#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 21 : Chapter Jeon : 20 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 347 ครั้ง
    4 ม.ค. 63

B
E
R
L
I
N







Chapter 20















    "ใครบอกว่าฉันไม่ชอบเด็ก..."


    เสียงทุ่มเอ่ยขึ้น ขึ้นมากระทันหัน พนักงานสาวรีบหุบปากแล้วหันไปมองร่างสูงด้วยสายตาที่อ่อนลง แค่มองจากภายนอกก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้กำลังหลงท่านประธานหนุ่มเข้าเสียแล้ว..แต่หล่อนก็ได้แค่หลงตัวเอง คิดไปก็เท่านั้นแหละเพราะให้ตายเขาก็ไม่มีวันหันไปสนใจหล่อน


    "เอ่อ มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะบอส^^"    เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วหล่อนจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าและดัดน้ำเสียงให้อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด


    แต่นั่นคงไม่เป็นประเด็นสำคัญมากเท่ากับว่า เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..ฉันแค่มาฝึกงานแล้วทำไมต้องมาเจอกันด้วยล่ะ!



    อย่าบอกนะว่าฉันโดนพวกเขาหลอกอีกแล้ว -..-



    เด็กน้อยอึนพามองตากลมระหว่างบรรยากาศความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม ตามความรู้สึกเด็กแล้ว ในใจก็อยากจะถามออกไปว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้ทำได้แค่มองด้วยความสงสัยอย่างเงียบๆ ท่าทางน่าเอ็นดูแบบนี้อยู่เฉยๆ....



    "เมื่อกี้คุณพูดว่ายังไงนะ กำลังพูดถึงผมอยู่รึเปล่า?"    ร่างสูงเอ่ยถามน้ำเสียงปกติก่อนที่จะยกยิ้มมุมปากแล้วเบือนสายตามองมาคนตัวเล็กที่ตอนนี้..แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคิดถึง ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เขาต้องอดทนรอมากแค่ไหนถึงจะมาอยู่จุดๆนี้ได้ ยอมทำทุกอย่างกับคำของผู้ใหญ่สั่งเพื่อแลกที่จะได้เจอเธออีกครั้ง..และวันนี้ก็มาถึง...


    ความคิดถึงที่ขาดหายมานานแสนนาน คำขอโทษพันครั้งก็ยังน้อยเกินพอกับสิ่งที่ทำลงไป...ความรู้สึกนี้มักจะเกิดขึ้นในเวลาที่เราเหงา ในเวลาที่เราเศร้า ในเวลาที่เราเหนื่อยล้า ในเวลาที่เราท้อแท้ในอุปสรรค..และในเวลาที่จองกุกต้องการใครสักคนอยู่เคียงข้าง..


    ช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่เคยยอมรับตัวเองจนถึงวันสุดท้ายที่เธอตัดสินใจจากไป..แล้วกลับมารู้ตัวอีกทีว่ารัก การที่จิตระลึกถึงคือ..เมื่อจิตมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดหรือเหตุการณ์อื่นใดก็ตามแต่เข้ามากระทบ แล้วจดจำเหตุการณ์นั้นๆไว้ทำให้เมื่อจิตเกิดการระลึกถึงสถานการณ์ที่อาจจะเป็นตัวบุคคลหรือสิ่งอันเป็นที่รัก หรือไม่รัก อาการดังกล่าวนี้เรียกว่า 'ความคิดถึง'



    ความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งของความรัก..แน่นอนความรักยังต้องมีส่วนประกอบอื่นๆอีกมาก แต่ความคิดถึงมักจะมาก่อนเสมอ...ถ้ารู้ว่ารักใคร ก็จะคิดถึงคนๆนั้นอยู่เสมอๆ เวลาคิดถึงพ่อแม่นั่นก็แสดงว่ารักพ่อแม่ เวลาเราคิดถึงพี่น้องนั่นก็แสดงว่ารักพี่น้อง เวลาคิดถึงเพื่อนคนไหนนั่นก็แสดงว่ารักเพื่อนคนนั้น..เวลาคิดถึงคนที่เรารัก นั่นก็แสดงว่าเรารักเขา




    เฉกเช่นผู้หญิงที่ชื่อ '(ชื่อคุณ)' เธอคือทุกอย่างที่กล่าวมา






    ร่างกายทำตามความรู้สึกของตัวเอง..มืออุ่นค่อยๆเอื้อมออกไปคว้าตามในสิ่งที่ร้องหา แต่ทว่าร่างเล็กกลับชักมือหนีแล้วหลบหน้าเขาอย่างหวั่นใจ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะตัดสินใจดิ่งตัวลงนั่งยองๆแล้วยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน


    "อื้อ..."    อึนพาส่งเสียงน่ารักออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่มีท่าทีจะหนีแต่กลับยืนนิ่ง ราวกับว่าความรู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆผู้ชายคนนี้เอามากๆ

    "อะ..อึนพา เรากลับกันเถอะ!"    หญิงสาวหลุดจากภวังค์ความรู้สึก พร้อมดึงตัวลูกสาวออกห่างแล้วยกตัวขึ้นมาอุ้ม..ตอนนี้มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป ฉันยังไม่ได้ตั้งตัวเลยสักนิด..ฉันยังไม่พร้อม ฉันต้องพาลูกกลับไปก่อน


    "เดี๋ยว(ชื่อคุณ)!!"   

    "อ๊ะ!?"


    แขนเรียวถูกตรึงเอาไว้ก่อนที่ฉันจะเดินหนี..จองกุกใช้แรงดึงตัวฉันเข้าไปใกล้และไม่ยอมปล่อย..ฉันเงยหน้าขึ้นมองอย่างตื่นตระหนกและพยายามสะบัดแขนออกจากมือของเขา

    "ปล่อย"

    "จะไปไหน?"

    "ฉันจะกลับ.."

    "เดี๋ยวก่อนสิ ทำไมต้องหนีฉันด้วย(ชื่อคุณ)?"   จองกุกพูดขึ้นอย่างน้อยใจก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ แทบจะกอดกันเลยก็ได้..ตอนนี้จองกุกยอมทำทุกอย่างที่จะได้สัมผัสและให้ร่างเล็กอยู่กับเขา แค่ไม่หนีก็พอใจมากแล้ว

    "..ฉะ..ฉันไม่ได้หนี!"

    "แต่ว่าตอนนี้เธอกำลังทำแบบนั้น..เธอไม่อยากเจอหน้าฉันหรอ"

    "...."     ร่างบางปิดปากเงียบเพราะตอนนี้รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก สายตาหวานพยายามหลบสายตาคมคู่นั้นที่กำลังจ้องมาอย่างจดจ่อ จนตอนนี้หญิงสาวรู้สึกทำตัวไม่ถูกเอามากๆ


    "ฉันคิดถึงเธอนะ"    

    เพียงแค่คำ คำเดียว ก็สามารถทำให้ความรู้สึกหรือหัวใจเต้นรัวอย่างหักห้ามไม่ได้ ไม่สามารถที่จะโกหกความรู้สึกตัวเอง เพราะตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนมากเกินพอที่จะปฏิเสธ...เขาคิดถึงฉัน..ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นไม่ต่างกัน


    แต่...ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลย



    "แล้วเธอล่ะ..เคยคิดถึงฉันมั้ย?"    น้ำเสียงทุ่มๆกระซิบข้างใบหู ร่างเล็กรีบหดคอหนีด้วยความเขินอายแปลกๆ แก้มนวลทั้งสองข้างเริ่มออกสีอย่างเห็นได้ชัด..เป็นเพราะคำพูดชวนเลี่ยนของเขารึเปล่าที่ทำให้ฉันเกิดอาการแบบนี้



    "บอสค่ะ!! อีก10นาทีใกล้จะถึงเวลาประชุมแล้วนะคะ!"    และอยู่ๆเสียงของพนักงานคนเดิมก็พูดทำลายบรรยากาศขึ้น ฉันจึงฉวยโอกาสผลักตัวออกห่างจากจองกุกเล็กน้อย..เขาดันตัวออกพลางกระตุกคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะแบบนี้


    "เวลาเตือน ไม่ใช่หน้าที่ของเธอ"    ร่างสูงเปลี่ยนสีหน้าเข้มขรึมจนน่ากลัว พนักงานสาวหน้าเจือนลงทันที..เพราะนี่ไม่ใช่หน้าที่ของเธอ ฉะนั้นอย่าเอาสิทธิ์เลขามาใช้


    "ขอโทษค่ะบอส"


    "อ่อ แล้วอีกอย่างคราวหลังอย่าทำตัวเสียมารยาทกับคุณนายจอนอีก"


    " 0.0 ? "


    "ไปเถอะ"


    "เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิ!><"

    ว่าจบจองกุกก็ดึงฉันออกไปจากล็อบบี้ก่อนที่จะดันตัวเข้าไปในลิฟท์อย่างไม่เอ่ยปากพูดเลยสักคำ..ฉันจึงต้องทำใจยอมไปกับเขาอย่างว่าง่าย ตลอดทางที่กำลังยืนอยู่ในลิฟท์อึนพาก็ดิ้นตลอดเพื่ออยากจะออกไปจากวงแขนของฉัน




    "อื้อ มามี๊.."

    "อยู่นิ่งๆก่อนนะคะ"    ฉันพูดกับอึนพากันสองคน แต่ยังไงอึนพาก็ยังไม่หยุดดิ้นแล้วหันไปมองทางจองกุก

    "หนู..อยากกิน"

    "หื้ม!?"    ร่างเล็กตีหน้าสงสัยในสิ่งที่ลูกสาวพูด ก่อนจะตัดสินใจหันไปมองด้านข้างปรากฏว่าตอนนี้อึนพากำลังถูกหลอกล่อด้วยอมยิ้มน่ารักจากจองกุก เขายื้นมันมาลวงหลอกเด็กน้อย และอึนพาก็ตกอยู่ในใต้อำนาจอมยิ้มนั่น!-..-


    "ทำอะไรน่ะ!?"

    "เอ้า ก็อมยิ้มไง^^"

    "อย่ามาติดสินบนกับลูกฉันนะ!"

    "แต่นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน:)"

    "จองกุก!!"

    ให้ตายเถอะ! เขามีความระอายใจบ้างมั้ยที่หลอกทั้งฉันและลูกแบบนี้น่ะ บ้าที่สุดเลย! -__-







    ติ๊ง!


    ในที่สุด ลิฟท์ก็มาถึงชั้นที่ต้องการ จองกุกส่งยิ้มจนน่าหมั่นไส้ก่อนที่จะเอื้อมมือมาดึงฉันตามออกไป..ฉันเดินตามเขาไปเรื่อยๆจนมาถึงประตูห้องแห่งนึงที่หรูพอสมควร เมื่อเปิดประตูออกก็เผยให้เห็นห้องทำงานส่วนตัวของเขา นั่นก็คือชั้นของผู้บริหารที่ทำให้ฉันแปลกใจอยู่ไม่น้อย...


    ตอนนี้คำถามในหัวของฉันกำลังตีกันไปหมด..จองกุกมาทำงานแบบนี้ได้ยังไง เขาไม่ชอบงานแบบนี้ไม่ใช่หรอ เขาชอบเปิดร้านสักที่เราเจอกันครั้งแรก..แต่นี่ทำไมเขาถึงได้มีบริษัทใหญ่เป็นของตัวเองแบบนี้ ?




    เกิดอะไรขึ้นกับเขากัน...





    "นี่นาย เกิดอะไรขึ้น..."

    "หื้ม?"

    "เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงมาทำงานแบบนี้?"    ร่างบางหยุดเดินพลางวางอึนพาลงบนโซฟาก่อนที่จะเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย..เมื่อได้ยินเช่นนั้นแล้วจองกุกก็เผลอหลุดขำในลำคออกมา ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

    "ฉันหรอ..ก็เพราะว่าฉันอยากทำเพื่อเธอไง"

    "ฉัน?"

    "ใช่ ฉันยอมทำตามคำสั่งของทุกคนเพื่อให้ได้เจอเธออีกยังไงล่ะ(ชื่อคุณ)..."

    "งั้น..หรอ"

    "ฉันรักเธอนะ(ชื่อคุณ)..."

    "อึก!..°///°"


    สิ่งที่จองกุกเอ่ยออกมา ฉันรอตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้ายที่ตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตเขา..แต่ฉันเชื่อว่าเวลาจะสามารถพิสูจน์ตัวฉันได้ว่าฉันสามารถข้ามผ่านและเอาชนะความกลัวได้ ถ้ายังนั่งหยุดกลัวอยู่ที่เดิมแล้วเมื่อไหร่ฉันจะออกไปจากตรงนั้นได้

    การกลับไปหาหนังสือเล่มเก่าบ้างก็ว่าอ่านไปก็เท่านั้นสุดท้ายก็จบแบบเดิม จริงอยู่ที่ทฤษฎีนั้นอาจจะใช้ได้อยู่หลายเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว แต่ถ้าเราทั้งสองเปลี่ยนตัวเอง ปรับตัวเอง ทำความเข้าใจกันให้มากขึ้น..หลายๆคู่อาจจะไม่ได้โชคดีเหมือนกับเราตรงที่ว่ายังรู้สึกต่อกันเหมือนเดิมทั้งสองฝ่าย บางคู่อาจจะมีอีกคนนึงที่ยังรู้สึกแต่อีกคนนึงไม่รู้สึกอีกแล้วก็ได้

    ยังไงซะการโคจรหรือกลับมาเจอกันอีกครั้งถ้าเขายังเป็นของเรามาโดยตลอดมันก็จะมีสัญญาณบางอย่างส่งมาถึงตัวเราเอง เราไม่จำเป็นต้องรอเขากลับมาอย่างเดียวก็ได้...




    และเขาจะยังรู้สึกเหมือนเดิมกับฉันมั้ย..คิดถึงจะตายอยู่แล้ว..แต่ปากบอกปฏิเสธ เพราะแอบกลัวการกลับมาของฉัน และยังกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย...หนังสือเล่มเดิมเล่มนั้นอาจจะมีภาคต่อจนกระทั่งจบอย่างสวยงามก็ได้จริงมั้ย?




    ฉันหวังว่ามันคงไม่เลวร้ายแบบนั้นอีก หากจะกลับไปรักอีกครั้ง . . . 





    "นายแน่ใจแล้วรึไงที่ยอมทำแบบนี้.."

    "อื้ม ฉันแน่ใจ ฉันโตแล้วนะ(ชื่อคุณ)..เชื่อใจฉันสักครั้งหน่อยจะได้มั้ย" จองกุกส่งสายตาอ้อนวอนมาที่ฉัน


    อ่า..ฉันเชื่อแล้ว เพราะตลอดเวลาที่ห่างกันฉันก็พอที่จะทำใจได้แล้วล่ะ และอีกอย่างเขาไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้ ยอมทิ้งสิ่งที่ตัวเองชอบเพื่อจะได้เจอฉันอีกครั้งงั้นหรอ..ลงทุนเกินไปมั้ย


    ฉันน่ะ ไม่ใช่พวกใจง่าย..เพียงแค่ไม่อยากโกหกความรู้สึกตัวเองอีกต่อไปแล้ว


    "พิสูจน์สิ-^-"

    "หื้ม..พิสูจน์อีกแล้ว นี่เธอแกล้งฉันรึไง(ชื่อคุณ)!"

    "อ่าๆ ฉันล้อเล่นอย่าพึ่งโกรธสิ!!"

    "งั้น..เธอยอมฉันแล้วใช่มั้ย><" จองกุกฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจ บ้าชะมัดหากเขาไม่ยิ้มฉันคงลืมไปแล้วล่ะว่าเขาเคยมีรอยยิ้มสวยๆแบบนี้..นี่คงเหมือนของขวัญต้อนรับสินะ


    รอยยิ้มน่ะ...


    "ไม่รู้สิ..หรือฉันควรโกรธต่อดีที่โดนพวกนายหลอก!!"

    "เหอะ ฉันเปล่านะ..จีมินฮยองต่างหากที่เป็นคนคิดแผ่นแบบนี้ขึ้นมา ความจริงแล้วฉันก็ไม่อยากให้เธอทำงานให้เหนื่อยเพราะลำพังแล้ว เธอกับลูกฉันมีปัญญาเลี้ยงได้"

    "ขี้โม้"

    "หึๆ^^"




    แม้เขาจะโดนฉันด่าโดนฉันเมินมากแค่ไหน่ จองกุกก็ไม่มีท่าทีเสียใจเลยสักนิด แต่กลับชอบใจที่ฉันแบบนั้น..เพียงเพราะเหตุผลเดียว 'เขายอมทุกอย่าง' แต่บางทีมันก็มากเกินไป ต่อต้านฉันก็ได้นะ...










    ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่บริษัทของจองกุก ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวไม่อยู่ เขาไปประชุมตั้งเช้า..แถมตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วย จะปล่อยให้อึนพารออยู่แบบนี้คงหิวแย่..แถมให้นั่งๆนอนๆรออยู่แบบนี้น่าเบื่อเอามากๆ ไหนบอกว่าจะให้ฉันมาทำงานไงแล้วทำไมยังไม่มีงานอะไรให้ทำเลยสักอย่าง !


    นั่งอยู่เฉยๆแบบนี้โคตรเบื่อออออ !!



    "เราไปกินข้าวกันเถอะลูก"

    "ค่ะ^^"    เสียงน้อยๆของอึนพาตอบตกลงพร้อมยิ้มออกมาอย่างน่ารัก ร่างน้อยๆของอึนพาเดินตุ๊ต๊ะลงจากโซฟาและพยายามเดินเองด้วยขาสั้นๆคู่นั้น ฉันได้แต่อมยิ้มและก้มลงประคองหลัง แล้วเดินตามอึนพาออกไปจากห้องทำงานของจองกุก


    เราสองคนแม่ลูกพ้นประตูห้องออกมา ก็บังเอิญเจอจองกุกที่กำลังยืนคุยอยู่กับลูกค้าที่โถงทางเดิน และนั้นก็คือทางผ่านที่เราต้องเดินไป..


    "ไปเถอะ ค่อยๆเดินนะคะ"    แต่ฉันไม่สนใจหรอก จากนั้นก็ดันตัวให้อึนพาเดินนำหน้าอย่างระมัดระวัง..แต่ในระหว่างนั้น อึนพาดันหยุดชะงักแล้วรีบวิ่งไปหาจองกุกอย่างไม่ห่วงตัวเองเลยสักนิด


    "อึนพาอย่าวิ่ง!"




    "ปะป๊าาาาา!"    ร่างน้อยๆวิ่งเข้าไปกอดขาร่างสูงแน่น เด็กน้อยส่งสายตาน่ารักแล้วเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างออดอ้อน

    "ปะป๊า...?"    จองกุกอึ้งอยู่สักพัก ไม่อยากจะเชื่อว่าในที่สุดลูกสาวเขาก็จำได้แล้วว่าเขานี่แหละคือพ่อของหนูน้อย ปะป๊า คำคำนี้มันชั่งดีต่อใจที่สุดเลย!

    "เด็กนี่ลูกใครครับ?"    ชายแก่ที่กำลังยืนคุยอยู่ต้องจบบทสนทนาลงแล้วหันไปสนใจเด็กน้อยน่ารักที่อยู่ๆก็โผล่มา..

    "ปะป๊าหนู!"

    "เอ่อ..นี่ลูกสาวผมเองครับ"

    "ลูกสาว?"

    "ใช่ครับ ถ้างั้นเราคุยงานเสร็จแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ"    จองกุกพูดตามมารยาทก่อนจะตัดสินใจอุ้มอึนพาขึ้นมา และบอกลาอย่างถือวิสาสะ แต่ทว่าชายหนุ่มต้องหยุดชะงักเพราะคำพูดของชายแก่ที่พูดดักขึ้น


    "อย่ามาโกหกน่ะ"

    "หื้ม?"

    "คุณจะมีลูกสาวได้ยังไง ก็ในเมื่อคุณยังโสด?"

    "ครับ? หึๆผมโสดครับ..แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ ขอตัวก่อนนะครับ^^"    เป็นคำพูดครั้งสุดท้ายที่จองกุกเอ่ย ตอนนี้เขาไม่อยากจะสุงสิงกับใครมากนักเพราะตอนนี้มีอีกคนที่สำคัญสำหรับเขามากๆและไม่อยากละเลยให้เสียเวลาเปล่าๆ



     หลังจากที่ประธานหนุ่มเดินออกไปไกลพอสมควร ชายแก่ก็ถอนหายใจแรงพร้อมล้วงสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโทรหาใครบางคนด้วยสีหน้าที่หงุดหงิด..ไม่นานนักปลายสายก็รับพร้อมน้ำเสียงแหลมๆที่เร็ดลอดออกมา


    "ว่างไงคะคุณพ่อ~"

    "..ลูกยังอยากแต่งงานกับคุณจองกุกอยู่รึเปล่า"

    "อยากสิคะ!"










    @ร้านอาหาร














    เวลาต่อมา ตอนนี้เราสามคนอยู่ที่ร้านอาหารที่ไม่ไกลจากตึกบริษัทมากนัก..ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งเท้าคางมองอึนพาที่ตัวติดจองกุกไม่ปล่อย แม้ว่าฉันจะเรียกกี่รอบแต่เด็กน้อยก็ไม่ยอมมาหาแล้วดูเหมือนอึนพากำลังติดจองกุกสุดๆ !


    นี่ฉันโดนทิ้งอีกแล้วหรอ -..-



    "หนูอยากกินอันนี้~"

    "อันนี้หรอหื้ม?"

    "ค่ะ!^^"


    ฉันได้แต่นั่งมองสองคนนั้นพูดคุยอย่างไม่สนใจฉันเลยสักนิด! นั่งหัวโด่งอยู่แท้ๆแต่กลับถูกเมินงั้นหรอ!..ฝากไว้ก่อนเถอะ-^-


    "มามี๊คะ!"

    "อ๊ะ..คะ?"

    "ปาป๊าบอกว่าจะพาอึนพาไปเที่ยวค่ะ^^"    อึนพาพูดขึ้นด้วยความดีใจพร้อมฉีกยิ้มจนเห็นฟันกระต่ายที่เหมือนจองกุกอย่างกับแกะ..ยิ่งโตยิ่งเหมือน พอได้นั่งข้างกันแล้วก็ดูออกชัดเจนเลยว่านี่คือพ่อลูกกันน่ะ

    "งั้นหรอ..แต่ว่า ไว้ไปวันหลังได้มั้ย?"    ฉันเหลือบไปมองจองกุกและขอปฏิเสธการไปเที่ยววันนี้..เราพึ่งกลับมาถึงเกาหลี ฉันยังไม่อยากพาลูกออกไปไหนไกลแล้วอีกอย่าง วันนี้ต้องไปซื้อของเข้าบ้านด้วย ฉันคงอนุญาตไม่ได้หรอก

    "ทะ..ทำไมล่ะคะ"    เมื่อโดนปฏิเสธ อึนพาก็เริ่มเบะปากกำลังจะร้องไห้

    "อึนพา ไม่เอาไม่ร้องนะคะ"

    "ฮึก..หนูอยากไปเที่ยว.."

    "เอ่อ..."    ตายล่ะ หนูจะมาร้องไห้แบบนี้ไม่ได้นะ!-..-

    น้ำตาของอึนพาทำฉันระทวยไปทั้งตัวเลย...เด็กน้อนสะอื้นก่อนที่จะเอาหน้าซบลงอกของจองกุก ร่างน้อยๆนั่งบนตักของเขาก่อนจะร้องไห้ออกมาพร้อมซบคนเป็นพ่อ อึนพาไม่คิดแม้จะหันมามองหน้าฉันเลยสักนิด..นี่ฉันกลายเป็นคนใจร้ายไปแล้วหรือนี่?


    "โอ๋ โอ๋ ไม่ร้องนะครับ"    มือหนาเลื่อนลงมาลูบหลังลูกสาวตัวน้อยอย่างปลอบโยน เสียงสะอื้นของอึนพาทำให้จองกุกแอบใจสั่นอยู่ไม่น้อย..เขาเคยทำให้ผู้หญิงคนนึงต้องเสียน้ำตามามากแค่ไหน เรื่องแค่นี้เขายังทำใจไม่ได้แล้วยังต้องมาเจอน้ำตาของลูกอีกล่ะ..ความรักที่บริสุทธิ์ แต่ลูกจะรู้หรือไม่ นั่นอีกเรื่องหนึ่ง รักของพ่อ ทั้งรักแท้ และรักยั่งยืนลูกทุกคนคงเห็นชัดว่า..ที่พ่อทำทุกอย่างให้แก่ลูกนั้นเพราะอยากทำให้ลูกมีความสุข 


    โดยเฉพาะวันนี้ วันที่เราเจอกันครั้งแรก..จองกุกไม่อยากทำร้ายจิตใจอึนพา เขาอยากทำให้อึนพามีความสุข เท่าชีวิตที่สามารถทำให้ได้


    "อึก..หนูอยากไปกับปาป๊าฮึก..!"

    "ครับ..โอเครๆ รู้แล้วๆไม่ร้องนะครับ"

    "ปะ..ปาป๊าต้องจัดการมามี๊นะคะฮึก!"






    ไม่ ! อย่าหลงกลน้ำตาของเด็กคนนั้น !! 



























[ 50% ]



















    "ปะ..ปาป๊าต้องจัดการมามี๊นะคะฮึก!"


    อึนพาบีบน้ำตางอแง..เอาล่ะ ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ ทำตามในสิ่งที่สองคนนั้นต้องการ..และฉันไม่สามารถปฏิเสธได้


    " ก็ได้ๆไปก็ไปเลิกร้องไห้ได้แล้ว!-..-"

    "เย้~"


    และนั่นไม่ใช่เสียงของอึนพา แต่เป็นเสียงร้องดีใจของจองกุกต่างหาก..แล้วเขาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย!!


    "กินไปเลยข้าวน่ะ อย่าทำตัววุ่นวาย" ฉันพาลเล็กน้อยก่อนที่จะหันมาสนใจอาหารที่พึ่งมาเสริฟ หลังจากนั้นเราสามคนก็ทานมื้อเที่ยง และเตรียมตัวพาอึนพาออกไปเที่ยวอย่างที่เด็กน้อยต้องการ..










    สวนสนุก . . . 




    และนี่คือสิ่งที่จองกุกนำมาหลอกล่ออึนพา..ตอนนี้เรามาถึงสวนสนุกใกล้บ้านเพราะไม่อยากไปไกล..แถมตอนนี้ยังเลยเวลานอนกลางวันของอึนพาอีกด้วย ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาไม่ฟังฉันเลยสักนิด ! 


    ง่วงนอนมาไม่รู้ด้วยนะ!-..-



    "มามี๊~"

    "เราไปเล่นม้าหมุนนะ"

    "อื้ม..ไปเถอะ ฉันนั่งรออยู่นี่แหละ" สองคนนั้นชี้ไปที่ม้าหมุน ก่อนที่ฉันจะพยักหน้าแล้วนั่งลงบนม้าหินอ่อน จุดที่ฉันนั่งอยู่ไม่ไกลจากเครื่องเล่นนัก จึงทำให้มองเห็นได้ว่าตอนนี้จองกุกกับอึนพากำลังทำอะไร


    "เฮ้อ.." มองๆดูแล้ว ฉันไม่ได้วางแผนเลยว่าจะทำให้พวกเขาเจอกัน ฉันตั้งใจที่จะไม่ให้พวกเขาเจอกันแล้วแท้ๆ..แต่ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ ทุกคนไม่เข้าข้างฉันเลย ไปไหนก็เจอแต่จองกุก ไอ้ผู้ชายใจร้าย ใช้แต่อารมณ์ แม้ว่าพวกเขาจะเป่าหูฉัน แต่ว่าฉันก็ยังไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นว่าคนอย่างจองกุกจะเปลี่ยนตัวเองไปมากขนาดนี้ เพียงเพราะต้องการเจอฉันกับลูก...


    เขาต้องการแบบนี้จริงๆหรอ..ฉันเชื่อใจเขาได้มั้ย หากเขาทำผิดกับเราอีก ฉันคงทนอีกต่อไปไม่ได้แน่ๆ...



    "มามี๊~ มาเล่นด้วยกันนนน!"

    "อ่า..ค่ะๆ ไปแล้วๆ"



    เรื่องนั้น..ค่อยดูก็แล้วกันว่าจะเป็นยังไงต่อ













     16 : 00 น.



    แล้วสรุปว่าวันนี้ไม่ได้ทำงานทั้งวัน..ฉันเลี่ยวรถเข้ามาในบ้านเมื่อถึงตกเย็น หลังจากที่พาอึนพาเที่ยวแค่ครึ่งวัน ฉันกับจองกุกก็แยกกันเพราะฉันมีรถส่วนตัวอยู่แล้ว...


    ตอนนี้อึนพานอนหลับปุ๋ยด้วยความเหนื่อย..ร่างของเด็กน้อยถูกวางลงบนเตียงนุ่มๆ ก่อนที่ฉันจะห่มผ้าให้และเดินออกไปจากห้อง..




    "เย็นนี้ทำอะไรกินน้าาา~"

    ร่างเล็กเดินลงมาจากชั้นบนพลางคิดถึงมื้อค่ำที่ใกล้จะมาเยือน..พอแอบไปดูตู้เย็นแล้วก็พอมีวัตถุดิบบ้าง มื้อค่ำกินอะไรเบาๆคงดีมากไม่น้อย แถมอึนพาก็กินไม่ยากด้วย

    เวลาต่อมา เมื่อทำมื้อเย็นเสร็จ..หญิงสาวก็เตรียมยกถาดข้าวมาวางไว้ในห้องนั่งเล่น กะว่าจะกินข้าวไปด้วยและดูทีวีแก้เหงาระหว่างรอที่ลูกน้อยกำลังนอนหลับ..แต่พอร่างเล็กเดินโผล่มาที่ห้องนั่งเล่น ต้องหยุดชะงักฝีเท้า ตากลมเบิกกว้างอย่างแปลกใจแล้วมองไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น


    "เห้ย..!" ร้องออกมาเบาๆเพราะกลัวลูกตื่น(?)

    เขามาทำอะไรที่นี่ !?


    ฉันมองไปที่ร่างของจองกุก นั่งลอยหน้าลอยตาและกำลังเปิดทีวีดูอย่างสบายใจเฉิบ..ฉันรีบเดินเข้าไปวางถาดข้าวลงก่อนที่จะชี้หน้าเขาอย่างตกใจ!



    "นะ..นายมาทำอะไรที่นี่!?"

    "หื้ม..กำลังจะกินข้าวหรอ?" จองกุกเลี่ยงคำถามของฉัน ก่อนที่จะตีหน้ากะล่อนแล้วมองไปที่ข้าวเย็นของฉัน


    "ฉันถามว่ามาทำอะไรที่นี่!?"

    "ทำไมไม่ทำเผื่อฉันเลยล่ะ?" จองกุกยังคงเล่นหูเล่นตาไม่หยุด..ฉันจะชักสีหน้าไม่พอใจ เขามาที่นี่ได้ยังไงกันนี่มันบ้านส่วนตัวของฉันนะ !!


    "จองกุก!!-..-"

    "อ่า อย่าทำเป็นอารมณ์เสียใส่กันสิ-^-" จองกุกมุ้ยปากงอน ก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้ามาใกล้ฉัน

    "แล้วนายมาที่นี่ทำไม?"

    " ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ นี่มันบ้านฉันเหมือนกัน:)"

    " ว่าไงนะ!!?"


    บ้านของจองกุกหรอเป็นไปไม่ได้ ก็ต่อเมื่อนี่มันก็บ้านฉันเหมือนกัน..จะเป็นบ้านของเขาได้ยังไง !


    "อย่ามาโกหกฉันนะ จะเป็นบ้านนายได้ยังไง เพราะว่านี่มันบ้านของฉัน !"     ฉันพูดเสียงคำขาดสู้สุดใจเลยค่ะตอนนี้ เขาจะมาพูดว่าอยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้..อย่ามาหลอกอยู่บ้านฉันนะ !(?)

    "ฉันมีหลักฐาน^^"    ว่าจบ จองกุกก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปบนบ้าน ใช้เวลาไม่นานนักเขาก็กลับลงมาอีกครั้ง พร้อมกับเสื้อเชิ้ตในมือ..นั่นมันเสื้อเชิ้ตผู้ชายหนิ ! 


    ไม่จริง ! =[]=



    "บ้านหลังนี้คือบ้านของฉันและตอนนี้เธอคือผู้อาศัย หึๆ"

    "อ้าก!! ฉันโดนหลอกอีกเเล้วหรอ ไอ้พวกบ้าาา !!"










    ตกค่ำ . . . 




    บรรยากาศภายในเดือนใหม่ หน้าร้อนที่กำลังมาถึงลมเย็นเบาๆในยามค่ำคืน พัดผ่านกิ่งไม้กระทบกันเบาๆ..ภายในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความสุข น้อยนักที่จะมีคนอยู่นอกจากคนรวย..


    บ้านหลังใหญ่ปิดไฟรอบบ้านมีเพียงแค่แสงไฟเร็ดลอดออกมาจากห้องนอน นั่นก็คือห้องนอนของหญิงสาวนั่นเอง..แต่ที่แปลกไปกว่านั้นคือฉันไม่ได้อยู่กับลูกแค่สองคนน่ะสิ แต่มีจองกุกด้วย เขาเป็นคนบอกฉันเอง ว่านี่คือบ้านของเขา ฉันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะปฏิเสธไม่ให้เขานอนด้วย -..-




    "ลงไป..!"    น้ำเสียงเล็กเอ่ยไล่ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะคลานขึ้นมานอนบนเตียง

    "เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ?"

    "ลงไปฉันไม่อนุญาตให้นายนอนด้วย!"

    "แต่นี่มันเตียงฉันนะ.."

    "แล้วไง?"     คนตัวเล็กทำสีหน้ากวนประสาท และยังคงปฏิเสธไม่ให้จองกุกจะขึ้นมานอนด้วย หากเขาอยากอยู่ที่บ้านหลังนี้ก็ต้องนอนพื้น เขาไม่มีสิทธิ์ขึ้นมานอนบนเตียงกับฉัน..ในข้อหาที่หลอกฉัน !!



    นี่คือบทลงโทษ เขาต้องนอนพื้น !^^



    "ว่าไง..จะเอายังไงหื้ม?"

    "เห้อ! ฉันยอมนอนพื้นก็ได้วันนี้ฉันยอมเธอไปก่อนนะ แต่อย่าเผลอก็แล้วกัน..เธอเสร็จฉันแน่ :)"    จองกุกพูดขู่ พลางเดินเข้าไปค้นหาเบาะนอนก่อนที่เขาจะดึงมันลงมาปูไว้บนพื้น ท่าทางของจองกุกดูเหมือนงอนฉันแฮะ เมื่อกี้ยังพูดเหมือนไม่สำนึกผิด แต่จู่ๆเขาก็เงียบลงก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ฉัน



    ท่าทางแบบนี้..งอนชัวร์..งอนที่ฉันไม่สนใจสินะ เหอะๆ -..-



    ชั่งสิ! ใครสน..คนที่งอนควรเป็นฉัน !



    หญิงสาวเชิดหน้าหนี ก่อนจะตัดสินใจอุ้มอึนพามานอนข้างๆ สายตาของหนูน้อยเหลือบไปมองที่จองกุกตลอดเวลา ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะเพราะว่าตอนนี้ก็เริ่มดึกมากแล้ว..เรื่องไร้สาระแบบนี้ไม่ควรไปคิดถึงมันให้ปวดหัวซะเปล่าๆ


    "ฝันดีเด็กน้อยของมามี๊^^"













    06 : 00 น.



    เช้าวันต่อมา สิ่งมีชีวิตรอบกายเริ่มตื่นขึ้นมารับบรรยากาศยามเช้าอ่อนๆ ดอกไม้เริ่มบานต้อนรับวันใหม่ที่แสนจะธรรมดาและสดใสกว่าทุกๆครั้ง..


    ห้องครัวเล็กๆ หญิงสาวกำลังเตรียมมื้อเช้าอย่างใจเย็น เพราะเช้าวันนี้ไม่ได้มีอะไรให้รีบร้อนมาก..ฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องใจร้อนกับการทำสิ่งต่างๆที่เรียกว่างานบ้าน แถมวันนี้บรรยากาศก็ดีเป็นใจพิเศษ น่านอนเหลือเกิน (?)

    กลิ่นมื้อเช้าหอมลอยโชยมา คละคลุ้งไปทั่วบ้าน ร่างเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บวกกับการมีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายในการทำเมื้อช้าเพียงลำพัง แม้ว่าฉันจะเกิดมาเป็นลูกคุณหนูแต่ฉันก็ชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่า บางเวลาอะนะ ><



    "เสร็จแล้วววว ~" ขึ้นไปตามลูกหน่อยดีกว่า




    ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาแต่เช้า พอตื่นนอนมาก็เห็นคนตัวเล็กทำอาหารเสร็จพอดี จองกุกอุ้มอึนพาลงมาเดินสวนกับฉันไประหว่างที่จะลงมาด้านล่าง เขาไม่ยอมพูดจากับหญิงสาวเลยสักคำ หน้าตานี้ยังบึ้งตึงอยู่ไม่หาย..คนตัวเล็กมองตามหลังชายหนุ่มไปจนเขาปิดประตูห้องน้ำด้านล่าง นั่นแหละฉันถึงเดินลงบันไดมายังห้องครัวเพื่อจัดจานและเตรียมอาหารเช้าตามเดิม


    ฉันยกจานชามไปวางไว้ที่โต๊ะอาหารและรอเวลาให้จองกุกและอึนพาออกมาทาน..ไม่รู้ว่าสองคนนั้นไปทำอะไรกันในห้องน้ำแต่ที่แน่ๆจองกุกงอนฉัน -..-



    แถมพาลูกฉันไปด้วย แบบนี้มันหมายความว่ายังไง คิดจะแย่งลูกฉันไปหรอ !!







    เวลาต่อมาชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างทะมัดทะแมง..เหมือนพร้อมในการออกไปข้างนอก เขานั่งลงที่โต๊ะอาหารพร้อมวางอึนพาไว้บนตัก ฉันเงียบเขาก็เงียบหลังจากนั้นฉันก็เริ่มลงมือตักข้าวใส่จานให้...


    "ข้าวต้มหมูจะกินก็กิน..ไม่กินก็ไม่ต้องกิน" ฉันพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจอะไรมาก

    "ก็ดูน่าทานดี ขอให้น่าทานอย่างหน้าตานะ..ไม่ใช่ว่ารสชาติไม่ได้เรื่อง" จองกุกแขวะฉันแต่เช้า ให้ตายเถอะทำไมปากดีจัง งอนแล้วพาลหรอ !?

    "ก็อาจจะดีหรือไม่ดี..ฉันไม่รู้หรอกนะเพราะมันขึ้นอยู่กับว่านายจะชอบหรือไม่ชอบก็เท่านั้นเอง" เมื่อจองกุกแขวะมาก ฉันก็สวนกลับไป ฉันไม่ทำอะไรผิดนี่ !

    "หึ! มาอยู่บ้านคนอื่นแท้ๆยังจะมาปากดีอีกนะ.." ชายหนุ่มกล่าวกระแนะกระแน

    "ก็ไม่ได้ปากดีอะไรนี่ ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" หญิงสาวกล่าวความจริง เพราะถ้าฉันสู้คนไม่ได้ก็คงอยู่บนโลกนี้ลำบาก เพราะไม่มีที่ว่างสำหรับคนอ่อนแอ..


    พอตักข้าวให้ชายหนุ่มเสร็จ..ร่างเล็กก็ทำท่าจะเดินออกไป เพราะอยู่นานๆแล้วอึดอัด


    "จะไปไหนกลับมานั่งทานข้าวเดี๋ยวนี้" จองกุกหันไปสั่งทันที..ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ พลางหันกลับมาตักข้าวให้ตัวเองแล้วนั่งกินข้าวข้างๆเขาอย่างเงียบๆ

    ฉันเหลือบสายตาไปมองอึนพาที่ดูท่าทางจะสนุกมากกับการที่ได้อยู่กับจองกุก หมอนั่นก็ป้อนข้าวลูกไม่หยุด..ทีกับฉันล่ะงอนเอางอนเอา น่าเบื่อชะมัด-..-


    "วันนี้ฉันจะออกไปทำงานทั้งวัน..หน้าที่ของเธอจะต้องนำข้าวเที่ยงไปให้ฉันด้วย เดี๋ยวจะมีคนมารับเธอ แล้วอย่าออกไปไหนล่ะเข้าใจมั้ย.."

    "ทำไมล่ะ?" ทำไมฉันจะออกไปไหนไม่ได้ แล้วทำไมต้องเอาข้าวเที่ยงไปให้เขาด้วยล่ะเพราะฉันก็ต้องทำงานเหมือนกันหนิ!

    "ก็นี่แหละคืองานของเธอ เมียก็คือหน้าที่ของเธอ คงเข้าใจนะ^^"

    "จะ..จองกุก!" นายมันบ้าอำนาจ.. ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย! พ่อนะพ่อ อีพี่จีมินก็เหมือนกัน วางแผนกันเก่งเหลือเกิน ทำไมไม่มีใครเห็นใจฉันบ้างเลย เฮ้อ!



    ฉันคือผู้แพ้สินะ แพ้หลายด้านด้วย เพราะมีแต่ผู้ชายรุม -..-?



    "เข้าใจแล้วค่ะคุณจอนจองกุก!" พูดออกมา น้ำเสียงอย่างไม่พอใจ



    "อ่อ! แล้วใส่เสื้อผ้าให้มิดชิดด้วยล่ะ เพราะที่นั้นมีแต่ผู้ชายหื่นๆ แต่ถ้าเธออยากจะใส่ไปอวดโชว์ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ..ก็ดีซะอีกนะ จะได้ไปเป็นอาหารตาลูกน้องฉัน" จองกุกกล่าวเตือนพร้อมแขวะไปในตัว



    "อื้ม..ฉันจะจำไว้"





    นายรู้จักฉันน้อยไป จอน จองกุก : )






    และเมื่อทานข้าวเช้าเสร็จ จองกุกก็ลุกขึ้นยืนพร้อมอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขน..



    "จะพาลูกฉันไปไหน!?"

    "เอ้า! ก็ไปทำงานไง.."

    " ไม่ใช่!!..นายจะพาลูกฉันไปไหน วางลงเดี๋ยวนี้เลย!!"

    "ฉันขอวันเดียว ขอพาลูกไปทำงานด้วยเถอะนะ ไม่ต้องห่วง ลูกเธอปลอดภัยแน่ถ้าอยู่กับฉัน^^"

    "จองกุก.."

    "หนูจะไปกับปาป๊า~"

    "เห็นมั้ยลูกอยากไปกับฉัน..เธอกล้าขัดใจลูกหรอ เธออยากให้อึนพาเสียใจหรอ เธอเป็นแม่ใจร้ายที่สุดเลย"

    "ใจร้ายๆๆๆ"

    "เอ่อ!! จะไปไหนก็ไปเลย!!"

    "เธอพูดเองแล้วนะ..แล้วอย่าลืมมื้อเที่ยงล่ะ^^" ว่าจบก็เดินออกไปจากบ้านแล้วขับรถออกไปทันที สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก็คือมือเล็กๆของอึนพาโบกมือบ๊ายบายไปอย่างมีความสุข เหอะ-_-





    "หือออ!.. จะทนไหวมั้ยนี่เรา ถึงไม่ไหวยังไงก็ต้องอยู่ให้ได้ เพราะไม่งั้นเขาคงก่อกวนฉันไม่เลิกแน่ๆ!" ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเก็บกวาดเช็ดถูเก็บจานชามไปล้างทำความสะอาด แล้วจากนั้นก็พักผ่อนตามอัธยาศัย รอเวลาใกล้เที่ยงเพื่อเตรียมอาหารเที่ยงให้แก่จองกุก ผู้ชายเอาแต่ใจ!!







    อาหารเที่ยงที่ฉันทำให้จองกุกทานในวันนี้ก็จะมีหมูผัดกิมจิ ไข่ดาว หมูทอดกระเทียมพริกไทยและผัดผักรวมมิตร ทำเผื่ออึนพาด้วย.. เมื่อหญิงสาวทำอาหารเสร็จก็ตักใส่กล่องข้าวสีสันสดใส แล้วจากนั้นก็ตัดสินใจขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เสื้อผ้าที่ฉันจะใส่น่ะหรอ..ไม่ได้มิดชิดอย่างที่จองกุกบอกไว้หรอก หึๆ :)




    เมื่อแต่งตัวเสร็จฉันก็พร้อมที่จะเดินทางไปที่บริษัท ที่ทำงานของจองกุกที่สั่งไว้เมื่อเช้านี้ และยังไม่ถึง 11:00 โมง..ก็มีรถคันหรูมาจอดที่หน้าบ้าน ร่างเล็กเดินออกไปดูทันทีเมื่อมีรถเข้ามาจอด..


    "ผมมารับคุณไปบริษัทของคุณจองกุกครับ"

     "รอแป๊บนะ ฉันขอไปเอาข้าวกล่องก่อน" ฉันเอ่ยขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวพอไปเอาข้าวกล่อง แล้วก็รีบเข้าไปในรถและคนขับรถก็ขับออกไปทันที









    ใช้เวลาไม่นานรถคันหรูก็จอดสนิทไว้ตรงหน้าบริษัทใหญ่..หญิงสาวร่างเล็กเดินเข้าไปในตัวตึกอย่างเร่งรีบ พนักงานที่อยู่รอบๆที่เดินกันไปมาต่างมองมายังที่คนตัวเล็กเป็นตาเดียวกันไม่ว่าจะมองไปทางไหน จะไม่ให้มองได้ยังไงก็นานแล้วนะ ที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทั้งสวยและหวานอย่างแม่สาวน้อยคนนี้ที่เข้ามาในสถานที่ที่บริษัทผู้ชายเยอะพอสมควร และนี่ก็เป็นบุญตาของพวกเขาจริงๆที่ได้เห็นผู้หญิงสวยๆ นอกจากพวกป้าแก่ๆที่อยู่แผนกบัญชี(?)



    คนตัวเล็กเห็นสายตาเช่นนั้นแล้วรีบเดินเข้าไปอยู่ใกล้ๆประตูลิฟท์...


    สายตาของคนพวกนั้นน่ากลัวแฮะ ไม่น่ามาคนเดียวเลยเรา-_-



    "ไปชั้นไหนหรอครับ?"

    "คะ?...เออไปชั้น 15 ค่ะ^^" 

    เพิ่งรู้ตัวว่ามีคนอยู่ด้วย..ฉันเดินเข้าไปในลิฟท์ ยืนอยู่ในนั้นเพียงลำพังพร้อมกับผู้ชายอีกคนนึง สายตาของเขาเหลือบมามองฉันเป็นระยะๆ..เป็นเพราะการแต่งตัวของฉันสินะที่ทำให้เขามองฉันน่ะ อย่ามองเลยฉันแต่งมาประชดจองกุกเฉยๆหรอก ไม่ต้องมองก็ได้



    "น่ารักจังเลยนะครับ^^"

    "คะ?..ฉันหรอคะ?" จู่ๆผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มหวานมาให้ฉัน

    "ครับ..คุณมีแฟนหรือยัง ผมจีบได้หรือเปล่าเนี่ย^^" 

 
    จะจีบฉันหรอ? ฉันนี่มันมีเสน่ห์ต่อผู้ชายจริงๆเด้อ..ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมอง รู้สึกสวยตลอดเวลาเลยแฮะ ><





    จีบ?





    ได้การล่ะในเมื่อคนพวกนั้นวางแผนจับฉันมาเจอจองกุก ฉันจะไม่อ่อนข้อให้ หากถ้ามีผู้ชายสักคนเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉัน..หมอนั่นจะรู้สึกยังไง..อยากรู้จังหึๆ !!




    "คุณจะจีบฉันหรอคะ แน่ใจนะ?"

    "แน่ใจสิครับนานๆทีผมจะเจอผู้หญิงสวยๆแบบนี้^^"

    "งั้นก็ได้ค่ะ:)"

    "แลกเบอร์กันไว้มั้ยครับ..เราจะได้ติดต่อกันง่ายๆ" ผู้ชายตรงหน้ายกยิ้มอ่อน ก่อนที่จะล้วงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาและยื่นมาให้ฉัน ฉันรับมันมาอย่างว่าง่ายก่อนที่จะกดเบอร์โทรศัพท์และเมมชื่อไว้ให้เขา

    "นี่ค่ะเบอร์ของฉัน^^"

    " ขอบคุณครับ..ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอหื้ม?" ร่างสูงเอ่ยเสียงหวาน..ก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ร่างเล็ก ทำให้แผ่นหลังบางชิดเข้ากับผนังลิฟท์อย่างไม่มีหนทางหนี


    "(ชื่อคุณ)ค่ะ..แล้วคุณ??"

    "ผมฮยอนบินครับ^^"

    "ค่ะยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณฮยอนบิน..ถ้ามีโอกาสอีกครั้งเราคงจะได้เจอกันอีก"



    ฮยอนบินนี่โชคดีจังเลยนะเขาเป็นผู้ชายคนแรกของฉันเลยที่ฉันกลับมาจากอิตาลีแล้วแลกเบอร์กับเขาน่ะ..เพราะระยะเวลาที่ฉันไม่ได้อยู่เกาหลี..แทบจะไม่ได้ติดต่อใครเลยนอกจากพี่จีมิน ส่วนวีและซูบินก็ไม่ได้ติดต่อ ซูบินก็คงยุ่งกับเรื่องการเรียน ส่วนวีก็คงยุ่งแต่กับเหล่สาวไปวันๆนั่นแหละ -..-





    ติ๊ง!



    คุยกันจนเพลินในที่สุดฉันก็มาถึงชั้น 15 ส่วนคุณฮยอนบินนั้นก็ขึ้นไปอีกชั้น คงไปธุระของเขานั่นแหละ...


    หญิงสาวเดินตามทางมาเรื่อยๆจนมาถึงที่หน้าห้องของประธานนั่น..ก็คือห้องทำงานส่วนตัวของจองกุกนั่นเอง



    "จองกุก?"    ฉันเดินเข้าไปหาเขาที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ พลางหันไปมองพบว่าอึนพากำลังนอนกลางวันอยู่บนโซฟา...


    "ฉันเอาข้าวเที่ยงมาให้นายแล้ว.." 





    ก๊อกๆ 




    ขณะที่ฉันเดินไปหาจองกุก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมเปิดออก..ขึ้นก่อนที่จะปรากฏร่างสูงของชายหนุ่ม นั่นก็คือคุณฮยอนบินนั่นเอง



    ตายล่ะ...



    "บอสครับ เอกสารที่บอสขอได้แล้วครับ..."

    เสียงทุ่มของคุณฮยอนบินดังขึ้นพลางมองตามเอกสารในมือ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองมาที่ฉัน ทำให้สายตาที่มองเป็นประกาย นี้เขายังไม่รู้ใช่ไหมว่าฉันกับจองกุกเราเป็นอะไรกัน แถมสองคนนั่นยังเป็นเจ้านายลูกน้องกันอีก ตายล่ะนี่ฉันให้เบอร์ผิดคนแล้วเนี่ย !!




    "อ้าว คุณคนสวยเจอกันอีกแล้วนะครับ^^"

    "ค..ค่ะ^^" ฉันยิ้มแห้ง ตอนนี้ทำตัวไม่ถูกแล้วT^T

    "คุณเป็นแขกของบอสหรอครับ?"

    "ค่ะ..." 

    "ดีจังเลยนะครับ เราจะได้เจอกันบ่อยๆ:)" สองชายหญิงคุยกันอย่างหวานฉ่ำ โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าสายตาจากอีกคนมองอย่างไม่พอใจและพร้อมที่จะชกต่อยกับฮยอนบินอย่างเต็มที


    "อะแฮ่ม!!..จะคุยกันอีกนานมั้ย?"

    "แหะๆ ขอโทษครับบอส..นี่ครับเอกสาร"

    "อื้ม..เสร็จแล้วก็ออกไป ฉันจะคุยกับแขกของฉัน"

    "ครับ!"


    จองกุกจงใจเน้นย้ำคำว่าแขกมาที่ฉัน ก่อนที่เขาจะไล่ให้ฮยอนบินออกไปจากห้องทำงาน..แย่จัง จะโดนจับได้มั้ยเนี่ย-..-




    จองกุกขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจอยู่นิดๆเขาอุตส่าห์รอมาตั้งนาน พึ่งมาที่บริษัทวันที่สองก็สนิทกันแล้วหรอ ถึงขั้นเรียกว่าคุณคนสวย..ดูแล้วมันน่าจะจับลงโทษให้หนักๆ


    คนตัวเล็กทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วกำลังเปิดฝากล่องข้าวเตรียมสำหรับไว้รอชายหนุ่มที่โต๊ะนั่งพัก..


    "ไปสนิทกับฮยอนบินตอนไหน?..เห็นเรียกกันซะสนิทปากเชียว" จองกุกกล่าวถามคนตัวเล็กอย่างเคืองๆ

    "ก็ตอนที่มาที่นี่แหละ คุณฮยอนบินเขาเป็นคนอัธยาศัยดีก็เลยสนิทกันเร็ว" ร่างเล็กพูดลอยหน้าลอยตาตอบออกไป

    "ใช่หรอ?..ไม่ใช่ว่าไปอ่อยมันให้หลงเสน่ห์เธอหรอกนะ ดูการแต่งตัวสิ! ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้แต่งตัวมิดชิด แล้วนี่ใส่อะไร! เสื้อเอวลอยกับกระโปรงสั้นเหนือเข่า..จะมาหาผัวใหม่หรือไง?" 



    หญิงสาวแทบไม่อยากจะเอาข้าวมาให้เขาเลย สายตามองชายหนุ่มตาเขียวปัด กับคำพูดหยาบๆของเขาแบบนี้



    "ถ้าฉันจะอ่อยใครจะทำไม!" คนตัวเล็กพูดขึ้นด้วยความโมโห


    ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ตรงข้ามก่อนจะเข้ามาสวมกอดหญิงสาวทันที


    "เธอเป็นสิทธิ์ของฉัน ใครหน้าไหนก็ห้ามเธอไปอ่อยเด็ดขาดจำเอาไว้!" ว่าจบชายหนุ่มก็กดจูบลงบดขยี้ที่ริมฝีปากเล็กเอิ่บอิ่มอย่างช่างเจรจานั้นทันที เพื่อเป็นการลงโทษแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว

    "กินข้าวได้แล้ว ฉันหิวแล้ว" ชายหนุ่มสั่งหญิงสาวตรงหน้า..ที่ตอนนี้ยังมึนงงกับจูบอันมาเร็วไป เร็วของเขายังไม่หาย





    เมื่อทานข้าวเสร็จจองกุกก็ให้หญิงสาวรอเขาอยู่ที่นี่..เพื่อกลับบ้านพร้อมกัน ถ้าจะให้คนขับรถไปส่งก็คงได้แต่เขาไม่ชอบใจ เพราะอาจจะเจอฮยอนบินกันอีกก็ได้ และไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาตีสนิทกับหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาหรือแม่ของลูกของเขานั่นเองแหละ-^-




    ตอนนี้เราสองคนกลายเป็นพ่อแง่แม่งอนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!






    เวลาต่อมาจองกุกทำงานเสร็จพอดีและก็ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน..วันนี้อึนพานอนทั้งวัน คงเป็นเพราะนิสัยเด็กนั่นแหละที่ง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา กินแล้วก็นอนไม่เหมือนเด็กคนอื่นนี้ตื่นมาก็เอาแต่ร้องไห้และเล่นทั้งวัน ลูกสาวของพวกเขาค่อนข้างแปลกนิดหน่อย.. ขณะที่ร่างหนากำลังนั่งจัดเอกสารอยู่บนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน แล้วอยู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ยังไม่ได้อนุญาตให้เข้ามาเลยซักคำ ก็มีคนเดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างไม่ขออนุญาต...



    "..."

    "อ่า..ดีจังคุณจองกุกยังไม่กลับบ้านเลย^^"

    "แต่โชคร้ายหน่อยนะ พอดีว่าผมกำลังจะกลับบ้าน เชิญคุณมาวันหลังก็แล้วกัน" น้ำเสียงของจองกุกเปลี่ยนไปทันที สายตาคมมองไปรอบๆห้องพลางนึกได้ว่าหญิงสาวและลูกของเขาออกไปรออยู่ที่รถแล้ว เหลือแค่เขาที่ต้องตามไปแต่ทว่าตอนนี้คงตามไปช้าหน่อยเพราะเจอคนบางคนที่ไม่ค่อยอยากเจอมากนัก..ผู้หญิงที่ไร้ยางอาย ที่จ้องจับผู้ชายไปวันๆแบบนี้ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่หรอก



    "ทำไมคุณจองกุกชอบเย็นชากับรินจังเลยคะ..วันนี้รินอุส่าห์มาหา แล้วยังซื้อขนมมาฝากอีกด้วย^^"

    "อื้ม..งั้นก็ขอบคุณครับที่อุส่าห์มีน้ำใจ แต่คราวหน้าไม่ต้องซื้อมาหรอกนะครับเพราะผมไม่ค่อยชอบของหวาน"

    "อ่า..ค่ะ รินจะจำเอาไว้ว่าคุณไม่ชอบทานของหวาน"

    "ครับ.."

    "อ่อ!..จริงสิคะ เรื่องไปดูงานเราจะไปวันไหนหรอคะ แล้วจะไปกันกี่คน?" แม้จองกุกพยายามไม่คุยด้วย แต่รินก็ยังคงหาเรื่องมาพูด เพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขานานๆ

    "ครับ เดี๋ยวทางเราจะแจ้งอีกที ตอนนี้ผมต้องการกลับบ้าน...ขอตัวนะครับ" เมื่อเก็บของเสร็จ ชายหนุ่มก็เอ่ยคำลา ก่อนที่จะถือวิสาสะเดินผ่านร่างของรินไปอย่างเฉยชา


    "อ๊ะ! เดี๋ยวค่ะ คุณยังไม่ได้เอาของฝากจากฉันเลยนะคะ!!" เห็นท่าทางว่าจองกุกเดินหนีหล่อนไปไกล รินจึงรีบวิ่งตามไปจนมาถึงด้านล่างของตึก..จองกุกเดินเร็วมากๆ รินพยายามมองหาจนสายตาไปสะดุดกับตัวรถของเขา..ที่ตอนนี้เขากำลังก้าวขึ้นรถไป สายตาของหล่อนมองทอดออกไปเห็นเงาคนอยู่ในรถ ไม่ได้มีแค่จองกุกตัวคนเดียว แต่มีคนอื่นอีกด้วยและนั่นมันทำให้เธอนึกได้ว่าคำพูดของพ่อเธอที่พูดในวันนั้น..มันคือความจริง..


    "นั่นคงเป็นลูกเมียของคุณสินะ..!"












[ 100% ]





    
To be continued





    #TALK



      ไรท์มาต่อโดยดี หลังจากที่หายไปนาน แหะๆขอโทษนะคะที่ทำให้รอนาน อย่าพึ่งทิ้งไรท์เลยนะเค้าผิดไปแล้ววววว แหะๆ  ชะนีโผล่มาอีกแล้วคราวนี้นางเอกจะทำยังไงน้อ เสน่ห์แรงเหลือเกินพ่อจองกุกของเรา

       เรื่องราวยังไม่จบนะคะรีท รอจร้าาาาา







ใครอยากอ่านต่อเร็วๆก็เม้นมาเลยจ้า




ฝากติดตามเรื่องใหม่






#Addiction TAE
 [TAEHYUNG X YOU] 
*เสพติดร้าย*



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 347 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,565 ความคิดเห็น

  1. #1040 JJK901 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 01:29
    จะมาหาผัวใหม่5555555 อิบ้าขำตรงนี้นานมาก55555555
    #1,040
    0
  2. #1036 JK_nest9704 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 23:11

    ตายแล้ว ถ้าให้เบอร์ผิดถ้างั้นลองให้ใหม่อีกสักคนไหมคะ เพื่อจะถูก โฮ๊ะโฮโฮ๊ะโฮ ;)

    #1,036
    0
  3. #1028 iars (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 20:59
    คุณน้องรินจะสู้เหรอคะ
    #1,028
    0
  4. #1027 Lisagirl3 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 19:13

    มันจะต้องมีมาม่าเพราะยัยรินอีกเเน่ๆ

    #1,027
    0
  5. #1025 มธุรดา ขันทะสอน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 16:29

    มาอัพแล้ว เย้!!! มารผจญมาอรกแล้ว????

    #1,025
    0
  6. #1024 jk_bell (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 15:52
    แหมมมม​

    ชะนี​ คนเค้ามีลูกมีเมียอยู่แล้วก็ยังมายุ่งกับเฮ้อออ​

    งานนี้นางเอกต้องสวมร่างนางมารจ้า​ จัดการมันเลยยยย
    #ในที่สุดไรท์ก็มาหลังจากรอคอยมานานแสนนาน555
    มาต่ออีกค่ะ
    #1,024
    0
  7. #1023 M I N I - j (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 14:45
    เอาล่ะ งานนี้~
    #1,023
    0
  8. #1022 p0993136611 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 14:23
    ชะนีโผล่อีกแล้วว อยากให้ลูกหวงคุนพ่ออ้ะไรท์ อย่ามาม่าอีกเลยนะคะ คุนแม่ก้ใจอ่อนให้คุนพ่อได้แล้วน๊า~~~~
    #1,022
    0
  9. #1021 Icekiki25 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 14:07
    มาแล้วววหายไปนานเยย แต่รอได้
    #1,021
    0
  10. #1020 Namwan_in (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 19:44
    โอ้ยยยย คิดถึงมากกกก
    คิดถึงจองกุกมากๆ ใจจะขาด แล้ว😂😁 รีบมาต่อเน่อไรท์ ชอบมากค่ะ💓
    #1,020
    0
  11. #1019 pantaree__ct (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 18:17
    อึนพากับคุณพ่อน่ารักจังเลยง่าาาา
    #1,019
    0
  12. #1018 romoko123 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 08:30
    น่ารักมากกกกอยากให้อึนพาโตไวๆจังอยากเห็นคุณพ่อหวงลูกสาว
    #1,018
    0
  13. #1017 กาเบกาเย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 01:05

    อยากให้อึนพามีน้องจัง^^คริๆ​ รอนะคะไรท์ ชอบๆ??’•????

    #1,017
    0
  14. #1015 JJK901 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 00:19
    ลุง.. อย่าหาเรื่องใส่ตัวสิคะ เดี๋ยวจะโดนนนน
    #1,015
    0
  15. #1014 yolada2002 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 00:17
    อีสองพ่อลูกนั่นมันเป็นใคร! ขอเถอะะอย่าดราม่าอีกได้มั้ย ที่บ้านมาม่าหมดแล้ว?
    #1,014
    0
  16. #1013 Ppkp22 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:53
    ลุงกับชะนีหน้าไหน!!!!
    #1,013
    0
  17. #1012 Thawanrat_1996 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 21:09
    ลุงอยากตายมั๊ยคะ555 มาต่อไว้ๆนะคะ คิดถึงจะแย่แล้ว
    #1,012
    0
  18. #1011 PJMBN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 21:00

    ลูกคนที่สองต้องมาแล้วว 5555 มาต่อเร็วๆน้าาารอไรท์อยู่นะสู้ๆๆ

    #1,011
    0
  19. #1010 Icebear2002 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 18:49
    ต้องมีลุ้นบ้างล้าว ต่อยลุงนั้น
    #1,010
    0
  20. #1009 Suphon2549 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 17:16

    รอค่ะ..สู้ๆๆ

    #1,009
    0
  21. #1008 Icekiki25 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 16:36
    น้อนนร้องไห้ มาต่ออีกนะ
    #1,008
    0
  22. #1007 Ma_PrangPazita (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 15:57

    -ลุงนั่นถามลูกอย่างงั้นได้ไงจะมาอยากแต่งงานอะไร๊ ก็เห็นอยู่ว่าจองกุกมีเมียมีลูกแล้ววโว้ยยย -บ้านี่ กว่าจะกลับมาเจอกันก็ลุ้นจะตายอยู่แล้วยังจะมีใครมาแย่งอีกเนี่ยยยสงสาร

    #1,007
    0
  23. #1006 piapear (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 14:44
    สู้ๆน่ะค่ะ น้องน่ารักมากกกก
    #1,006
    0
  24. #1005 Lisagirl3 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 14:29

    มันต้องมีดราม่าอีกเเน่ ใครอยากเเต่งงานจองกุกอีกกัน? รีบมาต่อนะคะ

    #1,005
    0
  25. #1004 nan13101995 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 13:59
    สู้ๆนะคะได้อ่านอะไรแบบนี้แล้วทำให้รู้สึกเฟรชมากกกก
    #1,004
    0