#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 32 : Chapter Jeon : 31 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    14 ส.ค. 63

B
E
R
L
I
N





Chapter 31













    "...."   อึนพาเงียบลงก่อนจะเก็บโทรศัพท์คืนให้มามี๊ จากนั้นอึนพาก็ยอมนั่งรอจนอาหารที่สั่งมาเย็นจืดชืดจนไม่อยากจะกินต่อ

    รอแล้วรออีก รอให้ปาป๊าของตัวเองกลับมา แต่สุดท้ายความหวังนั้นก็หมดไป แววตาและความรู้สึกของเด็กน้อยนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและผิดหวังที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเพราะจองกุกความจำเสื่อม...แต่ใครจะไปรู้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะทำให้ครอบครัวของอึนพานั้นอยู่ในช่วงวิกฤตใหญ่


    จะต้องให้อึนพาทำยังไง ปาป๊าถึงจะกลับมา...



    "อื้อ"   น้ำเสียงของเด็กน้อยส่งเสียงออกมาด้วยความเศร้า ก่อนจะฟุบตัวลงนอนบนโต๊ะข้างๆมามี๊ เปลือกตาของอึนพากำลังจะหลับแต่ทันใดนั้น อยู่ๆก็มีร่างของชายคนนึงเดินเข้ามาใกล้

    รูปร่างของเขาสูงใหญ่ เป็นผู้ชายที่ดูมีอายุน้อยแต่ก็ไม่น่าไว้ใจ อึนพาจึงสะดุ้งตกใจก่อนที่จะมองไปที่ชายหนุ่มคนนั้นด้วยความหวาดกลัว


    " มะ มามี๊!!! "   แต่แล้วด้วยความตกใจสุดขีดอึนพาจึงร้องเรียกให้มามี๊ของตัวเองเพื่อปลุกให้ตื่นขึ้น มือเล็กๆเขย่าไปที่แขนของหญิงสาวก่อนที่เปลือกตาคู่สวยจะเปิดขึ้นด้วยความงัวเงีย แล้วมองไปที่ลูกสาวที่ทำสีหน้าตื่นตระหนก

     "อึนพา ปาป๊ากลับมาแล้วหรอ?"

    "ไม่ค่ะ ปาป๊าไม่กลับมา....แต่ว่า..."    อึนพาพูดพร้อมเว้นช่อง พร้อมเหลือบไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างบางก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะตัดสินใจหันไปมอง


    "พี่ครับ?"

    " ซูบิน "






    "งั้นหรอครับ..อ่า ทำไมใจร้ายแบบนี้นะ"

    "เห้อ!! ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาหายไปไหน"    บทสนทนาของทั้งสองพูดคุยกันในรถพร้อมบรรยากาศอันแสนเงียบ ภายในรถของซูบินที่ตัวรถของเขากำลังขับเคลื่อนออกไปตามท้องถนนใหญ่

    ตั้งแต่ที่บังเอิญเจอกันที่ห้องอาหาร ซูบินก็อาสาขับรถไปส่งที่บ้าน เพราะในเมื่อจองกุกหายไปก็หมายความว่าเขาเอารถไปด้วย จึงทำให้เราไม่มีรถกลับ...การที่รอให้จองกุกไปเข้าห้องน้ำนับ2ชั่วโมง มันนานเกินที่จะรอและเขาจะหนีหรือไปไหนก็เรื่องของเขา เพราะการกระทำของเขาที่เป็นอยู่ตอนนี้



    มันทำให้ฉันเหนื่อย ...




   ฉันต้องทนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ซูบินฟังอย่างน้อยใจที่จองกุกนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้ และเขาจะรู้ตัวมั้ยว่าเขากำลังทำร้ายจิตใจของอึนพาอย่างไม่รู้ตัว



    "แต่ยังไงพี่ก็สู้ๆนะครับ ถ้าพี่เดือดร้อนอะไรผมคนนี้แหละจะช่วยพี่ทุกอย่างเอง!!"   ซูบินพูดขึ้นอย่างมั่นใจก่อนที่ฉันจะเผยยิ้มออกมาอย่างขอบคุณ

    "ขอบคุณนะซูบิน...นายนี่ยังเป็นเด็กดีเหมือนเดิมเลยนะ ^^ "    ว่าจบมือของฉันก็เอื้อมขึ้นไปขยี้ผมเขาอย่างเอ็นดู เจ้าเด็กยักษ์นี่มันน่ารักซะจริงๆเลย !

    แต่เขาช่วยแค่นี้ก็ถือว่าขอบคุณมากพอแล้ว ที่เหลือฉันอยากจะช่วยตัวเองบ้างเพราะไม่อยากทำให้คนอื่นต้องมาลำบากไปด้วย




    ใช้เวลาอยู่นานซูบินก็ขับรถมาส่งฉันจนถึงหน้าบ้าน ฉันจึงอุ้มอึนพาลงจากรถก่อนจะก้มขอบคุณซูบินที่อุตส่าห์ขับรถมาส่ง


    "ขอบคุณนะซูบินที่มาส่ง ตั้งใจฝึกงานล่ะ"

    "ครับ! พี่ก็ดูแลตัวเองดีๆนะครับ อย่าเศร้านะผมขี้เกียจโอ๋~"

    "ย๊า ฉันไม่ใช่เด็กนะ...อ่อ! จริงสิซูบิน อาทิตย์หน้าที่บริษัทของพ่อฉันจะมีงานเลี้ยง นายมาด้วยนะ"

    "อ้าว แล้วทำไมต้องชวนผมด้วยล่ะ..."

    "ก็ที่นั่นของกินที่มีแต่ของดีๆ ถ้านายไปคงชอบแน่ๆ อย่าลืมมาล่ะแล้วแต่งตัวหล่อๆด้วย!"

    "หื้ม นี่พี่กำลังล่อผมเปล่าเนี่ย!"

    "...แล้วจะไปมั้ยล่ะ?"

    "ไปครับ!!"

    "ดีมาก! ไปล่ะ ขับรถดีๆนะ"

    "คร้าบแม่~"

    " บาย ^^ "


    จากนั้นซูบินก็ค่อยๆเคลื่อนตัวรถออกไปจากบริเวณหน้าบ้าน แล้วปล่อยให้หญิงสาวยืนอยู่หน้าบ้านเพียงลำพังกับลูกน้อย..แต่เมื่อมาถึงบ้านก็ควรจะเข้าบ้าน แต่ทว่าร่างเล็กกลับยืนนิ่งพร้อมสายตามองออกไปตามเส้นทางเข้าบ้าน..แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครมา ไม่มีใครมาจริงๆด้วย


    คงไม่กลับมาแล้วสินะ


    "เข้าบ้านเถอะ..." เสียงเล็กพูดกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจอุ้มลูกแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

    ตัวบ้านที่เงียบสนิทและมืดมิดเพราะไม่มีใครอยู่ ร่างเล็กเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบๆก่อนจะเดินขึ้นบ้านแล้วเข้าไปในห้องนอนของอึนพาอย่างไม่ลังเล..แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็ยังคงอยู่กับความเงียบ อาบน้ำเงียบๆ แต่งตัวเงียบๆ แล้วล้มตัวลงนอนอย่างเงียบๆไม่มีใครกวน




    ท้องฟ้าที่ยังคงตกอยู่ในตอนกลางคืน ก้อนเมฆสีเทาค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมไปทั่วเมือง จนกระทั่งแสงจันทร์และดวงดาวนั้นหายไป...

    ภายในห้องอาหารกลางดึก ที่กำลังจะปิดร้านเพราะตอนนี้มันถึงเวลาปิดห้องอาหารของโรงแรม..ประตูกระจกบานใหญ่กำลังจะถูกปิดด้วยน้ำมือของพนักงาน แต่ทว่าจู่ๆก็มีมือหนารีบดึงไว้เสียก่อนที่พนักงานคนนั้นจะหันไปมองด้วยความมึนงง

    "เอ่อ..."

    " จะทำอะไร " เสียงทุ่มเอ่ยถามด้วยความเหนื่อยหอบ

    "คือว่าห้องอาหารของเราปิดแล้วครับ"

    "ปิดได้ยังไง?"

    "ก็นี่มัน4ทุ่มแล้วครับ เราเปิด-ปิดตามเวลาที่กำหนด"

    ร่างสูงรีบยกนาฬีกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาพร้อมกระตุกคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อดูเวลาแล้วว่านี่มันปาเข้า4ทุ่มจนได้..จากนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากโรมแรม

    พอเดินพ้นประตูโรงแรมมาแล้ว ลานจอดรถก็ไม่มีใครอื่นอยู่อีกเลย นอกจากรถของตัวเองที่จอดอยู่คันเดียว ทว่าในขณะที่กำลังเดินไปที่รถจู่ๆท้องฟ้าก็ทำให้ฝนตกลงมาราวกับเทน้ำลงมาหนักๆ พร้อมเสียงฟ้าร้องและลมที่พัดจนต้นไม้เอนเอียง

    ไม่รอช้าชายหนุ่มก็รีบวิ่งเข้ามาในรถพร้อมปิดประตูในสนิท พร้อมจะได้ยินเสียงฝนตกหนักจากด้านนอก..ฝนมันตกหนักมากจนแทบมองไม่เห็นทาง หากขับกลับตอนนี้ก็คงไม่ได้

    "...." สายตาคมมองออกไปที่ด้านนอกที่ขาวโพลนเพราะสายฝน ก่อนจะเหลือบมองสิ่งของบางอย่างที่ตนพึ่งวางมันลงไว้ข้างๆเบาะ

    มันคือกล่องเค้กสตอเบอรี่กล่องเล็กที่เขาซื้อมาจากร้านแถวๆย่านดัง เพราะเขาเห็นคนเขาลือว่าอร่อยนักอร่อยหนาเขาจึงเกิดความคิดบ้าๆอะไรก็ไม่รู้ที่ซื้อมันมา...จองกุกพ้นลมหายใจออกมาอีกรอบก่อนจะหยิบกล่องเค้กใส่ถุงกลับคืน จากนั้นก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแล้วยิงสายไปที่อีกเครื่อง


    แต่ปรากฏว่าคนทางนั้นไม่รับสาย โทรซ้ำอีกหลายรอบก็ไร้การตอบรับ..เขาจึงวางสายลงแล้วปรับเบาะให้เอน ก่อนจะเอนกายพักเพื่อรอให้สายฝนนั้นซาลง เปลือกตาของจองกุกค่อยๆหนักอึ้งก่อนที่เขาจะเผลอหลับไปได้ไม่นาน ก่อนที่จะตื่นขึ้นในเวลาของอีกวันก็คือตี3 พร้อมกับเวลาเหมาะเจาะที่ฝนเบาลง แต่ก็ยังคงตกลงมาไม่เลิก


    จองกุกรีบตื่นขึ้นพร้อมมองว่าฝนเบาลงแล้ว เขาจึงตัดสินใจสตาร์ทรถ แต่ปรากฏว่าเครื่องติดได้ไม่นานอยู่ๆสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผนนึงแนบไว้อยู่บนกล่องเค้ก..เขาจำได้ว่าตอนซื้อมาไม่ได้สั่งให้เขียนข้อความมาด้วย


     "มาได้ยังไง..." จากนั้นเขาจึงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเปิดอ่านข้อความ..แผ่นกระดาษและข้อความปริศนาถูกเขียนด้วยลายมือ ไม่ยาวมากนักแต่มันสามารถสื่อความหมายออกมาได้อย่างชัดเจน


   ' กินแล้วอย่าลืมหายใจล่ะ '


    มันเป็นข้อความในทางเชิงลบเลยก็ว่าได้ แล้วมันคงไม่ใช่เรื่องอีกด้วยเพราะเค้กที่จองกุกซื้อมานั้นไม่ได้กินเอง แต่เขาซื้อมาให้(ชื่อคุณ)ต่างหาก..แต่ในเมื่อมันมีข้อความแบบนี้แอบเขียนมา จองกุกจึงตัดสินใจหยิบกล่องเค้กขึ้นมาเปิดจากนั้นเขาก็โยนเค้กนั้นทิ้งลงพื้น ทำให้น้ำฝนนั้นชำระเนื้อเค้กจนเละ

    ชายหนุ่มมองเค้กก้อนนั้นด้วยความตกใจ เมื่อเนื้อเค้กจากสีครีมค่อยๆกลายเป็นสีเขียวเข้ม...สีแบบนั้นมันอะไรกัน ปกติเมื่อเค้กโดนน้ำจะไม่เป็นแบบนี้หนิ


    "ยาพิษ..?"






    เวลาต่อมา จองกุกก็กลับมาถึงบ้านด้วยสภาพที่รู้สึกเหนื่อยไปทั้งร่างกาย ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปียกฝน..แต่พอมาถึงก็ไม่มีใครอยู่ต้อนรับหรอกเพราะไม่มีใครอยู่บ้าน

    จองกุกเดินไปทุกซอกทุกมุมของบ้านแต่ก็ไม่เจอใคร เขาจึงหมดแรงที่จะเดินหาแล้วกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง..ทำความสะอาดร่างกายจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนทั้งๆที่บนตัวยังนุ่งผ้าขนหนูอยู่เลย


    "...." เขาควรจะนอนแต่กลับนอนไม่หลับ ทุกอย่างมันผิดแปลกไปหมดมันเงียบมากเกินไป..จองกุกเบื่อ จองกุกเซ็งกับชีวิตอยู่ตอนนี้

    ทำไมเขายังจำอะไรไม่ได้นะ ไม่ฝันและนึกไม่ออกเลยว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาตัวเองเป็นยังไง...เท่าที่จำได้ จำได้แต่อดีตที่ยังไม่เจอ(ชื่อคุณ) แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดแปดด้าน ไม่มีของคอยเตือนใจไม่มีใครมารื้อฟื้น แล้วแบบนี้เขาจะจำได้ยังไงกัน


    "เห้อ!!" ร่างหนาเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเริ่มออกค้นห้องนอนของตัวเองเพื่อหาความทรงจำที่กะว่าจะได้ดูมัน แต่พอค้นจนทั่วห้องก็ไม่เจออะไรเลยที่จะทำให้เขากลับมามีความทรงจำได้อีกครั้ง

    และที่สุดท้ายที่จองกุกค้นก็คือลิ้นชัก เขาจึงเปิดมันแล้วหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาเปิด..ด้านในมีเอกสารประมาณ2-3ใบ เอกสารฉบับล่าสุดที่ถูกเขียนขึ้นมา1-2วันก่อนหากดูวันที่ไม่ผิด..สายตาคมไล่อ่านอยู่บนเตียงนอนเพียงลำพัง ที่จริงเอกสารแบบนี้ไม่ได้มีอะไรที่น่าสนใจนัก

    แต่เพราะมันเป็นเอกสารเกี่ยวกับ(ชื่อคุณ) เขาจึงนั่งอ่านจนครบทุกแผ่น...

    หลังจากที่อ่านจบ จองกุกก็วางเอกสารลงพร้อมคิดทบทวนอะไรบางอย่าง...เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น (ชื่อคุณ)คิดจะปิดบังเขารึไงกับเรื่องแบบนี้ ตัวเองแอบไปพบแพทย์แล้วเก็บเอกสารเอาไว้เป็นความลับ


    เรื่องสำคัญแบบนี้ไม่คิดจะบอกใครเลยรึยังไงกัน



    "ท้องทำไมไม่บอกกันวะ..."



    Rrrrr !!


    ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น สามารถเรียกความสนใจจากชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี จองกุกรีบวางเอกสารอีกใบลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูปรากฏว่าคนที่โทรมานั้นคือจีมินพี่ชายของเขา..ไม่รอช้าจองกุกก็รับสายอย่างใจเย็น..


    "ว่าไงพี่"

    "จองกุก ตอนนี้เอ็งอยู่ไหน?"

    "ผมอยู่บ้าน"

    "อยู่บ้านงั้นหรอ"

    "ใช่ มีอะไรรึเปล่า"

    "อ่อ ฉันแค่จะโทรมาว่าเอ็งกับ(ชื่อคุณ)มีปัญหาอะไรกันรึเปล่า เพราะ(ชื่อคุณ)มาหาพวกเราที่บ้านแล้วเธอก็ไม่ยอมกลับบ้านเลย"

    สิ่งที่จีมินพูดมา ทำให้จองกุกรู้เลยว่ามีปัญหาเรื่องอะไรกันเพราะเมื่อคืนเขารู้ตัวดีว่าทำอะไรลงไป..แต่พอนึกได้ก็ช้าเกินไปแล้ว เพราะเขามาสายเกือบ2ชั่วโมง (ชื่อคุณ)ก็คงโกรธ

    "เอ่อ...."

    "บอกมาว่ามีอะไร?"

    "เรื่องผัวเมียน่ะ!!"

    "ให้ตายเถอะจองกุก!! พูดมาแค่นี้จะตายรึไงจะปล่อยให้เรื่องมันปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้นะ!"

    "แต่ผมไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ผมจะพูดยังไงล่ะว่าเมื่อคืนผมไปส่งเยจินที่บ้าน --- " พอพูดไปพูดมาจองกุกก็เผลอหลุดปากออกไป แล้วสิ่งที่พูดออกไปคนที่ฟังอยู่ปลายสายนั้นจะว่ายังไง จะโดนด่ามั้ยเนี่ย

    "จอน จองกุก!..ให้ตายเถอะไอ้น้องบ้า!!"

    "เอ้า! แล้วมาด่าผมทำไม!!"

    "ก็(ชื่อคุณ)นั่งฟังอยู่ข้างๆนี่ไง!!!"

    " ห้ะ! " โทรศัพท์อยู่ในมือแทบร่วงเมื่อได้ยินว่าคนที่ได้ยินนั้นคือ(ชื่อคุณ) แล้วแอบนั่งฟังอยู่ข้างๆ และเมื่อกี้พูดอะไรออกไปคิดดูสิ ถูกเข้าใจผิดแน่ๆ !

    จองกุกกำลังจะอ้าปากพูดอีกครั้งแต่อยู่ๆปลายสายก็ถูกตัดไป เขาจึงกดโทรกลับแต่ปรากฏว่าถูกตัดสายอีกรอบ..แล้วไม่ต้องให้ทายว่าใครเป็นคนตัดสายทิ้ง

    "บ้าเอ้ย...!" โดนตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี

    น้ำเสียงของชายหนุ่มพูดออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะใช้มือยกขึ้นขย้ำผมของตัวเองแล้วใช้หัวทิ่มลงที่เตียงแรงๆหลายรอบ..จากนั้นเขาก็ผงกหัวขึ้นและมองไปที่โทรศัพท์..หากโทรกลับไปจะมีใครรับสายมั้ย คงไม่มีใครรับสายแน่นอนเพราะแค่นี้ก็ถูกตัดสายทิ้งไปหลายรอบแล้ว !


    "เอาวะ ตายเป็นตาย!"

    จากนั้นจองกุกก็ตัดสินใจออกลุกออกจากเตียง..แล้วรีบแต่งตัวแล้วคว้ากุญแจรถออกไปจากบ้านทันที ตัวรถของเขาเคลื่อนออกไปจากบริเวณบ้านอย่างเร่งรีบ เพื่อมุ่งหน้าไปที่บ้านของพี่ชายตัวเอง..ตอนนี้จองกุกไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆเขาต้องรีบไปที่บ้านของพี่ชายตัวเองเพื่อไปพาอีกคนนั้นกลับมาบ้าน




    เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานรถของจองกุกก็เข้ามาจอดที่บ้านหลังใหญ่ของตัวเอง จากนั้นชายหนุ่มก็รีบเดินลงรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที..จองกุกปรากฏตัวขึ้นที่บ้านก่อนที่สายตาคมจะมองไปที่ห้องนั่งเล่นห้องใหญ่ที่กำลังมีคนที่บ้านนั่งดูทีวีอยู่โดยที่ไม่สนใจเขา


    " ย๊า !! " จองกุกอ้าปากแล้วร้องขึ้นดังจนทำให้คนภายในบ้านตกใจและรีบหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน

    "อ้าว จองกุก"

    "สวัสดีครับพ่อ!!" ชายหนุ่มกล่าวสวัสดีก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องนั่งเล่นและมองไปที่คนตัวเล็กที่หันหน้าหนีไปทางอื่น...เธอเบือนหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจอยู่ที่โซฟาอีกมุม จองกุกถอนหายใจหนักก่อนจะรีบเดินไปคว้ามือเล็กแล้วกระตุกให้ลุกขึ้นยืนแต่ทว่าหญิงสาวนั้นกลับดื้อด้านยังคงเกาะโซฟาไว้แน่น

    "(ชื่อคุณ)กลับบ้าน!!"

    "จองกุกคุยกันดีๆสิ ปล่อยมือหนู(ชื่อคุณ)เดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของคนเป็นพ่อพูดขึ้นเชิงดุก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมปล่อยมืออย่างว่าง่าย แล้วทิ้งตัวนั่งลงโซฟาข้างๆหญิงสาว

    "งานนี้แกผิดนะ อย่ามาใช้อารมณ์กับคนอื่นแบบนี้"

    "แต่พ่อ..."

    "อย่าเถียง!!"

    "..." จองกุกทำหน้าบึ้งก่อนที่จะนั่งอยู่เงียบๆ

    "แกนี่มันจริงๆเลยไอ้ลูกเวร ฉันไม่นับหรอกนะว่าแกจะป่วยหรือไม่ป่วย แต่ที่แน่ๆฉันไม่ยอมให้แกมาใช้อารมณ์กับหนู(ชื่อคุณ)แบบนี้ ขนาดยังไม่แต่งงานกันก็หาแต่เรื่องจริงๆเลย!"

    "แต่ผมมีเหตุผลนะ ฟังผมหน่อยสิ!!"

    "เหตุผลอะไรของแก..มีเหตุผลฟังขึ้นด้วยหรอที่แกทิ้งลูกทิ้งเมียแล้วเสนอหน้าไปส่งผู้หญิงคนอื่นอีก! คุณปีเตอร์เขามาฟ้องฉันว่าแฟนเก่าแกอ้างสิทธิ์มาวุ่นวายกับหนู(ชื่อคุณ)! ฉันล่ะปวดหัว แกเลิกยุ่งกับมันเลยนะอีเด็กบ้านั่นน่ะ ถ้าฉันรู้ว่าแกไปยุ่งกับมันอีกล่ะก็....ระวังจะโดนปลดตำแหน่งผู้บริหารของแก!"

    " พ่อ "

    "อย่าเถียง!!" พ่อของจองกุกร่ายยาว บ่นหน้าบน่หลัง พร้อมกับด่าเขาไม่เลิกก่อนที่เขาจะซึมลงเพราะถูกพ่อด่า พออ้าปากจะพูดก็โดนหาว่าเถียง! จองกุกจึงได้แต่นั่งหน้าหงอยแล้วถูกพ่อด่าจนหูชา

    "พ่อครับ ให้จองกุกมันได้พูดบ้างสิ" จีมินที่นั่งฟังอยู่ก็ได้แต่ยกมือห้าม แล้วบอกให้พ่อปล่อยให้ลูกชายคนเล็กของตัวเองได้พูดบ้าง..ตอนนี้จองกุกถูกด่าอยู่ฝ่ายเดียว เราน่าจะฟังเหตุผลของเขาบ้างสิ

    "อ่าๆ! ก็ได้..ว่ามาสิเหตุผลของแก"

    พ่อของจองกุกหยุดพูดก่อนที่จะเรียกให้หญิงสาวเดินมานั่งข้างๆตัวเอง..จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งจ้องจองกุกอย่างเอาผิด..ชายหนุ่มจึงต้องจำใจพูดเหตุผลออกมาและพยายามไม่ให้เป็นที่น่าสงสัยเพราะกลัวว่าจะโดนกล่าวหาว่าโกหกอีก


    "เหตุผลก็คือ..เมื่อคืนผมยอมรับเลยว่าไม่พอใจที่ต้องพา(ชื่อคุณ)กับอึนพาออกไปทานข้าวเย็น แต่บังเอิญผมเห็นเยจินอยู่ที่ห้องอาหารนั่น แล้วด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้ผมตามเธอไปแล้วอาสาไปส่งเธอที่บ้าน..แล้วเมื่อพอไปส่งที่บ้านเธอก็ชวนผมอยู่ต่อ....."

    "นั่นไง!!"

    "พ่อครับ -_-" จีมินพูดห้าม

    "แต่ผมก็ปฏิเสธ เพราะผมคิดว่าผมไม่ได้รู้สึกผูกพันกับเยจินเลย แล้วอยากให้เราสองคนจบกันจริงๆ...."

    "แล้วเอ็งทำอะไร ทำไมถึงปล่อยให้(ชื่อคุณ)รอตั้ง2ชั่วโมง"

    "ก็ผมจะขับรถไปซื้อเค้ก..แล้วจู่ๆยางรถมันก็เกิดระเบิดน่ะ ผมเลยใช้เวลาเปลี่ยนอยู่นาน โชคดีนะที่แถวๆนั้นมีร้านซ้อมไม่งั้นผมคงไม่ได้กลับบ้านหรอก ทีนี้พ่อเข้าใจผมรึยัง!!"

    "แล้วไปซื้อเค้กทำไม..."

    "เอ่อ..ก็...ก็กะจะซื้อมาล่อคนแถวๆนี้"

    ประโยคหลังนี้น้ำเสียงของจองกุกพูดลงเบาๆ..แต่ทำให้คนในบ้านได้ยินอย่างชัดเจน เมื่อกี้บอกว่าจะซื้อเค้กมาล่อคนใช่มั้ย..ก็ไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร จีมินและพ่อของจองกุกจึงค่อยๆหันไปมองหญิงสาวที่นั่งกอดหมอนอยู่ข้างๆ



    "หนูชอบกินเค้กมั้ยหนู(ชื่อคุณ)..." เสียงพ่อของจองกุกก็พูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมยื่นหน้าเข้าใกล้เด็กสาว..จนเด็กสาวต้องหดคอหนี แล้วครางเสียงในลำคอออกมาเบาๆว่าใช่

    "อื้อ..ค่ะ"

    "หึๆ ให้ตายเถอะเด็กพวกนี้...เอาล่ะ ถือซะว่าเรื่องนี้จองกุกผิดก็แล้วกันที่ทำตัวน่าสงสัย"

    "อ้าวพ่อ"

    "เอ่อน่ะ! แล้วเอ็งกินข้าวเช้ามารึยัง อยู่กินด้วยกันก่อนสิแม่ครัวทำใกล้จะเสร็จแล้ว"

    "ถ้าคนแถวนี้อยู่ ผมก็อยู่ครับ..."

    "เชอะ !"

    จองกุกเอ่ยพร้อมหันไปมองคนตัวเล็กที่อยู่โซฟาฝั่งตรงข้าม...อาการแบบนี้คงงอนหนักเลยสินะ แต่จองกุกจำลางๆได้ว่า(ชื่อคุณ)ไม่ใช่คนโกรธง่าย แต่เธอเป็นคนที่ชอบงอนหนักมากแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าต้องเอาอะไรมาล่อถึงจะหายงอน เพราะเขาจำไม่ได้



    "บรรยากาศชักจะอึดอัดแล้วนะพ่อ"

    "นั่นสิ สองคนนี้มันมีปัญหาเยอะจริงๆ"

    "เอาน่ะพ่อ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง...."

    " อื้มๆ "




    ช่วงเวลาต่อมา หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเช้าที่บ้านหลังใหญ่เสร็จ ทุกคนก็ต่างแยกย้ายออกไปทำงาน..เหลือแต่(ชื่อคุณ)ก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน แถมยังหนีจองกุกไปที่สวนหลังบ้านอีก...ชายหนุ่มแอบเดินตามหญิงสาวพร้อมโผล่หัวออกไปมองพบว่า(ชื่อคุณ)กำลังนั่งเล่นกับลูกอยู่กันสองคน


    ใจนึงจองกุกก็อยากเดินออกไปที่สวน แต่ขามันไม่ยอมเดินตามคำสั่งของตัวเองน่ะสิ !



    "มามี๊ขา..มีคนแอบมอง" นิ้วสั้นๆของอึนพาชี้ไปที่ประตูบานเลื่อน ก่อนที่มามี๊ของตัวเองจะหันไปมองพบว่ามีเงาสีดำใหญ่ๆแอบยืนอยู่ด้านหลังประตูบานนั้น


    สงสัยจองกุกคงลืมว่าประตูมันเป็นกระจกแล้วก็มีม่านบังอยู่ -..-



    "ชั่งเขาเถอะลูก..."

    ผลสุดท้ายแล้วจองกูก็โดนเมียเมินจนได้..เขาได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ โดยที่อึนพาก็มองกลับแต่ว่าพวกเขาสองคนนั้นก็ทำเป็นไม่สนใจ แล้วนั่งเล่นกันต่อโดยที่มองจองกุกเป็นแค่อากาศ


    "ไม่สนใจกันงั้นเรอะ..ได้"    ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ตัดสินใจเดินออกจากหลังประตูและมุ่งหน้าไปหาสองแม่ลูกนั้นทันที


    "(ชื่อคุณ)"    เสียงของจองกุกเลยเรียกชื่อของคนตัวเล็กแต่คนตัวเล็กก็ใส่


    ซึ่งการกระทำเช่นนี้ แทบจะทำให้จองกุกเป็นบ้า 


    เขาเป็นอะไรของเขาวะเนี่ย! หงุดหงิดโว้ย !!



    "...."

    "เรื่องเมื่อคืนฉันขอโทษก็แล้วกันที่ปล่อยรอนาน..."  สุดท้ายแล้วจบเลยไปขอโทษออกไปอย่างจริงใจ เขาสำนึกผิดจริงๆนะที่ปล่อยให้พวกเขาทั้งสองคนนั้นนั่งรอตั้ง2ชั่วโมง


    แล้วเรื่องที่เขาไปส่งเยจินที่บ้านด้วย..ขอโทษก็แล้วกันที่ไม่ได้บอกและปิดเป็นความลับ...เพราะเขาอยากทำอะไรด้วยตัวเองจะได้ลืมเรื่องของเยจินไปซะ..เป็นเพราะอะไรไม่รู้ที่ทำให้เขาคิดแบบนี้ แต่ที่แน่ๆเขาอยากจะลืมเยจินและรื้อฟื้นความทรงจำของตัวเองกลับมาให้ได้


    ความรู้สึกของเขาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเยจินโดยที่ไม่มีเหตุผล...เขาไม่อยากจะยุ่งกับเธออีก ความรู้สึกตอนนี้มันบอกเอาไว้


    "ยังไงฉันก็จะรื้อฟื้นความทรงจำกลับมาให้ได้ก็แล้วกัน" ว่าจบจองกุกก็ตัดสินใจเดินออกไปจากสวนหลังบ้าน..เมื่อได้ยินแบบนั้น หญิงสาวก็หันไปมองแผ่นหลังของร่างสูงที่เดินหายเข้าไปในตัวบ้านพร้อมทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้ร่างบางเผลอยิ้มออกมาบางๆ



    จะรื้อฟื้นความทรงจำกลับมาให้ได้งั้นหรอ....







    หลังจากที่พูดจบชายหนุ่มก็หนีออกมานั่งเงียบๆอยู่คนเดียวที่มุมห้อง แม่บ้านที่เดินผ่านไปมาก็แต่มองแล้วผ่านไปเพราะจองกุกคงต้องการความเป็นตัวส่วนมากจริงๆ...เขานั่งเงียบๆอยู่แบบนี้มานานหลายชั่วโมงจนตกเย็น กว่าจะรู้สึกตัว ทันทีที่สายตาของเขามองไปที่ประตูบ้านก็เห็นร่างเล็กและลูกสาวนั้นกำลังจะเดินออกไปจากบ้าน


    "อ่ะ...!" ไวกว่าความคิดก็คือร่างกายของเขานี่แหละ..จองกุกรีบวิ่งตามออกมาจากบ้านก่อนจะวิ่งไปดักหน้าทั้งสองคน


    "จะไปไหนน่ะ?"

    "กลับบ้าน..."

    พอจองกุกถามก็โดนสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งของหญิงสาวที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เพราะตั้งแต่ที่เจ้าตัวฟื้นมา (ชื่อคุณ)ก็คอยพูดด้วยท่าทางร่าเริงกับเขาอยู่ตลอด แต่ทีนี่เธอกลับเปลี่ยนน้ำเสียงที่ดูท่าทางจะห่างเหินพอสมควร


    ยังงอนอยู่อีกหรอเนี่ย..อุตส่าห์เล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังแล้วนะ หายงอนเถอะ ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว !



    "อย่าพึ่งกลับสิ"

    "หลบ จะขึ้นรถ!"

    "ไม่ให้ไป มานี่!!"

    "อ๊ะ!..."

    ทันใดนั้นมือหนาก็คว้าร่างเล็กมาโอบไว้ก่อนจะดึงสองแม่ลูกไปที่รถของตัวเอง...จองกุกบังคับและยัดเยียดทั้งสองคนให้นั่งอยู่บนรถของตัวเอง แล้วหลังจากนั้นก็รีบสตาร์ทรถแล้วขับออกไปจากบ้านหลังใหญ่ทันที


    "นี่! ปล่อยพวกเราลงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คนบ้า!!" คนตัวเล็กใช้มือตีไปที่แขนของจองกุกรัวๆโดยที่มีลูกสาวนั่งมองตาแบ๊วอยู่บนตัก

    "โอ้ย! อย่าตีหน่า!"

    "จอดรถๆๆๆๆ!!"

    "(ชื่อคุณ)! อย่าตีฉันขับรถไม่ถนัด!!"

    "บอกให้จอดรถ!!"

    "ไม่โว้ยยยยย!!"

    "บอกให้จอดดดด!!"

    "มามี๊ขาาาาาา!!"





    ภายในรถที่แสนวุ่นวายนั้น ก็ขับรถกันไปอย่างยากลำบาก จนในที่สุดจองกุกก็ขับรถมาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง...เหตุผลที่เขาไม่ยอมให้(ชื่อคุณ)และอึนพากลับบ้าน ก็เพราะเขาอยากจะพาทั้งสองคนมาเที่ยวห้างก่อนยังไงล่ะ มาเที่ยวให้เผื่อจะทำให้อีกคนนั้นหายงอน


    "ให้ตายเถอะ พามาทำไมเนี่ย!"

    " ก็มาเที่ยวไง "

    "เที่ยวอะไร ไม่เที่ยวไม่ไป!!" เกิดอารมณ์บ้าอะไรของเขาเนี่ย อยู่ๆก็พาฉันกับลูกมาเที่ยวแบบนี้ ฉันไม่อยากมาหรอกนะ เพราะว่าฉันกำลังงอนเขาอยู่ไม่รู้รึไง งอนอยู่ งอนอยู่!! แต่พามาเที่ยวทำไมเนี่ย !!

    "อย่าโวยวาย มานี่เลย!!"

    "ไม่ไปๆ!!" สุดท้ายแล้วฉันก็โดนเขาลากเข้าไปในห้างจนได้



    "จะพาไปไหน..!"

    "เข้าไปเถอะ!!"

    "หึ่ย! บอกกันดีๆไม่ได้รึไง!"

    "เอาหน่า แค่พามาช้อปปิ้งจะโวยวายทำไม..เอาสิ เลือกเลยอยากได้ตัวไหน เดี๋ยวฉันกลับมาจ่าย"

    "แล้วพี่จะไปไหน!?" ฉันรีบหันกลับไปถามทันทีเมื่อจู่ๆเขาก็อุ้มอึนพาเอาไว้ จากนั้นก็ยัดให้ฉันเข้ามาอยู่ในร้านขายเสื้อผ้าแล้วบอกให้ซื้อเดี๋ยวจะจ่ายให้..แต่ว่าจะพาลูกฉันไปไหน เอาลูกฉันกลับคืนมานะ!



    หญิงสาวพยายามที่จะวิ่งตามออกมาแต่ทว่าก็โดนพนักงานรั้งเอาไว้ ก่อนจองกุกจะพาลูกสาวออกมาจากร้านแล้วเดินไปที่โซนเด็กเล็กเพื่อหาซื้อของเล่นให้กับอึนพา

    วันนี้ทุกคนคงคิดว่าจองกุกแปลก แต่ความจริงแล้วเขาพยายามจะทำตัวให้เหมือนผัวที่ดีต่างหาก เพราะถ้าทำแบบนี้แล้วอาจจะทำให้ความทรงจำกลับมาทีละนิดก็ได้







[ 50% ]







    "เชิญเข้ามาในร้านเลยค่ะ"


     " ค่ะๆ "    ฉันได้แต่ยิ้มแห้งก่อนที่จะโดนพนักงานลากเข้ามาในร้าน..ภายในร้านนี้มีแต่ชุดสวยๆทั้งนั้นเลยแถมราคาก็ไม่ใช่ถูกๆอีกด้วย จองกุกเขาเลือกร้านได้ถูกแฮะ เขารู้ได้ยังไงว่าฉันชอบแนวนี้




  ถึ ง แม้ว่าตอนนี้ฉันจะไม่รู้ว่าเขาจำเรื่องราวของเราได้หรือเปล่า แต่ตอนนี้เหมือนกับว่าเขากำลังจะทำสิ่งที่ถูกต้อง ฉันแปลกใจตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะเพราะท่าทางของเขาดูแปลกๆ

    แต่ก็เอาเถอะเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว ฉันไม่อยากให้เขากลับไปร้ายเหมือนเมื่อตอนนั้นอีก..อยากให้เขาใจดีแบบนี้ไปนานๆเลย




    "เดี๋ยวทางเราจะไม่รบกวนนะคะ เชิญคุณลูกค้าเลือกชุดที่ชอบได้ตามสบายเลยค่ะ หากมีเรื่องอยากให้ช่วยเหลืออะไรกรุณาเรียกได้ตลอดเลยนะคะ"

    " อ่อ ได้ค่ะ "

    จากนั้นพนักงานก็เดินออกไปก่อนที่ฉันจะหันกลับมาสนใจชุดที่ห้อยเต็มราวอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ละช่องเป็นโทนสีของชุดต่างๆซึ่งฉันเลือกที่จะไม่ไปทางโซนชุดสีเข้มแน่นอน อย่างเช่นพวกสีดำหรือสีเทา..เพราะใส่แล้วมันดูหดหู่ยังไงก็ไม่รู้ ฉันน่ะชอบเสื้อผ้าสีสันสดใสมากกว่าเพราะมันสามารถดึงดูดเพศตรงข้ามหรือคนรอบข้างให้มองเราให้ดูซอฟลง...ฉันเดินเลือกชุดตามใจตัวเองพลางหยิบมันมาเอาไว้สัก 4-5 ชุดเพราะแต่ละตัวนี้ถูกใจฉันเอามากๆ ถ้าซื้อหมดนี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก ฉันจะซื้อให้หนำใจไปเลย ในเมื่อเขาอยากเสียตังค์มากนักฉันก็จะจัดให้ !!







    สองพ่อลูกเดินมาที่โซนเด็กเล็ก..แถวนี้มีทั้งร้านเสื้อผ้า ของเล่น ตุ๊กตา แล้วยังมีโซนไว้สำหรับให้พ่อแม่นั่งพัก แล้วยังมีของเล่นไว้ให้เด็กๆมาเล่นอีกด้วย..อึนพาใช้นิ้วชี้ไปนู่นนี่ด้วยความตื่นเต้นทั้งตุ๊กตาตัวใหญ่น่ารักแล้วเครื่องเล่นที่เด็กๆทุกคนกำลังเล่นอยู่ เห็นแบบนั้นแล้วก็อยากลงไปเล่นบ้าง อึนพาอยากมีเพื่อนเพราะมามี๊บอกว่าการมีเพื่อนนั้นมันทำให้เราสนุกแล้วก็มีความสุขเอามากๆ


    "ปะป๊าขาอึนพาอยากไปเล่น~" เสียงของเด็กน้อยพูดขึ้นอย่างน่ารัก ก่อนที่สายตาของจองกุกจะมองไปที่โซนเครื่องเล่นพร้อมพวกเด็กๆหลากหลายอายุไม่กี่ขวบกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน..แต่ส่วนมากจะเป็นเด็กผู้ชายทั้งนั้น ซึ่งคนเป็นพ่ออย่างเขาก็หวงลูกสาวอยู่ไม่น้อย ใครกันจะกล้าปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ เด็กผู้หญิงน่ารักแบบนี้ลงไปเล่นกับคนพวกนั้นกัน !!

    "อึนพาอยากไปเล่นพาอึนพาไปเล่นนะคะ~" อึนพายังคงงอแงจองกุกจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่



    ใจจริงเขาก็ไม่อยากปฏิเสธแต่เขาก็ห่วงเหมือนกันนะเพราะดูจากขนาดแล้วอึนพาน่าจะตัวเล็กที่สุดเลยก็ได้ ถ้าปล่อยเข้าไปจะโดนรังแกมั้ยเนี่ย ?   

 

  " ไปซื้อของเล่นก่อนได้มั้ย?" แต่แล้วจองกุกก็หาข้ออ้างมาเลี่ยงที่จะไม่ให้อึนพาไปเล่น ก่อนที่จะเอาคำว่าไปซื้อของเล่นนั้นมาอ้าง เขาก็คงรู้แหละว่าเด็กๆทุกคนนั้นชอบของเล่นถ้ารู้ว่าจะซื้อให้ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

    "ไปซื้อของเล่นก็ได้ค่ะ หนูอยากได้ตุ๊กตาบาร์บี้เหมือนในทีวี ~"

    "โอเคร!"

    " เย้~ "

    สุดท้ายแล้วเด็กน้อยอย่างอึนพาก็โดนหลอกจนได้ จองกุกจึงไม่รอช้าแล้วรีบอุ้มพาลูกสาวนั้นเดินเข้าไปในร้านขายของเล่นสำหรับเด็กผู้หญิง ..ทั้งตัวร้านตกแต่งไปด้วยสีชมพูหวานแหววน่ารักมีทั้งตุ๊กตาหมี ของเล่น ชุดเครื่องครัว แล้วก็ดินน้ำมัน และมีอีกหนึ่งอย่างที่ขาดไปไม่ได้ก็คือโซนตุ๊กตาบาร์บี้ราคาแพงและถูกอยู่รวมกันเป็นชั้นๆ มีหลายราคา มีหลายแบบ มีทั้งแบบเด็กผู้หญิงผิวขาว ผิวคล้ำ ตามสไตล์ ถ้าเด็กน้อยชอบแบบไหน เขาก็จะซื้อให้หมดนั่นแหละ

    ของแค่นี้ไม่ทำให้เงินในกระเป๋าของจองกุกนั้นเบาลงไปหรอก !!

    "อยากได้แบบไหนล่ะ?"

    " หนูอยากได้ผมสีสวยๆยาวๆเป็นเจ้าหญิงค่ะ อึนพาอยากมีเพื่อนเป็นเจ้าหญิง ~ "

    "อยากมีเพื่อนเป็นเจ้าหญิง แล้วอึนพาเป็นเจ้าหญิงมั้ย?"

     "เป็นค่ะ! อึนพาเป็นเจ้าหญิง มามี๊ก็เป็นเจ้าหญิง อึนพาชอบเจ้าหญิงมากที่สุดเลย~"

    "ถ้าอึนพาอยากได้ตัวไหนก็หยิบเอาเลย จะเอากี่ตัวก็ได้เดี๋ยวป๊าจ่ายเอง"

     "จริงนะคะปาป๊า >< "

     เด็กน้อยยกยิ้มออกมาอย่างน่ารัก แก้มกลมๆของอึนพาแดงระรื่นขึ้นด้วยความดีใจ..วันนี้อึนพามีความสุขมากที่สุดเลย รู้สึกดีใจที่ปาป๊าใจดีแบบนี้...อึนพาไม่อยากให้ปาป๊ากลับไปใจร้ายอีก อึนพาไม่ชอบ ไม่ชอบ ที่ต้องเห็นมามี๊มานั่งเศร้าแล้วก็ร้องไห้ อึนพาอยากได้ครอบครัวที่อบอุ่นไม่อยากให้ใครต้องหนีไปจากกันอีก..แม้ว่าเธอจะยังเป็นเด็ก แต่เธอก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้ว่าความรักและครอบครัวนั้นสำคัญกว่าสิ่งใด...และอึนพาก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความรักของป๊ากับมี๊แน่ๆ พอโตขึ้นอึนพาจะปกป้องมามี๊กับปาป๊าเอง !!



    พออึนพาได้ของเล่นจนพอใจ ทั้งคู่ก็มานั่งกินไอติมที่ร้านที่ไม่ไกลจากร้านขายของเล่นมากนัก..จองกุกปล่อยให้ลูกน้อยนั่งกินไอติมอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่เขาจะส่งข้อความหาอีกคนเพื่อบอกว่ารออยู่ที่ร้านขายไอศครีมเจ้าดังอยู่ที่ศูนย์เด็กเล็ก เขาส่งข้อความไปหา(ชื่อคุณ)แต่(ชื่อคุณ)ก็ยังไม่อ่าน จนรอเธอตอบอยู่นาน เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ เธอซื้อเสื้อผ้านานขนาดนั้นเลยหรอ นี่มันดูแปลกๆนะ หรือว่าเธอจะไม่ยอมอ่านข้อความของเขา



    สิ่งที่เธอทำเป็นเงียบแบบนี้ที่ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจ มันก็แค่ในห้างเขาไม่อยากจะคิดอะไรมาก แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าจะมีใครทำอะไรเธอหรือเปล่าทำไมถึงได้เงียบแบบนี้


     "มามี๊ล่ะคะ?" ตั้งแต่นั่งกินไอติมมา อึนพาก็ถามหามามี๊ไม่หยุด ก็เด็กน้อยอะนะ เป็นเด็กติดแม่ ห่างจากแม่ไม่ได้นาน ก็จะเรียกร้องหาตลอด


    "ไม่รู้สิมามี๊ยังไม่ตอบมาเลย..."


    "อะไรหรอคะ?"


    "ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ กินเสร็จแล้วรึยัง?"


    "หนูอิ่มแล้ว"



    เด็กน้อยวางช้อนในมือลง ก่อนที่จะกระโดดลงจากเก้าอี้ จากนั้นจองกุกก็พาลูกสาวออกไปจากร้านขายไอติม เพื่อมุ่งหน้าไปหาคนเป็นแม่ที่ไร้การติดต่อ..จองกุกพาลูกสาวเดินมาถึงร้านขายเสื้อผ้าร้านเดิม แล้วปรากฏว่า(ชื่อคุณ)ไม่อยู่ พอเขาถามพนักงาน พวกเธอก็บอกว่า(ชื่อคุณ)จ่ายตังค์แล้วเดินออกจากร้านไปนานแล้ว...



    พวกพนักงานบอกว่าเธอไปที่โซนขายของสด ซึ่งเป็นแหล่งรวมพวกผู้หญิงและแม่บ้านที่ชอบไปใช้จ่ายต่างๆเพื่อซื้อวัตถุดิบอาหารไปทำกินเอง จองกุกไม่รอช้าก่อนจะอุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้วพาเดินมุ่งหน้าไปที่ที่พวกพนักงานบอก..เขารีบเดินเข้ามาที่โซนขายของสด สายตาคมมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เจอตัวเธอเลย ตอนนี้คนที่มาช้อปปิ้งก็ไม่เยอะมากนัก คงหาตัวไม่ยาก จองกุกเดินหาอยู่นานก่อนที่หางตาของตนเองจะเห็นเงาแว๊บๆเดินผ่านไป เมื่อหันไปมองก็เห็นแผ่นหลังของ(ชื่อคุณ)นั้นวิ่งเข้าไปในห้องน้ำหญิง


    "มามี๊หนิ!"

    "ใช่..."

    เสียงทุ่มพูดขึ้นเบาๆพร้อมเดินไปยืนรอเธออยู่ตรงหน้าห้อง เพราะเขาเป็นผู้ชายจึงทำให้เข้าไปในนั้นไม่ได้ เดี๋ยวจะโดนไล่..เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานนัก คนตัวเล็กก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอตกใจที่จู่ๆจองกุกก็โผล่มายืนนิ่งอยู่ตหน้าห้องน้ำพร้อมกับลูกสาว


    "เย้ย!!...มะ มาตอนไหนเนี่ย!?"

    "ก็นานแล้ว..รอเธออยู่นี่ไง"

    "ละ แล้ว..มีอะไร"

    "ถามอะไรแปลกๆ ฉันไลน์หาแต่เธอก็ไม่ตอบ..ทำไมห้ะ?"

    "ก็...แบตโทรศัพท์ฉันหมดอะ เลยไม่รู้"

    "แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่รอฉันก่อน!"

    "เอ้า ฉันจะมาซื้อของผิดด้วยหรอ!"

    "แต่เธอก็ไม่ควรมาคนเดียว!"

    "เอ๊ะนี่!! แล้วพี่เดือดร้อนอะไรด้วยเล่า! ฉันแค่มาซื้อของเองนะ!!"

    "ซื้อของก็ต้องมาด้วยกันสิ!!"

    "ก็ฉัน....!!"

    "อย่าเถียง!!"


    เขาใช้นิ้วชี้หน้าคนตัวเล็กพร้อมทั้งสีหน้าดุใส่จนหญิงสาวต้องรีบเงียบปากลง เพราะเสียงของเขานั้นพูดดักขึ้น..จะให้เถียงไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย..ออกมาเดินช็อปปิ้งเป็นการส่วนตัวหน่อยไม่ได้รึไง และเรื่องอะไรจะบอกหรือไม่บอกมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาสักหน่อย! ในเมื่อตอนนี้เขาจำเรื่องราวของเราสองคนไม่ได้ เขาก็ไม่มีแววที่จะเป็นห่วงเราเลยหนิ !


    "พี่จะดุฉันทำไมฉันแค่มาซื้อของคนเดียวเอง แล้วอีกอย่างพี่ไม่เป็นห่วงฉันหรอก..ความจำกลับมาก่อนเถอะค่อยเอาความเป็นห่วงนั้นมาใช้กับฉัน"

    คำพูดของคนตัวเล็กเหมือนกับคำตัดพ้อ แต่ก็ไม่ถึงขั้นนั้น..แต่ก็ทำให้คนที่ยืนฟังก็เผลอคิดไปต่างๆนานา เขาก็แค่เป็นห่วง ทำไมเขาจะไม่มีสิทธิ์ ก็ในเมื่อเขาเริ่มรู้สึกได้แล้วว่าเราเป็นผัวเมียกันจริงๆ..แต่ขอเวลาอีกหน่อยไม่ได้หรือไง เรื่องแบบนี้ก็ค่อยเป็นค่อยไป ช่วยเห็นใจกันหน่อยสิ แค่นี้จองกุกก็พยายามเต็มที่แล้ว พยายามที่จะจำเรื่องราวทั้งหมดให้ได้


    ขอเวลาไม่นานแล้วเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม



    "เห้อ! อย่าเอาแต่ใจจะได้มั้ย(ชื่อคุณ)...นี่ฉันก็กำลังพยายามอยู่ไง"

    " พยายามอะไร "

    "ก็พยายามที่จะกลับไปเป็นผัวเธอ..ไม่ได้รึไง?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วกวน ก่อนจะทำให้คนตัวเล็กเผลอหลบตาพลางใบหน้าของหญิงสาวก็แดงขึ้นมาเพราะคำพูดของเขาที่ทำให้หัวใจของเธอเผลอเต้นแรง

    ไม่ว่าจองกุกจะอยู่ในโหมดไหน แต่เขาก็สามารถทำให้เธอใจเต้นได้...จะด่าตัวเองว่าใจง่ายก็คงไม่ได้เพราะฉันก็รักเขาแหละ ชิล์~



    "แล้ว..ยังไงอะ จะทำยังไงถึงจะกลับมาจำได้ ฉันเหนื่อยแล้วนะ" ฉันมุ่ยปากพลางบิดตัวไปมาเล็กน้อย ให้ตายเถอะนี่ฉันต้องเก็บอาการนะ อย่าเขินสิเดี๋ยวก็แพ้กันพอดี..เพราะฉันน่ะอยากให้เขาวิ่งตามฉันบ้าง อยากให้เหนื่อยแทนฉันบ้างจะได้รู้สึกว่ามันน้อยใจมากแค่ไหนที่คนรักไม่สนใจ


    "ฉันก็บอกเธอไปแล้วไงว่าขอเวลาอีกหน่อย"

    "นานมั้ยล่ะ?"

    "เห้อ เธอนี่มัน...อ่าๆ จะพยายามให้เร็วกว่านี้ก็แล้วกัน"

    "จริงนะ"

    " อื้ม "

    เมื่อเสียงทุ่มๆของเขาตอบออกมาเพียงสั้นๆแต่ก็ทำให้ฉันแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนที่จะรีบหุบยิ้มลงพร้อมเล่นตัว...จากนั้นฉันก็สะบัดหน้าหนีก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปในโซนขายเนื้อสดเพื่อไปซื้อของต่อ แล้วเมื่อกี้ที่เห็นไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าไปทำอะไร ก็แค่ไปอ้วกต่างหากล่ะ อาการแพ้ท้องมันขึ้นมานิดๆแต่ก็ไม่ถึงกับเป็นลม แค่นี้สบายมาก ... ท้องอึนพาหนักกว่านี้อีก !


    เอ...แต่คราวนี้อยากได้ลูกชายจัง จะได้มีสีสัน แต่ขอร้องอย่ามาลูกแฝดเลยนะ ไม่งั้นมีปวดหัวแน่ เห้อ!


    แล้วในระหว่างที่ฉันคิดไปเรื่อยเปื่อยก็พลางซื้อเนื้อไปทำสุกี้ยากี้สำหรับคืนนี้...อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากกินเนื้อ อยากกินสุกี้อร่อยๆพร้อมกับเบียร์เย็นๆ แต่เสียดายกินเบียร์ไม่ได้ อ้าก!!



    "ซื้อไปทำอะไรน่ะ?" อยู่ๆจองกุกเขาก็โผล่หน้ามาใช้ค้างเกยไหล่ของฉันไว้ใกล้ จนฉันแอบสะดุ้งเล็กพร้อมหันไปมองเขา

    "ตกใจหมด..ออกไปไกลๆเลยนะ"

    "ตอบให้ตรงคำถามสิ"

    "อะไรเล่า! -_-"

    "ซื้อเนื้อไปทำอะไร?"

    "อ่า! ก็อยากกินสุกี้อะ ทำไม..กินไม่ได้หรอ?"

    "ก็ได้ แต่ซื้อให้เยอะกว่านี้ไม่ได้รึไง ฉันจะกินด้วย"

    "เชอะ...ก็ได้ แต่พี่จ่ายนะ!!!" ก็รู้หรอกว่าต้องกินด้วย ก็ขอเล่นตัวหน่อย จากนั้นฉันก็ซื้อเนื้ออยู่ประมาณ5กิโลกรัม ซื้อเผื่อไว้เยอะๆเพราะกลัวว่าจะมีคนแย่งเนื้อกินโดยเฉพาะคนกินเยอะอย่างจองกุก !!




    เวลาล่วงเลยไปนานในการเดินห้างอย่างไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านเต็มทนเพราะเหนื่อยเอามากๆเพราะอึนพางอแงจะเล่นไม่หยุดเลย แล้วคนเป็นแม่อย่างฉันก็ต้องเฝ้าลูกอยู่ไม่ห่าง แต่ความจริงก็มีจองกุกด้วยนั่นแหละแต่ว่าทำไมฉันถึงได้ดูเหนื่อยกว่าเขากันนะ



   แล้วที่สุดท้ายก่อนที่เราจะกลับบ้าน จองกุกเขาก็พาฉันแวะไปที่คาเฟ่เล็กๆก่อน..ไม่รู้ว่าจะแวะมาทำไมแต่ก็ดีเหมือนกันฉันจะได้ซื้อขนมกลับบ้าน ซื้อคุกกี้ซื้อของหวานไปติดตู้เย็นไว้เผื่อพรุ่งนี้จะต้องได้ทำงานหนัก แต่งานมันก็ไม่หนักเท่ากับวิ่งตามให้จองกุกกลับมามีความทรงจำอีกครั้งหรอก! นึกแล้วก็ปวดหัว ปล่อยเขาไว้ไปตามเวรตามกรรมก็แล้วกัน  !


    หลังจากที่ฉันซื้อขนมเสร็จ ฉันก็กลับเข้ามานั่งในรถก่อนพร้อมกับเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่..ทั้งวันนี้คงเล่นสนุกจนเหนื่อยสินะ ถึงได้หลับลึกขนาดนี้ แต่พอตื่นมาเดี๋ยวก็งอแงว่าหิวอีก เป็นแบบนี้ทุกๆวัน ฉันก็ชินแล้วล่ะ...แต่ในระหว่างที่ฉันรอ สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นด้านนอก จองกุกเดินออกมาจากร้านพอดี แต่ว่าดันมีผู้หญิงอีกคนเดินออกตามมาด้วย หล่อนทำตัวเกาะแกะแล้วกอดแขนของเขาเอาไว้ ซึ่งเขาก็ไม่คิดจะผลักออกเลย


    " กล้าดียังไง! " สีหน้าของฉันเริ่มเปลี่ยนก่อนจะพูดขึ้นภายในรถด้วยความไม่ชอบใจมากนัก พลางนั่งดูปฏิกิริยาของเขาว่าเขาจะทำยังไงบ้าง ฉันก็แอบหวังอยู่ลึกๆว่าเขาจะทำในสิ่งที่ฉันคิด..ฉันไม่อยากให้เขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากฉันอีกแล้ว แต่ฉันก็ได้แต่นั่งมองก่อนที่ดวงตาของตนเองตั้งแต่เบิกกว้างแล้วใช้หน้าแนบเข้ากับกระจกรถเพื่อมองไปที่เหตุการณ์ด้านนอก


    จองกุกเข้าดันผู้หญิงคนนั้นออกพร้อมสีหน้าที่เหมือนโกรธ แล้วต่อว่า...ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขาสองคนนั้นรู้จักกันได้ยังไง แต่ที่แน่ๆฉันรู้สึกพอใจเอามากๆเลยพี่เขาไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นลับหลังฉัน... ฉันว่าตอนนี้ฉันคงมั่นใจในตัวเองแล้วแหละว่าเขาจะสามารถหายกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ในอีกไม่นาน



    " หึ :) "

    หญิงสาวแอบยิ้มเบาๆก่อนที่จะกลับมานั่งที่เดิมและทำตัวเป็นปกติ เมื่อชายหนุ่มนั้นกลับเข้ามาบนรถ เจ้าตัวก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะหันไปมองลูกสาวด้านหลังรถ แล้วหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งตาแป๋วอยู่ข้างๆ เขากระตุกคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะทำออกมาว่าต้องการอะไร


    "มีอะไร?"

    "เมื่อกี้ใครหรอ" ก็หมายถึงผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละ หล่อนเป็นใครกัน

    "เธอเห็นหรอ.."

     " อื้ม "

     "แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ" คำพูดของจองกุกแอบมีความนัยต์แฝงอยู่จนทำให้อีกคนนั้นเผลอคิดมโนไปเอง

    "อย่าบอกนะว่ากิ๊กพี่น่ะ!!!"

    "ว่าแล้วเชียว"

    " กิ๊กพี่จริงๆหรอ!! "

    "ไม่ใช่ ยัยเบ๊อะ ยัยนั่นน่ะก็แค่พวกผู้หญิงทั่วๆไปที่ตามตื้อผู้ชายนั่นแหละ"


    เสน่ห์แรงจริง -..-


    "ละ..แล้วพี่ทำไงอะ..คนที่ตามตื้อ" ฉันหลอกถาม แต่ก็แอบหวังนิดๆแหละหน่าว่าเขาจะตอบมาว่ายังไง

    " ก็บอกว่ามีเมียแล้ว "

    "พะ พูดจริงหรอ"    ดวงตากลมใสของร่างเล็กนั้นเป็นประกายออกมา เมื่อฝ่ายตรงข้ามตอบคำถามได้ตรงใจสุดๆ จริงๆนะเขาไม่ได้โกหกใช่มั้ยที่บอกว่ามีเมียแล้ว..ให้ตายเถอะทำไมน่ารักแบบนี้ ต้องให้ได้อย่างนี้สิ คนที่จะมาเป็นพ่อของลูกฉันมันต้องใจเด็ดแบบนี้แหละ !!



    "จริง"

    "อืมมมมม..." ฉันลากเสียงยาว พลางตีหน้ามึนเพื่อจะไม่แสดงสีหน้าออกมาเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าฉันแอบดีใจ..ก็แหม..เคยบอกไปแล้วหนิว่าฉันขอเล่นตัวหน่อย ฉันจะไม่ใจง่ายอีกแล้วนะ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรฉันจะไม่แสดงอาการสีหน้าออกมาให้เขาเห็นหรอก จนกว่าเขาจะสำนึกผิดแล้วคิดว่าฉันไม่สนใจเขา แล้วเขาก็ต้องทำให้ตัวเองกลับมาเป็นคนเดิมแล้วก็ต้องง้อฉันด้วยไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ โกรธมากๆ แค่ตอนนี้แหละ (?)


    "ไม่ดีใจหน่อยหรอ?"

    "หึ! ไม่อะ ฉันจะสนทำไม"

    "โอเคร..ไม่สนก็ตามใจ" ว่าแล้วเขาก็หันกลับไปสนใจรถแล้วสตาร์ทรถ ก่อนที่จะพาเราออกไปจากบริเวณหน้าร้าน..ฉันว่าเขาไม่ได้โง่หรอกนะ เขาก็รู้ตัวแหละว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งที่เขาทำเมื่อกี้จริงหรือหลอกกันแน่ ฉันก็อยากให้เขาง้อบ้างนะที่ฉันทำเป็นไม่สนใจ..ง้อบ้างสักนิดก็ดี ง้อสิ ไอ้คนบ้าเอ้ย นี่โง่หรือแกล้งโง่ป่ะเนี่ย!!!


    ฉันอยากได้จองกุกคนขี้อ้อนไม่ใช่จองกุกคนหยิ่งเหมือนเมื่อก่อน T^T



    ตลอดทางมาต่างคนก็ต่างเงียบ ก็ไม่มีอะไรจะพูดแหละแถมก็เหนื่อยอีกด้วย พอกลับบ้านมาฉันก็พาอึนพาขึ้นไปนอนก่อนจะเอาของขึ้นมาเก็บที่ห้องนอนของเราสองคน จองกุกเดินผ่านฉันไปในห้องน้ำก่อนที่จะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปด้วย..ฉันมองเขาแวปเดียวก่อนจะหันกลับมาสนใจเสื้อผ้าที่ซื้อมาเยอะพอสมควร เสื้อผ้าสวยๆพวกนี้ไม่รู้ว่าจะถูกใจจองกุกหรือเปล่านะ ซื้อเยอะมากขนาดนี้หวังว่าจะได้ใส่ทุกโอกาสหน้าแล้วกัน ฉันเอาเสื้อผ้าที่ซื้อมาเก็บไว้ในห้องแต่งตัว..ส่วนมากเสื้อผ้าของฉันจะเยอะกว่าของจองกุกเสียอีก..ในระหว่างที่ฉันกำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ ฉันก็หยิบตัวนึงออกมาแนบกับตัวของตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะยืนส่องกระจกอยู่ภายในห้อง ฉันสำรวจดูว่าชุดที่ซื้อมานั้นมันเหมาะที่จะใส่กับอะไรได้บ้าง



   แต่ฉันก็แต่งตัวตามผู้หญิงธรรมดานั่นแหละ ไอ้ชุดมาใหม่ก็ต้องลองเป็นธรรมดาสิ...ฉันจึงตัดสินใจถอดชุดเดิมออกทีละอย่างใจเย็น พร้อมนั่งลงที่โซฟาตัวเล็กที่ตั้งเอาไว้อยู่กลางห้องแต่งตัวจากนั้นก็สองใส่ชุดเดรสเปิดไหล่กระโปรงยาวถึงเข่าสีเหลืองอ่อน ชุดแบบนี้เป็นชุดเหมาะกับฤดูร้อน วันหลังจะหาโอกาสไปเที่ยวทะเลก็แล้วกัน อยากพักผ่อนจะตายอยู่แล้ว กว่าจะผ่านเรื่องบ้าๆพวกนั้นมาได้ก็ทำแทบอยากจะฆ่าตัวตายไปเลยแหละ


    ถ้าวันใดวันหนึ่งจองกุกเขากลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันก็อยากพาพวกเขาเราไปพักผ่อน ทั้งคุณพ่อคุณแม่ของพวกเรา พี่จีมิน เพื่อนของฉัน แล้วก็อึนพา จะพาไปเที่ยวให้หมดเลย !!


    อ่า..อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆจังไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวคงสนุกมากแน่ๆ



    ในขณะที่ หญิงสาวลองชุดเสื้อผ้าอยู่ในภายในห้องแต่งตัว ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมปรากฏร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันรอบเอวของเขาเอาไว้..สายตาคมมองไปที่คนตัวเล็กที่กำลังยืน สำรวจตัวเองพร้อมกับชุดตัวใหม่ จองกุกยกยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนที่จะค่อยๆดึงผ้าขนหนูของตัวเองออกแล้วโยนไปคุมหัวของร่างบางเอาไว้ จนคนตัวเล็กต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้เธอกรี๊ดอย่างเดียว ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบเดินเข้าไปกอดจากด้านข้างเอาไว้แน่น


    "กรี๊ด! อะไรเนี่ย!!" อยู่ๆก็โดนผ้าคลุมหัว ไม่ร้องกรี๊ดก็บ้าแล้ว

    "อ๊ะ..."

    "ชุดใหม่?" เสียงทุ้มๆของชายหนุ่มกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวในขณะที่ผ้าขนหนูของเขานั้นคุมหัวเธอเอาไว้ ก็นั่นแหละ น้ำเสียงแบบนี้คงไม่มีใครที่ไหนนอกจากจองกุกหรอก..คนตัวเล็กจึงยืนนิ่งก่อนที่จะรีบดึงผ้าออกจากหัวของตนเองก่อนที่จะพบว่าโดนจองกุกแกล้งเข้าเต็มๆ


    "พี่จองกุก!! เล่นอะไรเนี่ยตกใจหมดเลย!"
 
    "ก็เธอลองชุดนานไปแล้ว ฉันพึ่งอาบน้ำเสร็จก็ต้องแต่งตัวสิ"

    "ละ แล้วทำไมไม่เคาะประตูห้องเล่า!"

    "ไม่อยากเคาะ จะทำไม?"

    "พี่จองกุก! อย่ากวนประสาท..ปล่อยเลย! อึดอัด!!" คนตัวเล็กพลางดิ้นเพราะถูกแขนใหญ่ๆของจองกุกกอดตัวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมาให้กอดหรอก เล่นตัวอยู่ไง ไม่ให้กอดง่ายๆหรอกย่ะ!!

    "ฉันจะปล่อยเธอแต่ฉันไม่ให้เธอออกไปจากตรงที่นี่"

    "ทำไมฉันจะออกไปไม่ได้ ฉันก็จะปล่อยให้พี่แต่งตัวไง ปล่อยเลยนะ!!"

    "อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน จะกลัวทำไมก็เห็นๆกันมาหมดแล้ว หรือว่าฉันจะให้เธอแก้ผ้าเป็นเพื่อนฉันดีนะ?"

    "ไม่เอา!!" จากนั้นร่างเล็กก็หมุนไปมาจนหลุดออกจากแขนของจองกุกแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องแต่งตัวทันที ชายหนุ่มได้แต่มองตามหลังแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว..ตอนนี้เขาคงบังคับเธอไม่ได้หรอก เพราะดูเหมือนว่าเธอจะดูดื้อด้านพอสมควร ก็คงทำอะไรไม่ได้หรอกนอกจากปล่อยให้ตัวเธอไปให้ทำตามใจตัวเองไปซะเพื่อความสบายใจของเธอ เขาก็ไม่อยากจะบังคับคืออะไรมากหรอก แค่แกล้งเล่นๆดู แต่ใครจะไปรู้ว่ามันดูน่ารักซะขนาดนั้น เป็นใคร ใครจะอดใจไหว






    " คนบ้า -///- "






    เมื่อเวลาฟ้ามืด ทุกคนก็อยู่ในความสงบเสงี่ยม ตัวบ้านก็ไม่วุ่นวายเหมือนเมื่อตอนบ่ายนั้น จนเวลาถึงมื้อค่ำฉันก็ได้กินสุกี้ยากี้อย่างตามใจอยาก น้ำซุปหอมๆ เนื้อวัวสไลด์ เนื้อหมูนุ่มๆ กินเข้าไปแล้วก็รู้สึกดีเพราะได้กินของอร่อย ไม่มีวันไหนรู้สึกผ่อนคลายเท่าวันนี้มาก่อน..รู้สึกเหมือนได้พักผ่อนอย่างเต็มตัวและฉันก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไรอีก แต่ทว่าวันนี้ขออยู่อย่างสงบก็แล้วกัน อย่าให้มีมารมาทำให้ชีวิตของฉันต้องวุ่นวายอีกเลย ไม่งั้นฉันคงเป็นบ้าแน่ๆ แต่เรื่องนั้นก็ไม่อยากคิดให้เสียเวลาเพราะตอนนี้ฉันอยากกินเบียร์เย็นๆชะมัด แต่ฉันก็กินไม่ได้เพราะฉันกำลังตั้งท้องอยู่ ส่วนจองกุกน่ะสิเขาเป็นผู้ชายไม่มีมดลูก ไม่รู้สึกหรอกว่าฉันลำบากแค่ไหน..แถมยังนั่งกินเบียร์ล่อหน้าล่อตาฉันอีก แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย เสียเปรียบชะมัด !!!


    "มามี๊ขา อึนพาอิ่มแล้ว..."

    "หื้อ อิ่มแล้วหรอคะ"

    "อื้อ อึนพาอยากขึ้นไปเล่นตุ๊กตา"

    "ถ้าอิ่มแล้ว งั้นก็ไปเถอะ...นี่พี่ พาลูกขึ้นไปบนห้องหน่อยสิ

    "อาๆ"

    " ปาป๊าอุ้มๆ ~ " แขนสั้นๆของเด็กน้อยอ้าออกก่อนที่จองกุกจะอุ้มแล้วพาอึนพาขึ้นไปบนห้องนอน..ฉันได้แต่มองจากนั้นก็กลับมากินต่อ ไม่รู้แหละ ตอนนี้ฉันสนใจเรื่องกินมากกว่า อึนพาก็ได้ของเล่นมาเยอะแยะ นางก็คงอยากเล่นของนางนั่นแหละ สงสัยคืนนี้ยาวแน่นอนสำหรับเด็กน้อย




    ในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งกินไปพลางๆก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของจองกุกกำลังเดินลงมาจากชั้นล่างแต่ทว่าจู่ๆเขาก็ยกดั้มอะไรบางอย่างมาตีบนหัวของฉันเบาๆ


    "อ๊ะ...!!"

    "เธอมีความลับกับฉันนะ"

    "ความลับอะไรอีกอะ" คนกำลังนั่งกินอยู่ดีๆ ก็มาหาเรื่องอะไรอีกละเนี่ย

    " ฉันรู้ความลับเธอแล้วนะ "

    "คะ ความลับอะไร?" ฉันมีความลับกับเขาด้วยหรอ ก็ไม่มีหนินอกจากเรื่องนึงที่ฉันไม่ได้บอกเขา

    "อย่ามาทำเป็นซื่อ ฉันเจอไอ้นี่ในลิ้นชักของเธอ ก็กะว่าจะมาคุยให้รู้เรื่องนี่แหละ พอลูกไม่อยู่แล้วฉันขอถือโอกาสคุยเลยก็แล้วกัน"

    พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงหรือว่าเขาจะรู้แล้วว่าฉัน ..... !!

    " ท้องทำไมไม่บอกฉัน "


    ว่าแล้วไง! ความลับแตกหรอ!?


    "พะ พี่ รู้ได้ไง เรื่องนี้ฉันไม่ได้บอกใครเลยนะ!"

    "ฉันเก่งทำไมถึงจะไม่รู้"

    "ละ แล้ว...."

    "บอกเหตุผลฉันมาได้มั้ย? ทำไมเธอถึงปิดเรื่องนี้เป็นความลับกับฉันทั้งๆที่มันสำคัญขนาดนี้ เผื่อฉันเป็นบ้าลงมือทำร้ายเธอขึ้นมาจะทำยังไงห้ะ!" เสียงของพี่จองกุกดุฉัน ฉันได้แต่หดคอหนีเพราะรู้ว่าตัวเองนั้นปิดบังความลับกับเขา แล้วใครจะไปรู้หรอว่าเขาจะสนใจเรื่องนี้ด้วย..ถ้าฉันบอกไปเขาจะแคร์ด้วยหรอ ฉันไม่เชื่อใจเขาเลยว่าเขาจะยอมรับเพราะตอนนี้เขาสติไม่ปกติ


    "มันสำคัญด้วยหรอที่ฉันต้องบอกกับพี่น่ะ"

    "ทำไมมันจะไม่สำคัญ นี่เธอมองฉันเป็นคนนอกหรอ(ชื่อคุณ)"

    "เปล่า...." ฉันทำหน้าหงอยก่อนจะก้มลง นี่ฉันเป็นคนผิดหรอที่ปิดความลับเรื่องนี้กับเขา แล้วทำไมเขาต้องอยากสนใจ เขาควรจะกลับไปดูแลตัวเองให้ตัวเองกลับมาเป็นเหมือนเดิมจะดีกว่ามั้ย..ส่วนเรื่องลูกน่ะฉันจัดการเองได้ ถ้าเขาไม่หายดี ฉันก็ไม่กล้าบอกหรอก



    "ข้อเหตุผล..."

    "ทำไมพี่ต้องอยากรู้"   

    "ฉันถามเธอก็ตอบฉันหน่อยได้มั้ย(ชื่อคุณ) ทำไมเธอต้องเลี่ยงฉันขนาดนี้ด้วย เกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอ"

    "ฉันไม่ได้เกลียดพี่ ฉันแค่กลัว ถ้าฉันบอกไปฉันกลัวพี่จะไม่ยอมรับเพราะตอนนั้นพี่อารมณ์รุนแรงเหลือเกิน ทั้งบอกว่าจำฉันไม่ได้ แล้วก็ไม่ยอมรับอึนพาเป็นลูกด้วย..แล้วจู่ๆฉันก็จะมาบอกว่าฉันท้องกับพี่อีก พี่จะยอมรับหรอ ตอนนี้น่ะฉันยังไม่พร้อมอะไรทั้งนั้นจนกว่าพี่จะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง..ขอร้องล่ะเรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกใครถ้าเรื่องยังไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมฉันก็จะไม่บอกใครแน่ว่าฉันกำลังตั้งท้องอยู่..ตอนนี้พี่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นจะได้มั้ย แล้วกลับไปรักษาตัวเองต่อ...ฉันขอร้อง"

    การพูดอธิบายเหตุผลมากำหนดความรู้สึกลึกๆของฉันถูกปลดปล่อยออกมาทีละนิด ละนิด ฉันเองก็เสียใจเหมือนกันที่ต้องปิดบังเรื่องนี้เอาไว้..ฉันน่ะอยากบอกจะตายอยู่แล้วว่าฉันท้อง ฉันอยากได้ยินคำที่ดีใจและแสดงความยินดี จากปากของเขาเอง แต่ว่าฉันก็ยังไม่แน่ใจ 100% ที่จะบอกเขาว่าฉันท้อง ฉันอยากให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม เราจะได้กลับมามีครอบครัวที่แสนอบอุ่นอีกครั้ง แล้วลูกน้อยของเราก็จะเติบโตขึ้นมา ด้วยความรักจากฉันและเขาอย่างแท้จริง


    "เธอคิดว่าฉันไม่สำคัญหรือไง"

    "คะ...?"

    "ฉันเองก็อยากหาย ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกันที่พยายามที่จะทำให้ตัวเองกลับมามีความจำอีกครั้ง เธอก็เอาแต่มองว่าฉันเป็นนู่นเป็นนี่จนไม่กล้าเปิดใจพูดกันตรงๆ แล้วฉันจะหายมั้ยถ้าเธอยังทำแบบนี้ กำลังใจสักคำก็ไม่มี เอาแต่โทษฉัน ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าฉันเกิดอุบัติเหตุไม่ใช่รึไง..เธอน่ะอยากให้ฉันหายจริงๆหรอ"

    คำพูดของเขาเอ่ยขึ้นมาอย่างน้อยใจและตัดพ้อ ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไง ลึกๆเขาก็มีหัวใจเหมือนกัน อยากให้คนอื่นเข้าใจบ้าง..ทุกคนก็น่าจะรู้ดีว่าเขาเกิดอุบัติเหตุถึงได้เป็นแบบนี้..แต่ไม่มีใครเข้าใจเลยหรือไง เห็นเขาเป็นตัวอะไรกันแน่ที่เอาแต่ผลักดันให้แต่พยายามแล้วมันจะหายเองหรือไง ถ้าไม่ได้คนรอบข้างช่วยเหลือเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมมั้ย ไม่ใช่เอาแต่โทษนนู้นนี่ จนคิดว่าจองกุกเองคงไม่สำคัญอะไรมากนักทุกคนถึงได้ปล่อยปละละเลยขนาดนี้


    ....พอกันที


    "นี่แหละเหตุผลของฉัน แล้วเธอคิดว่ายังไง คิดว่าฉันรู้สึกไม่เป็นหรือไง ที่ต้องพยายามอยู่คนเดียวไม่ใช่มีแต่เธอ..."

    "แล้วทำไมไม่บอกกันล่ะ..."

   "เธอเคยสนใจได้หรอ ทำให้ทำหน่อยก็เอาแต่หนี!!"


    ปึ่ง !


    ทันใดนั้นแฟ้มเอกสารก็ถูกฟาดลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง..ตอนนี้บรรยากาศมันเริ่มแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ บรรยากาศนี้มันทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวสั่นแปลกๆจนอยากจะร้องไห้ออกมาเพราะถูกกดดัน ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าตอนนี้ใครเป็นคนผิด ฉันหรือเขากันแน่


    "...เอาเป็นว่าฉันตัดสินใจดีแล้ว"

    "ตัดสินใจ?"


    "ฉันว่าเราแยกกันอยู่สักพักจะดีกว่า"


    นี่สินะคงเป็นเหตุผลที่เขาพาพวกเราออกไปเที่ยววันนี้ ....





[ 100% ]

 

To be continued



#TALK


   ปล่อยครึ่งหลังไว้นานเลยขอโทษนะคะ ตอนนี้มาต่อแล้ว ใครอยากอ่านต่อก็ติดตามตอนต่อไป มาลุ้นกันว่าจองกุกจะทำอย่างที่พูดหรือไม่ รอติดตามเลยค่ะ...เป็นรีท รีทก็คงไม่อยากให้จองกุกแยกจากนางเอกกับลูกหรอกใช่มั้ย.......ถ้าอยากให้จองกุกอยู่ต่อ ก็ส่งกำลังใจกันมาเยอะๆน้า~





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,567 ความคิดเห็น

  1. #1555 HoBaByIce (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 07:08
    ไม่ชอบนางเอก ควรปล่อยนางไปได้แล้วจองกุกอ่ะ ถ้าไม่เอาจีมินก็เอาวีไปเลย
    #1,555
    0
  2. #1505 Janjamy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 08:21
    ฉากนี้ปวดใจมากกกกก มักๆๆๆ//จะร้องไห้แล้วค่ะไรท์ อินมากกก
    #1,505
    0
  3. #1504 pinmoukthv (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 23:43

    มันเศร้ามากเมื่อไหร่จองกุกจะกลับมาจำได้ เรากลัว แฟนเก่าพระเอกทำร้ายนางเอกอีก😭😭อ่านแล้วจะร้องไห้ สู้ๆไรท์ รออ่านอยู่นะ

    #1,504
    0
  4. #1503 mingsaetang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 22:32

    รู้สึกผิดมากกเลย เศร้าา 😢😭

    #1,503
    0
  5. #1502 Rose_are_Rosie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 17:04

    เส้าเลยนะไรท์.ಥ‿ಥ
    #1,502
    0
  6. #1501 _fxxoz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 10:57

    อะ..อะไรกันครับเนี้ยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #1,501
    0
  7. #1500 yeehwa2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 22:50
    ฉันจะฆ่าไรท์ ใจสั่นแล้วนะ! ทำไมไม่ยอมให้เป็นครอบครัวที่อบอุ่นดีๆนะ จับตีก้นลายเลยนะ
    #1,500
    0
  8. #1498 Mmjk08mini (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 08:07
    แงงงงงง ㅠㅠ
    #1,498
    0
  9. #1497 NutchayaPraset (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 06:55
    เศร้าใจ
    #1,497
    0
  10. #1496 Beerzziii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 03:01
    เมื่อไหร่เขาจะได้อยู่กันแบบมีค.สุขกันสักทีนะ จองกุก แงงงง รีบหายๆๆๆ
    #1,496
    0
  11. #1495 JJK901 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 01:21
    อย่าไปเลยนะ ผิดแล้วยอมรับแล้วว่าเอาแต่หนี แงงงงงงง พี่จ๋าอย่าไป ไรท์กลับมาต่ออีกนะคะ สู้ๆ เลิฟฟ
    #1,495
    0
  12. #1494 pocky_pv95 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 00:05
    แง่ง พี่กุก ใจสั่นหมดแล้ว
    #1,494
    0
  13. #1493 990916572 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 23:16

    ก็จริงของจองกุกนะเราต้องเข้าใจเขาบ้างสิ
    #1,493
    0
  14. #1492 PinnyPinnie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 22:36
    ก็จริงอย่างที่จองกุกว่านางควาทจำเสื่อมแต่คนรอบข้างคือไม่ช่วยอะไรเลยนางเอกก็กดดันว่าเมื่อไหร่ๆจะกลับมา นางเอกก็คือมีความเอาแต่ใจอะไม่ได้เข้าใจพระเอกเลย
    #1,492
    0
  15. #1491 Thawanrat_1996 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 21:55
    เสียน้ำตาอีกแล้วววว ไรท์อย่าทำแบบนี้นะอย่าแยกเขากันเลยยย
    #1,491
    0
  16. #1490 Kookipukk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 21:12
    ฮือออ ม่ายยยย
    #1,490
    0
  17. #1489 Fxngg (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:40

    ดีค่ะฉันจะหาผัวใหม่ หยอกๆๆ55555

    #1,489
    0
  18. #1488 ILNUKV (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:34
    ไรท์ต้องมาต่อนะคะ ทิ้งบอมบ์ให้รีทจมน้ำตาแล้วต้องมาต่อไวๆนะคะ อยากรู้ตอนต่อไปแน้ว
    #1,488
    0
  19. #1487 p0993136611 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:15
    อยู่ต่อนะคะ ไม่แยก!!!!!
    #1,487
    0
  20. #1486 jk_bell (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:12
    จองกุกทำไมพูดแบบนี้อ่ะ!!!
    #1,486
    0
  21. #1485 Lisagirl3 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:11

    เเยกเลย จะได้รู้วา่สใครจะเสียใจกันเเน่ ชิ

    #1,485
    0
  22. #1484 กินข้าวกับไอ้หมา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 19:06
    ในที่สุดก็มาสักที! ไรท์คะ!! ต่อจากนี้ขอดราม่าได้ไหมเอ่ย น่าๆๆ
    #1,484
    0
  23. #1482 mingsaetang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:51

    ฉันคิดถึงเธอ 😢

    #1,482
    0
  24. #1481 Ning5784 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:26

    ไไรท์คะมาต่อหน่อยค่าา อยากให้จองกุกจำเมียได้สักทีให้เรื่องร้ายๆผ่านไป เเลเวมาต้อนรับน้องของอึนพากัน5555

    #1,481
    0
  25. #1480 KN_happy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 08:30

    มาเถอะะัะ

    #1,480
    0