไห้อยู่ก็จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

    "แล้วจะให้ฉันตอบคำถามอะไรหื้ม?"

    "อึก..พี่ รักฉันกับลูกมั้ย? ฮรึก!"

    "อ่า...."

    "ตอบสิ! ฮึก!"

    "ก็ รักแหละ แต่ตอนนี้ฉันป่วยอยู่นะเธอ!"

    "ฮือ แค่ตอบมามันจะตายรึไง!!"

    "รัก!! รักสิ!!!!"

    เมื่อได้ยินคำตอบดังลั่นห้องครัว คนตัวเล็กก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจ พร้อมกับน้ำตาที่ร้องออกมาจนใกล้จะเหือดแห้ง..ตอนนี้เบ่งน้ำตาไม่ออกแล้ว...

    "หยุดร้องได้ยัง?"

    "ยัง...ยังมีคำถามอยู่อีก!"

    "เห้อ~ อะไรอีกล่ะ?"

    "พี่ พี่จะไม่ไปจากพวกเราใช่มั้ย ตอบ อึก!" คำถามสุดท้ายแล้วจริงๆที่ต้องการคำตอบจากเขา อาการของฉันเริ่มหยุดร้องไห้เพราะน้ำตากำลังจะหมด..แม้ว่าฉันกำลังจะหยุดร้อง แต่ฉันก็อยากได้คำตอบจากเขา จะอยู่หรือไป ถ้าไปฉันคงขาดใจตายแน่ๆ


    "อืมมมม?"

    "ตะ ตอบมานะ คนบ้า!"

    "หึๆ! ถ้าฉันอยู่ เธอจะเลิกเอาแต่ใจใช่มั้ย?" จองกุกเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะตั้งคำถามกับคนตัวเล็ก..แน่นอนว่าการเอาแต่ใจของเธอมันก็มีปัญหาอยู่หลายอย่าง เขาอยากจะให้เธอเลิกซะจะได้ทำตัวน่ารักเป็นเด็กดีสำหรับเขา

    "อะ..อื้อ! สัญญาว่าหนูจะเป็นเด็กดี!!!"

    "พูดแล้วนะ"

    "พูดแล้วพูดเลย!!...แล้วพี่จะไม่ไปไหนใช่มั้ย?"

    "ถ้าทำขนาดนี้แล้วก็คงต้องอยู่แล้วหน่า"   เมื่อได้คำตอบของแต่ละฝ่าย จองกุกก็ยกมือขึ้นลูบหัวของคนตัวเล็กพร้อมขยี้แรงๆ ก่อนที่หญิงสาวจะหัวเราะออกมาคิกคักอย่างพอใจ



   สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็ต้องปรับความเข้าใจกัน คนเป็นคู่รักเวลามีปัญหาก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่องสิ รู้จักแก้ปัญหา..หันหน้าเข้าหากัน..ไม่ใช่วิ่งหนีเพราะมันอาจจะทำให้ผลสุดท้ายต้องมาเสียใจ แล้วนั่งร้องไห้ก็ได้..คงไม่มีใครอยากให้คู่ชีวิตนั้นมีปัญหาหรอกใช่มั้ย ?



    ชีวิตคู่ก็เหมือนกับการเต้นรำ บางจังหวะเราก็ต้องนำและบางจังหวะนั้นเราก็ต้องตาม..การเต้นรำคือการสอดประสานความสามัคคี ระหว่างเรากับคู่เต้นของเรา เมื่อฝ่ายหนึ่งถอยอีกฝ่ายต้องก้าวตาม กว่าสัมผัสจังหวะจะสอดคล้องสะกดใจ..ก็ต้องผ่านบททดสอบมากมายจนเกือบท้อและถอดใจออกจากกัน...ชีวิตคู่ก็เป็นเช่นนี้...

    บางครั้งการเต้นไปด้วยกัน..ก็มีบางจังหวะที่ฉุดกันให้หกล้ม บางจังหวะก็พลาดชนกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดากว่าจะเต้นจนเข้าคู่ในจังหวะเดียวกันได้นั้น..ก็ต้องผ่านคืนวันที่สาหัสมาพอดู..


















    "ตาบวมแล้วน่ะนั่น.."

    "ก็เล่นร้องไห้ซะขนาดนั้นนี่นา"    คนตัวเล็กมุ่ยปาก เพราะถูกจองกุกล้อตั้งแต่เช้าว่าร้องไห้จนตาบวมแล้วมันก็ดูตลกเอามากๆ


    เราสองคนตกลงกันแล้วว่ามีเรื่องอะไรจะปรึกษาแล้วค่อยๆคุยกัน จะได้ไม่เกิดเรื่องอีก..ฉันดีใจนะที่เขาตัดสินใจไม่คิดจะไปจากเราสองแม่ลูก ไม่งั้นเราต้องแย่แน่ๆ โดยเพราะอึนพาหากรู้ว่าปาป๊าจะไปอยู่ที่อื่นมีหวังบ้านได้แตกแน่


    "วันนี้พี่จะไปไหนรึเปล่า?"

    "ก็กะว่าจะไปข้างนอก..ออกไปดูสถานที่สักหน่อย"

    ฉันจัดโต๊ะอาหารพร้อมฟังเขาพูดไปพลางๆ ฉันจัดแจงมื้อเช้าให้พวกเราสำหรับสามคน...อาหารเช้ามื้อนี้ คงไม่ใช่มื้อสุดท้ายแล้วล่ะ แต่มันเป็นมื้อที่คงจะอร่อยที่สุดเลย !

    "เอ๊ะ จะไปไหนหรอคะ?"

    "ถ้าอยากรู้ก็ไปด้วยกันสิ"

    " ได้หรอ!? "

    "ได้เสมอถ้าเธออยากไป"

    "เย้! งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปหาอึนพาก่อนนะคะ เราจะได้ทานข้าวพร้อมๆกัน! ^^ "

    " อื้ม : ) "


    จองกุกลอบยิ้มออกมา เมื่อเห็นหญิงสาวกลับมาร่าเริงออกครั้ง..สายตาคมมองคนตัวเล็กรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนของบ้าน ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าเบาๆแล้วจัดจานแทน(ชื่อคุณ)เสียเอง..แล้วในขณะที่เขากำลังตักข้าวใส่จาน จู่ๆเสียงสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้น เขาจึงใช้แค่สายตาเหลือบไปมองว่าใครเป็นคนโทรมา


    ' ริน '


    "ริน?"    ใครกันนะ

    ในใจของเขาพลางคิดว่าคนชื่อรินนั้นเป็นใคร ด้วยเพราะจองกุกจำอะไรยังไม่ได้ เขาจึงไม่รู้ว่าคนที่ชื่อรินนั้นเป็นใคร..แล้วเขาไปมีเบอร์แบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?



    "ใครเป็นเด็กดีของมามี๊ ก็อึนพาไงคะ~"

    แล้วทันใดนั้นเสียงของสองแม่ลูกก็หยอกล้อกัน ก่อนที่ร่างเล็กจะอุ้มลูกสาวลงมาจากบันได พอเห็นแล้วจองกุกก็ยิ้มให้ก่อนที่ร่างบางจะเดินมายืนอยู่ข้างๆเขา ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของจองกุกที่เอาแต่ดังไม่หยุด


    "หื้ม...ยัยริน?"    คิ้วเล็กขมวดขึ้นทันทีเมื่อเห็นสายเรียกเข้านั้นเป็นริน ยัยนั่นหายหน้าหายตาไปนาน นึกว่าจะเลิกตามตื้อแล้วแต่ทำไมวันนี้ถึงได้โทรเข้าเครื่องจองกุกล่ะ หล่อนคิดจะมีแผนอะไรอีก !


    อยากตายรึไง !


    "ใครอะ?"

    จองกุกคงลืมรินอยู่สินะ ดีเหมือนกันจะได้ตัดปัญหา

    "ผู้หญิงร่านน่ะ พี่บล็อคเบอร์หล่อนไปเลย!"

    "ทำไมล่ะ?"

    "ก็ยัยนั่นคิดจะแย่งพี่ไปจากฉันไง! มันนิสัยไม่ดีแถมยังเป็นพวกโรคจิตอีกด้วย...ตัดเลย ตัดสายทิ้ง บล็อค ลบ ไม่ต้องไปยุ่ง!!"    ฉันรีบปิดโทรศัพท์ของพี่จองกุกลงทันทีโดยที่ไม่ยอมให้เขากดปิดเองดลยแม้แต่นิดเดียว เพราะฉันไม่อยากให้เขาต้องยุ่งกับผู้หญิงที่ชื่อว่ารินอีก ฉะนั้นแม้แต่คิดจะตัดขาดการติดต่อฉันก็ขอทำเอง! 

    จำเอาไว้ด้วยว่า จอน จองกุก เป็นของใคร !

    "หล่อนนิสัยไม่ดีขนาดนั้นเลยรึไง?"

    "ก็พอตัว ร้ายกว่าแฟนเก่าพี่ด้วยซ้ำ..แล้วไม่ต้องถามว่าทำไม ในเมื่อฉันบอกว่าใครก็คือร้าย ใครดีก็คือดี เข้าใจนะคะ ^^ "    ว่าแล้วฉันก็ยัดโทรศัพท์คืนเขาไป 

    "เข้าใจแล้ว..."

    "ดีมาก!"

    เมื่อเคลียร์กันเสร็จแล้ว ฉันก็ตัดสินใจเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับอึนพา..คราวนี้แหละจะได้ทานข้าวเช้าโดยที่ไม่มีอะไรติดใจอีก!


    "มามี๊กับปาป๊าดีกันแล้วหรอคะ?"

    "ห้ะ เมื่อกี้หนูว่าไงนะ"    อึนพารู้ได้ไงว่าฉันกับจองกุกผิดกัน

    "ก็อึนพารู้~"   เด็กน้อยยิ้มออกมาพลางเป็นเล่นตัวอย่างน่ารัก..เอาเถอะ ฉันรู้ว่าแกเป็นเด็กฉลาด เรื่องแค่นี้ก็น่าจะรู้ แต่ว่าฉันก็ไม่อยากให้ลูกได้รับรู้ถึงเหตุการณ์ของพวกผู้ใหญ่อยู่ดี คราวหน้าคราวหลังฉันจะระวังให้มากกว่านี้ก็แล้วกัน


    "ไม่มีอะไรหรอก กินข้าวเถอะ"

    " ค่ะ "



    หลังจากที่เคลียร์เรื่องรินเสร็จ ทั้งสามคนก็อยู่ทานข้าวเช้ากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา..บรรยากาศแบบนี้คงไม่คิดจะให้มันหายไปหรอก เพราะปัญหาที่เกิดขึ้นมันก็แค่ชั่วคราวและเต็มไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบจึงก่อให้เกิดปัญหาที่ทำให้เรื่องราวต้องมาผิดใจกัน แต่ว่าเรื่องแบบนั้นก็คงจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกแน่นอน เพราะทุกคนคงเหนื่อยใจมามากพอแล้ว ที่เหลือก็แค่ทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม


    พอเรื่องเมื่อเช้าจบลงด้วยดี จองกุกก็พา(ชื่อคุณ)ออกมานอกบ้าน ส่วนหนูน้อยอึนพาก็ไปเล่นกับคุณตาและคุณยายที่บ้านหลังใหญ่ ซึ่งพ่อแม่ของ(ชื่อคุณ)นั้นดีใจมากๆที่หลานไปอยู่ด้วยตลอดทั้งวัน


    เพราะวันนี้ทั้งคู่มีธุระที่ต้องไปทำ แต่งานนี้ไม่ใช่ธุระของใครนอกจากของจองกุก...หญิงสาวนั่งลงมาตามปกติ สายตามองไปที่ด้านนอกที่เริ่มปรากฏบรรยากาศอันแสนคุ้นเคยขึ้นมาเรื่อยๆ ยิ่งขับเข้ามาเธอยิ่งรู้สึกคุ้นเคยจนต้องมองจนหน้าแทบแนบติดกับกระจกรถ..ท่าทางของคนตัวเล็กเหมือนหมาน้อยขี้สงสัย จองกุกจึงเผลอลอบยิ้มออกมากับท่าทางของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเขา...ขณะนี้จองกุกก็ยังขับรถเข้ามาแถวย่านดัง แล้วไม่นานนักตัวรถของเขาก็มาจอดตรงหน้าตึกเช่าที่มีป้ายสีแดงติดไว้ว่า 'ขาย' แม้ว่าจะติดว่าขายแต่ก็ไม่เคยมีใครมาซื้อตึกนี้เลย แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะตอนนี้จองกุกตัดสินใจทันที่จะกลับมาเอาตรงที่นี้คืน



    "ที่ตรงนี้คุ้นๆจัง?"   เสียงเล็กพูดขึ้นเบาๆอย่างสงสัย แต่พอรถของชายหนุ่มจอดลงสนิท เขาก็เดินลงไปจากรถก่อนที่ร่างเล็กจะรีบตามลงไปติดๆ


    คนตัวเล็กเดินมายืนอยู่ข้างๆจองกุก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตึกสีดำสไตล์โมเดิร์น รูปทรงและรูปลักษณ์ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ถึงมันจะผ่านมาหลายปีแต่ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ก็เริ่มเข้ามาในความทรงจำของเธออีกครั้ง...ก่อนที่ตากลมจะเบิกกว้างเมื่อนึกจำได้แล้วว่าที่นี่ที่ไหน ก่อนที่มือเล็กๆจะเอื้อมไปกระตุกแขนเสื้อของจองกุกจนเขาต้องก้มลงมอง



    "พี่จองกุก?"

    "หื้ม..มีอะไร"

    " ทะ ที่นี่มัน! "

    "จำได้ด้วยหรอ ว่าที่นี่ทันที่ไหน"

    "อื้อ! ฉันจำได้....ที่พี่มาที่นี่ หรือว่า..."

    "ถ้าเธอคิดอย่างนั้นก็อาจจะใช่ ฉันจะกลับมาเปิดร้าน กลับมาชุบชีวิตมันขึ้นมาอีกครั้ง"

    "...งั้นหรอคะ"    ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะตลอดหลายปีที่ฉันหนีไปอยู่ต่างประเทศกับแม่ จองกุกเขายอมอุทิศตนเพื่อสานต่อบริษัทของพ่อเขา..ตอนนั้นเขายอมทำทุกอย่าง เขาเสียสละทุกอย่างเพื่อให้ฉันกลับมา ยอมทิ้งในสิ่งที่ตัวเองรักโดยที่ไม่ได้ลังเลเพื่อฉัน


    ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะได้ทำตามความฝันของตัวเอง แต่ทุกอย่างที่เขาสร้างมาก็ถูกทิ้งเพียงเพราะฉันคนเดียว...รู้สึกผิดจัง...ฉันเองก็มีส่วนผิดสินะที่ทำให้เขาไม่มีความสุขกับชีวิตเมื่อตอนนั้น แล้วตอนนี้ล่ะ เขากำลังมีความสุขอยู่รึเปล่า...หรือว่าไม่ ?



    "เป็นอะไร ทำหน้าเศร้าๆ?"

    "ฉันขอโทษนะคะ"

    "ขอโทษ..ขอโทษทำไม"

    "ก็เป็นเพราะฉันที่ทำให้พี่ต้องปิดร้าน...ฉันผิดเองที่ทำให้พี่ต้องมาทิ้งในสิ่งที่ตัวเองรัก ขอโทษนะ..."   

    อยู่ๆหญิงสาวก็พูดออกมาด้วยความเศร้าหมอง..เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว จองกุกก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะตอนนี้เขาก็ยังไม่สามารถมีความจำกับมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เลยหนิ สำหรับเขาแล้วเรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องคิดมากหรอก


    "เสียอาชีพที่รักดีกว่าเสียคนรัก...แบบนี้มันคุ้มจะตาย"    ชายหนุ่มพูดพลางแอบยิ้ม ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายอึ้งอยู่ไม่น้อย...พอเขาพูดจบ จองกุกก็เดินนำหน้าไปที่ประตูร้าน โดยไม่ทันสังเกตว่าคำพูดของเขานั้นทำให้คนตัวเล็กเขินจนแก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศ


    ริมฝีปากเอิบอิ่มของร่างเล็กเผยยิ้มโดยที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้เลย...เท้าน้อยๆกระทืบลงพื้นอย่างใส่อารมณ์เขินก่อนจะรีบวิ่งตามจองกุกเข้าไปในร้าน...พอเข้ามาในร้าน สิ่งของทุกอย่างนั้นหายไป มันกลายเป็นเพียงห้องเช่าว่างๆจนน่าใจหาย แต่ถึงยังไงจองกุกก็จะเอาของพวกนั้นกลับมาไว้เหมือนเดิม เพราะเขาตั้งใจแล้วว่าจะกลับมาเปิดร้านอีกครั้ง


    "ฝุ่นเยอะจัง..."   ฉันยกมือขึ้นปิดจมูกตัวเอง แล้วเดินสำตรวจพื้นที่ซึ่งไร้คนมาทำความสะอาดมานาน

    "เธอแพ้ฝุ่นมั้ย?"

    "อ่า จริงสิ...."

    "ท้องด้วยไม่ใช่หรอ..ออกไปรอข้างนอกก่อน"

    "พี่จะทำความสะอาดคนเดียวไม่ได้นะเดี๋ยวฉันช่วย"

    "ใครบอก ฉันจะโทรให้แม่บ้านมาทำความสะอาดต่างหาก แต่ฉันขอขึ้นไปดูชั้นบนหน่อย เผื่อจะได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์ตัวใหม่มาแทน"

    "อ่า ก็ได้ค่ะ...งั้นฉันจะรออยู่ข้างนอกนะ^^"

    " อื้ม "


    จากนั้นฉันก็เดินออกไปนอกร้าน โดยที่ปล่อยให้จองกุกขึ้นไปดูชั้นบน


    จองกุกเดินขึ้นมาชั้นบนของร้าน ห้องว่างๆที่ไร้สิ่งของ เขาจำไม่ได้ว่าเอาพวกของเก่าไปทิ้งไว้ไหนแล้ว แต่ที่แน่ๆเขาน่าจะได้ซื้อใหม่ทั้งหมด..เปิดร้านทั้งทีก็ต้องมีของใหม่ๆเข้ามาสิ จองกุกจะทำกิจการนี้เพียงแค่เล็กๆเป็นบางช่วง พร้อมกับดูแลบริษัทของพ่อไปด้วย ซึ่งจะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย...


    เวลาผ่านไปหลายนาที เขาก็ยังอยู่ในห้อง ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมคนตัวเล็กเดินเข้ามาข้างในพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ


    "มีคนโทรมา น่าจะเป็นเรื่องงาน...นี่ค่ะ"    


    จองกุกเห็นเธอพูดในระหว่างที่กำลังจะเดินเข้ามาในห้อง แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบขึ้นไปมองเพดานห้องพอดี..เพดานห้องมันดูสั่นแปลกๆ อยู่ช่วงที่(ชื่อคุณ)กำลังเดินเข้ามาใกล้..แต่แล้วทันใดนั้นฝ้าเพดานที่ซ้อนกันหลายๆชั้นก็ร่วงลงมา....จองกุกใช้ร่างกายของตนเองพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วก่อนที่ร่างบางของถูกตัวของเขาบังเอาไว้ จากนั้นทั้งคู่ก็ล้มลงบนพื้นเพราะเสียการทรงตัว


    ฝ้าเพดานจากด้านบนตกลงมากระแทกใส่หัวของชายหนุ่ม จึงทำให้จองกุกหมดสติไป...ทั้งสองคนไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่จองกุกก็โดนลูกหลงเข้าเต็มๆเพราะเพดานด้านบนมันหนาและนักจนทำให้เขาสลบไปนอนทับร่างของ(ชื่อคุณ)



    หญิงสาวใช้มือดันตัวของจองกุกจากนั้นตัวเองก็ลุกขึ้นนั่งแล้วรีบจับที่หัวของเขา แต่ก็ไม่พบรอยแผลหรือรอยเลือด..จองกุกไม่ได้หัวแตก เพียงแค่บริเวณหน้าผากของเขามันช้ำเขียวและเริ่มโนขึ้นก็แค่นั้นเอง...แค่เขาไม่มีเลือดเธอก็หมดห่วง ก่อนจะดึงตัวของจองกุกให้มานอนหนุนตักของตัวเองแล้วพยายามเรียกสติเพื่อให้เขาลืมตาขึ้น


    "พะ..พี่จองกุก?"

    "ลืมตาสิ...นี่ อย่าตายเชียวนะ"

     ก็รู้แหละว่าเขาแค่สลบ แต่ไม่รู้ว่าอีกนานมั้ยกว่าเขาจะตื่น...อะไรมันจะซวยขนาดนี้ จอน จองกุก ดวงแข็งจะตาย เรื่องแค่นี้เขาคงไม่ตายหรอก



    แต่ในขณะนั้นหญิงสาวก็ยังนั่งอยู่แบบนี้ นั่งมองจองกุกนอนหายใจด้วยสภาวะร่างกายคงปกติดี...มือบางลูบที่หัวของเขาและไม่นานนักจองกุกก็ลืมตาขึ้น เขากระพริบตาถี่พร้อมครางออกมาด้วยความเจ็บ

    "โอ้ย..."

    "พี่จองกุก เจ็บมากมั้ย...ลุกไหวรึเปล่า?"

    ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว เสียงของหญิงสาวก็รีบพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงเป็นใย...เขาส่ายหน้าน้อยๆ พร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บตรงหัวเอามากๆ ทั้งมึนทั้งเจ็บ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไปหาหมอ เขาแค่รู้สึกจี๊ดๆตรงสมองเพราะผลจากการโดนกระแทกที่หัวมากกว่า


    "โอ้ย...เมียจ๋า ทำไมมันปวดหัวแบบนี้อ่า"

    "ห้ะ...เมื่อกี้ว่าไงนะคะ?"


    ว่าแต่ทำไมคำพูดของเขาถึงได้พูดออกมาแบบนี้ล่ะ..ฉันขมวดคิ้วสงสัยก่อนที่เขาจะลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง แล้วหันหน้ามามองฉัน

    "(ชื่อคุณ)...อ้วนขึ้นนะ"

    "ไม่ใช่นะ! ท้องต่างหาก!....ว่าแต่ ทำไมพี่พูดแบบนั้นล่ะ?"

    แต่เดี๋ยวก่อน ฉันรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ...เพราะเขาคือผัวฉันทำไมฉันจะไม่รู้ -_-


    "ก็เปล่าหนิ...โอ้ย พี่เจ็บตรงนี้อ่า..ดูสิ"

    " พี่จองกุก "    ยิ่งมองฉันยิ่งไม่เข้าใจกับท่าทางของเขา เจ้าตัวทำเสียงอ้อนพร้อมใช่นิ้วจิ้มลงที่หน้าผากโนๆของตัวเอง

    ร่างของเขาเริ่มคลานเข้ามาใกล้ฉันพลางยื่นหน้าผากมาให้ดู..ฉันแกล้งทำเป็นดูหัวปูดๆของเขา ทว่าความสนใจที่แท้จริงคือการจ้องตาของเขา แววตาของเขามันดูอ่อนโยนล่ะ...ฉันมองลึกเข้าไปอีก หากดูไม่ผิด ม่านตาของเขากลับมาเป็นปกติไม่เหมือนคนป่วยอีกต่อไปแล้ว


    "พี่จองกุก..."

    "(ชื่อคุณ)..พี่กลับมาแล้วนะ ^^"









    
    






To be continued



#TALK


   กุกถ้าจะกลับมาง่ายขนาดนั้น  รู้งี้ฉันให้นางเอกฉันเอาจานฟาดหัวแกไปนานแล้ว...คนรักกันอะ ยังไงก็หนีจากกันไม่พ้นหรอก แต่อย่าลืมว่าปัญหาของพวกเธอยังไม่คลี่คลายเลยนะ









ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วยนะคะ ไม่รู้ไรท์คิดอะไรอยู่..แต่เราอยากแต่งเรื่องนี้ ไปทีละสเต็ปนะคะ ให้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงก็ลองไปอ่านดูนะ ไรท์ได้ปล่อยเนื้อเรื่องตอนที่ 1 ไปแล้ว..สนุกไม่สนุกก็บอกกันด้วยเด้อจะได้ปรับปรุง..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,565 ความคิดเห็น

  1. #1548 0616268631mint (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 00:22
    รอติดตามตอนต่อไปอยู่น่า~อ่านแล้วสนุกมากๆเลยคะ
    #1,548
    0
  2. #1528 Kim army (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 19:33
    รออ่านนะคะรีบกลับมาต่อน้าาาสู้ๆค่าาา
    #1,528
    0
  3. #1527 Auieyes (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 03:18
    รออยู่นะคะรีบๆกลับมาต่อนะค้าาาาาา
    #1,527
    0
  4. #1526 0822066757 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 21:53
    รอนะไรท์ ♥️
    #1,526
    0
  5. #1525 Prang_Phong (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 00:28

    จะเปิดพรีนิยายเป็นเล่มมั้ยคะ แงง อยากอ่านมากเลย ไรท์สู้ๆนะคะ ฮือ เขินหนักมาก
    #1,525
    0
  6. #1524 Lewz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 17:47
    ในที่สุดดดดดด
    #1,524
    0
  7. #1523 _fxxoz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 02:19

    ในที่สุด!!ดีใจอ่าาาาาาเขินไปหมดละพี่กุกคนอ้อนเมียกลับมาล้าววว

    #1,523
    0
  8. #1522 JJK901 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 00:57
    อร้ายยยยย อย่างที่คุณไรท์ว่าถ้าง่ายขนาดนี้เอาสากตีหัวก็ได้555555 ผัวคนเดิมกลับมาแล้วววว
    #1,522
    0
  9. #1521 nattawadeeminee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 23:30
    เขินจริงจัง
    #1,521
    0
  10. #1520 AphisarPxxyz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 22:51
    นี่แหละจองกุกตัวจริง กวนประสาทหน่อยๆ คิดถึงไรท์มากนะคะ อยากให้มาต่อเร็วๆ
    #1,520
    0
  11. #1519 Thawanrat_1996 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 22:11

    อ่านไปเขินไปฮือออ😳😳
    #1,519
    0
  12. #1518 nutcha030348 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 22:09
    รีบมาต่อน้าาาาา
    #1,518
    0
  13. #1517 MY Name PK (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:47
    โอ้ยยพ่อความจำก็กลับมาแบบงงๆ อะไรเนี้ยยย
    #1,517
    0
  14. #1516 kammykammy157724 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:32
    อ้ากกกกกกกกกกก
    #1,516
    0
  15. #1515 พัคบิงซูนิม (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 20:25

    555555555555 ตกประโยคสุดท้ายของกุก5555 ผู้ชายเเบดๆชอบหื่นกามจักลับมาเเ้วสิ่นะ5555 รอเลยค่ะ

    #1,515
    1
    • #1515-1 พัคบิงซูนิม (จากตอนที่ 33)
      30 สิงหาคม 2563 / 20:27
      ******ตลก
      #1515-1
  16. #1514 Lisagirl3 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 18:56

    รออยู่นะคะ เห็นไรท์หายไปนาน คิดถึง

    #1,514
    0
  17. #1513 Mmjk08mini (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 18:54
    5555555 พี่จองกุก น่าจะหาอะไรมาทุบหัวตั้งแต่แรกเนอะ
    #1,513
    0
  18. #1512 Peachy Girl🍑🍑 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 18:02

    ถ้ารู้ว่ากลับมาง่ายเเบบนี้ ฉันน่าจะเอาโต๊ะฟาดหัวเเกให้สลบไปตั้งเเต่วันเเรกที่ความจำเสื่อมเเล้วจองกุก! หนอยเเหน๊ ตื่นมาก็เมียจ๋า ถึงกับตบเข่าฉาดกันเลยทีเดียว ปั่นไม่ไหวอะพ่อ
    #1,512
    0
  19. #1511 Beerzziii (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 17:54
    แงงง กลับมาสักทีนะ-พี่บ้าาาาา ดีใจจจจจจจ
    #1,511
    0
  20. #1510 Fxngg (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 17:35

    ลั่นตรงถ้ารู้งี้ให้นางเอกเอาจานฟาดไปนานแล้ว5555

    ว้อยยยย

    #1,510
    0
  21. #1509 p0993136611 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 17:30
    เย้!!!!
    #1,509
    0
  22. #1508 jk_bell (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 17:12
    ในที่สุดดดดดดดด
    #1,508
    0
  23. #1507 Cherkwan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 17:08
    รอนานมากกกกก
    เเต่ก็คุ้มมมม
    ง่ายเเบบนี้เลยเรอะจกุกกกก
    #1,507
    0
  24. #1506 Kookipukk (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 17:06
    เดี๊ยวววว55555 ได้หรอจองกุก //คิดถึงไรท์จังเลยย
    #1,506
    0