#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 24 : Chapter Jeon : 23 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 348 ครั้ง
    16 ก.พ. 63

E
R
L
I
N





Chapter 23















    JEON



    ใช้เวลานานพอสมควรที่ผมยืนคุยจนลืมดูว่า(ชื่อคุณ)หายไปไหน..เมื่อหันกลับมาอีกทีก็ไม่เห็นเธอแล้ว ผมแยกตัวออกมาจากเจ้าของไร่ก่อนจะเดินตามหาเธอในบริเวณสวน..เธอบอกว่าจะเดินอยู่แถวๆนี้ แต่ทว่ากลับหาตัวไม่เจอ แถมตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วด้วย...


    "อยู่ไหนนะ...?" เสียงของผมบ่นพึมพำพลางก้มมองสมาร์ทโฟนในมือเพื่อกดโทรหาเธอ..แต่แล้วเธอไม่ยอมรับสายผมเลย



    น่าเป็นห่วงชะมัด...



    ปกติแล้วเธอจะไม่หายไปแบบนี้ แล้วก็ไม่ชอบปิดเครื่อง..เธอเล่นโทรศัพท์เกือบตลอดเวลาเลยด้วยซ้ำ



    "เห้อ!!!"

    ร่างสูงยืนถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดที่หาอีกคนไม่เจอสักที..ตอนนี้ผมเดินวนอยู่กับที่ไม่ยอมไปไหนเพราะกำลังพยายามติดต่อ(ชื่อคุณ)ให้ได้ ยอมรับเลยตอนนี้ว่ากังวลใจสุดๆเพราะไม่เคยรู้สึกกระวนกระวายแบบนี้มาก่อน แล้วยิ่งรู้สึกช่วงที่เธอหายไป...ผมยิ่งเป็นห่วง...


    "คุณจองกุก----!"

    "หลบ!!"

    "เอ๊ะ..อะไรเนี่ย!" ร่างของรินถูกผลักออกขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม..หล่อนมองไปตามแผ่นหลังหนาที่รีบเดินออกไปอย่างเร่งรีบ รินขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามออกไป...





    "ไปเจอที่ไหน!?"

    แขนแกร่งโอบร่างเล็กเอาไว้ในวงแขน พร้อมเอ่ยถามด้วยความตระหนกกับสิ่งที่เจอตอนนี้..

    "ผมไปเจอเธอที่ลำธาร ไม่รู้ว่าตกลงไปได้ยังไง!"

    หากคนงานไม่ผ่านไปเจอ ป่านนี้คงได้ยินข่าวร้ายแน่ๆ..เหล่าคนงานพาร่างของ(ชื่อคุณ)ขึ้นมาในยามฟ้ามืดแล้วรีบตรงดิ่งมาที่รีสอร์ทหลักอย่างเร็วไว จึงทำให้ผมได้รู้ถึงสาเหตุที่เธอหายตัวไป...สายตาของผมสำรวจร่างกายเล็กที่บอบช้ำเพราะการกระแทก เสื้อผ้าเปียก เปียกไปทั้งตัว..และที่แย่กว่านั้นตรงหน้าผากของเธอมีรอยกระทบจากของแข็งพร้อมมีเลือดไหลออกมาเต็มแก้มไปหมด...



    ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ !!



    "ใครทำ!" เสียงทุ่มตวาดลั่นอย่างน่ากลัว ทุกคนในเหตุการณ์ส่ายหน้าไม่รู้เรื่อง เพราะไม่รู้จริงๆว่าใครเป็นคนทำ พอรู้อีกทีก็เห็นอยู่ในลำธารเสียแล้ว...

    "อย่าพึ่งพูดตอนนี้เลยนะคะ พาไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ!" พนักงานสาวเดินเข้ามาแทรกในวงล้อม พร้อมเปลี่ยนประเด็นเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไปมากกว่านี้

    "ไม่!! ไปเรียกรถพยาบาลมา!!"

    "ไม่ได้ค่ะ! ที่นี่ห่างไกลจากโรงพยาบาลมาก ทางรีสอร์ทเราสามารถดูแลต่อได้...นะคะ พาไปห้องพยาบาลก่อน เธอจะต้องไม่เป็นอะไรค่ะ" เสียงของพนักงานอ่อนลงพลางใช้มือตบบ่าของผมเบาๆ..ผมถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ก่อนที่ตัดสินใจกระชับร่างของ(ชื่อคุณ)ไว้แล้วอุ้มเธอไปที่ห้องพยาบาลทันที






    "โธ่เว้ย!!..ตายอยากชะมัด!!"













    ตอนนี้ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท พร้อมกับลมที่พัดผ่านไร่ไปด้วยความหนาวเย็น..สายตาคมเหลือบออกไปมองนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยเสียงลมที่พัดกระทบกิ่งไม้ไม่หยุดก่อนที่จะพ้นลมหายใจออกมาเบาๆ...


    น้ำอุ่นถูกกดลงแก้วในปริมาณพอดื่ม..มือหนาทาบลงกับผิวแก้วก่อนจะชักมือออก เพราะอุณหภูมิของน้ำกำลังดี



    ตอนนี้เธอควรตื่นได้แล้ว..



    ผมมองไปที่ร่างของ(ชื่อคุณ)นอนขดอยู่บนเตียง..หลังจากที่กลับจากห้องพยาบาลก็รอให้เธอพักผ่อนและดูอาการว่ามีส่วนไหนที่ยังเจ็บบ้าง แต่ก็คงอีกนานกว่าเธอจะตื่นเพราะโดนยานอนหลับไปซะขนาดนั้น...ไม่กลางดึกก็พรุ่งนี้เช้าผมถึงจะได้คุยกับเธอ


    "เห้อ...มันไม่น่าเกิดขึ้นเลยนะ" ร่างสูงวางแก้วน้ำลง พลางเดินไปนั่งลงบนเตียงก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนพร้อมความเป็นห่วงที่ยังค้างคาในใจไม่หาย..โชคดีมากที่เธอไม่ถึงกับช้ำใน หัวก็เกือบแตกแต่เลือดไหลออกเยอะพอสมควร แบบนี้จะให้ผมสบายใจได้ยังไงกับยัยพนักงานนั่นที่อยู่ๆก็บอกว่าต้องไม่เป็นไร


    คนของใคร ใครก็ห่วง..คนของใคร ใครก็รัก...ผมจะไม่ยอมให้เธอต้องมาเจ็บตัวอีกแล้ว



    "เดี๋ยวฉันกลับมานะ..." ผมก้มลงกระซิบบอกเธอเบาๆ พร้อมดึงผ้านวมผืนหนาขึ้นมาห่มให้..ก่อนตัดสินใจเดินออกมาจากบ้านพัก เพราะตอนนี้ผมต้องไปเจอลูกค้าที่เลี่ยงไม่ได้


    งานก็ห่วง..เมียก็หวง เห้อ~







    ผมเดินตามทางมาเรื่อยๆที่ทางรีสอร์ทจัดเอาไว้เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับแขกที่มาเยือน..แต่ระหว่างที่เดินและใกล้จะถึงประตูทางเข้า เท้าใหญ่ต้องหยุดชะงักเพราะมีเสียงคนดังออกมาจากลานจอดรถที่ผมยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก..ผมเลิกคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะหรี่ตามองไปตามเสียง ก่อนจะเห็นผู้หญิงสองคนยืนทะเลาะกันอยู่



    นั่นมันเยจินกับ..ริน?



    สองคนนั่นเป็นอะไรกัน!



    และด้วยความสงสัย ผมจึงตัดสินใจค่อยๆเดินไปโดยที่ไม่ให้สองคนนั้นรู้ตัว..ร่างของผมรีบพุ่งไปหลบอยู่หลังรถตู้คันใหญ่ที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ ก่อนที่จะแอบฟังอย่างเงียบๆ


    "แกนี่มันร้ายจริงๆ"

    "ฉันก็ไม่นึกหรอกนะว่าเธอจะหวังในตัวพี่จองกุกของฉัน!!"

    "เหอะ! แล้วแกจะทำไม..จะทำฉันเหมือนที่ทำยัยนั่นน่ะหรอ?"

    "ลองดูมั้ยล่ะ...แกอาจจะเจ็บหนักกว่ายัย(ชื่อคุณ)ก็ได้ หึ!"

    "หน็อย..ฉันไม่นึกเลยนะว่าฉันจ้างเธอมาได้ยังไง..นังงูพิษชัดๆเลย" เยจินและรินยืนปะทะกันอย่างดุเดือน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีคนแอบฟัง..และตอนนี้คนที่แอบฟังก็กำลังโกรธจัดจนไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้แล้วตอนนี้..



    ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเดินพรวดออกมาจากอีกด้านของรถ พร้อมเดินเข้าไปกระชากหัวของเยจินอย่างไม่รีรอและไม่รอให้หล่อนเปิดโอกาสได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย..มือหนาจิกลงที่ผมของเยจิน รินที่ยืนมองต้องเบิกตากว้างก่อนที่จะถอยหลังหนีด้วยความตกใจ


    "คะ..คุณจองกุก!" รินกล่าวเรียกชื่อคนตรงอย่างไม่ได้ตั้งใจ และหล่อนก็รู้สึกกลัวกับจองกุกตอนนี้ที่ต่างไปจากเดิมที่เธอรู้จัก...แววตาที่ฉายแววออกอย่างแข็งกร้าว ใบหน้าที่เรียบนิ่งดุจซาตานในร่างชายหนุ่มดีๆนี่เอง


    "โอ้ย! เยจินเจ็บนะคะ---!!"

    "หุบปาก!!!"

    "อึก!"

    "แค่นี้ทำเป็นเจ็บ!!..สำออย!..แล้วที่มึงทำกับเมียกู คิดว่าเมียกูไม่เจ็บงั้นสิ!?" ยิ่งพูดพร้อมอารมณ์โกรธแบบนี้เยจินยิ่งตกใจกลัวมากยิ่งขึ้น..เพราะเธอไม่เคยเห็นจองกุกในโหมดนี้มาก่อน ชายหนุ่มแสดงแต่ด้านดีออกมาให้เธอเห็น ตอนที่เราสองคนเคยเป็นแฟนกัน..แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่แบบนั้นเสียแล้ว ตอนนี้เธอกลายเป็นตัวประหลาดสำหรับเขา


    "ฮึก..พี่จองกุก เยจินเจ็บ อึก!"

    "ฉันคิดว่าจะไม่ยุ่งกับเธอแล้วนะเยจิน...แต่เธอหาเรื่องใส่ตัวเอง!!"

    "อึก!!..ทำไมพี่เป็นแบบนี้ ทำไมพี่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้! ที่พี่ทำดีกับมันเพราะแค่ลูกใช่มั้ย พี่ไม่ได้รักมันใช่มั้ย!!!!"

    "ใช่!!!...แต่นั่นมันแค่เมื่อก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว ตอนนี้ฉันรัก(ชื่อคุณ)ได้ยินมั้ย!!..หัดใช่สมองคิดซะบ้าง ไม่ใช่เอาแต่วิ่งไล่จับผัวคนอื่นไปวันๆ!"

    "ฮึก..พี่จองกุก"

    "เธอไม่ได้รักฉันเยจิน..แต่เธอต้องการแค่แก้แค้น ส่วนเธอริน! เธอน่ะเลิกทำตัวปั่นหัวเมียฉันได้แล้วเพราะยังไงซะฉันก็ไม่มีวันเอาเธอหรอก จำไว้!!!" ว่าจบร่างสูงก็รวบแรงที่มีเหวี่ยงตัวเยจินล้มลงไปกับพื้น


    "ฉันจะไม่แจ้งความจับเธอ..แต่อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก จะไปไหนก็ไป!!" เสียงทุ่มๆตวาดไล่หญิงสาว จนเยจินต้องพยุงตัวขึ้นแล้วรีบวิ่งหนีออกไปอย่างไม่พูดไม่จาต่อ...ตอนนี้เหลือแค่รินเพียงคนเดียว แต่ชายหนุ่มได้แต่ตวัดหางตามองด้วยความโกรธ ก่อนที่จะเดินหายออกไป ทิ้งไว้แต่ความกลัวที่หญิงสาวเป็นอยู่ตอนนี้...













    21 : 00 น.



    วันนี้มันเป็นวันที่แย่ที่สุด นี่ผมต้องโกรธในรอบปีเลยนะเนี่ย เพราะผู้หญิงพวกนั้น..ต้องปั้นหน้ายิ้มกับลูกค้าทั้งๆที่ยังไม่หายโกรธดี แต่เมื่อกลับมาที่บ้านพักก็หายโกรธทันทีเมื่อเห็นคนตัวเล็กนอนลืมตาอยู่บนเตียง



    (ชื่อคุณ)ตื่นแล้ว :)




    "ตื่นแล้วหรอ?" ผมพูดขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะหันหน้ามามอง

    "อื้อ..."

    "ยังเจ็บอยู่มั้ย? หิวรึเปล่า? หรือว่า...."

    "พอ จะพูดอะไรให้ฉันตอบทันหน่อยได้มั้ย"

    "ก็เป็นห่วงหนิ" แค่เห็นเธอโต้ตอบได้ปกติผมก็ยิ้มออกแล้ว..ดีใจจังโว้ย~

    "....นาย ช่วยฉันหรอ?" อยู่ๆ(ชื่อคุณ)ก็เปลี่ยนเรื่องพูด และผมส่ายหน้าปฏิเสธเพราะว่าผมไม่ได้ช่วยเธอ แต่เป็นคนอื่นต่างหาก

    "คนงานเขาช่วยเธอเอาไว้น่ะ...ฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่ ทำไมต้องไปอยู่ไกลขนาดนั้น ตามหาก็ไม่เจอ" ไม่ว่าเปล่า ผมก็เขยิบตัวไปนอนข้างๆเธอแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย..(ชื่อคุณ)มุ้ยปากนิดๆก่อนจะใช้สายตากลมโตของเธอเหลือบมองผม






    น่ า รั ก






    "ก็...นายกับยัยคุณริน ได้กันแล้วใช่มั้ย?"

    "ห้ะ?"

    "นายไม่ได้รักฉันใช่มั้ย...." ร่างเล็กเริ่มเบะหน้า ทำใจผมหวิวกันไปเลยทีเดียว..นี่เธอเอาอะไรมาพูด ผมจะไปทำแบบนั้นทำไมในเมื่อผมมีเธอแค่คนเดียว












[ 50% ]





















    มืออุ่นยกขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กด้วยความปลอบโยน ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนๆให้เพราะอีกฝ่ายต่างคิดเองเออเองไม่หยุดหย่อน


    "หึ ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"

    "ก็ยัยคุณริน..."

    "ริน?...อีกแล้วนะ ไปเชื่อคนอื่นอีกแล้ว ทางนั้นเขาพูดอะไรทำไมต้องหลงเชื่อตลอดเลย นี่โง่หรอ?"

    "ย๊า..ไม่ใช่นะ!!-^-" คนตัวเล็กมุ้ยปากงอนเพราะอยู่ๆก็โดนต่อว่าเสียจนได้..



    ก็มันน่าโดนอ่ะ เธอไม่เคยเชื่อใจผมเลย...




    มันน่าน้อยใจชะมัด




    "แบบนี้หมายความว่าเธอไม่เชื่อใจกัน" ชายหนุ่มเบะหน้างอนเสียเอง ก่อนที่จะตัดสินใจนอนหันหลังให้คนตัวเล็ก..สรุปง่ายๆว่าตอนนี้คนที่งอนควรเป็นผม !


    แต่อยากรู้ว่าเธอจะง้อผมมั้ย ?



    ร่างของผมนอนนิ่งพลางหายใจเข้าออกช้าๆก่อนจะรอดูปฏิกิริยาของ(ชื่อคุณ)...เธอเงียบ...ผมก็เงียบ..ทำไงดี ยัยเด็กนั่นคิดจะไม่ง้อกันจริงดิ !?




    "..."


    "งั้นก็อย่าไปยุ่งกับคนพวกนั้นอีกก็แล้วกัน"


    "หื้ม?" ตาคมเบิกกว้างพร้อมฉายแววที่เต็มไปด้วยความหวัง เพราะเสียงหวานๆของเธอเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนมือน้อยๆจะลูบลงที่ต้นแขนของผม..ทำให้ผมสัมผัสได้ว่าเธอกำลังง้อผม..แต่มันอาจจะผิดคาดไปหน่อยก็เถอะ


    ผมเผลอหลุดยิ้มออกมา ริมฝีปากฉีกยิ้มจนหุบไม่ได้เพราะไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้มานานแล้ว..นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเองเป็นคนถูกง้อ...


    ถ้า(ชื่อคุณ)ง้อผมอีกระดับนึง..ผมคงนอนตายตาหลับ :)


    "ง้ออีก..ง้ออีก..."

    "อะไรนะ?"

    "อุ๊ป...." รีบเอามือปิดปาก


    "เฮ้อ...นี่จองกุก"

    "ครับ?"

    "ขอบคุณนะ..."

    "...?"

    "ขะ..ขอบคุณ ที่ไม่ทิ้งฉัน!!"




    พรึบ ~




    เมื่อคนตัวเล็กพูดจบ เธอก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเอาไว้..ร่างหนารีบพลิกตัวกลับมาก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมแก้มที่ปริออกพร้อมรอยยิ้มที่สามารถยิ้มออกมาได้อย่างเต็มปาก...


    เมื่อกี้(ชื่อคุณ)...



    อ่า เธอนี่มันน่าโดนซะจริงๆ : )



    "ว่าไงนะ~" ผมแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ก่อนจะมุดหัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม ที่ตอนนี้มีคนตัวเล็กนอนก้มงุดอยู่ด้านใน

    "อื้อ..ของดีมีแค่ครั้งเดียว"

    "ของดีมีครั้งที่สองไม่ได้หรอ~"

    "ไม่ได้!!!"

    "หึๆ^^"





    ผมว่าคืนนี้ถ้าได้นอนกอดเธอ..คงฝันดียันเช้าแน่ๆ เพราะวันนี้เราเหนื่อยมามากพอแล้ว จบกันได้แล้วเรื่องร้ายๆพวกนั่นน่ะ









    เช้าวันต่อมา . . . 



    YOU


    ฉันตื่นเช้ามาด้วยความงัวเงียที่ยังคงมีอาการหลงเหลืออยู่ไม่หาย..หลังจากที่ตื่นนอน ร่างกายของฉันมันยังมีความเจ็บปวดอยู่เป็นระยะ แต่ไม่มากพอถึงขั้นตาย เพียงแค่ได้กินยา นอนพักผ่อนเหมือนเมื่อคืนก็ถือว่าร่างกายดีขึ้นมากแล้ว


    ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องน้ำด้วยสภาพที่ร่างกายถูกห่อหุ้มไว้เพียงผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว...ฉันนั่งอยู่แบบนี้ ไม่ขยับตัวไปไหน จนในที่สุดเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นจึงทำให้ฉันค่อยๆหันไปมอง พร้อมรอรับชะตากรรมของตัวเอง T^T 



    "ดึงผ้าออก..." 


    เสียงทุ่มๆของจองกุกเอ่ยคำสั่งขึ้น เชิงบังคับ และทำให้ฉันปฏิเสธไม่ได้ เลยทำได้แค่ดึงผ้าขนหนูออกจากตัว...


    เช้านี้ เขาขู่ฉัน เขาจะอาบน้ำให้ฉันไปพร้อมๆกับตัวเขาเอง...หากไม่ทำตาม เขาจะขังฉันไว้อยู่ในห้อง ไม่ให้ออกไปเที่ยวทั้งที่วันนี้ อีกฟ้ากของไร่มีงานเทศกาลลูกพีชอยู่นั่นเอง


    ฉันชอบลูกพีช! ฉันอยากไป!!!




    "อ๊ะ..." มือของฉันรีบยกขึ้นปิดหน้าอกของตัวเองเอาไว้ ขณะที่จองกุกอุ้มฉันขึ้นเหนือพื้น...ฉันก้มหน้าอย่างเขินอาย ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นรอยสักของเขาที่ผง่าอยู่บนแขนยาวไปจนถึงหัวไหล่



    รอยนี่ฉันไม่ได้เห็นมานานแล้วนะ..ร่างของเขา แม้ผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยเปลี่ยนไป เขายังเหมือนเดิม เพียงแค่ทำตัวเองให้ดีขึ้นเท่านั้นเอง : )



    "ยิ้มอะไรหื้ม?"

    "ปะ..เปล่า-///-"

    "โรคจิตหนิ แอบมองหัวนมผู้ชาย><"

    "ไม่..ไม่ใช่นะ !" ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง พลางได้ยินเสียงหลุดขำของเขาดังออกมาเบาๆ ก่อนที่จองกุกจะอุ้มฉันไปนั่งลงในอ่างอาบน้ำเล็กๆ..แต่ทว่าฉันไม่ได้นั่งอยู่แค่คนเดียว อยู่ๆจองกุกก็ตามมานั่งช้อนหลังฉันเอาไว้ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปด้านหน้าเพื่อเปิดก๊อกน้ำใส่ลงในอ่าง


    แค่เขาเอื้อมมือไปเปิดน้ำ มันก็ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรงอย่างปฏิเสธไม่ได้..โกหกความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ...เนื้อหนังของเราสองคนแนบชิดกัน แผงอกแน่นๆของเขาดันแผ่นหลังฉันเอาไว้ กายของฉันนั่งอยู่ในระหว่างขอของเขา..ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงช่วงล่างของเขาที่ทิ่มก้นฉันอยู่ตอนนี้ !!



    แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ !!



    "จะ..จองกุก!"

    "หื้อ~"

    ฉันอ้ำอึ้งเพราะทำตัวไม่ถูก ขณะที่จองกุกเริ่มละเลงครีมอาบน้ำลงบนตัวฉัน ก่อนที่มือของเขาจะลูบแผ่นหลังฉันอย่างเบามือ...


    นายคนนั้นทำเป็นไม่รู้สาอะไร ขณะที่ตัวฉันกำลังจะเป็นบ้า!!-..-


    "สบายมั้ย?"

    "อะ..อื้อ-//-"

    "ผิวบางนะ..ไม่ค่อยออกแดดหรอ?"

    "อื้ม..."

    "คราวหลังเธอต้องตื่นเช้ามารับแดดอ่อนๆนะรู้มั้ย..อย่าทำตัวขี้เกียจสิ"

    "อื้มๆ"

    "(ชื่อคุณ)..."

    "อื้อ..."

    "ฉันผัวเธอใช่มั้ย?"

    "อื้ม...ดะ..เดี๋ยวนะ!?"

    "ฮ่าๆ พูดเองแล้วนะ ตอนนี้ฉันเป็นผัวเธออย่างเต็มตัวแล้ว~"

    "หึ่ย!!..."


    เผลอหน่อยไม่ได้เลยนะคนฉวยโอกาส !







    หลังจากวุ่นวายกันอยู่ในห้องน้ำอยู่นาน..ในที่สุด หญิงสาวก็หลุดพ้นออกมาได้โดยที่มีชีวิตรอดมาอย่างปลอดภัย(?) ตอนนี้ทั้งสองแต่งตัวในชุดสวมใส่สบาย เพราะวันนี้ไม่ได้เป็นวันที่ต้องคุยงานอย่างจริงจัง ฉะนั้นจองกุกจึงได้โอกาสพาฉันออกไปผจญภัยโดยที่ไม่มีมือที่สามโผล่มา


    ดีเหมือนกัน ยัยคุณรินนั่นไม่ต้องตามมาน่ะดีแล้ว !!









    บนถนนเป็นเส้นทางที่สามารถพาให้เราไปสู่จุดมุ่งหมายปลายทางได้ แต่ถนนสวยๆ วิวดีๆ ก็ไม่ได้มีให้เห็นได้บ่อยๆ จะมีอะไรที่ฟินไปมากกว่านั่งรรถไปเรื่อยๆ บนถนนสวยๆ . . . 


    ตามข้างทางไปยังมีดอกบ๊วยบานสะพรั่งรอบพื้นที่..ทำให้ฉันได้เก็บภาพสวยๆกันอีกด้วย และนอกจากนี้ที่นอกเมืองยังขึ้นชื่อในเรื่องของแหล่งดูนกและมีธรรมชาติที่สวยงาม อากาศที่บริสุทธิ์ของที่นี่ทำให้ผู้คนต่างพากันมานั่งพักผ่อนยามเย็น ที่นี่เป็นอีกหนึ่งสถานที่ท่องเที่ยวที่เรียกได้ว่าบรรยากาศดีของบ้านนอก

    แต่ตอนนี้เราสองคนนั่งรถของไร่มาในตอนเช้า ซึ่งมีอากาศที่ดีมากเหมือนกัน แถมดอกบ๊วยยังสวยเอามากๆ



    "(ชื่อคุณ)!"

    "หื้ม!..."


    แชะ !


    จองกุกรอจังหวะทำให้ฉันเผลอ ก่อนที่เขาจะกดโทรศัพท์ถ่ายรูปของฉัน . . . 


    "ทำอะไร อ่า!"

    "อิอิ ถ่ายรูปไง^^"

    "อ่าาาา!..มันสวยมั้ย!?"

    "ไม่..." ร่างเล็กรีบคลานเข้าไปดูใกล้ๆ แต่จองกุกกลับดึงสมาร์ทโฟนหนีไปอีกทาง

    "ขอดูหน่อย~"

    "ไม่สวยหรอก"

    "อ้า!-..-"

    "แต่..น่ารักเลยต่างหาก^^"

    " บ้า! >< " ฉันอยากแย่งโทรศัพท์เขามาชะมัด ถือไว้แบบนั้นแล้วรอถ่ายรูปฉันอย่างเดียวนี่คนมันเขินนะ ไม่รู้ว่าจะโดนแอบถ่ายตอนไหนโดยเฉพาะคนมือไวอย่างเขา !





    เราสองคนใช้เวลาอยู่บนรถไม่นาน ก็มาถึงเทศกาลลูกพีชที่ตั้งอยู่ตรงหน้า...ฉันมองไปรอบๆงานพร้อมกับบรรยากาศเย็นสบาย ร่มรื่น ต้นบ๊วยบานสะพรั่งรอบงาน กลีบดอกบ๊วยสีชมพูพัดปลิวไปตามลมราวกับว่าดอกไม้พวกนั้นออกมาต้อนรับคนที่มาเยี่ยมเยือน



    "ไปเถอะ..."

    "อื้ม^^" ไม่ทันไร มือของจองกุกก็เอื้อมมาดึงฉันเข้าไปในงาน..มือของเขากุมฉันไว้ตลอด ไม่ยอมปล่อย จะเดินไปไหนเขาก็จะตามมาด้วยเสมอ



    ฉันดึงจองกุกมาที่บูธงานศิลป์ ศิลปะรูปภาพที่ถูกวาดด้วยสีน้ำ ภาพลูกพีชหลากสีถูกวาดลงบนแผ่นผ้าสวยๆ ทั้งเสื้อและกระเป๋า มันสวยและน่ารัก สามารถดูงดึงสายตาของฉันได้เป็นอย่างดีกันเลยทีเดียว . . . 


    "นี่จองกุก ฉันอยากได้เสื้อจัง"

    "เอาสิ เดี๋ยวฉันวาดให้^^"

    "จริงหรอ?"

    "จริงสิ แต่ต้องเป็นเสื้อคู่นะ~"

    "ตะ..ตามใจ -^-"


    หลังจากที่จองกุกพูดเองเออเอง เขาก็ลากฉันเข้าไปในบูธ ก่อนที่ฉันจะนั่งลงข้างๆเขา..จองกุกควักเงินจ่ายพร้อมซื้อเสื้อยืดสีขาวมาลงสีตามจินตนาการของเขาเอง..ฉันได้แต่เพียงนั่งมองอย่างเงียบๆ ขณะที่จองกุกละเลงสีลงด้วยความตั้งใจ ฉันรับรู้ได้ถึงความตั้งใจของเขาอย่างเต็มอก ทั้งแววตาและรอยยิ้มนั่น มันบ่งบอกว่าเขากำลังมีความสุข


    ลำพังฉันเองนั่งมองอยู่เฉยๆ ยังมีความสุขตามไปด้วยเลย : )









    เวลาล้วงเลยไปหลายนาที ในที่สุดฉันก็ได้เสื้อโดยฝีมือของจองกุกที่วาดเองกับมือ แล้วมันก็น่ารักเอามากๆ...เราสองคนเดินเที่ยวงานจนเกือบเที่ยง ตอนนี้ร่างกายของฉันเริ่มไม่ไหวเพราะมันเริ่มรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวขึ้นมากระทันหัน สงสัยฤทธิ์ยาคงหมด ตอนนี้ฉันจึงตัดสินใจนั่งพักอยู่บนเก้าอี้ที่ทางงานเตรียมไว้สำหรับคนที่เข้ามาเที่ยว...


    "อ่า..ปวดชะมัด" เสียงของฉันบ่นอยู่คนเดียว พลางใช้มือยกขึ้นจับแผลบนหัวของตน นึกแล้วก็เจ็บใจยัยเยจิน ปาหินใส่หัวฉัน!..อยากรู้จริงๆว่าตอนนี้หล่อนหายไปไหนแล้ว อย่าให้เจอตัวนะแม่จะสั่งคนไปจับตัวแล้วโยนลงทะเลให้ฉลามกิน ค่อยดูเถอะ !!


    "มาแล้วๆ น้ำพีชปั่นหอมๆหวานๆ ดื่มแล้วสดชื่น><" ร่างของจองกุกปรากฏตัวขึ้น ฉันหันไปมองเจ้าตัวที่เดินมาพร้อมรอยยิ้มและแก้วน้ำปั่นในมือสองแก้ว..ร่างสูงเดินมานั่งลงตรงข้ามกับร่างเล็กก่อนจะเอาแก้วน้ำปั่นวางลงให้กันคนละแก้ว


    ฉันรับน้ำมาดูดด้วยความเหนื่อย..พอได้ดูดน้ำเย็นๆแบบนี้แล้วรู้สึกสดชื่นเอามากๆ



    "หายเหนื่อยรึยัง?"

    "ยังเลย.."

    "กลับกันเลยมั้ย?"

    "อย่าพึ่ง~ ยังไม่อยากกลับเลย ยังอยากเที่ยวต่อ-^-"

    "อ่า ก็ได้ๆ เห็นว่าพรุ่งนี้ต้องกลับแล้วนะถึงตามใจ^^"

    "เย้~"



    วันนี้คงต้องเที่ยวให้หนำใจกันไปเลย!!..เพราะยังไงซะ พรุ่งนี้ฉันต้องกลับไปเลี้ยงลูกเหมือนเดิม -..-









    วันต่อมา . . .



    เป็นเวลาที่พวกเราต้องเดินทางกลับ..ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงตัวเมืองเป็นที่เรียบร้อย แต่ทว่าขณะนั้นเราต้องแวะเข้าบริษัทก่อนถึงจะได้กลับบ้าน


    ตอนนี้ฉันปล่อยให้จองกุกเดินเข้าไปเคลียร์เอกสารอยู่ในห้องทำงานของเขา ส่วนตัวเองก็หนีไปนั่งพักผ่อนที่จุดพักเบรคของบริษัทตามลำพัง...








    ภายในห้องทำงานของอีกคน ชายหนุ่มเคลียร์งานอยู่บนโต๊ะด้วยความรีบเร่ง เพราะอยากกลับบ้านเร็วๆ


    แต่ทว่าจองกุกกลับไม่มีสมาธิในการทำงานเลยแม้แต่น้อย เพราะหัวใจของเขาดันมีเรื่องให้กลุ้มใจเข้ามาก่อกวนไม่หาย...ด้ามปากกาถูกเคาะลงบนโต๊ะเสียงดังโดยเจ้าของที่นั่งเอ้อระเหยอยู่บนเก้าอี้ประธาน แต่ในขณะนั้นประตูห้องก็ต้องถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ๆก็ปรากฏตัวเข้ามาอยู่ในบริษัทเสียดื้อๆ



    "ฮยอง?" ร่างหนานั่งขมวดคิ้ว ก่อนจะมองไปที่พี่ชายของตัวเอง...จีมินยกยิ้มอ่อนๆพร้อมเดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาภายในห้องทำงานของน้องชายตนเอง

    "อาาา!..เหนื่อยชะมัด><"

    "อะไร?..จู่ๆก็โผล่มา" ไม่ว่าเปล่าจองกุกก็ลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับจีมิน

    "เปล่า ไม่มีอะไร แค่พึ่งทำงานเสร็จเลยแวะมา^^"

    "อ่อ..แล้วอึนพาล่ะ อยู่กับใคร?"

    "อยู่กับพ่อน่ะ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยไปรับ"

    "อื้ม..." 


    อยู่ๆบรรยากาศภายในห้องก็เงียบลง..หลังจบบทสนทนาจองกุกก็เอนหลังพิงโซฟา ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ จนทำให้อีกคนได้ยินเสียงหายใจฟึดฟัดของจองกุก จีมินจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย...


    "เป็นอะไรอีกล่ะ?"

    "ฮยองงงงงง~"

    "ว่า ? -..-"

    "เรื่องเมื่อก่อน มันผ่านมากี่ปีแล้วนะ?"

    "4ปี ถามทำไม?"

    "ก็....ผมไม่ได้มีอะไรกันกับ(ชื่อคุณ)นานแล้วอะ -^-"

    "อ่อ จะบอกง่ายๆว่าเอ็งเงี่xน^^"

    "เอ่อออออ !!"

    "งั้นก็จัดดิ..พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์ เอ็งจัดสักดอกสองดอกคงไม่เสียหาย :) "

    "..ก็จริง...ช่วยหน่อยดิฮยอง ช่วยผมวางแผนจัดการเธอหน่อย><"













[ 100% ]



    
    To be continued





    #TALK



      ไรท์มาแล้ววว ว่าจะอัพวันวาเลน แต่ไรท์หายไปกับค่ายค่ะ ไม่ได้เล่นทรศ.เลย แฮะๆ ขอโทษน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 348 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,565 ความคิดเห็น

  1. #1170 Blueskyyyy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 01:34

    รออยู่นะ~~สนุกมากๆเลย
    #1,170
    0
  2. #1168 JR_TTY (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 15:06

    เลย14กุภาแล้วนะไรท์ รีบๆมาต่อนะเดะกุกๆไม่ได้โซเดมาคอมกับเมีย
    #1,168
    0
  3. #1160 Prang_Phong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 20:40

    มาต่อน้าไรท์น้าาา~ สนุกทุกตอนเลยจ้าาา
    #1,160
    0
  4. #1159 linny_nct (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 16:39
    มาต่อเร้วๆจิไรท์
    #1,159
    0
  5. #1157 Daya_Jungkook97 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 20:25
    รังสีความหื่นมาแต่ไกล-_-
    #1,157
    0
  6. #1155 บิมๆ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 20:11

    Nc​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

    ????????

    #1,155
    0
  7. #1154 JJK901 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:19
    ผัวบ้าา นี่คือเรื่องกลุ้มใจจริงป่ะ555555 บ้าจริงเลยเชียว
    #1,154
    0
  8. #1153 MiNg_pssss (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:19

    จจองกุก นายไม่มีเรื่องอื่นให้กลุ้มใจแล้วใช่ม่ะ ????

    #1,153
    0
  9. #1150 somerudee1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:42
    พี่น้องช่วยกันแต่ละเรื่องนี้ดีๆทั้งนั้น 555
    #1,150
    0
  10. #1149 PJMBN (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:09

    4ปีจะอดเหมือนครั้งแรกไหมน้าา5555 สู้ๆน้ารีบมาต่อไวไวเน้ออ

    #1,149
    0
  11. #1148 Icekiki25 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:57

    NC กำลังมาวุ้ยยย ไม่ได้...4ปีเลยนะ ต้องจัดหนักแล้ว กุกสู้ๆ
    #1,148
    0
  12. #1147 M I N I - j (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:15
    โงยยยยย คุณพ่อออออ
    #1,147
    0
  13. #1146 51410021 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:56

    คิดว่าจองกุกเครียดเรื่อวงาน ป่าวหรอก เครียดที่ไม่ได้ มีอะไรกับเมีย 555

    #1,146
    0
  14. #1145 Park cmin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28
    ตายล่ะ!! NCกำลังคัมแบ็ค
    #1,145
    0
  15. #1144 JK_nest9704 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:15

    จองกุกร้ายนะ แต่ผู้อยู่เบื้องหลังร้ายกว่า ;)

    #1,144
    0
  16. #1143 Py_rabbit (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:46
    จองกุก555555555555555555555555คนบว้าาาาาาาา
    #1,143
    0
  17. #1142 เบบี้โบมิน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:46

    กรี๊ดดดดดดด​NCกำลังจะมาๆๆๆๆๆ ตอนนี้ตาวาววับรอไรท์อัพไม่ใหวเเล้วค้่บบบบบ​????

    #1,142
    0
  18. #1141 Fxngg (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:16

    นานแล้วที่ไม่ได้อ่านNCเรื่องนี้ขอแบบไรท์แต่งจัดหนักจัดเต็มหน่อยนะ(?) ฮิฮิ -..-

    #1,141
    0
  19. #1140 Lisagirl3 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:39

    เอิ่ม เอาใจช่วยค่ะ555

    #1,140
    0
  20. #1139 Honey16 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:10

    ฉันพร้อมที่จะเสียตัวแล้วค่ะ
    #1,139
    0
  21. #1138 p0993136611 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:08
    พี่น้องคู่นี้มันร้ายค่ะทุกโค้นนนนน~~~~~
    #1,138
    0
  22. #1137 pocky_pv95 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:04
    สองพี่น้องจะวางแผนกันอีกแล้วนะคะ
    #1,137
    0
  23. #1136 jk_bell (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:00
    พูดเลยว่าตอนนี้คือเขินนนนน~~~
    #1,136
    0
  24. #1135 JK_nest9704 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:58

    แกรฉันมาอ่านซ้ำฉันเขินจังเลยอะ ไอต้าวบ้าาาาน่ารัก

    #1,135
    0
  25. #1134 JI-MI-K (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:45

    วาเลนไทน์แล้วนะเตงงงง

    มาอัพได้แล้ว

    รออยู่น้าาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #1,134
    0