#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 31 : Chapter Jeon : 30 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 392 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

 

 

 

 

Chapter 30

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    ฉันพาอึนพา ออกมาจากห้องพักฟื้นอย่างเหลืออด เหลืออดจริงๆกับผู้ขายคนนั้น บอกอะไรก็ไม่ฟังพูดอะไรก็ไม่เชื่อสักอย่าง แม้จะมีหลักฐานมายืนยันเขาก็ยังดื้อที่จะไม่เชื่อฉัน

    แต่นี่ไม่ใช่เส้นฟางเชือกสุดท้ายหรอกนะที่ขาด แต่อีกไม่นานมันก็คงต้องขาดแน่ๆ หากจองกุกยังเป็นอยู่แบบนี้...

    แม้แต่หมอยังไม่มีปัญญารักษา แล้วฉันจะเหลืออะไรล่ะ !?

    "มามี๊ขา เราจะไปไหนหรอ?"

    "กลับบ้านค่ะ"

    "แล้วปะป๊าล่ะ?"

    " ชั่งเขาสิ ! "

    ฉันตอบออกไปอย่างปัดๆเพราะไม่อยากพูดถึงเขา คิดแล้วหงุดหงิด..อย่าถามถึงเขาจะได้มั้ย ปล่อยไว้แบบนั้นล่ะ

    ฉันไม่อยากให้อึนพาถามต่อ ก่อนที่จะเก็บของใส่เข้าไปในรถ แล้วพากลับบ้านอย่างไม่ลังเล...ไม่นานนักเราก็ขับรถมาถึงบ้าน พอมองออกไปที่ตัวบ้านก็พบแต่ความเงียบไม่มีใครอยู่ตั้งแต่จองกุกเข้าโรงพยาบาล สงสัยแม่บ้านที่มาให้ทำความสะอาดคงกลับไปแล้ว

    "หลับจนได้สินะ..." พอหันกลับมาก็พบว่าเด็กน้อยหลับไปซะแล้ว ฉันได้แต่เผยยิ้มอย่างเหนื่อยๆก่อนจะตัดสินใจช้อนตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้ม

    อึนพายังไม่โตมากนักแต่ก็หนักพอสมควร แถมยังไม่หย่านมซะด้วยสิ...

    "อ่า ตัวหนักนะเนี่ย"

    เมื่อเข้ามาถึงในบ้าน ฉันก็โยนกระเป๋าไปไว้บนโซฟาก่อนจะอุ้มลูกขึ้นไปนอนบนห้อง..เวลาต่อมา หลังจากที่เอาอึนพาขึ้นไปนอน หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จก็เดินลงมานั่งพักผ่อนอยู่ภายในห้องนั่งเล่น

    แน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่มีอะไรทำ ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ ปรากฏว่ามีข้อความรัวๆจากพี่จีมินที่ส่งมา และเรื่องที่ส่งมาก็ไม่พ้นเรื่องของจองกุกหรอก เหอะ!

    "จองกุก...จองกุกอและก็จองกุก ไอ้ผัวไม่รักดี!!" ถึงปากจะแอบด่า แต่นิ้วของฉันก็กดเข้าไปอ่านข้อความที่พี่จีมินส่งมาให้

    (อยู่ไหน?)

    (ทำไมถึงปล่อยให้จองกุกอยู่คนเดียวล่ะ?)

    (ถ้าอ่านแล้วตอบพี่ด้วยนะ ตอนนี้พี่อยู่กับจองกุก)

    ว่าแล้วเชียว พี่เขาต้องไปเยี่ยมจองกุกแล้วไม่เจอฉันแน่ๆ แต่จะว่าไปในเมื่อไม่มีคนเฝ้าทำไมจองกุกไม่ตามเยจินล่ะ ไหนบอกว่าอยากให้หล่อนเฝ้าไง ทำไมตอนนี้ถึงได้อยู่คนเดียวล่ะ ?

    แต่ฉันก็ไม่ลังเล พร้อมตอบข้อความของพี่จีมินออกไปตามความจริง

    (ตอนนี้ฉันอยู่บ้าน ฝากดูแลจองกุกด้วยล่ะกันค่ะ)


    จากนั้นฉันก็วางโทรศัพท์ลงหลังจากตอบข้อความกลับ..ตอนนี้ฉันไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น ขอเวลาทำใจแล้วค่อยไปสู้ต่อก็แล้ว

    "ขึ้นไปนอนสักหน่อยดีกว่า" ว่าจบ ก็ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วขึ้นไปนอนกับลูกเพื่อพักผ่อน

    จนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง ก็หมดเวลานอนซะแล้วสิ..จากนั้นเปลือกตาคู่ก็เปิดขึ้นด้วยความหนักอึ้ง พร้อมส่งเสียงออกมาด้วยความงัวเงีย

    "อึนพา...ตื่นแล้วหรอคะ?" น้ำเสียงของฉันเอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปจับแขนของเด็กน้อยที่นั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ข้างๆ

    "หิวรึยังคะ?"

    "หิวแล้ว..."

    "งั้นเราไปดินเนอร์กันสองคนดีกว่าเนาะ^^" ว่าแล้วฉันก็อุ้มลูกน้อยเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปชำระร่างกาย..หาชุดสวยๆใส่เพราะคืนนี้ฉันอยากจะพาอึนพาไปดินเนอร์กันสองต่อสอง แม่กับลูกนี่แหละคงไม่มีปัญหาอะไรเพราะนานๆทีเราสองคนจะได้ออกไปทานข้าวนอกบ้าน..ทานข้าวนอกบ้านด้วยกันโดยที่ไม่มีจองกุก

 

 

 

 

    หลังจากที่ทำธุระที่บ้านจนเสร็จ ฉันก็พาอึนพามาที่ร้านอาหารหรูๆของโรงแรม..เราเลือกจุดที่วิวดีที่สุดของดาดฟ้าพร้อมกับสั่งเมนูแสนอร่อยราคาแพงมากินกันสองคน

 

    "วิวสวยมั้ยคะ?" ฉันเอ่ยถามลูกสาวในขณะที่เด็กน้อยใช้สายตากลมๆมองไปรอบกายที่มีของบรรยากาศยามค่ำคืนนี้ ที่ส่องแสงออกมาอย่างสวยงาม

 

 

    บรรยากาศตอนกลางคืนนี่ดีจังเลยนะ เมื่อเมฆฝนหายไปแล้วก็ยังมีกลิ่นอายเย็นๆลอยมากระทบใบหน้าอีก..แต่ว่าสภาพอากาศแบบนี้ฉันคงอยู่บนนี้นานไม่ได้ เดี๋ยวอึนพาจะไม่สบาย เป็นหวัดมาอีกคนคงแย่แน่ๆ

 

 

    "หนูชอบนะคะถ้าปะป๊ามาด้วยก็คงจะดี" เด็กน้อยพูดพร้อมรอยยิ้มน่ารักๆที่ปรากฏบนใบหน้า แต่สิ่งที่เป็นอึนพาพูดก็ทำให้ฉันได้แต่ยิ้มออกมาอย่างฝืนใจ

 

    ความจริงแล้วฉันก็อยากให้เขามาด้วยนะ แต่ตอนนี้เขาอยู่ในจุดที่อันตรายเขามากๆ ฉันต้องเว้นระยะห่างระหว่างเขากับลูก อยู่ห่างกันสักพักเผื่อว่าเขาอาจจะทำร้ายอึนพาเพราะว่าจำลูกของตัวเองไม่ได้

 

    "ปะป๊าคงมาไม่ได้หรอกค่ะแล้วหรอป้ายังเจ็บอยู่^^"

 

    "จริงด้วยค่ะท่านบอกให้ปะป๊าหายดีแล้วเราค่อยมาอีกนะคะ"

 

    "จ้า~" เด็กยังไงก็คือเด็กเนาะ ความรักของลูก ไม่มีอะไรที่ดีไปมากกว่านี้แล้วโดยเฉพาะเด็กน้อยน่ารักอย่างอึนพาเนี่ยชอบมอบความรักให้คนรอบข้างตลอดเลย มิน่าล่ะถึงเป็นหลานรักของทั้งสองตระกูลของฉันและจองกุก

 

 

     "เมนูที่สั่งได้แล้วครับ"

 

    ไม่นานนะอาหารที่เราสั่งก็มาเสิร์ฟ มีทั้งพิซซ่า สเต็ก ไส้กรอก ขนมปังกระเทียม ทั้งที่พูดมาคือของโปรดอึนพาเพราะตอนนี้อยู่ที่บ้านจองกุกชอบซื้อมาให้ลูกกินตลอด ก็ติดจากพ่อมันนี่แหละ -..-

 

    "น่ากินจัง~"

 

    "งั้นก็ลงมือทานได้เลย อย่าลืมเคี้ยวให้ละเอียดด้วยนะ ฟันยังงอกไม่ครบเลยนะ"

 

    "ค่ะ อึนพาจะทำตามที่มามี๊บอก "

 

    "ดีมากคนเก่ง : ) "

 

 

    เราสองคนแม่ลูกใช้เวลาในการทานดินเนอร์เกือบชั่วโมงกว่าจนในที่สุด อึนพาและฉันก็รู้สึกอิ่ม ฉันจึงเรียกพนักงานให้มาเช็คบิลเพราะตอนนี้อากาศเริ่มหนาวต้องรีบกลับบ้านไม่งั้นจะได้ป่วยทั้งแม่ทั้งลูกแน่ๆ

 

    แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังจ่ายเงิน จู่ๆสายตาของฉันก็เหลือบไปมองฝั่งตรงข้ามปรากฏว่าอึนพาหายไปแล้ว คาดสายตาแค่แป๊บเดียวเองนะ หายไปไหนแล้วเนี่ย !

 

 

    "อะ..อึนพา!?"

 

    "ลูกฉัน หายไปไหนแล้วเนี่ย...อึนพา !? " ตอนนี้ฉันเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข พร้อมกวาดสายตามองหาลูกสาวที่จู่ๆก็หายไป อึนพาต้องวิ่งไปที่ไหนสักที่สิ แถวๆนี้แหละเพราะพื้นที่บนดาดฟ้าไม่ได้กว้างมากนัก

 

 

    ฉันเดินตามหาพร้อมเรียกชื่ออึนพาไม่หยุด..จนคนแถวนั้นต้องมองเป็นตาเดียวกัน ได้โปรดอย่าพึ่งรำคาญฉัน เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่บ้างที่อยู่ๆลูกก็หายไปแบบนี้ โดยเฉพาะตอนนี้คุณพ่อคอยเตือนว่าอย่าให้ลูกให้หายไปไหนเพราะว่ามีคนไม่ประสงค์ดีคอยรอบกัดตระกูลของเราอยู่ตลอดเวลาโดยเฉพาะเด็กกับผู้หญิง มันตั้งเป้าหมายเพื่อจับเป็นตัวประกันอะไรสักอย่างนี่แหละ !!

 

 

    เพราะตระกูลของฉันเป็นมาเฟียจนมีแต่ศัตรู..แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ไม่มีเหตุสุดวิสัย เกิดขึ้นในช่วงนี้ หรือว่ามันกำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ พวกมันแอบอุ้มลูกฉันไปหรอ ?

 

 

    โอ้ย! ตอนนี้สติของฉันหลุดไปหมดแล้ว..รีบกลับมาหามามี๊เถอะลูก มามี๊เป็นห่วงอึนพานะ !

 

 

    " อึนพา !? "

 

 

 

    ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังออกตามหาลูกสาว..อยู่ๆก็มีชายร่างสูงเดินตามมาจากด้านหลังก่อนที่มือหนาจะเอื้อมออกไปสะกิดไหล่เล็กจนร่างบางต้องสะดุ้งตกใจพร้อมหันมามอง

 

    "อะ..อึนพา?" ตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นชายแปลกหน้าที่ตอนนี้กำลังอุ้มลูกสาวของตัวเองอยู่ แต่ที่แปลกไปกว่านั้นเขากำลังอุ้มอึนพาพร้อมส่งยิ้มมาที่คนตัวเล็กอย่างเป็นมิตร

 

    "ลูกฉัน! นี่เอาคืนมานะคะ!!" รีบแย่งอึนพาคืน

 

    "ขอโทษครับ พอดีผมเห็นเธอเดินอยู่แถวๆประตูทางออกน่ะ"

 

    "จริงหรออึนพา...หนูเดินไปตรงนั้นทำไมคะ?"

 

    "อึนพา ขอโทษนะคะมามี๊"

 

    "คราวหน้าอย่าหายไปอีกนะ ไม่งั้นมามี๊จะโกรธจริงๆด้วย" ฉันทำหน้าดุพร้อมใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มของเด็กน้อยเพื่อเป็นการลงโทษ

 

    โชคดีจังที่ลูกไม่ได้หายไปไหน...ถ้าอึนพาหายไปอีกฉันคงกลายเป็นแม่ที่แย่แน่ๆที่ดูแลลูกไม่ดี

 

 

    "เอ่อ...ขอบคุณนะคะที่ช่วยพาเธอกลับมา ฉันขอโทษค่ะที่เมื่อกี้โวยวายใส่คุณ" ฉันกล่าวขอโทษพร้อมก้มหัวอย่างรู้สึกผิด เขาอุส่าห์พาลูกกลับมาให้แต่ดันเผลอไปโวยวายใส่ซะได้

 

    แย่จริงๆเลยฉัน

 

    "ไม่เป็นไรครับ...ว่าแต่ คุณจำผมไม่ได้หรอ"

 

    "คะ?" จำ..ใครอะ เขาหรอ ?

 

    "ผมเป็นคนที่เดินชนคุณที่ห้างยังไงครับ จำไม่ได้หรอ ^^ "

 

    คนที่เดินชนฉัน...อ่อ จำได้แล้ว ผู้ชายคนนั้นนี่เอง

 

    "อ๋อ ฉันจำได้แล้วค่ะ..คุณนี่เอง แต่ฉันไม่รู้จักชื่อคุณ ขอโทษนะคะ เรียกไม่ถูกเลย"

 

    "ครับ ถ้าบังเอิญเจอกันอีกรอบแบบนี้ผมคงต้องบอกชื่อคุณแล้วล่ะนะ"

 

    "มะ ไม่ดีกว่านะคะ คุณไม่จำเป็นต้องบอกชื่อฉันหรอกค่ะ..."

 

    "ผมชื่อฮันครับ แล้วคุณ..."

 

    อ้าว ซะงั้น -_-

 

    "(ชื่อคุณ)ค่ะ แล้วก็อึนพาลูกสาวฉันเอง^^" สุดท้ายฉันก็เลี่ยงไม่ได้สินะ ก็ได้ ไหนๆก็รู้จักกันแล้ว

 

    "ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

 

    "เช่นกันค่ะ...งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวพาลูกกลับบ้านก่อนนะคะ"

 

    "ครับ เดินไปด้วยกันสิ ผมกำลังจะกลับอยู่พอดี"

 

    " เอางั้นก็ได้ค่ะ "

 

 

    จากนั้นฉันก็อุ้มลูกลงไปจากดาดฟ้า พร้อมกับคุณฮันที่เดินอยู่ข้างๆ..ระหว่างทางเดิน ไม่มีใครพูดหรือปริปากเลยสักคำ

 

    ขณะที่ประตูลิฟท์กำลังเปิดออก จู่ๆฉันก็รู้สึกว่าตัวเองมีอาการมึนหัวเล็กน้อยก่อนที่ร่างกายจะเผลอเซถอยหลังจนคุณฮันต้องรีบประคองตัวไว้

 

 

    "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

 

    "ฉันมึนหัวน่ะค่ะ...ไม่เป็นไรค่ะฉันเดินเองได้" ปากบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนที่ฉันจะผลักตัวออกจากเขา พร้อมพยายามประคองตัวเองให้ยืนอยู่พร้อมกับแขนที่อุ้มลูกสาวเอาไว้เพื่อไม่ให้อึนพาหล่นออกจากมือ

 

    "งั้นก็ไปค่อยๆเดินนะครับ"

 

    " ค่ะ "

 

 

    อีกไม่กี่เมตรก็จะถึงลานจอดรถแล้ว..ในที่สุดฉันก็มาถึงรถของตัวเองจนได้ แถมยังบังเอิญรถของฉันและรถของคุณฮันก็จอดอยู่ข้างๆกันอีกด้วย..แต่ว่าเรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น ทว่าอาการของฉันกลับเริ่มรู้สึกมึนหนักกว่าเดิมแถมยังคลื่นไส้อีก

 

    เมื่อรู้สึกว่าอาการของตัวเองเริ่มไม่ดีฉันจึงรีบเปิดรถ พร้อมวางลูกสาวไว้บนเบาะก่อนจะยันตัวอยู่ข้างรถเพื่อให้ตัวเองล้ม

 

 

    "คุณไหวมั้ยครับ?"

 

    " หวะ ไหวค่ะ "

 

    "แต่สีหน้าของคุณมันบอกว่าไม่ดีนะครับ...คุณขับรถไหวหรอ ? "

 

    นั่นสิฉันต้องขับรถกลับเองนี่หรือว่าต้องรอให้อ่านของคุณพ่อมารับดีนะถ้าขับเองไม่งั้นคงอันตรายมากแน่ๆ

 

    "นั่นสิคะ..สงสัยฉันต้องโทรให้คนที่บ้านมารับซะแล้วสิ"

 

    "ครับ เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าคนที่บ้านจะมารับนะครับ"

 

    "ค่ะ..." คุณฮันจะทำเกินไปแล้ว ตอนนี้ก็ควรจะกลับบ้านได้แล้วไม่ต้องมาเฝ้าฉันก็ได้..แต่ดูเหมือนสีหน้าอันตั้งใจของเขาฉันคงปฏิเสธไม่ได้หรอก

 

 

 

 

 

 

 

    เช้าวันต่อมา ...

 

 

    เมื่อคืนอาการของฉันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก แค่โทรให้คนที่บ้านมารับ ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านหลังใหญ่โดยที่คุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่...สรุปแล้วฉันก็ต้องอยู่บ้านกับคนใช้สินะ เมื่อคืนต้องขอบคุณคุณฮันจริงๆที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน ถ้าฉันอยู่คนเดียวคงน่ากลัวมากแน่ๆเพราะค่ำซะขนาดนั้น

 

 

    "ทานข้าวต้มน้ำร้อนๆหน่อยนะคะคุณหนู..น่าจะทำให้อาการคุณหนูดีขึ้น"

 

    "ขอบคุณค่ะ..ไหนๆก็ไหนๆแล้วป้าช่วยขึ้นไปปลุกอึนพาได้มั้ยคะ"

 

    "ได้ค่ะสงสัยคงได้เวลาตื่นแล้วสินะคะ^^"

 

    " ค่ะ^^ "

 

    เมื่อคืนได้นอนหลับเต็มอิ่มก็ไม่ได้รู้สึกเวียนหัวเลย พอได้ทานข้าวต้มหน่อยก็ดีขึ้นแล้วล่ะ...ช่วงนี้อาการของฉันแปลกๆเหมือนอาการแบบนี้คุ้นๆมาก แต่ก็ไม่อยากนึกถึงเลยเพราะตอนนี้ฉันยังมีเรื่องให้ปวดหัวมากมายที่ต้องรับผิดชอบโดยเฉพาะเรื่องออกจองกุก

 

    ถ้าอาการของฉันเป็นอย่างนั้นจริงๆ..ถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิดจะเป็นยังไงกันนะ...

 

    เอาเป็นว่าเรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังก็แล้วกัน ฉันพร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาดูอาการอีกที

 

 

    "ตื่นแล้วหรอคะคนเก่ง" ฉันหยุดคิดพร้อมเอื้อมมือออกไปอุ้มเด็กน้อยมาวางไว้บนตัก

 

    "อึนพาหิวนมแล้ว"

 

    "โอเครค่ะ ไม่งอแงนะคะ เดี๋ยวมามี๊ป้อนนมหนูเอง"

 

 

    จากนั้นร่างเล็กก็ถกเสื้อขึ้นกลางห้องอาหาร จึงทำให้แม่บ้านรีบหันไปไล่ตีให้การ์ดวิ่งออกไปจากห้องเพราะขืนปล่อยให้อยู่เฝ้า คงได้เห็นกันหมดแน่ๆ

 

    "โถ่ คุณหนูคะ จะให้นมคุณหนูเล็กก็ระวังด้วยสิคะ...การ์ดผู้ชายแถวนี้เยอะนะคะ"

 

    "จริงด้วยค่ะ ขอโทษค่ะพอดีลืมตัวแหะๆ^^"

 

 

    คราวหน้าต้องระวังตัวหน่อยแล้วกัน ชอบเผลอให้นมลูกต่อหน้าต่อตาคนอื่นอยู่เรื่อย

 

 

    หลังจากที่ทำกิจวัตรประจำวันในช่วงเช้าเสร็จ ฉันกะว่าต้องไปทำงาน ทว่ากลับโดนพี่จีมินโทรตามให้ไปเฝ้าจองกุก เพราะพี่เขาต้องไปทำงานและฉันก็ปฏิเสธไม่ได้..ฉันเลยต้องจำใจเปลี่ยนชุดใหม่ ชุดใหม่ที่ซื้อมาจากห้างวันก่อนและมันคงไม่ใช่ชุดที่เรียบร้อยแน่ๆ

 

 

    แต่งเซ็กซี่ออกไปข้างนอกคงไม่มีใครห้ามหรอก....

 

 

    เวลาต่อมา ฉันก็มาถึงที่โรงพยาบาล..แต่ฉันมาคนเดียวนะ เพราะว่าฉันฝากอึนพาไว้ที่บ้านกับพี่เลี้ยงเพียงแค่วันเดียว ขณะที่ฉันกำลังเดินมุ่งหน้าเพื่อไปห้องของจองกุก

 

    จู่ๆก็ได้ยินเสียงเรียกอันคุ้นเคย

 

 

    "คุณ(ชื่อคุณ)!"

 

    "อะ อ้าว คุณฮัน?"

 

    "บังเอิญจังเลยนะครับ เจอกันอีกแล้ว"

 

    "จริงด้วยค่ะ..." สายตาของฉันมองไปที่ร่างสูงๆของคุณฮัน ทำฉันแปลกใจอยู่ไม่น้อยเพราะเขาใส่ชุดกาวสีขาวสะอาด ซึ่งเป็นเครื่องแบบของคุณหมอ?

 

    "คุณเป็นหมอที่นี่หรอคะ"

 

    "ใช่ครับ ผมพึ่งย้ายมาใหม่น่ะ"

 

    "อ่อค่ะ"

 

    "ผมอยู่แผนกสูตินะครับ"

 

    "ฉันยังไม่ได้ถามเลยนะคะคุณฮันก็!...แต่แปลกนะคะ คุณเป็นหมอสูติ-นรีแพทย์ ฮ่าๆ เจอคุณแบบนี้ฉันคงไม่กล้ารักษากับคุณแน่ๆ"

 

    "ไม่ต้องอายครับ เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน^^"

 

    "คุณเนี่ยพูดอะไรตลกๆนะคะ ฮ่าๆ" ยังไงก็อายอยู่ดีนั่นแหละค่ะ -..-

 

 

    แต่ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าของชายหญิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนทำให้คนที่กำลังนั่งมองอยู่ต้องบึ้งหน้าอย่างอัตโนมัติ...เสียงทุ่มกระแอมแรงๆ พร้อมเรียกร้องความสนใจของทั้งสองได้เป็นอย่างดี

 

    " จองกุกหรอ? " ฉันละสายตาจากคุณหมอฮัน ก่อนจะเห็นจองกุกนั่งอยู่บนวีลแชร์โดยที่มีพยาบาลเข็นรถเขามาจอดหยุดตรงหน้าฉัน..ก่อนที่ฉันจะเห็นมือของจองกุกปัดไล่ให้พยาบาลเดินออกไป...

 

     "ไปไหนมาหรอ?"

 

    "ฉันพึ่งไปตรวงร่างกายเสร็จมา...ทำไมมาช้า!!"

 

    "โอ้ย! จะตะคอกทำไมเนี่ยคนบ้า!"

 

    "เธอมาสายแล้วยังมีหน้ามาคุยกับผู้ชายอีก!!"

 

    จองกุกจะโวยวายทำไมเนี่ย ฉันอายคนนะ!...

 

    "ใครหรอครับคุณ(ชื่อคุณ)"

 

    "เอ่อ..พ่อของอึนพาค่ะ" ฉันพูดเต็มปากไม่ได้หรอกว่าเป็นผัวของตัวเอง เพราะตอนนี้จองกุกยังจำความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่ได้ ฉันจึงต้องเลือกที่จะตอบแบบนั้นออกไป

 

    "หรอครับ..."

 

    "แล้วจะคุยกันอีกนานมั้ยห้ะ!!"

 

    "อ่าๆ เลิกคุยแล้วก็ได้ ชิล์!"

 

    จากนั้นคนตัวเล็กก็รีบเดินไปอยู่ที่ด้านหลังของจองกุก โดยที่ไม่ทันสังเกตเลยว่าสายตาของจองกุกและคุณหมอฮันนั้นกำลังจ้องกันราวกับว่าจะกัดกันเหมือนหมา...จองกุกขู่ทางสายตา แต่คุณหมอฮันก็ไม่กลัว เพราะอีกไม่นานคงได้เกิดศึกชิงนางแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

[ 50% ]













    ร่างเล็กยกยิ้มให้คุณหมอฮันก่อนที่ทั้งสองจะโบกมือลากันแล้วพาจองกุกออกไปโดยที่ไม่สนใจเลยว่าคนที่นั่งอยู่นั้นกำลังแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด...



    กระต่ายหน้าบึ้ง เคยเห็นมั้ยล่ะ(-_-)




    หลังจากที่ทั้งสองกลับไปที่ห้องพัก คุณหมอฮันก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ รอยยิ้มเมื่อครู่นี้ได้หายไปทันที สีหน้าของเขาเป็นกังวลขึ้นมาทันทีเมื่อได้ใกล้ชิด(ชื่อคุณ)แบบนี้..เธอทั้งน่ารักและดูอบอุ่นจนหักหามใจไม่ได้



    ทุกอย่างมันผิดคลาดไปหมด ทำไม่ลงจริงๆ



    "ผมยังไม่อยากฆ่าคุณตอนนี้"






    ฉันรีบลากจองกุกกลับมาที่ห้องพัก เมื่อกี้รู้สึกแปลกๆแฮะระหว่างกับจองกุกกับคุณหมอฮัน ขืนอยู่คุยต่อได้มีโวยวายแน่ แค่นี้ยังโวยวายไม่พออีกรึไง เชอะ!


    "นี่ ลุกขึ้นสิ ขาขาดรึไงคะ?"   ฉันเลิกสนใจเรื่องคุณหมอฮันก่อนจะกระตุกรถเข็นเพื่อให้เขาลุกขึ้นไปนั่งบนเตียง..จองกุกไม่ได้ขาขาดหรือบาดเจ็บขนาดนั้น ไม่เห็นต้องนั่งรถเลย อยากเรียกร้องความสนใจรึไง


    จองกุกนิ่งเงียบ ฉันบอกให้ลุกขึ้นแต่เขากลับทำเป็นเมินเฉย อะไรกันเนี่ยผู้ชายคนนี้หนิ..เป็นอะไรอีกล่ะทีนี้


    " พี่จองกุก? " ฉันจึงตัดสินใจเดินไปมองเขาซึ่งๆหน้า ปรากฏว่าเขาทำหน้าบึ้งคิ้วขมวดอยู่ สีหน้าแบบนั้นฉันเคยเห็นและดูออกเลยว่าพี่เขากำลังงอน เพราะตั้งแต่อยู่กันมามีอะไรที่ฉันไม่รู้บ้างล่ะว่าเวลางอนเขาจะทำหน้าแบบไหน


    ก็บึ้งแบบนี้ไง


    " งอนฉันหรอคะ? "

    "ไม่หนิ ใครงอน"

    เจ้าตัวยังเล่นตัวก่อนจะเบ้หน้าหนักยิ่งกว่าเดิม..เห้อ! เหนื่อยใจจริงๆเลย เมื่อไหร่จะหายนะ ขี้เกียจเอาใจแล้วนะไอ้คนดื้อด้าน !!


    "ไม่ได้งอนหรอ~"

    "..."

    "ไม่ได้งอนจริงๆนะ"

    "..."

    "งั้นถ้าไม่ได้งอน..พี่ก็นอนอยู่นี่แหละ"

    " จะไปไหน!? "

    คำพูดของฉันยั่วยุอารมณ์ของเขาจนได้สินะ..เขารีบหันมาพูดกับฉันโดยไม่รู้ตัวพร้อมกับน้ำเสียงที่ฟังแล้วค่อนข้างไม่พอใจและเชิงสงสัยเอามากๆ หึๆอยากรู้ล่ะสิว่าจะไปไหน ทำไมต้องบอกด้วยล่ะ ?

    "อยากรู้หรอ...." ฉันทำสีหน้ากวนพลางยกคิ้วขึ้นใส่

    "ไม่"

    และเขาก็ปฏิเสธตามเคย..เล่นตัวชะมัด ปากแข็งเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน แต่ไม่ปากหมาแบบนี้แหละดีแล้ว

    "ไม่อยากรู้ก็ดี เพราะฉันคิดว่าจะแวะไปหาคุณหมอฮันสักหน่อย!" ว่าจบฉันก็รีบเดินออกไปแต่ทว่าโดนมือของจองกุกดึงแขนเอาไว้เสียก่อนที่จะหันไปมองที่เขาดูเหมือนจะร้อนรนซะไม่มี


    แล้วฉันก็โดนตวาดใส่เข้าเต็มๆ


    "ไม่ให้ไป!!!"

    " ทำไมล่ะ! "

    "จะไปหามันทำไม ไม่ให้ไปอยู่นี่แหละ!!"

    "เอ้า! ก็พี่รำคาญฉันไม่ใช่หรอ ฉันก็จะไปไกลๆจากพี่ยังไงล่ะ!"

    "แต่ฉันเป็นผัวเธอนะ!"

    "..!!!"

    ม่านตากลมเบิกกว้างทันทีเมื่อได้ยินคำว่าผัวออกมาจากปากของผู้เป็นสามีที่ความจำเสื่อม เป็นครั้งแรกในหลายวันที่ผ่านมาที่เขาเอ่ยคำว่าผัวออกมาจากปากของตัวเองโดยที่ฉันไม่ได้บังคับ..อ่า ให้ตายเถอะ หัวใจของฉันมันกำลังเรียกร้องอยากให้เขากลับคืนมา เอาพี่จองกุกของฉันคืนนี้มา !!


    รอยยิ้มของฉันปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างดีใจ ก่อนจะรีบเดินถอยกลับหลังแล้วตัดสินใจนั่งลงบนตักของเขา พร้อมใช้แขนคล้องคอแล้วยื่นหน้าเข้าใกล้


    "เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ?"

    "...."

    "พูดสิคะ อย่าทำเป็นนิ่งสิผัวขา~"

    "มะ..เมื่อกี้ปากฉันมันพูดไปเอง!" แก้ตัวสุดๆ

    " อ่อหรอ !! "

    เมื่อสิ้นเสียงของฉัน ฉันก็ฉวยโอกาสใช้ริมฝีปากจูบเข้าที่ปากของเขาอย่างรวดเร็ว..เจ้าตัวสะดุ้งโหยงอย่างตกใจแต่กลับไม่ปฏิเสธจูบของฉัน มิหนำซ้ำเขายังอยู่นิ่งก่อนที่จะขยับปากขึ้นลงเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขานั้นกำลังจูบตอบอย่างเต็มใจ

    ปากของเราทั้งคู่ยังคงแนบชิดต่อกัน ดวงตาของฉันหลับพริ้มพร้อมสัมผัสริมฝีปากอุ่นๆของเขาด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงเอามากๆ..ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ครั้งฉันก็ยังเขินจูบของเขาไม่หาย รู้สึกถึงรสชาติที่อันหอมหวานและอบอุ่น ไม่ว่าเขาจะจำฉันไม่ได้แต่ฉันรู้ว่าเขาอาจจะรู้สึก..รู้สึกว่าเรารักกัน...


    "ฉันจะทำให้พี่จำฉันให้ได้..." ฉันพูดพร้อมผลักจูบออกก่อนจะจุ๊บลงที่ปากของเขาปิดท้าย

    ฉันน่ะจะต้องทำให้เขาจำฉันให้ได้เร็วๆเพราะฉันไม่อยากให้พวกเราต้องมากังวลใจกับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว ฉันอยากให้ครอบครัวของเรากลับมาอบอุ่นอีกครั้ง เพื่อลูกฉันต้องอดทนอีกหน่อยก็แล้วกัน


    "ทำให้ตายฉันก็จำเธอไม่ได้..."

    "ทำไมล่ะ ฉันหาหลักฐานมาเยอะซะขนาดนั้นแถมไม่ได้ปลอมเอกสารอีกด้วย ทำไมพี่เข้าใจอะไรยากจัง...ฉันชักจะเหนื่อยแล้วนะ"

    ว่าจบฉันก็ลุกออกจากตัวของเขา ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันน้อยใจสุดๆที่คนรักของตัวเองเป็นคนเข้าใจอะไรที่ยากมากๆ..บางครั้งฉันก็เหนื่อย บางครั้งฉันก็ท้อ แต่ฉันต้องอดทนเพราะอีกไม่นานทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง


    "พี่จองกุก..."

    "เห้อ! ฉันจะพยายามจำให้ได้ก็แล้วกัน"

    "จริงๆนะ พี่พูดแล้วนะ! ถ้าพี่ยังจำฉันไม่ได้ล่ะก็ ฉันจะหาผัวใหม่จริงๆด้วย!"

    " อย่าแม้แต่จะคิด "

    "ฮั่นแน่~ หึงเขาก็บอกมาเถอะ"

    "เหอะ.."

    "อิอิ ฉันรักพี่นะคะ!"



    จากนั้นฉันก็ปล่อยให้พี่จองกุกนอนดูทีวี ส่วนฉันก็จัดการหาอะไรทำไปเรื่อยเปื่อยเพราะการมาเฝ้าครั้งนี้ก็ดูน่าเบื่อตามเคย..ในขณะที่ฉันกำลังนั่งปลอกส้มอยู่ข้างๆเตียง อยู่ๆลมหนาวก็พัดเข้ามาในห้องฉันจึงวางส้มในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อจะไปปิดหน้าต่าง

    แต่ทันใดนั้นฉันก็รู้ถึงความเจ็บแปลบที่เล่นงานช่วงล่างเข้าอย่างจัง รับรู้ถึงฝ่ามือหนาที่ฟาดลงที่ขาอ่อนของตัวเอง และไม่ต้องสงสัยว่าใครเป็นคนทำ


    "โอ้ยพี่จองกุก!!"

    "ใส่กระโปรงสั้น?"

    "ใช่! กระโปรงสั้น ทำไมคะ"

    "ใส่มาอ่อยหมอรึไง สั้นจนจะเห็นกางเกงในแล้วมั้ง"

    "อ๊ะ! พี่อ่า!.." ฉันร้องขึ้นด้วยความเจ็บเมื่อถูกพี่จองกุกดุ แล้วใช้นิ้วหยิกมาที่ต้นขาของฉันจนเกิดรอยแดง


    เอาอีกแล้ว ทำหน้าบึ้งอีกแล้ว..พบคนหึงหนึ่งอัตราค่ะ !


    "ไปเปลี่ยน!!"

    "ไม่!!"

    "ไปเปลี่ยน!!.."

    "ไม่ไป จะใส่ตัวนี้!!"

    "(ชื่อคุณ) อย่าดื้อ!!"


    อย่าดื้อ!..เมื่อกี้ว่ายังไงนะ อย่าดื้อหรอ คำๆนี้พี่จองกุกชอบพูดกับฉันเวลาที่ฉันขัดใจเขา!

    ฉันอึ้งอยู่สักพักพร้อมหันไปมองหน้าเขาพร้อมทำตาโต..ได้ยินแบบนี้รู้สึกว่ามีความหวังขึ้นมาอีกเปอร์เซ็น ใกล้แล้ว ใกล้จะสำเร็จแล้วหรอ ความทรงจำของเขาใกล้จะกลับมาแล้วใช่มั้ย


    ใช่...ฉันต้องทำให้เขาหึงอีกเขาอาจจะจำได้บางส่วนเพราะนิสัยจริงๆของพี่เขาเป็นคนขี้หึงเอามากๆ !


    "ฉะ..ฉันใส่มาเพราะอยากให้ ผู้ชายมอง!!"

    "ว่าไงนะ.."

    เขาทำสีหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อฉันสักเท่าไหร่ ถึงมันจะไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่ความจริงแล้วฉันใส่มายั่วพี่จองกุกต่างหาก แต่ว่าถ้าเขากำลังหึงและคิดว่าฉันใส่มาอ่อยหมอล่ะก็ ฉันก็จะปล่อยให้เขาคิดไปเพราะจะได้หึงหนักๆไปเลย !!


    "ฉันไม่อนุญาตให้ใส่..ไปเปลี่ยน!!!"

    "ไม่เอา แล้วฉันจะใส่อะไรละคะ ฉันไม่ได้เตรียมชุดมา!" ฉันทำปากมุ่ยก่อนจะจับกระโปรงของตัวเอง ก่อนที่สายตาอันเกรี้ยวกร้าดของพี่เขาจ้องมาที่ช่วงล่างของฉันเหมือนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว เมื่อเห็นพฤติกรรมของเขาฉันจึงค่อยๆถกกระโปรงขึ้นเพื่อปั่นป่วนความรู้สึกของเขา


    "อยากดูหรอคะ ไม่ได้เห็นของเมียนานแล้วสินะ~"

    "เธอนี่มัน..."

    "อิอิ รอให้พี่จำฉันได้ก่อนเถอะฉันถึงจะให้ดู!"

    "คิดว่าอยากดูตายแหละ"

    "หึ! อย่าให้รู้นะว่าแอบดูตอนฉันหลับ"

    ร่างเล็กยิ้มกรุ่มกริ่มให้คนรัก ก่อนที่ชายหนุ่มจะทำสีหน้าเซ็งกับความขี้อ่อยของผู้หญิงคนนี้..ไม่รู้ว่าไปคบได้ยังไง ดูยังไงๆก็เหมือนพวกผู้หญิงขี้อ่อยทั้วๆไป แต่หากไม่รู้จักนิสัยจริงๆก็คงไม่รู้หรอกว่าเป็นยังไงน่ะ..ให้ตายเถอะ ทำไมนึกไม่ออกสักทีนะ มีแต่หึงอย่างเดียวแต่กลับจำอะไรไม่ได้ !


    "พักผ่อนๆ นะคะคุณสามี~"

    เสียงหวานเชิงหยอกล้อ ก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่างแล้วกลับมานั่งที่จุดเดิม...จนเวลาผ่านจนท้องฟ้ามืดสนิท จองกุกตรวจร่างกายอีกครั้งแล้วกลับมานอนพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นข่าวดีเพราะหมออนุญาตให้เขากลับบ้านได้แล้ว



    "ฉันปิดไฟนะคะ..."

    " อื้ม "

    ร่างบางเดินไปปิดไฟก่อนที่ภายในห้องจะปกคลุมไปด้วยความมืด..สายตาคมมองไปที่เงาของคนตัวเล็กที่วิ่งเหยาะๆไปที่โซฟาเพื่อนอนเก็บแรงไว้ถึงพรุ่งนี้


    "..."

    ทุกอย่างเงียบ เงียบมากจนได้ยินเสียงถอนหายใจของจองกุก..เขาอยากจะถามอะไรหลายๆอย่างกับคนตัวเล็กแต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้ถามเพราะไม่กล้า แล้วตอนนี้ล่ะ ถามได้หรือเปล่า


    เธอหลับรึยังนะ?


    "เอ่อ....(ชื่อคุณ)"

    ชายหนุ่มตัดสินใจเอ่ยชื่อของหญิงสาวออกไปด้วยความกล้า..ก็แค่มีคำถามแต่ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นเร็วขนาดนี้นะ


    " คะ? "

    "ยังไม่หลับหรอ..."

    "ค่ะ..พี่มีอะไรจะถามมั้ยคะ ก่อนที่ฉันจะหลับ"

    "รู้ด้วยหรอ"

    "รู้สิคะ พี่เป็นผัวฉันนะ"

    "อ่า"

    "รีบๆถามมาเร็วเข้า ง่วงแล้วนะ!"

    "อ่าๆ ฉันแค่อยากรู้ว่าเธออ้างว่าฉันกับเธอรักกัน แล้วยังมีลูก..แต่ทำไมถึงไม่มีแหวนแต่งงาน ภาพถ่ายอะไรประมาณนั้น"

    "เรื่องนี้ตอบได้ง่ายมากค่ะ...ฉันเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมพี่ไม่ขอฉันแต่งงานสักที นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ฉันยังรอให้พี่ขอฉันแต่งงานอยู่นะคะ"

    "ยังไม่แต่งงานงั้นหรอ"

    "อื้อ ค่ะ"

    "แล้วเรารู้จักกันได้ยังไง..."   คำถามที่สองของเขาทำให้คนตัวเล็กที่นอนฟังอยู่ต้องหน้าแดงระรื่นด้วยความเขินอาย..จะถามว่ารู้จักกันได้ยังไงน่ะหรอ อยากรู้จริงๆอะ อ่า เขินจัง

    "ตอบมาเร็วๆ!"

    "ค่ะ! คือว่าเรารู้จักกันเพราะพี่!!..ตอนนั้นบนรถเมล์พี่แอบจับก้นฉันค่ะ! แล้วมีอยู่ครั้งนึงที่ฉันกับเพื่อนแพ้พนันกันแล้วก็ถูกท้าให้สัก แล้วร้านสักนั่นก็คือร้านของพี่..แรกๆฉันก็ไม่คิดอะไรหรอก แต่พี่น่ะวางยาแล้วก็ข่มขืนฉัน ตอนนั้นฉันกลัวมากๆเพราะพี่..เอาแต่ทำร้ายร่างกายของฉัน แม้กระทั่งท้องอึนพาพี่ก็ยังเกลียดฉัน"

    "ฉันกลัวมากๆ แต่ฉันก็รักพี่...แต่ฉันไม่โทษตัวเองหรอกนะคะเพราะฉันไม่ผิด คนที่ผิดก็คือพี่"

    "อ่า! แล้วอีกอย่าง..จริงสิ!! รอยสักของพี่ไง ที่พี่สักไว้ไหล่ของฉันแถมพี่ยังสักชื่อตัวเองลงไปอีก นี่พอจะเป็นหลักฐานได้มั้ยคะว่าเราน่ะเป็นของกันและกัน"

    "จะดูมั้ยคะ?"

    "อืม ไม่อะ..ไว้ฉันจะดูคราวหลังก็แล้วกัน เธอไม่ต้องลุก นอนเถอะ"

    "อ่อ..ก็ได้ค่ะ"

    คนตัวเล็กยอมนอนอยู่นิ่งๆ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากดูก็ไม่ต้องดูเพราะเดี๋ยวเขาจะอยากรู้และดูด้วยตาเปล่าของตัวเอง...หลังจากนั้นทั้งสองก็เงียบลง ไม่นานนักคนตัวเล็กก็เผลอหลับไปโดยที่จองกุกยังคงนอนไม่หลับ ก่อนจะพูดคำๆนึงออกมาแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด


    " ฝันดี "






    เช้าวันใหม่ที่อากาศสดใส ท้องฟ้าโล่งไร้เมฆฝนพร้อมแดดอ่อนๆในยามเช้า..คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ แล้วกำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเพราะวันนี้จองกุกต้องออกจากโรงพยาบาล


    "พี่จะอาบน้ำก่อนมั้ยคะ?"

    " เอาสิ "

    "มาค่ะ เดี๋ยวฉันช่วย"

    "ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้"

    "อ่อ..ค่ะๆ"   อะไรเนี่ยใจร้ายแต่เช้าจัง

    ฉันยืนหน้าบูดพร้อมหลีกทางให้เขาเดินเข้าไปอาบน้ำ..ก็อยากจะช่วยอะ ไม่ใช่ช่วยพยุงนะ แต่อยากช่วยอาบน้ำมากกว่า


    อยากเห็น -///-


    "ชิล์ กลับบ้านค่อยดูก็ได้!"  ฉันสะบัดตัวกลับก่อนจะเดินไปนั่งลงบนพื้นจากนั้นก็เก็บของใส่กระเป๋าจนเรียบร้อย..ทันใดนั้นเสียงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูก็ดังขึ้น มือเล็กจึงรีบหยิบขึ้นมากดรับสายอย่างไม่ลังเล


    "ว่าไงคะ?"

    "มามี๊ขา! อึนพาคิดถึงมามี๊!"

    "มามี๊ก็คิดถึงหนูเหมือนกันค่ะ"

    "แล้วมามี๊จะกลับตอนไหนคะ อึนพาอยากกอดมามี๊จังเยย~"

    "หึ เด็กน้อยของมามี๊ไม่งอแงนะคะ ไม่เกินเที่ยงมามี๊ถึงบ้านแน่นอนค่ะ..ว่าแต่อึนพาคิดถึงปาป๊ามั้ยเอ่ย?"

    "ปาป๊า...ไม่ค่ะ! อึนพากำลังงอนปาป๊า อึนพารักคุณลุงจีมิน!!

    "อ่า พูดแบบนั้นเดี๋ยวปาป๊าก็น้อยใจหรอก"    ฉันไม่เอะใจเลยที่ลูกจะงอนพี่จองกุก เพราะพี่เขาเล่นใจร้ายแบบนั้นลูกก็งอนน่ะสิ

    แล้วอีกอย่างถ้าพี่จีมินเขามาเร็วมากกว่านี้ฉันกับพี่จีมินก็คงได้แต่งงานกันไปนานแล้ว..แต่ติดตรงที่พี่จองกุกน่ะสิ เขาคือปัญหาใหญ่เลย สัญญาการหมั้นของฉันและพี่จีมินต้องยกเลิกเพราะความเอาแต่ใจของเขา



    เห้อ พี่จองกุกน่ะเขาคือตัวป่วนของเรื่องเลย !





    ฉันนั่งคุยโทรศัพท์กับอึนพาอยู่นาน จนต้องวางสายไปเพราะเราต้องรีบกลับ ไม่นานนักพี่จองกุกก็เดินออกมาจากห้องน้ำ...แล้วจู่ๆพี่เขาก็เดินมานั่งลงข้างๆฉัน แล้วกลิ่นครีมอาบน้ำของเขาก็ทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้


    "อึก!"    มือของฉันรีบยกขึ้นปิดปากตัวเองทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพี่จองกุกที่เข้ามาใกล้ฉัน

    "เป็นอะไร?"

    "ฉะ ฉันจะอ้วกน่ะค่ะ อึก!"

    "เห้ยๆ จะมาป่วยตอนนี้ไม่ได้นะเดี๋ยวเป็นภาระฉัน!"

    "พี่จองกุก หลบไปมันเหม็น อื้อ!" ฉันใช้มืออีกข้างผลักตัวเขาออกก่อนที่ตัวเองจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วอ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุง

    ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กในห้องน้ำ ทันใดนั้นมือหนาของเขาก็ยกขึ้นลูบแผ่นหลังบางก่อนที่ร่างเล็กจะอ้วกออกมาหนักกว่าเดิม...ไม่ทันไรขาเล็กก็สั่นก่อนจะล้มลง แต่โชคดีนักที่จองกุกรับตัวไว้ทันเสียก่อน


    "เธอเป็นอะไร?"

    "เอ่อ...คือว่า ฉันแค่มึนๆน่ะค่ะ"

    "มึนหัวแล้วทำไมต้องอ้วก"

    "ก็เพราะว่าฉัน อึก! เหม็นกลิ่นครีมอาบน้ำพี่น่ะค่ะ พี่ออกไปก่อนได้มั้ยฉันไม่ไหวแล้ว!"

    "กะ..ก็ได้ ระวังล้มล่ะ"

    " อื้อ "


    จองกุกยอมออกมาจากห้องน้ำอย่างว่าง่ายก่อนเจ้าตัวจะเดินมานั่งลงบนโซฟาเพื่อรอให้หญิงสาวอ้วกออกมาตามอาการของตัวเอง..ระหว่างที่กำลังรอ อยู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จึงทำให้ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตู ปรากฏว่าคนที่มาเคาะคือคนที่จองกุกไม่อยากเจอมากที่สุด..ไอ้หมอฮัน..


    "มาทำไม...หมอ..."

    "อ้าว จะกลับบ้านแล้วหรอครับ^^" หมอฮันเผยยิ้มออกมาซึ่งจองกุกไม่ชอบรอยยิ้มนั่นเอามากๆ มันดูเสแสร้ง

    "ใช่ เรากำลังจะไปจากที่นี่"

    "แล้วคุณ(ชื่อคุณ)ล่ะครับ"

    "ถามทำไม"

    "พอดีผมอยากเจอเธอน่ะ"

    "อยากเจอทำไม..."

    "ผมเจอเธอไม่ได้หรอ"

    " ไม่!! "



    "มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าคะ?" ทันใดนั้นเสียงเล็กของหญิงสาวก็เอ่ยขึ้นทำให้ชายหนุ่มทั้งสองหันไปมองพร้อมๆกัน แต่ทว่าจองกุกกลับขยับตัวไปยืนบังหมอฮันเอาไว้เพื่อไม่ให้หมอฮันมองเห็นคนตัวเล็ก

    "ใครมาหรอคะ?" ซึ่งจองกุกตัวใหญ่กว่าหมอฮันจึงทำให้มองไม่เห็นว่าใครมา

    "เปล่า!!"

    "แต่ประตูเปิดอยู่นะคะ"

    "พูดมากน่ะ! อ้วกเสร็จแล้วก็ไปหยิบกระเป๋ามาเลย จะกลับมั้ยห้ะ บ้านน่ะ!!"

    "ง่ะ ทำไมต้องดุด้วย..ไปก็ได้!"


    "เดี๋ยวก่อน คุณ(ชื่อคุณ)ครับ!!"

    "อ่ะ คุณหมอฮัน...พี่จองกุก ขยับตัวออกเลยนะคะ!"

    "ไม่! อยากเจอมันนักรึไง!"

    "ใช่ค่ะ!"

    "(ชื่อคุณ)!!"

    "พี่จองกุก!!"


    "อ่า ทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันสิครับ^^"

    "เหอะ! ปากบอกอย่าทะเลาะกัน แต่ยิ้มห่xอะไรวะ !"

    "พี่จองกุก อย่าทำตัวเสียมารยาทสิคะ..."

    "เอ่อ! จะคุยกันก็เชิญ รำคาญ!!" จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงอย่างอารมณ์เสีย ก่อนที่เขาจะรีบเดินหนีออกไปจากห้อง ปล่อยให้บรรยากาศภายในห้องพักอึดอัดเอามากๆ

    "เอ่อ ขอโทษแทนเขาด้วยนะคะ เขาก็เป็นแบบนี้แหละ"

    "ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่..เมื่อกี้คุณอ้วกหรอ?"

    " ชะ ใช่ค่ะ "

    "งั้นผม..ขอจับดูได้มั้ย"

    "คะ?"

    "ฮ่าๆ ผมหมายถึงท้องคุณน่ะครับ..ผมขอจับดูได้มั้ย"

    "อ่า...กะ ก็ได้ค่ะ" ฉันไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงเลยยอมอยู่นิ่งๆก่อนที่คุณหมอจะเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน..ฉันเชื่อใจนะที่ให้เขาจับท้องฉันน่ะ เพราะเขาเป็นหมอ ฉันคิดว่าคงไม่มีอะไรเสียหาย

    "เป็นยังไงบ้างคะ..."

    "ผมว่าช่วงนี้คุณอย่าเครียดมากเกินไปนะครับรู้มั้ย...คุณยังไม่ได้บอกเขาหรอว่าตัวเองกำลังจะมีเจ้าหนูอีกคนน่ะ"

    "คะ..เอ่อคือว่าฉันรู้ค่ะ..ฉันยังไม่พร้อม"

    " ทำไมล่ะ? "

    "ฉันอยากให้เขากลับมาเป็นปกติก่อนน่ะค่ะ ฉันกลัวว่าเขาจะหนีฉันไป"

    "..แต่ยังไงก็ต้องบอกนะครับ"

    "อ่า เอาเป็นว่าฉันจะบอกเขาคราวหลังละกันนะคะ..งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ!"

    " ครับ "




    ฉันรีบเดินออกมาจากโรงพยาบาลก่อนจะเห็นพี่จองกุกยืนพิงต้นไม้อยู่คนเดียว...อ่า ทำตัวน่าสงสารอีกแล้วนะ เขาต้องการอะไรจากสังคมเนี่ย -_-

    "พี่จองกุก!!"

    "ไปให้พ้น..."

    "ไม่เอาสิคะ นี่โกรธอะไรอีกล่ะเนี่ย!"

    "ถ้าไม่รู้ตัวก็ไม่ต้องมาทำเป็นพูด"

    "งื้อ พี่อะ..นี่ฉันดูออกนะคะว่าพี่กำลังหึงฉันอยู่ ถึงแม้ว่าพี่จะจำความสัมพันธ์ของเราไม่ได้ แต่ว่าหัวใจของพี่มันไม่มีวันลืม..อย่าบีบบังคับมันเลยนะคะ"

    "พูดอะไรไร้สาระ.."

    "ดื้อด้านจริง โอเครๆ ฉันไม่กวนพี่แล้วก็ได้...นั่งรอแถวๆนี้แหละเดี๋ยวคนที่บ้านจะมารับ"

    "อื้ม.."





    ใช้เวลาไม่นานทุกคนก็กลับมาถึงบ้าน เมื่อกลับมาอึนพาก็ยังงอนพี่จองกุกอยู่ ไม่ยอมเข้าใกล้หรือพูดด้วย ต่างคนต่างอยู่จนรู้สึกอึดอัด เรียกให้มาทานข้าวก็ไม่ยอมจนต้องเอาไปส่งให้ถึงห้อง..ฉันทำแบบนี้กับสองพ่อลูกจนฟ้ามืด ก็ยังไม่มีใครยอมออกจากห้องนอนเลยสักคน


    "นี่ กกตัวแต่อยู่ในห้องแบบนี้ไม่เบื่อรึไง"

    "...."

    "พี่จองกุกอ่า ไม่ไปง้อลูกหน่อยหรอหื้ม"

    "จะง้อทำไม เสียเวลา"


    เพรี๊ยะ !!


    ฝ่ามือเล็กตีไปที่แก้มกลมๆของเขาจนเจ้าตัวสะดุ้งแล้วหันมามองฉันด้วยสายตาอึ้งๆ..ก็เอาสิ ในเมื่อคุยไม่รู้เรื่องแบบนี้ แม่จะตบให้แก้มแดงไปเลย !!


    "ทำไมดื้อกันขนาดนี้ให้ตายเถอะ!!"

    "แล้วจะให้ทำไงล่ะ!!"

    "เอางี้ คืนนี้เราสามคนไปดินเนอร์กันมั้ย เผื่อจะทำให้พี่จำอะไรได้บ้าง"

    "พูดแบบนี้อยากไปเองก็บอกมาเถอะ..."

    "ก็..ทั้งคู่นั่นแหละ ไปนะคะๆๆ!"

    "เอ่อๆ ไปก็ได้ ขอเวลาแต่งตัวหน่อยก็แล้วกัน!"

    " เย้!! "


    ถ้าได้อยู่กันสามคน ทุกอย่างก็คงจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้น..ล่ะมั้งนะ...




    พี่จองกุกถูกบังคับให้มาดินเนอร์ที่โรงแรมหรูอย่างไม่เต็มใจนัก ตลอดทางที่เขาขับรถก็ทำสีหน้าเซ็งตลอด ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกหดหู่ใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องเห็นเขาแสดงอาการไม่สบอารมณ์แบบนั้นตลอดเวลา


    ไม่นานนักเราก็มาถึงห้องอาหารที่โทรจองเอาไว้ ฉันเลือกโต๊ะมุมสุดเพราะต้องการความเป็นส่วนตัวจากนั้นก็สั่งอาหารแล้วก็ได้แต่นั่งหายใจทิ้งเปล่าๆ...ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำ เห้อ!


    "ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

    "ค่ะ"

    สายตาของพี่เขามองไปอีกทาง เหมือนกับว่าเจอกับอะไรบางอย่างแต่ฉันก็ไม่เอะใจ แล้วปล่อยให้เขาไปเข้าห้องน้ำ...



     ร่างสูงเดินหนีออกมาจนไกลจากโต๊ะ จากนั้นก็ไม่รอช้าวิ่งตามใครบางคนไปที่หลังครัว

    " เยจิน!! "

    เยจิน..ใช่ เขาเจอเธอที่นี่ และเธอก็เป็นเด็กเสริฟคนเมื่อกี้ที่พึ่งเดินผ่านโต๊ะไป

    "พะ..พี่จองกุก?"

    "ทำไมเรามาทำงานที่นี่"

    "อะ..อ่อ งานพิเศษน่ะค่ะ ช่วงนี้เยจินว่างๆแล้วกำลังจะเลิกงานแล้วด้วย"

    "ให้พี่ไปส่งมั้ย.."

    "จะดีหรอคะ?"

    " ดีสิ "



    มันดีหรอ ที่ไปเข้าห้องน้ำเกือบสองชั่วโมง...สองชั่วโมงผ่านมาแล้วแต่จองกุกก็ไม่กลับมา แต่หญิงสาวก็ยังคงนั่งรอจนเผลอหลับไป แต่อึนพาไม่ได้หลับ สายตาของเด็กน้อยพยายามมองหาปาป๊าที่ไม่กลับมาแถมยังทำให้มามี๊นั่งรอจนเผลอหลับไป

    ถึงแม้ว่าอึนพาจะไม่พูดแต่อึนพารู้สึกเสียใจนะที่ปาป๊าเปลี่ยนไปแบบนี้..ไม่มีปาป๊าคนเดิมเหลืออยู่เลย ต้องให้ทำยังไงเขาถึงจะกลับมา

    เด็กน้อยตัดสินใจแอบหยิบโทรศัพท์ของมามี๊ขึ้นมากดโทรเข้าเครื่องของปาป๊า...แต่ผลสุดท้าย เขาปิดเครื่อง...







[ 100% ]

 

To be continued

 

 

 

 

 

#TALK

 

 

ไรท์มาแล้ววว ขอโทษนะคะที่ตอนนี้ที่มีธีมธรรมดา เพราะธีมสีดำทำไม่ได้เพราะเว็บแปลโค้ชมันเออเร่อค่ะ ผลเลยออกมาเป็นแบบนี้

 

แต่ไม่ต้องกังวล เนื้อหายังอ่านได้ ไม่ต้องสนใจธีมสีดำนะคะ555555

 

เอาล่ะ ครบ100% ตอนนี้อยากตบจองกุกมาก ไอ้ผัวไม่รักดี! เดี๋ยวจะได้เสียใจทีหลังแน่ !!!!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 392 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,565 ความคิดเห็น

  1. #1447 jk_bell (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 00:15
    ฮืออออ จาร้องงงง สงสารอึงพาสงสารนางเองเอก

    -ผัวไม่รักดี//ไรท์ตัดจบได้แบบ.... ค้างโว้ยยยยยย
    #1,447
    0
  2. #1445 990916572 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 22:34

    งื่ออทำไมเราถึงสงสารอึนพาจัง. จองกุกนะจองกุกทำแบบนี้ได้ยังไงทิ้งลูกเมียไปส่งคนอื่น
    #1,445
    0
  3. #1444 mingsaetang (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 21:24

    งื่อสงสารอึนพาเลย หดหู่มากก😢😢

    #1,444
    0
  4. #1443 EvilSakura_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 18:07
    น้อนอึนพาลูกกก ฮือออ อ้อนให้คุณแม่หาป๊ะป๋าคนใหม่เลยยยย
    #1,443
    0
  5. #1442 บิมบิมบับ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 14:54

    ชชีวิตช่างโศกเศร้า เมื่อจะมีความสุขสักทีนะ เกลียดอิเยจินมาก เมื่อใหร่จองกุกจะจำได้สักที -ผัวบ้า ชีวิตนี่เคยมีเมียอยู่สมองบ้างใหม อยากจะด่าจริงๆ5555555 อินเเล้วเนี่ย!! 555

    #1,442
    0
  6. #1441 jkkkkk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 14:01

    หมอฮันน! เป็นใครจะมาทำอะไรครอบครัวนี้อีก แค่นี้พ่อแม่ลูกเขาก็ไม่ค่อยจะอยู่ด้วยกันละ

    #1,441
    0
  7. #1440 _fxxoz (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 02:18

    เฮ้อออสงสารเด็กน้อยตาสีอะไรนะ555น้องหนูอึนพาลูกงับหัวปะป๊าเลยลูกจำไม่ได้ดีนัก

    #1,440
    0
  8. #1439 51410021 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 00:37

    หาผัวใหม่เลยคะ

    #1,439
    0
  9. #1438 JJK901 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 00:35

    ช่วยจำได้สักทีได้มั้ยผัวบ้า! สงสารอึนพา หนูน้อยของมามี๊ ไปส่งนังนั่นทำบ้าอะไร หุ๊! อารมณ์เสีย งานนี้มีงอนแน่หรือจะหาผัวใหม่555555 แต่!! หมอฮันคือใครทำไมเขาถึงบอกว่ายังไม่อยากฆ่าตอนนี้ แงงงงงง ยังมีเรื่องให้เจ็บปวดอีกใช่มั้ย คุณไรท์ต้องรีบกลับมาต่อนะคะ ตั้งใจเรียน ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ออกข้างนอกใส่แมส จับต้องอะไรก็ล้างมือบ่อยๆนะคะ เลิฟ
    #1,438
    0
  10. #1437 kaigishiro (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:31
    ต้องเอาอึนพาหนีไปอีกซักรอบแล้วละ เป็นผัวที่เฮงซวยมาก
    #1,437
    0
  11. #1436 Fxngg (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:19

    ทำไมเรื่องนี้รอนานจังเลยครับกว่าจะได้อ่าน

    แงงงงงงง งอแงแปป ud83dude22

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:20
    #1,436
    0
  12. #1435 wjatgmdmjjtg357- (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:15
    สงสารนางเอกกับลูกมากเลย จอกกุกความจำเสื่อมแล้วเป็นงี้หรอใจร้ายทีสุด
    #1,435
    0
  13. #1434 Lisagirl3 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:15

    นางเอกต้องหนีไปอีกรอบเเล้วค่ะถึงจะจำได้

    #1,434
    0
  14. #1433 Lisagirl3 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:14

    โอ้ยยย งอน

    #1,433
    0
  15. #1432 M I N I - j (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 23:02
    สงสารหลานนน อึนพาของป้าาา แอแงงงง
    #1,432
    0
  16. #1431 kammykammy157724 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:58
    ถ้าทำแบบนี้ก็ไปเลยนะไม่ต้องกลับมาอีกด้วย!!///อิย
    #1,431
    0
  17. #1430 Thawanrat_1996 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:55

    พาอึนพาหนีไปค่ะไปอยู่กับพี่จีมินไม่ต้องมาเจอจองกุกอีกเลยหึงบ้าอะไรไปส่งผญ.คนอื่น!!!โกรธค่ะ5555
    #1,430
    0
  18. #1429 Ma_PrangPazita (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:47
    ห่วยจองกุกหาเรื่องจริงๆเล้ยยย เดี๋ยวจะโดนทิ้งไม่รู้ตัวเหอะ
    #1,429
    0
  19. #1428 หนูน้อยทาสติ่ง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:45
    รอค่าาา
    #1,428
    0
  20. #1427 p0993136611 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:42
    หึงแต่ไปส่งผญ.อีกคนคือไรอ้ะ
    #1,427
    0
  21. #1426 ApharatJun (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:41
    สงสารอึนพามากๆ อิจองก้หายเก่งงงงง
    #1,426
    0
  22. #1425 Kookipukk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:36
    จองกุก!!! เดี๋ยวจะตีให้จำได้เลย!!!
    #1,425
    0
  23. #1424 990916572 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 00:51

    รอค่าาาา
    #1,424
    0
  24. #1420 mingsaetang (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:40

    ถ้าจะมาหึงกันก็รีบๆจำให้ได้สิพี่จอน😅

    #1,420
    0
  25. #1418 Sunny07 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 03:10

    อยากอ่านต่อแล้วค่ะไรท์

    #1,418
    0