#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 29 : Chapter Jeon : 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    18 มิ.ย. 63

B
E
R
L
I
N





Chapter 28















    "ฉันควรถามเธอมากกว่า..ว่าพวกเธอสองคนเป็นใคร?"



    เป็นใคร..เป็นใครงั้นหรอ !?


     เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ ทำไมถึงได้พูดเหมือนทำเป็นไม่รู้จักพวกเราแบบนั้น แล้วทำไมเขาต้องผลักลูกด้วย..เมื่อกี้มันไม่ใช่เบาๆเลยนะถ้าฉันวิ่งมารับไม่ทันอึนพาคงเจ็บมากกว่านี้แน่ๆ


    "ทำบ้าอะไรน่ะ! ผลักลูกทำไม?"

    "ก็จู่ๆยัยเด็กนั่นมาเรียกฉันป๊า แล้วเธอเป็นใคร!?"    น้ำเสียงของเขาเลยถามฉันด้วยความเกรี้ยวกราด ทั้งสีหน้าแววตาของเขาตอนนี้ไม่เหมือนจองกุกคนเดิมที่ฉันรู้จัก..เขาทำเหมือนไม่รู้จักเราและเขาก็ดูไม่ชอบพวกเราเอามากๆ


    "ก็ฉันเป็น...เมียพี่ไง แล้วนี่ก็ลูกของเรา!"    ถึงจะเป็นครั้งแรกที่ฉันพูดคำว่าเมียออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำแบบนี้ ก็เพราะฉันไม่ยอม..ไม่ยอมให้เขาเป็นแบบนี้แน่นอนและเขาก็ต้องรู้ด้วยว่านี่ฉันเป็นใคร อึนพาเป็นใคร และเขาเป็นใคร !!


    "ไม่จริง ฉันไม่รู้จักเธอ ฉันไม่เคยมีลูก..และฉันก็มีแฟนของฉัน!"    เขายังปฏิเสธว่าไม่รู้จักฉันแต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเขาบอกว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อแฟนคนเดียวของเขาตอนนี้ก็คือฉัน แล้วจู่ๆก็มาบอกว่าไม่รู้จักกัน !




    อย่าบอกนะว่าความจำเสื่อมน่ะ...แต่ทำไมมันดูรุนแรงขนาดนี้ ?




    ฉันหยุดชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะก้มมองอึนพาที่ร้องไห้สะอื้น..แก้มแดงๆของเด็กน้อยเปื้อนไปด้วยน้ำตา จนอดสงสารไม่ได้ แกยังเด็กแกยังไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วจู่ๆพ่อของตัวเองก็บอกว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแบบนี้มันก็น่าเสียใจอยู่หรอก..แล้วฉันกลัวว่าเขาจะทำให้อึนพารู้สึกน้อยใจไปมากกว่านี้



    ฉันว่าเรื่องนี้ต้องรอคุยกับหมอแล้วล่ะ....



    "แฟน!..ไหนบอกมาซิ ว่าแฟนของคุณชื่ออะไร?"    ฉันตัดสินใจสงบสติอารมณ์ลงก่อนจะเปิดประเด็นถามเขาว่าแฟนของเขาเป็นใคร เพื่อทดสอบว่าเขานั้นจำฉันได้มากน้อยแค่ไหน และจะได้หาทางรักษาถูกด้วย


    เมื่อเสียงของฉันเอ่ยถามออกไป..ทำให้จองกุกนิ่งเงียบสักพัก ท่าทางของเขาดูเหมือนจะปวดหัวแปลกๆ เขายกมือขึ้นกุมขมับอยู่สักพักก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองฉันและบอกชื่อแฟนของเขา



    "เยจิน..แฟนฉันชื่อเยจิน"    เสียงพูดของเขาเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมพูดชื่อของเยจิน เยจินงั้นหรอ ยัยนั่นแฟนเก่าของจองกุกผู้หญิงที่เคยทำให้ฉันเจ็บแสบมานักต่อนักเพียงเพราะว่าเมื่อก่อนฉันเคยอยากแย่งเขามาจากเธอ แต่ตอนนี้เขากลับจำอะไรไม่ได้ และบอกว่าเยจินเป็นแฟนของเขา นั่นหมายความว่าความทรงจำของจองกุกย้อนกลับไปในอดีตเมื่อ 2 ปีก่อนและฉันคงไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเขาสินะ



    เจ็บใจชะมัดที่เห็นคนรักของตัวเองเอ่ยชื่อของแฟนเก่าออกมาอย่างเต็มปากแบบนี้ แล้วเขาก็จำลูกของเราไม่ได้ด้วย... ปัญหาใหญ่เลยสินะ



    "แล้วฉันล่ะ?"

    "ฉันไม่รู้จักเธอ"

    "...."    ไม่รู้จักงั้นหรอ นี่ฉันไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเขาเลยใช่มั้ย ทำไมถึงนึกไม่ออก จำกันไม่ได้ล่ะ..ถ้ารักกันก็ต้องจำกันได้สิ

    "แล้วช่วยเอาเด็กนั่นออกไปด้วย รำคาญ!"    จองกุกไล่เรา2คนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเอาไว้ราวกับว่าไม่อยากเจอหน้าพวกเราสองคน


    "ได้..ถ้าพี่จำพวกเราไม่ได้ ฉันจะหาทางทุกอย่างทำให้พี่จำพวกเราให้ได้ คอยดูเถอะ!"

    พูดจบฉันก็ทิ้งให้เขานอนอยู่บนเตียงเพียงลำพังก่อนจะพาอึนพาออกไปนอกห้อง ออกไปสงบสติอารมณ์ ก่อนที่อะไรๆจะดูแย่ไปมากกว่านั้น โดยเฉพาะตอนนี้ฉันต้องสนใจลูกเป็นอันดับแรก ส่วนเรื่องของจองกุกต้องปรึกษาหมอ มีแค่หมอเท่านั้นที่จะให้คำตอบกับฉันได้






    ภายในร้านกาแฟเล็กๆที่ตั้งอยู่ในโซนอาหารของโรงพยาบาล..เด็กน้อยอึนพาร้องไห้อยู่สักพัก เวลาผ่านไปไม่นานก็หยุดร้องไห้เพราะได้กินของหวานจึงทำให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย.. ฉันได้แต่นั่งมองลูกด้วยความสิ้นหวังกับความทรงจำของจองกุก...ฉันไม่อยากร้องไห้เสียใจ ฉันไม่อยากอ่อนแอ..ฉันอยากทำให้เขาจำพวกเราให้ได้เร็วๆเพราะฉันคงทนไม่ได้แน่ๆที่ต้องเห็นอึนพาต้องเจ็บปวดอยู่แบบนี้ โดยเฉพาะครั้งแรกที่โดนผลักตกเก้าอี้เกือบเจ็บตัว


    "เห้อ!"   ฉันถอนหายใจหนักปางนั่งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะมืออีกข้างก็ชงกาแฟบนไปมาเพราะรู้สึกกินไม่ลง

    "มามี๊ขา..."    เสียงเล็กๆของอินคาอื่นขึ้นทำให้แชทหลุดจากภวังค์ความคิดพร้อมหันไปสนใจลูกสาวตัวน้อยตรงหน้า


    "มีอะไรคะ?"

    "ปะ..ปะป๊า ทำไมถึงพูดแรงๆแบบนั้นคะ"

    หากอึนพาพูดแบบนี้ก็หมายความว่ายังจำได้สินะ เหตุการณ์บนห้องพักเมื่อกี้น่ะ..อ่า ทำไมความทรงจำดีแบบนี้นะเด็กน้อยของแม่...


    "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ปะป๊าแค่เจ็บแผล อย่าคิดมากเลยนะ"

    "ค่ะ อึนพาไม่คิดมาก..อึนพาแค่ ตกใจ"

    "โธ่เอ้ย..เด็กน้อยของมามี๊ คราวหน้ามามี๊สัญญาว่าจะไม่ให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีก และอีกอย่างครั้งหน้าห้ามปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้สูงๆแบบนั้นอีกนะคะ มันอันตราย"


    ฉันพยายามที่จะไม่โยงประเด็นเข้าหาเรื่องความทรงจำของจองกุก ก่อนจะหาข้ออ้างคือคำเตือนในสิ่งที่อึนพาปีนขึ้นเก้าอี้สูงๆแบบนั้น และดูเหมือนเด็กน้อยจะเชื่อและเข้าใจตามคำพูดที่ฉันบอก


    "เข้าใจแล้วค่ะ ^^ "

    "ให้มันได้อย่างนี้สิ เด็กน้อยของมามี๊~"    มือของฉันเอื้อมออกไปลูบหัวเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน ตอนนี้คงสบายใจได้แล้วล่ะเพราะว่าอึนพายิ้มออกแล้ว ฉันเองก็โล่งใจ ส่วนที่เหลือต่อจากนี้ฉันจะจัดการเอง ฉันไม่อยากให้ลูกต้องรู้ว่าตอนนี้พ่อของตัวเองกลับไปคิดถึงแฟนเก่า !!







    ช่วงเวลาต่อมาฉันโทรให้พี่จีมินมารับอึนพาไปอยู่กับคุณปู่สักพัก เพราะตอนนี้ฉันต้องจัดการกับจองกุกให้เรียบร้อยเพราะฉันไม่อยากให้ลูกรู้สึกเสียใจ ดังนั้นฉันจึงขอฉายเดี่ยว เพื่อทำให้ความทรงจำของผัวตัวเองกลับมาให้ได้ในเร็วไว !


    หลังจากที่ฉันส่งอึนพาขึ้นรถไปกับพี่จีมิน ฉันก็มุ่งหน้าเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ห่วงแล้วเพราะอึนพาก็ยินยอมไปอยู่กับพี่จีมินอย่างง่ายดายเพราะสองคนนั้นตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋




    "ห้องนี้สินะ..."


    น้ำเสียงของหญิงสาวพูดขึ้นเบาๆ พร้อมสายตามองไปที่ป้ายชื่อหน้าห้อง ซึ่งเป็นห้องของคุณหมอที่รักษาให้กับจองกุก...จากนั้นมือเล็กๆก็ตัดสินใจเอื้อมออกไปบิดประตูก่อนจะใช้หัวส่องเข้าไปข้างในพร้อมพบหมอที่กำลังนั่งทำเอกสารอยู่บนโต๊ะเพียงลำพัง




    "คุณหมอคะ"

    "เอ่อ..มีอะไรรึเปล่าครับ?"    คุณหมอละสายตาจากเอกสารพร้อมพูดกับฉัน

    "คือฉันมีเรื่องอยากจะมาปรึกษาน่ะค่ะ..เกี่ยวกับสามีของฉัน คนไข้ที่ชื่อ จอน จองกุก"

    "จอนจองกุก..เชิญครับ ๆ "

    " ขอบคุณค่ะคุณหมอ "     ตอนนี้คุณหมอคงกำลังว่างอยู่สินะถึงสามารถให้คำปรึกษากับฉันได้ ดีล่ะจะได้รู้กันว่าต้องทำยังไง !!


    ฉันเดินเข้าไปในห้องตรวจของหมออย่างระมัดระวัง..ก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับหมอ พร้อมเอ่ยถามประเด็นสำคัญที่เกี่ยวกับจองกุกออกไปอย่างตั้งใจ ฉันเล่ารายละเอียดทุกอย่างให้เขาฟัง ทั้งพฤติกรรมและความทรงจำของเขาที่หายไป..และตอนนี้ฉันก็ต้องการคำปรึกษา คำแนะนำ หรือวิธีการรักษาจากหมอว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้จองกุกกลับมาเป็นเหมือนเดิม


    เพราะเพื่อลูกสาวฉันต้องทำให้ได้ !!


    "อื้ม ตามที่คุณบอกนะครับ ในสัญญาเอกสารการรักษาก็มีระบุไว้ว่าคนไข้จะมีการสูญเสียความทรงจำไปบ้างแต่เราไม่สามารถระบุได้ว่าจะร้ายแรงมากแค่ไหน..."


    ในสัญญาเอกสารการรักษา ฉันไม่ได้อ่านมันนะมีแต่พี่จีมินที่อ่านมัน นั่นหมายความว่าเขาก็รู้แล้วสินะว่าจองกุกความจำเสื่อมน่ะ...อ่า!! รู้ทีหลังอีกแล้วสินะฉัน พี่จีมินนะพี่จีมิน ทำไมไม่โทรบอกกันเลย


    "สงสัยพี่ชายของฉันคงไม่ได้บอกน่ะค่ะเพราะฉันเพิ่งเจอกับตัวเองมาสดๆร้อนๆ จึงอยากจะมาปรึกษาด้วยตัวเอง"

    "ถ้าอยากจะปรึกษาเรื่องความทรงจำของคนไข้ หมอแนะนำว่าเรื่องนี้ค่อยๆเป็นค่อยๆไปก่อนนะครับ เพราะแต่ละเคสจะมีความร้ายแรงแตกต่างกันดังนั้นเราจึงอยากให้คุณค่อยๆฟื้นความทรงจำให้แก่คนไข้ ไม่ต้องรีบร้อนและอีกอย่างหากคนไข้เป็นคนอารมณ์ร้อนหรือมีความหัวรุนแรงมาตั้งแต่ในอดีตก็อย่าไปขัดใจเขานะครับเพราะอาจจะเอานิสัยเดิมออกมาใช้กับคุณก็ได้"


    นิสัยเดิมงั้นหรอ..นิสัยเดิมของจองกุกเมื่อก่อนบ้าบอจะตาย เขามันใจร้ายที่สุดเลยในอดีต ฉันไม่อยากนึกภาพ เขาอาจจะเอานิสัยเดิมๆมาใช้กับฉัน...ฉันกลัวจังเลย...


    "ค่ะฉันจะลองเอาคำแนะนำของหมอไปใช้ดูนะคะ หากมีอะไรที่มันรุนแรงไปมากกว่านี้ฉันจะกลับมาใหม่อีกครั้งค่ะ"

    "ยินดีให้คำปรึกษาเสมอครับ..หากมีอะไรคืบหน้าก็มารายงานหมอจะได้ชี้เป้าอาการของคนไข้ถูก"

     "ค่ะ งั้นขอตัวก่อนนะคะ^^"


    จากนั้นฉันก็ตัดสินใจเดินออกไปจากห้อง พรัอมกับคำปรึกษาที่คุณหมอแนะนำ...อย่างแรกเลย ฉันต้องทำให้จองกุกไว้ใจฉัน ฉันจะเอาใจเขาให้มากๆ แม้ว่าเขาอาจจะไม่รู้จักฉันในตอนนี้ก็ตาม




    ใช้เวลาไม่นานนัก ฉันก็เดินกลับมาถึงห้องพักฟื้นของจองกุก..ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปพร้อมเห็นคนที่อยู่ข้างในนั่งโดดเดี่ยวเพียงลำพังอยู่ที่เตียง สีหน้าแบบนั้นคงช่วยตัวเองอะไรไม่ได้สินะ.. เป็นไงล่ะไล่ฉันกับลูกดีนัก ไม่มีคนดูแลล่ะสิ !!


    "มีอะไรให้ช่วยมั้ย?"    เสียงของฉันพูดขึ้น สามารถเรียกความสนใจจากเขาได้เป็นอย่างดี เขาหันมามองฉันพร้อมกับคำพูดที่ทิ่มใจดำฉันเอามากๆ


    "เธอมาทำอะไรที่นี่อีกล่ะ?"   พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

    "ถามอะไรแปลกๆฉันก็มาดูแลสามีสุดที่รักของฉันยังไงล่ะ..กินแอปเปิ้ลมั้ย?"     ฉันแอบพูดกวนประสาท พร้อมเดินไปหยิบลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดขึ้นมาโชว์

    "ฉันไม่กิน"

    "กินหน่อยนะคะ ร่างกายจะได้แข็งแรงเร็วๆ"

    "ฉันกินแน่ แต่ต้องให้เยจินมาป้อน!"    ว่าจบ มือของเขาก็ยกขึ้นมาปัดลูกแอปเปิ้ลออกไปจากมือของฉัน ก่อนที่ลูกแอปเปิ้ลจะกลิ้งตกพื้น..ฉันพยายามข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ ไม่ให้โกรธ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเก็บลูกแอปเปิ้ลขึ้นมา

    "งั้น ฉันจะปลอกเอาไว้ให้ ถ้าหิวก็กินเลยค่ะ ไม่ต้องหยิ่ง"    ซึ่งนิสัยเดิมจองกุกก็เป็นพวกไม่สนใจคนอื่นอยู่แล้ว ในเมื่อเขาเอานิสัยเดิมกลับมา ฉันก็จะเอานิสัยแรดๆของตัวเองออกมาใช้เหมือนกัน !!


    ฉันปล่อยให้จองกุกนั่งนิ่งอยู่บนเตียงพร้อมเดินไปหยิบมีดปอกผลไม้มาปอกแอปเปิ้ลใส่จานเอาไว้..ก่อนจะเอาวางไว้ข้างๆหัวเตียง จากนั้นฉันก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คงานที่ทำค้างเอาไว้




    "....."



    หญิงสาวทำเป็นไม่สนใจคนบนเตียง จึงทำให้ชายหนุ่มนั้นรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆก่อนที่สายตาคมจะมองไปที่คนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์อยู่ไม่สนใจเขา..เขาไม่รู้ทำไมถึงอยากให้เธอสนใจทั้งๆที่เขารู้สึกว่าเขาไม่รู้จักเธอแท้ๆ เพียงแต่ว่าเขาต้องการแค่เยจิน แต่ทำไมเธอถึงยังไม่มา ทำไมมีแต่ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่เฝ้าเขาไม่ยอมห่างไปไหน


    "อึก..."

    ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนที่จะค่อยๆแอบเอื้อมมือออกไปหยิบจานแอปเปิ้ลมาวางไว้บนตัก พร้อมหยิบมันขึ้นมาใส่ปากช้าๆพยายามเคี้ยวเสียงเบาเพื่อไม่ให้อีกคนนั้นได้ยิน


    เพราะว่าการกระทำของชายหนุ่มนั้นกำลังถูกแอบมองอยู่ห่างๆมือเล็กกดเปลี่ยนจากงานมาเป็นกล้องถ่ายวีดีโอพร้อมแอบถ่ายจองกุกอย่าเงียบๆในขณะที่เจ้าตัวแอบกินแอปเปิ้ลทั้งๆที่ปากบอกว่าไม่อยากกิน



    " หึๆ "    กินซะอร่อยเชียวนะ ไหนบอกว่าไม่อยากกินของจากฉันไง..คิดจะรอแม่เยจินอย่างเดียวไม่ใช่เรอะ รอให้ตายอีนั่นก็ไม่มาหรอก !!


    ฉันแอบมองจองกุกอย่างเงียบๆก่อนที่เขาจะกินแอปเปิ้ลจนหมดแล้วเอาจานไปวางไว้ที่เดิม..ดูแก้มกลมๆเขาสิ เคี้ยวแอปเปิ้ลตุ้ยๆพร้อมทำสีหน้าทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร....นิสัยเดิม ปากแข็ง !!





    ยังไงซะฉันก็ทำเป็นไม่สนใจเขาก่อนที่จะปล่อยผ่านเวลาให้ล่วงเลยไปหลายชั่วโมง..ค่ำคืนนี้ฉันคงต้องนอนเฝ้าเขาอยู่อย่างเงียบๆ ต่างคนต่างไม่ปริปากพูด ก่อนที่จะถึงเช้าวันถัดมา....






    เช้าวันใหม่


    เช้าวันต่อมาที่มีลมฝนพัดเข้ามาในตัวเมืองกันอย่างตั้งแต่เช้าตรู่ ลมเย็นๆของฝนตีกระทบหน้าต่างจนเกิดเสียงดังจนน่ารำคาญ...รบกวนหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่ต้องตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พร้อมเดินไปสอดส่องที่หน้าต่าง พบว่ามีเมฆฝนกำลังตั้งเค้ามาแต่ไกล



    " ฝนกำลังจะตกจนได้สินะ "


    เสียงของคนตัวเล็กพูดด้วยความงัวเงียก่อนจะปิดม่านลง..ร่างบางเดินไปนั่งพักอยู่บนโซฟาด้วยอาการแปลกๆ ไม่ใช่เพราะเสียงหน้าต่างที่รบกวนทำให้ตื่นขึ้นมา..แต่มันเป็นเพราะอาการอื่นที่ทำให้ร่างกายตื่นตัวขึ้นมาแต่เช้า



    รู้สึกไม่สบายตัวแปลกๆ..ตัวก็ไม่ได้ร้อน ฉันคงไม่ได้เป็นไข้หรอกใช่มั้ย ?


    ไม่หรอกน่ะเราอาจจะเหนื่อยก็ได้....



    "ยังไม่ตื่นสินะ"    ฉันเลิกสนใจอาการของตัวเองก่อนจะหันไปมองจองกุกที่ยังหลับอยู่บนเตียง..โชคดีที่เสียงหน้าต่างเมื่อกี้ไม่ได้รบกวนทำให้เขาตื่นเพราะมันอาจจะทำให้เขาไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ อาจจะทำให้ร่างกายของเขาคืนความทรงจำช้าหากเขาไม่ได้รับการดูแล


    "ไปอาบน้ำหน่อยดีกว่า"    ไหนๆก็ตื่นแล้วไปอาบน้ำให้สดชื่นซะหน่อย วันนี้ฉันคงเติมพลังเยอะพอสมควร เพราะไม่รู้ว่าวันนี้ต้องเจอกับอะไรบ้างโดยเฉพาะคนสมองเสื่อมอย่างจอนจองกุกคนนั้น



    เมื่อเวลาผ่านไปหญิงสาวก็อาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จสรรพ..เหมาะเจาะกับช่วงเวลาที่จองกุกตื่นขึ้นมาพอดี ชายหนุ่มค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมสายตามองไปที่ร่างเล็กที่พึ่งอาบน้ำเสร็จมาพร้อมกับชุดเดรสกระโปรงสั้นสีฟ้าอ่อนที่ส่วมใส่แล้วใครๆก็มองว่าน่ารัก...

    ชายหนุ่มรีบมองไปทางอื่น ก่อนจะสะบัดความคิดบ้าๆนั้นทิ้งซะ...แล้วทันใดนั้น รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกมือเล็กๆของร่างบางจับเข้าที่แขนของตน


    "อ่ะ..."

    "ให้ฉันเช็ดตัวเลยมั้ย?"

    "ห..ห้ะ"

    "เช็ดตัวน่ะ จะเปลี่ยนเสื้อเลยมั้ย?"

    จู่ๆก็ถูกถามแบบนี้ จองกุกก็ทำตัวไม่ถูก เพราะเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้และจู่ๆเผลอทำตัวเลิ่กลั่กใส่แบบนั้นมันไม่ใช้ตัวตนของจองกุก..เขาไม่อ่อนไหวกับหญิงอื่นง่ายๆ นอกจากแฟนของตัวเองที่ชื่อว่าเยจิน


    "งั้นถ้าอยากเปลี่ยนเสื้อบอกฉันนะ..เดี๋ยวฉันจะลงไปหาของกินสักหน่อย"  



    ว่าจบร่างเล็กก็ดูเหมือนจะเดินผ่านเขาไปที่โต๊ะเพื่อไปหยิบเอากระเป๋าเงิน..แต่ทว่า ยังไม่ทันก้าวเดินจู่ๆร่างเล็กก็รู้สึกเวียนหัวก่อนจะถอยหลังเหมือนกับจะล้ม


    " อ๊ะ! "


    เพียงพริบตาเดียว แขนยาวๆของจองกุกก็รีบเอื้อมออกไปคว้าคนตัวเล็กเอาไว้ทัน ก่อนจะล้มจนเจ็บตัวเสียก่อน...


    "นี่เธอ!!"

    "อึก !"    มือเล็กยกขึ้นปิดปากเอาไว้ก่อนที่ร่างกายจะโน้มตัวไปซบไหล่ของชายหนุ่มด้วยความหมดแรง..คนบนเตียงพยายามใช้แรงประคองร่างบางเอาไว้ เพื่อไม่ให้ล้มก่อนที่จะดึงคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนเตียงเดียวกันกับตนเอง


    "เป็นอะไรวะเนี่ย?"    ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่เลย ร่างกายก็เจ็บ แม้แต่เดินก็ยังเดินเองไม่ได้เพราะอาการบาดเจ็บยังไม่หายดี..แถมตอนนี้แขนก็ใกล้จะหมดแรงเพราะประคองหญิงสาวเอาไว้อยู่ใกล้ลำตัว


    ในขณะที่จองกุกพยายามประคองคนตัวเล็กไว้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆปล่อยให้ร่างบางนอนลงบนเตียงช้าๆ แต่จู่ๆก็มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับตัวของเขา....


    "อึก...แหวะ!!"

    " เชี่ย ! "

    ชายหนุ่มอุทานออกมาอย่างเต็มปาก เมื่ออยู่ๆหญิงสาวก็อ้วกใส่ตัวเขาจนเละเทะไปหมด..จองกุกทำหน้าเหวอก่อนที่จะรีบผลักตัวออกจนลืมเจ็บตัว จากนั้นร่างเล็กจึงรีบลุกขึ้นนั่งก่อนจะรีบไปคว้าทิชชู่มาเช็ดปากของตัวเองพร้อมมองไปที่ร่างของจองกุก

    "ย๊า!! นี่มาอ้วกใส่ฉันทำไม!!?"

    "ฉะ..ฉันขอโทษ อึก!"

    "ออกไปเลยนะเว้ย!!"

    "ขอโทษ! เดี๋ยวฉันทำความสะอาดให้นะ"

    "ไม่ต้อง!! ฉันจะให้พยาบาลทำส่วนเธอจะไปไหนก็ไป!"    เขาแสดงอาการไม่พอใจออกอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งท่าทางแบบนั้นคงหมายความว่าไม่อยากให้ฉันอยู่ตรงนี้สินะ..ได้ ถ้านายจะมาอารมณ์เสียใส่กันแบบนี้ฉันก็ไม่อยากจะอยู่หรอก เสียความรู้สึกชะมัด ไม่มีคำว่าเป็นห่วงกันเลยสักคำ !



    สีหน้าของฉันบึ้งตึงอย่างน้อยใจ ก่อนจะตัดสินใจลงจากเตียงแล้วกดเรียกพยาบาลมาให้เขา แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย....


    เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้ที่ทำให้ฉันอ้วก อาการของฉันจึงไม่มีอะไรมากนัก กลับมาเป็นปกติ พอหยิบกระเป๋าสะพายข้างได้ก็รีบเดินหนีออกไปจากห้องพักฟื้นของจองกุกอย่างไม่รอช้า



    ถ้าอยากอยู่กับคนอื่นนัก ก็เชิญ !!





    "คนบ้า...!!"

    รู้หรอกว่าความจำเสื่อม แต่ถ้าทำแบบนี้ฉันก็น้อยใจเป็นนะ ฉันเคยบอกเขาไปแล้วหนิว่าไม่ชอบให้ตะคอกใส่แบบนี้...ถึงจะจำอะไรไม่ได้แต่ก็น่าจะเห็นใจกันบ้าง เกลียดที่สุดเลยนิสัยเดิมๆแบบนั้น !!


    หากจองกุกเอานิสัยเดิมออกมาใช้กับฉัน..ฉันก็จะเอานิสัยแรดๆเมื่อก่อนของฉันออกมาใช้เหมือนกันเขาถึงจะได้รู้ว่าใครเป็นใคร !




















To be continued





    #TALK


    ไรท์มาแล้ว หายไปนานจนเกือบลืมบท ไรท์ขอโทษค่ะ ~


     ตอนหน้า จองกุกจำความไม่ได้แล้วร้ายใส่เมียแบบนั้นระวังตัวด้วย เดี๋ยวจะโดนเอาคืนนะพ่อคุณ


     มีต่อ อย่าลืมรอ ~












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,567 ความคิดเห็น

  1. #1414 ABU5788 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 20:22

    จกุกนิสัยไม่ดี

    #1,414
    0
  2. #1372 JK_nest9704 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 10:27

    ใจร้อนทั้งคู่เล๊ย~🤦‍♀️

    #1,372
    0
  3. #1344 jungkookminkook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 15:06

    จองกุกใจร้ายอ่าทำแบบนี้ได้ไง
    #1,344
    0
  4. #1343 khing_281146 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:15

    มาแล้ววว ท้องอะป่าววเนี่ย
    #1,343
    0
  5. #1342 Thawanrat_1996 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 03:58
    ท้องลูกคนที่2หรือป่าวน้าาาา
    #1,342
    0
  6. #1341 MidnightTAE (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 02:10
    อ่ยยยจองกุกก🥺
    #1,341
    0
  7. #1340 JJK901 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 00:56
    งื้ออ คุณไรท์กลับมาแล้ว เยิฟ

    ท้องชัวร์หนูอึนพาจะมีน้องแล้ว
    #1,340
    0
  8. #1339 Mmjk08mini (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 21:55
    สู้งับบบบบ
    #1,339
    0
  9. #1338 M I N I - j (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 21:26
    ท้องหรือเปล่านะ นางเอกเราท้องหรือเปล่าาา
    #1,338
    0
  10. #1337 0654071672 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 19:59

    ต่อไวไวนะคะแอด/สู้ๆนะคะเป็นกำลังจให้นะคะ


    #1,337
    0
  11. #1336 EvilSakura_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 19:56
    เห็นที่แจ้งเตือนแล้วกรี๊ดเลย แงงงง สู้ๆนะค้าบบบ <3
    #1,336
    0
  12. #1335 ketnipha8324 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 16:53

    มาต่อไวๆนะ อย่าหายนาน

    #1,335
    0
  13. #1334 Jiminzhi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:56
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png รอๆเลิฟๆ
    #1,334
    0
  14. #1333 _fxxoz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:42

    โง้ยยยพี่จอนของน้องจำลูกเมียก็ไม่ได้สงสารลูกเมียเค้าเลย

    #1,333
    0
  15. #1332 Noonutthaya (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:11

    ท้องแน่เลย เดี๋ยวจะพาลูกหนีไปแล้วนะ ถ้ายังจำไม่ได้ พอจำได้กะช้าไป รีบๆจำได้นะ รอมาง้อ
    #1,332
    0
  16. #1331 วรรณภิรา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:26

    สนุกมากค่ะ

    #1,331
    0
  17. #1330 kammykammy157724 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:24
    กลับมาดราม่าอีกแล้วเเน่เลยเมื่อไหร่ขะรักกันดีๆ
    #1,330
    0
  18. #1329 Lisagirl3 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:10

    ท้องเเน่เลย

    #1,329
    0
  19. #1328 SadEmMee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 11:25
    ทำไมต้องเยจินน่ะ หรือว่าจองกุกยังรักเยจินอยู่ ฮื่มมมม🧐
    #1,328
    0
  20. #1327 pocky_pv95 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:51

    พี่กุกคนใจร้ายกลับมาอีกแล้ว ตอนจำเรื่องมั้งหมดได้ ๆด้สำนึกผิดอีกรอบ

    #1,327
    0
  21. #1326 Fxngg (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:47

    ท้องแน่ๆเลยเนี่ย จองกุกรีบจำได้เร็วไวนะก่อนที่เมียจะพาลูกหนีไปอีกรอบ

    #1,326
    0
  22. #1325 bangtan11 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:44
    หายไปนานเลยอ่าาาา
    ต้องฉลองเเล้วกำลังจะมีน้อง
    #1,325
    0
  23. #1324 Peachy Girl🍑🍑 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:43
    เอาจริงนางเอกท้องค่ะ555
    #1,324
    0
  24. #1323 jkp_08 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:38

    รอมานานมาก สุดท้ายไรท์ก็มาดีใจมากๆๆ รีบมานะค่ะสู้ๆ
    #1,323
    0
  25. #1322 Meemee32 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:36
    มาเเล้ววววววววว

    ชอบค่ะมาต่ออีกนะคะ

    สู้ไปค่ะ
    #1,322
    1
    • #1322-1 Meemee32(จากตอนที่ 29)
      18 มิถุนายน 2563 / 10:37
      สู้ๆค่ะ*
      #1322-1