#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 30 : Chapter Jeon : 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

B
E
R
L
I
N





Chapter 29













    หากจองกุกเอานิสัยเดิมออกมาใช้กับฉัน..ฉันก็จะเอานิสัยแรดๆเมื่อก่อนของฉันออกมาใช้เหมือนกันเขาถึงจะได้รู้ว่าใครเป็นใคร !



    ฉันตัดสินใจเดินหนีออกมาที่นอกโรงพยาบาล ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนตัวแสบที่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศให้มารับ..ฉันยืนรอสายไม่นานนัก คนที่ต้องการติดต่อก็รับสายภายในไม่กี่นาที



    "ฮัลโหลนังชะนี ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรมานะคะ~"    น้ำเสียงจากปลายสายพูดขึ้นด้วยท่าทางจริตจะก้าน..ฉันได้แต่กรอกตามองบนกับความประชดประชันของนางแดฮวีที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานหลังจากที่เริ่มทำงาน

    "มึง อยู่ไหนอะ"

    "เอ้า หล่อนโทรมาก็ถามแบบนี้เลยหรอจ๊ะ?"

    "กูถามมึงก็ตอบมาสิ ตอนนี้กูต้องการความช่วยเหลือ!"

    "ความช่วยเหลือ เป็นอะไรคะคุณหล่อน!?"

    "เอาเป็นว่ามึงมารับกูที่โรงพยาบาลก่อน เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง"

    "โอเครค่ะ รอแปปนึงนะคะคุณเพื่อน"

    "นี่มึงทำอะไรอยู่อะ?"

    "พึ่งเล่นขี่ม้ากับผัวเสร็จ!!"

    "หย่ะ!!"    เกลียดๆ อย่าพึ่งเอาเรื่องผัวมาพูดกับฉันตอนนี้เลยนะ!


    จากนั้นฉันก็วางสายจากยัยเพื่อนตุ๊ด พร้อมยืนรอมันอยู่จุดนัดหมาย..ไม่นานนัก ตัวรถคันสีแดงแปร๊ด!ของหล่อนก็มาจอดตรงหน้าฉัน ไม่รอช้าฉันก็รีบเดินขึ้นไปนั่งบนรถแต่ทว่าต้องหยุดชะงักพร้อมยืนมองแดฮวีอยู่ที่ริมถนน

    "อีหวี..."

    "ขอโทษนะเพื่อน ไปนั่งข้างหลังก่อนนะจ๊ะ^^"

    พอฉันเปิดประตูรถก็เจอผัวมันนั่งแทนที่ฉัน พวกมันสองคนหันมายิ้มแฉ่งให้ ก่อนที่เพื่อนสุดที่รักจะไล่ให้ฉันไปนั่งข้างหลัง...เจริญล่ะเพื่อนฉัน ติดผัวหนักนะเนี่ย เห้อ!!

    "เพื่อนเลว"    น้ำเสียงของฉันแอบด่ามันเบาๆ พร้อมเดินไปเปิดประตูไปนั่งข้างหลังอย่างโดดเดี่ยว...บรรยากาศในรถตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียวสินะที่อึดอัดน่ะ เหตุผลที่ฉันโทรเรียกให้เพื่อนมาก็เพราะต้องการความช่วยเหลือ แต่มันเล่นเอาผัวมาด้วยแบบนี้ฉันจะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนดีล่ะ !!



    " อีหวี "

    "อ่อ กูลืมบอก..เดี๋ยวขอส่งผัวไปเตะบอลกับเพื่อนก่อนนะ จะได้คุยกันสะดวกๆ"

    "นั่นแหละสิ่งที่กูต้องการ -_- "

    ฉันก็ไม่ต้องการที่จะให้ผัวมันมานั่งฟังปัญหาของฉันอยู่แล้ว เพราะฉันก็อายนะที่จะต้องพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น หากไม่ใช่เพื่อนสนิท



    จากนั้นฉันก็ปล่อยให้นางเพื่อนตัวดีขับรถไปส่งผัวจนถึงที่หมาย..จากนั้นเราสองคนก็ตัดสินใจไปหาคาเฟ่เล็กๆเพื่อนั่งคุยกันเป็นการส่วนตัว ฉันและแดฮวีเดินเข้ามาในคาเฟ่ก่อนจะเลือกโต๊ะที่อยู่มุมสุด พร้อมสั่งเครื่องดื่มไว้รอก่อนที่ฉันจะเริ่มเปิดประเด็นปัญหาที่กำลังเจออยู่ตอนนี้ให้มันฟัง


    "ว่ามาเลยค่ะเพื่อน"

    "คือว่าตอนนี้กูกำลังเจอปัญหาใหญ่ จองกุกน่ะเขาความจำเสื่อม"

    "ห้ะ! ความจำเสื่อม!?"    นางแดฮวีทำสีหน้าด้วยความตกใจก่อนที่ฉันจะใช้มือตีไปที่ปากมันให้มันทำเสียงเบาลงให้มากกว่านี้..แค่ความจำเสื่อมก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แต่ไม่เห็นต้องร้องเสียงดังขนาดนี้เลย !


    "เบาๆดิ!!"

    "อ่า โอเครพูดเบาๆ"

    "ดี งั้นฟังให้จบ"

    "อื้มๆ"

    "ที่กูเรียกมึงมาก็เพราะอยากจะปรึกษาหน่อยเพราะว่าจองกุกเขาความจำเสื่อมและเขาจำกูกับลูกไม่ได้ มิหนำซ้ำเขายังนึกว่ายังเป็นแฟนกับเยจินอยู่ ซึ่งหมายความว่าตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกดีๆต่อกู แล้วเขาร้ายกับกูสุดๆไปเลย"    ฉันทัเงเศร้าและคับแค้นใจเอามากๆ ไม่สนว่าเขาจะความจำเสื่อม แต่เขาทำแบบนี้ก็ไม่ถูก..จองกุกน่าจะมีความทรงจำหลงเหลืออยู่บ้างสิหน่า


    แต่อยู่ๆที่เขามาพูดถึงเยจินแบบนี้..มันทำให้ฉันน้อยใจเป็นนะ แถมยังถูกไล่อีก


    "แปลง่ายๆเลยว่า จองกุกกำลังคิดว่าตัวเองรักแฟนเก่า แล้วเขาก็ไม่รู้จักมึง?"

    " อืม "

    "เอางี้ ถ้าเขากลับไปจำอดีต มึงก็ต้องกลับไปในอดีตเหมือนกับเขา แล้วมึงก็ค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำให้เขา...ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป เชื่อกู ความทรงจำผัวมึงต้องกลับมา ไม่เร็วก็ช้า"

    "อะ..เอาอย่างงั้นหรอ?"

    "เชื่อเพื่อนสิคะ!!"     แดฮวีเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นอกมั่นใจ...เอาล่ะฉันจะลองเชื่อมันดูสักครั้ง แต่จะค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

    "โอเค กูเชื่อมึง เอาเป็นว่าตอนนี้เราหยุดคุยเรื่องผัวกูก่อน ไม่ได้เจอกันตั้งนานไปช้อปปิ้งกันปะ?"

    "เอาสิคะคุณเพื่อนมีหรือแดฮวีคนนี้จะพลาด!!"

    " ตามนั้นไปค่ะ!! "    ขอช้อปปิ้งให้หายเครียดก่อนก็แล้วกัน เสียเงินทีไรมีความสุขตลอดแหละ ~





    เราสองคนออกมาเดินช็อปปิ้งกันตามใจชอบ ฉันแยกตัวออกจากเพื่อนก่อนจะเดินมาที่ร้านขายเครื่องสำอาง พลางเดินเลือกสีลิปสติกที่ชอบอย่างเพลิดเพลิน

    ตั้งแต่มีลูกมาฉันก็ไม่ได้แต่งตัวแรงๆมานานแล้วนะ วันนี้ขอซื้อลิปสติกสีแดงสีใหม่ล่าสุดของยี่ห้อแบรนด์ดังหน่อยดีกว่าจะได้เอาไปใช้กับผัวตัวดีที่มันจะบังอาจมาลืมฉัน !

    คราวนี้แหละฉันจะทำให้เขารู้สึกได้เลยว่าตัวตนของฉันก็ไม่ได้ที่จะยอมเขาตลอด ถึงแม้ว่าจะความจำเสื่อมก็เเถอะ แต่มันแค้น !!!


    "เอาสีนี้ก็แล้วกัน^^"



    หลังจากที่ซื้อของอย่างพอใจ หมดเงินไปเกือบล้าน เราสองคนก็ไปทานข้าวต่อจนเวลาล่วงเลยไปถึงตอนเย็น...ฉันจึงตัดสินใจบอกให้เพื่อนสาวขับรถไปจอดที่บ้านของตัวเองเพื่อไปเอารถก่อนที่จะขับไปรับลูกเพื่อไปต่อที่โรงพยาบาล


    พอไปรับอึนพามาจากคุณปู่ ฉันก็อุ้มเด็กน้อยเข้ามาที่โรงพยาบาล ตอนนี้เริ่มร่อยหรอไม่มีคนแล้วมีแต่พยาบาลที่กำลังทำหน้าที่ของตนเองอยู่...ไม่นานนักฉันก็เดินมาถึงห้องพักฟื้นของจองกุกก่อนที่จะเปิดเข้าไปในห้องพบว่าเขาเอนกายดูทีวีอยู่เพียงลำพัง


    "...."    แต่ตาของฉันกวาดมองไปรอบๆห้องที่ถูกพบว่ามีหลักฐานมีคนมาเยี่ยมเขา แต่ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่แล้วมีแค่เขาคนเดียวฉันจึงตัดสินใจถามออกไป

    "มีใครมาเยี่ยมหรอ..คุณพ่อกับคุณแม่รึเปล่า?"    บุคคลที่ถามออกไปก็คือพ่อแม่ของฉันเอง เห็นพวกท่านบอกว่าจะมาเยี่ยมจองกุกแต่ไม่รู้ว่ามาตอนไหน

    " ใคร? "   จองกุกถามว่าใครด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตายังมองไปที่ข่าวบนทีวี ที่กำลังฉายอยู่

    "ก็พ่อแม่ของฉันไง..ไม่ได้มาเยี่ยมพี่หรอ?"

    "ไม่หนิ..ไม่เห็นมีใครมา"

    "แล้วนั่นกระเช้าผลไม้ของใครถ้าไม่มีใครมาเยี่ยม พ่อของพี่ก็อยู่ที่บ้านเล่นกับหลาน ส่วนพี่จีมินก็มีงาน"    ถ้าไม่ใช่ใครที่ไหนที่ฉันเอ่ยออกมานั้น แล้วจะเป็นใครล่ะที่มาเยี่ยมเขา ทำไมเขาไม่หันมาพูดกับฉันดีๆ ชักจะโมโหแล้วนะ!!!

    "บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าใครมาเยี่ยมพี่ ทำไมต้องเงียบ ไม่พอใจอะไร เห็นหน้าฉันแล้วรังเกียจขนาดนั้นเลยหรอ"    ถึงคำพูดของฉันจะรุนแรงแต่น้ำเสียงของฉันไม่ได้รุนแรงตามคำพูด เพราะอยู่ต่อหน้าลูกฉันไม่อยากทำให้อึนพาร้องไห้เด็ก น้อยอายุแค่นี้คงไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดหรอก นอกจากไอ้คนที่นั่งอยู่บนเตียงนั่นแหละ !!

    "เอ่อๆ บอกก็ได้ ฉันโทรให้เยจินมาเฝ้าฉันเอง!"

    "ว่าไงนะนี่พี่รู้จักเบอร์เขาได้ยังไง ไหนบอกว่าลบทิ้งไปแล้ว!!"

    "ก็แฟนฉันทำไมฉันจะจำเบอร์ของแฟนฉันไม่ได้..มีแต่เธอนั่นแหละที่จู่ๆก็โผล่มา แล้วบอกว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉันอีก ฉันไม่เห็นจำได้ว่าเมื่อก่อนฉันไปวางไข่ไว้ในตัวเธอตอนไหน!"

    "พี่จองกุก!!!"


    "มามี๊ขา..."

    "อึก...เรื่องของเราค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนี้ฉันยังไม่อยากทะเลาะกับพี่!"    ว่าจบ ฉันก็อุ้มอึนพาไปวางไว้ที่โซฟาก่อนที่จะหยิบถุงขนมขึ้นมาแล้วเอาให้เด็กน้อยกิน ฉันพยายามเบี่ยงเบนความสนใจให้ลูกสาวสนใจเพียงแค่ขนมอย่างเดียว..เพราะยังไม่อยากให้ลูกโฟกัสถึงสิ่งที่เราคุยกันเมื่อกี้ แกยังเด็กเกินไปฉันไม่อยากให้แกมีปัญหา

    "อึนพาคะ กินนี่ก่อนนะ...หนูอยากดูการ์ตูนมั้ย เดี๋ยวมามี๊เปิดให้"

    "ฉันดูข่าวอยู่"

    "ฉันไม่ได้คุยกับพี่..ฉันหมายถึงให้ลูกดูในไอแพด!"    เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องของเขา เขาไม่ควรต้องมาสนใจ

    ฉันหันไปดุเขาก่อนที่เขาจะตีหน้านิ่งแล้วเบือนหน้าหันมองอีกทาง ก่อนที่ฉันจะกลับมาสนใจลูกสาวพร้อมเปิดการ์ตูนให้เด็กน้อยดูไปพลางๆ

    "เดี๋ยวมามี๊ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

    "อื้อ^^"

  
    จากนั้นฉันก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมปล่อยให้เด็กน้อยนั่งเล่นอยู่บนโซฟา ในขณะที่มามี๊ ไปเข้าห้องน้ำอยู่ๆสายตาของอึนพาก็มองไปที่ปะป๊าของตัวเอง ในมือน้อยๆพลางหยิบนมกล้วยรสหวานขึ้นมาดูดพร้อมอมไว้ในแก้ม..แต่ตากลมๆก็ยังคงจ้องไปที่ปะป๊าของตัวเองไม่ยอมละไปไหน..

    ในใจของอึนพาอยากเดินเข้าไปเล่นกับประปา แต่ดูสีหน้าของปะป๊าดูไม่ดีเอาซะเลย อึนพาจึงทำได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆ


    " ปะป๊า "    น้ำเสียงน้อยๆของอึนพาเอ่ยเรียกชื่อของปะป๊า ชายหนุ่มได้ยินแต่ทำเป็นไม่สนใจ ก่อนที่จะได้ยินคำว่าปะป๊าเอ่ยขึ้นหลายๆรอบและน้ำเสียงก็ดูเหมือนเด็กน้อยกำลังจะร้องไห้ จึงทำให้เขาตัดสินใจหันไปมองด้วยตาแววตาขวางไม่พอใจ

    "ปะป๊า..สนใจอึนพาหน่อย ปะป๊า"    

    เด็กน้อยพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา..เขาถอนหายใจออกมาอย่างน่ารำคาญพร้อมใช้สายตาดุๆ หันไปมองเด็กน้อยจนต้องหยุดชะงัก อึนพาซึมลงทันทีก่อนจะหันกลับไปสนใจไอแพดที่มามี๊เปิดการ์ตูนไว้ให้ดู

    "จิ๊!...น่ารำคาญ"


    "อึก...ฮึก.."


    จองกุกกรอกตามองบนเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของเด็กน้อย แต่เขาก็ไม่คิดจะไปปลอบหรอกนะ เพราะเขาคิดว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเขา และเขาก็ไม่สนใจด้วย

    ในระหว่างที่ภายในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด จู่ๆประตูห้องพักฟื้นก็ถูกเปิดออก ก่อนที่จะปรากฏร่างของเยจินที่กลับมาอีกครั้ง จองกุกรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่เยจินกลับมา..และเยจินก็พึ่งรู้ว่าจองกุกความทรงจำย้อนกลับไปในอดีต หล่อนจึงใช้โอกาสนี้เอาคืน ไม่สนใจความผิดเลยสักนิด แต่ยิ่งเพิ่มความสะใจเข้าไปอีก


    "เยจินเห็นว่าคืนนี้พี่คงอยู่คนเดียว เยจินเลยคิดว่าน่าจะมานอนเฝ้าพี่ค่ะ^^"    เธอยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม ก่อนที่สายตาจะเหลือกไปใส่อึนพาเหมือนยักษ์เหมือนมาร


    ผู้ใหญ่ที่รังแกเด็กแบบนี้คงไม่ใช่คนดีหรอกใช่มั้ย...


    "จองกุกคะ เยจินซื้อของโปรดพี่มาฝากค่ะ"    วิธีนี้ คงเป็นอีกวิธีที่เยจินคิดจะทำให้จองกุกเชื่อใจหล่อน...อาหารจานโปรดที่เมื่อก่อนจองกุกชอบมาก และเยจินก็รู้ดี แต่ปัจจุบันนี้เขากลับไม่ชอบมัน เพราะก่อนเกิดอุบัติเหตุเขาเคยบอกว่าชอบอาหารฝีมือของ(ชื่อคุณ)มากที่สุด


    แล้วตอนนี้ล่ะ เขายังชอบอยู่มั้ย?...แม้ความทรงจำหายไป แต่ความรู้นึกชอบก็น่าจะเหลืออยู่บ้างสิหน่า


    "เอ่อ เยจิน"

    "มีอะไรคะ?"   เยจินพูดระหว่างหยิบข้าวกล่องขึ้นมาเปิด

    "พี่....เอ่อ ไม่มีอะไร"    ปากกำลังจะบอกว่าไม่กิน แต่ตัวเองลืมไปว่าเยจินเป็นแฟน ฉะนั้นเขาจึงไม่อยากปฏิเสธเพราะกลัวเธอจะเสียใจ

    "ให้เยจินป้อนมั้ยคะ^^"

    "อื้ม เอาสิ"

    "น่ารักที่สุดเลย~"


    การกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของฉันหมดแล้ว..ยัยนั่นกลับมา หน้าด้านซะไม่มี ฉันได้แต่ยืนมองอย่างเงียบๆอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ ก่อนจะตัดสินใจล้วงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมากดโทรหาใครบางคนเพื่อจัดการกับนังตัวดีที่กล้าแบบหน้ามาถึงที่นี่ และยัยนั่นกำลังทำให้ลูกของฉันรู้สึกอึดอัด


    "พ่อคะหนูคิดว่าหนูกำลังเจอปัญหา พ่อมาจัดการให้หน่อยสิคะ"    จากนั้นฉันก็วางสายอย่างเงียบๆ พร้อมเดินเข้านั่งลงข้างๆอึนพา


    "อึนพาคะ วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไปเที่ยวกับคุณยายดีมั้ย?"

    "คุณยายหรอคะ?"

    " ใช่ค่ะ "

    "แล้วปะป๊าไปมั้ย อึนพาอยากให้ปะป๊าไปด้วย"

    "ปะป๊าหรอ..แต่ปะป๊าเจ็บอยู่นะคะ หนูคงไม่อยากให้ปะป๊าป่วยหรอกใช่มั้ย?"    ฉันพยายามพูดเสียงเบาก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวลูกสาวด้วยความอ่อนโยน อึนพานั่งคิดอยู่สักพักก่อนจะใช้สายตาอันน่ารักมองมาที่ฉัน

    "อึนพาไม่อยากให้ปะป๊าเจ็บ..."

    "ถ้าไม่อยากให้ปะป๊า หนูก็ต้องเชื่อมามี๊นะคะคนเก่ง^^"

    "ค่ะ! อึนพาจะเชื่อมามี๊^^"

    เราสองคนแม่ลูกเกี่ยวก้อยสัญญากัน รอยยิ้มของอึนพาทำให้ฉันรู้สึกชื่นอกชื่นใจขึ้นมาหน่อย เด็กอายุแค่นี้ไม่จำเป็นต้องรับรู้ว่าพ่อของตัวเองย้อนกลับไปหาแฟนเก่าและจำตัวเองไม่ได้..ซึ่งฉันต้องการตัดปัญหาให้อึนพาไปเที่ยวกับคุณยาย ไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่งโดยที่ฉันคอยจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง


    "พูดอะไรน่ารำคาญ"    ทันใดนั้นเสียงของเยจินก็พูดขึ้น

    เมื่อกี้เธอว่าไงนะ รำคาญหรอ ?

    "อึนพาคะ ใส่หูฟังหน่อยนะ"    ฉันหยิบหูฟังครอบขึ้นมาใส่หูลูกก่อนจะเปิดเสียงเพลงที่ไม่ดังมากนัก แต่มันก็ทำให้อึนพาไม่ได้ยินไปสักพักแหละล่ะ



    " เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ "    พอจัดการกับลูกเสร็จ ฉันก็ลุกขึ้นยืนพร้อมเดินเข้าไปใกล้ๆยัยเยจิน

    " รำ คาญ ! "

    "รำคาญก็ออกไปสิมึงจะแบกหน้าเข้ามาในนี้ทำไม หน้าไม่อาย!!"

    "แกกล้าดียังไงมาด่าฉัน!"

    "ถ้าไม่กล้าก็ลองดูสิ ฉันจะด่าแกให้แกไม่มีที่ยืนในสังคมนี้เลย!!"

    "ก็เอาสิ!! เพราะยังไงซะพี่จองกุกก็ต้องปกป้องฉัน!!"    ยัยเยจินพูดขึ้นอย่างมั่นใจ ก่อนจะเดินไปอีกฝั่งของเตียงพร้อมใช้แขนคล้องแขนของจองกุกเอาไว้ ซึ่งจองกุกก็ทำสีหน้าไม่พอใจมองมาที่ฉัน


    กำลังจะปกป้องมันสินะ...เป็นหนักเลยนะเนี่ย ให้ตายเถอะ !


    "หยุด..เธอกล้าดียังไงมาด่าแฟนฉัน"

    "พี่จองกุก! เป็นบ้าไปแล้วสินะ!!"    คนสมองเสื่อมนี่มันเป็นแบบนี้ทุกคนมั้ยเนี่ย โอ้ย!!

    "เธอนั่นแหละบ้า!"    จองกุกเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

    "พี่จองกุก!!! พี่ไม่เคยด่าฉันเลยนะ เป็นบ้าไปแล้วหรอ ทำไมถึงจำไม่ได้"    แม้ว่าหมอจะบอกให้ใช้เวลาในการรื้อฟื้นความทรงจำของเขา แต่ถ้าเป็นแบบนี้ปล่อยไว้นานๆ เขาก็อาจจะหนีฉันไปกับยัยบ้านั่นก็ได้ ฉันไม่ไว้ใจเขา เขาเป็นพวกใจร้อนไม่ยอมฟังเหตุผลและไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด


    เห็นยืนเถียงอยู่ฉอดๆแบบนี้ฉันก็น้อยใจเป็นนะ แถมยังอยากจะร้องไห้อีกด้วย แต่เห็นแก่ลูกฉันจึงต้องอดทนเพื่อทำให้เขากลับมาหาฉันและลูกอีกครั้ง...


    "จำอะไรไม่ได้หรอก อย่ามามั่ว ฉันเกิดอุบัติเหตุเธออย่ามาอ้างไปหน่อยเลย!!!"

    "อ้างหรอ? ฉันเนี่ยนะอ้าง ยัยเยจินนั่นต่างหากที่มันอ้าง พี่กับมันเลิกกันไปตั้งนานแล้วจะเอามันมาอยู่ในความทรงจำอีกทำไม!!"

    "ไม่รู้เว้ยบอกว่าจำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้...ฉันชักจะรำคาญเธอแล้วล่ะ จะไปไหนก็ไป!!!"

    ไล่อีกแล้ว เอะอะอะไรก็ไล่ ไอ้คนบ้า..ฉันอยากจะโยนให้เขาโดนรถทับอีกรอบหรือไม่ก็โยนลงเหวไปเลยจะได้จำฉันได้สักที ฉันพยายามใจเย็นแล้วนะแต่ถ้าเถียงแบบนี้ก็ไม่ไหว !!


    "พอเถอะ(ชื่อคุณ)เถียงไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก"

    " พ่อคะ "    นี่แหละคนที่จะสามารถไล่ให้ยัยเยจินออกไปจากห้องนี้ได้โดยที่จองกุกจะเถียงไม่ได้สักคำ

    "คุณเป็นใคร?"

    "ถามฉันว่าเป็นใคร ฉันก็คือพ่อตาของแกไงจองกุก จำกันไม่ได้หรอ ไอ้ลูกเขย"

    " ใครลูกเขยคุณ? "

    กะไว้แล้วเชียวว่าเขาต้องเถียงพ่อฉัน..พ่อฉันได้แต่ยิ้มมุมปากพร้อมส่ายหน้าเอือม ก่อนที่จะเดินมากระซิบข้างๆหูของฉันซึ่งก็ทำให้ฉันหนักใจอยู่ไม่น้อย

    "เป็นเอามากเลยนะเนี่ย..อาการหนัก"

    "หนูก็บอกพ่อแล้วไงว่าหนูกำลังเจอปัญหา พ่อไม่ต้องสนใจจองกุกหรอกแต่พ่อช่วยไล่ยัยหน้าด้านนั้นออกไปได้มั้ยคะ แฟนเก่าของจองกุกน่ะค่ะ"

    "แฟนเก่าหรอ...กล้าดียังไงกลับไปจำแฟนเก่าและลืมลูกสาวฉันห้ะ?"   หันไปดุจองกุก

    "พะ...พูดอะไรของคุณ พี่จองกุกเป็นแฟนฉันต่างหาก เขาไม่ได้ความจำเสื่อมและเขาก็ไม่รู้จักลูกสาวคุณด้วย!!"

    "นี่เธอกล้าดียังไงมาเถียงพ่อฉันอยากตายหรือไง!!"

    "ใจเย็นก่อนลูกสาวพ่อ เดี๋ยวพ่อจัดการเองนะลูกรักอย่าทำหน้าบึ้งสิเดี๋ยวไม่สวยนะ"

    "ก็ยันนั่นมันเถียงพ่อนี่คะ หนูไม่ชอบเลย ผู้หญิงไร้ยางอายแบบนั้น"

    " เอาหน่า "

    " ก็ได้ค่ะ "    ฉันยอมยืนอยู่เฉยๆก่อนจะบอกให้พ่อไปคุยกับจองกุก หวังว่าพ่อคงไม่ลงมือฆ่าเขาไปก่อนนะ -..-



    "เอาล่ะไอ้หนุ่ม ฉันจะไม่ทำร้ายลูกเขยตัวเองหรอกนะเพราะเห็นว่าเอ็งกำลังป่วยอยู่"

    " มีอะไรจะพูดก็ได้พูดมา "

    "ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดมากมายหรอกนะ แค่ตอนนี้แฟนเก่าเอ็งกำลังทำให้ลูกสาวฉันเดือดร้อนและตอนนี้เอ็งก็คือลูกเขยของข้า..ดังนั้นขอเตือนนะถ้ายังอยากให้แฟนเก่าเอ็งมีชีวิตอยู่ก็อย่าให้แม่นี่มาที่นี่อีกไม่งั้นฉันจะฆ่าหล่อนจริงๆด้วย..ถึงแม้ว่าเอ็งจะความจำเสื่อมก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่มีความปราณีต่อพวกที่ทำให้ลูกสาวฉันเสียใจ!"

    "พี่งจองกุกดูสิคะ ยัยนั่นจะให้พ่อมาทำร้ายเยจินน่ะ!"

    "เธอน่ะเงียบไปเลย นี่มันเป็นเรื่องของคนในครอบครัว..คนนอกอย่างเธอไม่ต้องมายุ่ง"

    "ชิล์!!"

    "ฉันขอพูดเตือนเธอเลยนะแม่สาวน้อย..อย่าคิดจะมาทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาแตกแยกเพราะเธอไม่ดีพอที่เขาทิ้งเธอไป อย่าใช้โอกาสตอนที่ไอ้ลูกเขยของฉันความจําเสื่อมแล้วมาแย่งเขาไปจากลูกสาวของฉัน...ถ้าฉันรู้ว่าเธอคิดไม่ซื่อล่ะก็ ลองนึกภาพดูสิถ้าบ้านเธอไฟไหม้มันจะเป็นยังไง หึ!"

    "มันจะมากเกินไปแล้วนะ!! ลูกสาวของคุณต่างหากที่แย่งแฟนของฉันไปตั้งแต่ทีแรก ถ้ามันไม่มายุ่งกับพี่จองกุกของฉันเราสองคนก็คงรักกันดี ป่านนี้คงได้แต่งงานกันไปนานแล้ว!!"

    ฉันที่นั่งฟังอยู่นั่นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ยัยนั่นพูดแต่เข้าข้างตัวเองเพราะฉันผิดงั้นหรอ..ฉันไม่ผิดเลยสักนิด เพราะเมื่อ 2 ปีก่อนใครเป็นคนเริ่ม จองกุกต่างหากที่เป็นคนเริ่ม

    "อย่ามาพูดมั่วๆเยจิน นี่เธอไม่รู้หรอว่าเมื่อ 2 ปีก่อนที่ร้านสักของเขาน่ะ จองกุกเขาเป็นคนข่มขืนฉันก่อนนะ แถมยังวางยาฉัน แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่าไปมาๆ เขาจะตกหลุมรักฉัน..และอีกอย่างก็มีลูกกับฉันด้วยนะ คิดดูสิเมื่อก่อนเขาเคยอยากมีลูกกับเธอหรอ...ขนาดเป็นแฟนกันซะขนาดนั้นยังไม่คิดจะวางไข่ในตัวเธอเล๊ย!"


    "กรี๊ดดด มันจะมากไปแล้วนะ เป็นเพราะแก เพราะแกที่ทำให้พี่จองกุกบอกเลิกฉัน!!"



    นั่นไงหลุดปากออกมาจนได้ว่าจองกุกเลิกกับมันแล้ว :)



    "เยจิน?"

    "เออ...พี่จองกุกไม่ใช่อย่างนั้นนะ เยจินแค่พูดผิด เยจินหมายถึงยัยนั่นมันกำลังจะทำให้เราเลิกกันต่างหาก!!"    เยจินยังแถต่อไปไม่เลิก หล่อนจะเอาชนะจริงๆให้ได้ใช่มั้ย..ในเมื่อยังไงความจริงก็คือความจริง ทำไมต้องอยากแก้แค้นด้วยในเมื่อแก้แค้นไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก !

    "ตอนนี้ฉันไม่รู้หรอกว่าจะเชื่อใครเพราะฉันต้องการหลักฐาน"

    "หลักฐาน!"   เยจินทำหน้าตื่น

    "ได้!!..ฉันมีหลักฐานเอกสารการรักษาตัวของพี่และเอกสารรับรองบุตรว่าพี่เป็นพ่อของอึนพาจริงๆ..และพี่ก็เป็นผัวฉันด้วย"    ถึงแม้ว่าเราสองคนจะยังไม่ได้แต่งงานกันก็เถอะ แต่ยังไงผัวเมียก็คือผัวเมีย เรื่องนี้จะต้องเอาชนะให้ได้


    " แล้วไหนล่ะหลักฐานของเธอ? "

    "ฉันมีแน่..จะรอมั้ยล่ะ?"

    "ไม่!!"

    "ฉันไม่ได้ถามเธอเยจิน!!"    ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆเลยยัยนี่หนิ !


    "งั้นฉันขอเวลาไปเอาเอกสารแป๊บนะ พ่อคะเฝ้าด้วยล่ะอย่าให้คนแถวนี้หนีความผิด"

    "ได้เลยลูกสาวพ่อ :) "


    จากนั้นฉันก็ตัดสินใจรีบวิ่งออกไปเอาเอกสารหลักฐานทั้งหมดมาปาหน้าจองกุกซะ จะได้ตาสว่างสักที ว่าเขาน่ะความจำเสื่อม..สถานะตอนนี้ของเราเป็นอะไรกัน อดีตก็คืออดีต ปัจจุบันก็คือปัจจุบัน เขาต้องรู้!!


    หลังจากที่หญิงสาวเดินออกไป..ภายในห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง พ่อของร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา..ก่อนจะตัดสินใจเดินไปนั่งลงข้างๆหลานสาวพร้อมอุ้มขึ้นมาแล้วดึงหูฟังออก...เมื่อได้เห็นหน้าของคุณตา อึนพาก็ค่อยๆยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะกอดคุณตาด้วยแขนเล็กๆทั้งสองข้างนี้

    "คุณตา~"

    "ไงยัยตัวเล็ก..ฟังเพลงเพลินเชียวนะ^^"

    "กะ..ก็มามี๊บอกให้ฟัง -*-"    เด็กน้อยทำปากจู๋ พร้อมออดอ้อนคุณตาอย่างน่ารัก

    "หึๆ ลูกสาวฉันนี่มันร้ายจริงๆ"

    "มามี๊ไม่ร้ายนะ..มามี๊น่ารัก ><"

    "จ้าๆ มามี๊น่ารักเหมือนหนูไง~"    สองตาหลานหยอกล้อกัน ทำเหมือนว่าเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้น คุณตานั้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ คุณตาเล่นกับหลานทำให้จองกุกและเยจินที่มองอยู่ห่างๆต่างอึ้งอยู่ไม่น้อยเมื่อกิริยาของชายคนนั้นเปลี่ยนไป


    แต่ทว่าในระหว่างนั้น คำพูดคำนึงที่ออกมาจากปากของชายคนนั้นต้องทำให้จองกุกหยุดชะงักแล้วหันไปมองทันที


    "ดูสิฟันกระต่ายของหนู กำลังแข็งแรงเลย^^"

    "หนูมีฟันกระต่ายเหมือนปะป๊าค่ะ^^"

    "นั่นสิ..มีฟันกระต่ายเหมือนปะป๊า"   ตั้งใจพูดคำๆนี้ให้จองกุกได้ยิน

    "ปะป๊า...ใจร้าย"

    "อ้าว..ซะงั้น^^"    ท่าทางแบบนี้สงสัยกำลังงอนป๊าแน่ๆเลย..แย่แล้วล่ะจองกุกจำลูกไม่ได้แบบนี้ก็โดนลูกงอนน่ะสิ

    สองตาหลานนั่งคุยกัน เล่นกันตามประสาคนในครอบครัว จนเวลาผ่านไปสักพักพ่อของ(ชื่อคุณ)ต้องไปดูงานที่ยังค้างลูกค้าไว้อยู่ เขาจึงตัดสินใจวางอึนพาลงโซฟาแล้วหันไปพูดกับเยจิน

    "ฉันต้องรีบกลับ"

    "แล้ว?"

    "เธอต้องออกไปจากห้องนี้"

    "คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่แฟนผม"

    "เงียบ!...ในเมื่อฉันบอกให้ออกไปก็ต้องออกไป อย่ามากวนลูกสาวฉันและอย่าทำให้ลูกเขยของฉันต้องมาสับสนเพราะเธอ..ตอนนี้จองกุกไม่ได้เป็นของเธอ เขาเป็นของ(ชื่อคุณ)แล้ว!"    พ่อของหญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันน่ากลัวพร้อมใช้นิ้วชี้ไปที่ตัวเยจินแล้วชี้ไปที่ประตูห้องเพื่อบ่งบอกให้เธอออกไป


    เยจินหันไปมองจองกุกสักพัก แต่จองกุกก็กลับช่วยอะไรเธอไม่ได้ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินออกไปด้วยท่าทางไม่พอใจพร้อมหันกลับมามองอีกครั้ง..แล้วจากไปโดยที่ไม่มีเหตุผล แต่เรายังไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาอีกเมื่อไหร่...แต่ที่แน่ๆเธอกลับมาแน่นอน



    เมื่อเยจินเดินออกไป พ่อของ(ชื่อคุณ)ก็โล่งอกทันทีเมื่อแม่ตัวดีนั่นออกไปแล้ว เขาจึงตัดสินใจหันไปมองจองกุกด้วยสายตาพิฆาตก่อนที่จะเอ่ยคำพูดออกมา...

    "อย่าทำหลานฉันร้องไห้อีก ไม่งั้นฉันฆ่านายแน่ จอน จองกุก !!"

    "คุณตาสู้ๆ~"

    "คร้าบ~" 


    "ให้ตายเถอะสองคนนี้หนิ"    ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าเอือมกับความเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยของตาหลาน..ถึงแม้ว่าจองกุกจะจำอะไรเกี่ยวกับสองคนนั้นไม่ได้ แต่เขาก็แอบคิดเหมือนกันว่าทำไมต้องคิดตามด้วย

    พอนึกแล้วเขาก็รู้สึกปวดหัว ก่อนจะตัดสินใจล้มตัวลงนอนอย่างเงียบๆ

    ไม่นานนักหญิงสาวก็กลับมาจากไปเอาเอกสาร..พอเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าไม่มีใครอยู่แล้วนอกจากจองกุกกับอึนพาที่กำลังถูกความเงียบของห้องปกคลุมอยู่

    "อ้าว..."

    "กลับไปหมดแล้ว"

    "อ้ะ หรอคะ ดีจัง^^"    ยัยเยจินไปแล้วโว้ย ~

    ฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะเดินลั้นลาไปวางเอกสารไว้บนตักของจองกุก..เขาทำสีหน้ามึนงงเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอ่านทีละบรรทัดและแน่นอนว่าเอกสารนั้นมันไม่ได้มีแค่ตัวอักษรแค่ตัวเดียว มันมีเยอะมากจึงต้องใช้เวลาในการอ่าน ฉันจึงตัดสินใจเดินไปนั่งเล่นกับลูกเพื่อรอเวลาให้เขาอ่านเสร็จ

    ระหว่างที่รอให้เขาอ่าน..สายตาของฉันก็คอยมองเขาอยู่ตลอดเวลา สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง..เป็นเหมือนเมื่อก่อน ฉันยังจำได้ ครั้งแรกที่ฉันตกหลุมรักเขาเพราะใบหน้าใบนั้น แต่ตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกกลัว กลัวว่าจองกุกเขาจะจําเรื่องของเราไม่ได้แล้วทิ้งฉันไป


    อ่า...ทำไมฉันถึงได้คิดมากแบบนี้แหละ



    "อะ..อ่านเสร็จแล้วหรอ?"   ฉันสังเกตเห็นว่าจองกุกวางเอกสารลง เขาคงอ่านเสร็จแล้วล่ะ

    " อืม "

    "เป็นไง คราวนี้เชื่อฉันรึยัง ว่าพี่........"

    "แต่ยังไงฉันก็นึกไม่ออก ถึงในเอกสารจะบอกว่าฉันความจำเสื่อม เด็กอึนพานั่นเป็นลูกฉัน แต่ฉันไม่แน่ใจ หายไปนานแบบนั้นเธออาจจะปลอมเอกสารก็ได้ใครจะไปรู้!"

    "หะ..."

    "ปลอมเอกสาร เธออาจจะหลอกฉันก็ได้!"


    ปลอมเอกสาร..นี่เขาเอาอะไรมาพูด ก็รู้ๆกันอยู่ว่าในเอกสารก็มีลายเซ็น ทำไมฉันต้องโกหกด้วย


    "นี่พี่คิดว่าฉันหลอกพี่หรอ..ทำไมหัวดื้อแบบนี้"

    " ใช่!!! "

    "เหอะ...เสียความรู้สึกชะมัด ไม่รู้ว่าฉันจะพยายามไปเพื่ออะไร เอาหลักฐานมาให้ขนาดนี้ รอนานขนาดไหนแต่พี่ก็ยังบอกว่าฉันหลอกพี่ หึ!..ถ้าคนรักกัน ต้องไม่ลืมกันสิ ต้องจำให้ได้สิ !! "

    "แต่ดูเหมือนว่าพี่คงไม่พยายามที่จะรื้อฟื้นความทรงจำเลยสินะ....หรือว่าพี่ไม่เคยรักฉัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่อยู่กับฉันหรือว่าพี่แค่รู้สึกผิด หรือไม่ใช่ พี่ตอบฉันได้มั้ย?"

    ดูเหมือนฉันจะพูดมันออกไป ทั้งความรู้สึกที่มี..ฉันพยายามที่จะบอกเขาทุกอย่าง แต่เขากลับหันหลังให้ฉันแบบนี้ มันทำให้รู้สึกว่าขอบตาเริ่มร้อน แดงก่ำ ก่อนที่จะมีน้ำตาปริ่มออกมาอย่างห้ามไม่ได้...อย่าร้องไห้สิ...ฉันไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไม่ใช่หรอ?



    "....."

    ดูสิ ฉันพูดมาขนาดนี้แล้ว เขากลับเงียบใส่ฉัน...คงตอบไม่ได้สินะ คงลืมไปหมดแล้วสินะ

    "ไปเถอะอึนพา กลับบ้านกัน!"



















To be continued





    #TALK


    ไรท์มาแล้ว อีกตอนคร้า ไม่มีอะไรจะพิมเลย อยากให้รีทอ่านจบแล้วเอาไปคิดต่อ~ แล้วเจอกันใหม่ค่ะ อิ_อิ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,565 ความคิดเห็น

  1. #1415 ABU5788 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 20:33

    จกุก-คนใจร้าย

    #1,415
    0
  2. #1377 ketnipha8324 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 21:49

    ใจร้ายจัง

    #1,377
    0
  3. #1376 3828737373 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 17:06
    JeonJungkookkkkkkkkkkkkkkkk
    พี่มันใจร้ายใจร้ายที่สุดเลย
    #1,376
    0
  4. #1375 chalen (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 16:42
    อ่ยยย อิพี่กุกกก หอบลูกหนีเถอะลูกกก
    #1,375
    0
  5. #1374 taehyungtata26 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:38

    มาต่อน้าาา~~~

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png


    #1,374
    0
  6. #1373 JK_nest9704 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 10:56

    ฉันล่ะเจ็บแทนเธอจริงๆ

    #1,373
    0
  7. #1371 jkp_08 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 10:19

    ค้างมากๆเลยคะ ต้องรีบมาต่อแล้วนะ สู้ๆค่ะ
    #1,371
    0
  8. #1370 Mmjk08mini (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 09:43
    จองกุกอย่าใจร้ายกับน้องง
    #1,370
    0
  9. #1369 ApharatJun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 08:52
    งอนแน๊วววววว
    #1,369
    0
  10. #1368 BingsueKam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 08:07
    ต้องต่อเเล้วนะคะ

    จองกุกกลับมาจำได้ซักทีเถอะนะคะ ขอร้องสงสารรรจะร้องไห้เเล้วๆๆๆ
    #1,368
    0
  11. #1367 tai0862352355 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 07:32
    จะร้องตามแงง
    #1,367
    0
  12. #1366 Icebear2002 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 07:22
    ร้องไห้แล้วแงง
    #1,366
    0
  13. #1365 wjatgmdmjjtg357- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 06:19
    น้องงอนแล้วนั่น
    #1,365
    0
  14. #1364 _fxxoz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 05:48

    อินมากค่ะตอนนี้รับบทเป็นนางเอกไม่ไหวร้องไห้ตามแล้ววT^T

    #1,364
    0
  15. #1363 Prang_Phong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 02:05

    มาต่อน้าาสนุกมากกค่ะะะ
    #1,363
    0
  16. #1362 JJK901 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:26
    ไปอึนพากลับบ้านลูก! ปล่อยพ่อมันไว้ที่นี่แหละ งอนแล้วมาหาว่าปลอมได้ไง ให้คุณตาจัดการเลยดีมั้ย เจ็บใจชะมัด ฮึก
    #1,362
    0
  17. #1361 VEENnJK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:21

    แงงงคุณไีรท์นิมสู้ๆนะคะ รีบกลับมาต่อไวๆน้าาาา>_<

    #1,361
    0
  18. #1360 VEENnJK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:20

    โอ้ยยยโกดจองกุกอ่าา ให้นางเอกถีบจองกุกให้ตกเตียงคนไข้สักทีได้ไหมคะไรท์เผื่อนางจะจำอะไรได้55555

    #1,360
    0
  19. #1359 Beerzziii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:17
    เมื่อไหร่พี่-จะจำได้ ฮ่วยยย เดี๋ยสก็เสียลูกเมียไปก่อนหรอกพ่อคุณณณณ
    #1,359
    0
  20. #1358 Fifabts (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 01:00

    เเอาเเล้ว

    #1,358
    0
  21. #1357 kammykammy157724 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:43
    เดี๋ยวให้นางเอกเอาไม่มาทุบหัวให้จำได้ไวไวซะเลย556. สู่ๆนะค้าา
    #1,357
    0
  22. #1356 jk_bell (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:39

    กุกโว้ยยย ลำไย

    รีบจำให้ได้ซักทีสิ

    อ่านทีนี่น้ำตาจิไหลล
    //ค้างงงงง มาต่ออีกนะคะไรท์ขาาาาา
    #1,356
    0
  23. #1355 น้ำส้ม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:39

    กกำลังมันส์เลยไรท์555 จองกุกอย่าลืมเมียเลยนร้าา กว่าจะรักกันได้มันช่างผ่านอะไรมาเยอะเหลือเกิน จองกุกนายต้องคืนความสุขให้เมียบ้างนะ เเถมดูเหมือนจะได้ลูกคนที่สองด้วย! จองกุกกรีบจำได้เดี๋ยวนี้นะ!!!!

    #1,355
    0
  24. #1354 pocky_pv95 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:23

    พี่กุกโดนแล้วว

    #1,354
    0
  25. #1353 จมิงชิมชิม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 00:14
    แงงงง รีบๆจำให้ได้สักที!!!!
    #1,353
    0