#รอยสักจอน [JUNGKOOK X YOU] *tattoo Jeon*

ตอนที่ 18 : Chapter Jeon : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    21 ต.ค. 62

B
E
R
L
I
N





Chapter 17














    เสียงฝีเท้าเดินหนีออกมาจากโรงพยาบาลไม่ไกลนัก ตลอดทางทารกแรกเกิดร้องไห้ไม่หยุด แถมตามเนื้อตัวก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆเพราะยังปรับตัวกับสภาพอากาศเองไม่ได้ เยจินใช้วงแขนป้องไว้เพื่อไม่ให้เด็กหลุดมือ พร้อมใช้ผ้าห่อเอาไว้อย่างมิดชิด


    ตอนนี้ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ ฉะนั้นก็เข้าทางเยจินกับการรังแกเด็ก



    "อึก! แง๊งงงงง !"


    "โอ้ย!! จะร้องอะไรนักหนาวะ!!"


    เยจินอยากจะเอาผ้าอุดปากเด็กน้อยให้รู้แล้วรู้รอด ผิดเสียว่าถ้ามันตายไปหล่อนคงได้ติดคุกหัวโตแน่..ไม่เอาหรอก แค่อยากแก้แค้นเฉยๆ


    ตามเส้นทางยามค่ำคืนที่เงียบสนิท ร่างของเยจินวิ่งกลับมาที่ป้ายรถเมล์ก่อนที่จะมองซ้ายขว้าพร้อมจะข้ามถนนไป..แต่ทว่าจู่ๆ ด้านหลังก็รู้สึกเหมือนมีลมพัดผ่านก่อนที่จะมีวัตถุบางอย่างกระแทกใส่หลังเยจินอย่างรุนแรงก่อนที่หล่อนจะสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกับข้างถนน


    "โอ้ย!!!!"    ถ้าพลาดอีกนิด เด็กได้หัวฟาดพื้นแน่!



    "ใครน่ะ!?"    เสียงแหลมๆของเยจินตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงพร้อมสายตาของหล่อนกวาดมองไปรอบๆ พร้อมปรากฏเงาสีดำใหญ่สองร่างค่อยๆเดินเข้ามาใกล้..หล่อนกระชับเด็กในแขนไว้แน่นพลางเขยิบตัวหนีไปเรื่อยๆแล้วไม่หยุดมองคนแปลกหน้า


    "กะ..แกเป็นใคร!?"     เยจินเอ่ยปากถามอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืน..ตอนนี้หล่อนแอบหวั่นกลัวอยู่ไม่น้อย เพราะพวกมันเป็นผู้ชายและตัวใหญ่มากๆ เพียงลำพังหล่อนคงสู้คนเดียวไม่ได้




    "เอาเด็กมา..."


    "อะ..อึก!...ไม่!!"    เยจินปฏิเสธพลางเบือนเด็กหนี ถึงแม้ยังไงหล่อนก็ไม่มีวันคืน เพราะนังเด็กนี่เป็นลูกของ(ชื่อคุณ) ฉะนั้นคนที่จะทำมันเจ็บได้ก็มีแค่เยจินคนเดียวเท่านั้น!!


    "จะเอาเด็กไปทำอะไร..?"    ร่างสูงถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สามารถทำให้หญิงสาวแอบกลัวอยู่ไม่น้อย..อยากรู้จังว่ามันเป็นใครและต้องการอะไรกันแน่ !?



    เยจินเม้มปากไว้แน่นด้วยความหวั่นกลัวอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่มีทางทำให้เยจินมีความรู้สึก ผิดชอบชั่วดีได้เลย ตอนนี้หล่อนเพียงต้องการแก้แค้น แก้แค้นเอาคืนหลังจากที่โดนแย่งคนรักไป !!


    "แล้วแกยุ่งอะไรด้วย!! ฉันจะเอาอีเด็กนี่ไปทรมารที่ไหนมันก็เรื่องของฉัน อ๊ะ!!!"    น้ำเสียงอันเกลียดชังที่ออกมาจากปากของเยจิน เมื่อพูดจบ อยู่ๆก็มีคนจากด้านหลังเข้ามาล็อคตัวเยจินเอาไว้ เผลอแค่แปปเดียวเด็กน้อยในมือก็ถูกแย่งไปเสียแล้ว และตอนนี้เยจินก็ถูกล็อคแขนเอาไว้ด้วยความงุนงง


    "จะ..จับฉันทำไม!?"


    "กูต่างหากที่ต้องถามมึง!!!"     เสียงใหญ่ตวาดด้วยความโกรธ ร่างเล็กของเยจินหยุดชะงักพร้อมอ้าปากค้าง ดวงตาของหล่อนเบิกกว้างก่อนจะเอ่ยชื่อคนตรงหน้าเสียงเบา



    ไม่จริงน่ะ..ทำไมถึงซวยขนาดนี้





    "พะ..พี่จองกุก !!"


    "เอ่อ กูเอง..."    น้ำเสียงและคำพูดเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตั้งแต่เลิกกันก็คิดว่าจะต่างคนต่างอยู่แล้วนะ แต่เยจินทำแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องใจดีอีกต่อไป




    เพียงแค่คิดว่ากลับมาที่โซล หลังจากที่รู้ข่าวจากลูกน้องว่า(ชื่อคุณ)คลอดแล้ว จองกุกจึงคิดว่ามันเป็นผลดีที่สุดหากจะขอกลับมาเจอหน้าลูกเป็นครั้งแรก...และเพื่อให้ได้เจอหน้าลูก จองกุกเลยตัดสินใจแอบเข้ามาดูที่โรงพยาบาลอย่างเงียบๆ แต่ทว่าเยจินกลับอยู่ในสายตาของเขาตั้งแต่เกิดเหตุ จนถึงตอนนี้ ยัยผู้หญิงคนนี้ใจกล้ามากที่แอบเข้ามาขโมยลูกของเขา และคิดจะทำร้ายลูกของจองกุก..เยจินทำแบบนี้ สงสัยคงคิดสั้นมากเกินไป



 
    "อึก! ปล่อยฉัน!! พี่จองกุกเยจินขอโทษ อย่าทำร้ายเยจินเลยนะคะ!"     หญิงสาวเอ่ยอ้อนวอนขอความเห็นใจ ไหนๆเราก็เคยเป็นแฟนกัน คิดจะทำร้ายกันแบบนี้ได้ลงคอหรอ ?


    "แล้วที่มึงคิดจะทำร้ายลูกกู?...คิดดีแล้วหรอวะ!"    คนอย่างจองกุกน่ะหรอ จะให้ความเห็นใจกับคนที่คิดจะทำร้ายลูกของเขา แม้แต่แฟนเก่าก็ไม่อยากจะให้อภัยเพราะเราหมดพันธะต่อกัน ฉะนั้นก็ไม่จำเป็นต้องใจดีอีกต่อไป


    "คะ..คือว่า...เยจิน"


    "พอเถอะ รำคาญ!..จะไปตายไหนก็ไป!!"


    ว่าจบ ลูกน้องตัวใหญ่ของจองกุกก็สะบัดตัวเยจินลงพื้น ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปอย่างไร้ความเยื้อใย...ร่างเยจินทรุดลงกับพื้นด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเสียใจมากที่สุด ไม่เคยนึกเคยฝันว่าจองกุกจะใจร้ายมากขนาดนี้ เมื่อก่อนเคยรักกันดีแต่ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ ตั้งแต่มี(ชื่อคุณ)เข้ามาวุ่นวาย ชีวิตคู่ของหล่อนและจองกุกก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางที่แย่ยิ่งกว่าก็ต่อเมื่อรู้ว่าแฟนตัวเองทำผู้หญิงท้องและบอกเลิกเพียงเพราะว่า 'หมดรัก' แล้วไปรักคนอื่นแทน



    ความผิดทั้งหมดเป็นเพราะ(ชื่อคุณ)!!..เรื่องนี้ไม่ปล่อยให้มันมีความสุขง่ายๆแน่ สักวันจะต้องแก้แค้นให้ได้ !!!









    สองชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาในที่โรงพยาบาลตามปกติ..เพียงแต่ลูกน้องคนอื่นเดินเข้ามาสมทบพร้อมเป็นการ์ดให้เจ้านายที่กำลังอุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมแขนด้วยความอ่อนโยน หลังจากกลับมา เด็กน้อยก็เงียบลงอย่างไม่น่าเชื่อแล้วนอนหลับตาพริ้มเหมือนไม่รู้สึกตัวว่าตัวเองนั้นโดนขโมยออกไปจากโรงพยาบาล...


    ความน่ารักของลูกสาวทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แม้จะยังไม่โตมากแต่ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้ ถ้าโตอีกหน่อยคงเป็นนางฟ้าเลยก็ว่าได้...



    "คุณจองกุกจะเอายังไงต่อดีครับ?"    การ์ดข้างกายเอ่ยถามขึ้นด้วยความเคารพ และอยากจะทราบว่าเจ้านายของตนจะทำยังไงต่อ เพราะตอนนี้มันเป็นตอนกลางคืนฉะนั้นจึงมีเวลามากที่จะได้ชื่นชมลูก..แต่ถ้าเวลาผ่านไปจนถึงเช้า จองกุกก็ต้องกลับไปในที่ที่ของตัวเองและไม่ได้เจอลูกอีก


    ความจริง..การ์ดทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้เจ้านายของพวกเขาอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัดเพียงลำพัง ทำแต่งานและงาน อยู่ตัวคนเดียวโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าจองกุกอยู่ไหนและตอนนี้เป็นยังไงบ้าง และก็ไม่มีใครสนใจจองกุกด้วย



    "ขออยู่แบบนี้ก่อนก็แล้วกัน..."


    "ครับ !"



    แม้ว่าจะมีเวลาเพียงนิดเดียว แต่ขอเก็บเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด ก่อนที่จะกลับไป...ยังไงลูกก็คือลูก แต่กลับอยู่ดูแลไม่ได้ น่าสมเพชชะมัด











    YOU 




    เช้าวันต่อมา..เช้าอันแสนเงียบสงบในยามเช้าตรู่ พระอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้าแต่ร่างเล็กกลับชิงตื่นขึ้นมาก่อนเสียได้ ดวงตาหวานกวาดมองไปรอบๆห้องพบว่าตอนนี้ไม่มีคนอยู่เฝ้า สงสัยคงกลับไปตั้งแต่เมื่อคืน ก็แหงล่ะเขาก็คงมีธุระของใครของมัน ปล่อยฉันไว้แบบนี้แหละ ฉันดูแลตัวเองได้


    "เห้อ~"    ฉันพ้นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง..อ่า นี่ฉันตื่นเช้าไปรึเปล่า แต่จะว่าไปแผลหายเจ็บแล้ว นั่งรถเข็นแอบไปดูลูกสักหน่อยดีกว่า


    ฉันชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะเอื้อมมือออกไปดึงวิลแชร์ที่จอดไว้ข้างเตียง แล้วค่อยๆเขยิบตัวให้พ้นจากขอบเตียงพร้อมนั่งลงด้วยความระมัดระวัง



    "ถุงน้ำเกลือ?"


    ต้องถือไปเองสินะ ให้ตายเถอะ ทำไมไม่มีใครเหลืออยู่เลยล่ะ !!




    ท่ามกลางความเงียบ ทางเดินที่มีแสงไฟคอยส่องให้อยู่ตลอดทาง แล้วก็ต้องคอยช่วยเหลือตัวเองจนมาถึงห้องกระจก หรือห้องที่ลูกอยู่ข้างในนั้น..เมื่อมาถึงฉันก็ใช้มือดันล้อเพื่อให้เข้าไปใกล้ๆกระจกบานใหญ่ก่อนที่จะสอดสายตาส่องเข้าไปข้างในห้อง...


    สิ่งแรกที่ทำให้ฉันยิ้มออกได้ก็คือใบหน้าของลูกที่กำลังนอนหลับด้วยความสบายใจเฉิบ..เด็กที่พึ่งเกิดได้เพียงไม่กี่ชั่วคนนั้น เขาคือลูกของฉัน ของฉันเพียงคนเดียวแล้วจะไม่มีนอกจากใครอื่น



    "เกิดมาจนได้สินะ ยัยเด็กน้อยเอ้ย:)"


    เด็กที่เกิดมาซึ่งไร้ปราศจากความรัก มันน่าหดหู่ใจสิ้นดี ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงเพราะความพลาดของอารมณ์ชั่ววูบ ถึงแม้ว่าฉันจะอยากให้ครั้งนั้นเต็มไปด้วยความรักก็ตาม แต่ยังไงซะ ความรักที่ฉันต้องการมันก็เป็นเพียงแค่เรื่องโกหก หลอกลวงและเลวร้าย..ดังนั้นคำว่า 'อึนพา' อาจเป็นชื่อที่ดีที่สุด เพราะอึนพาไม่
ได้เกิดจากความรัก แต่อึนพาเกิดจากแสงสีน้ำเงินของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในกายฉันทุกๆคืนจนทำให้เด็กคนนี้เกิดขึ้น


    ฉันคิดไว้แบบนั้น...



    "...."    อ่า นี่ฉันพูดไม่ออกเลยแฮะ 


    ฉันเงียบพร้อมนั่งมองลูกผ่านห้องกระจกไปอย่างเงียบๆ เช้านี้คงรู้สึกดีมากน่าดูที่ได้เจอหน้าลูก








    "รถมารอแล้วครับ..."


    "อืม ไปกันเถอะ"



    ฝีเท้าใหญ่เดินหายไปจากมุมห้อง ภาพสุดท้ายที่ได้มอง แค่นี้จองกุกเองก็พอใจมากแล้ว ถึงแม้จะไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปกอดหรือแม้แต่เจอหน้าก็ทำไม่ได้ เพราะวันนั้นเหตุการณ์มันชัดเจนอยู่เต็มตาว่าร่างบางนั้นเกลียดตนเต็มที และไม่อยากให้เข้าไปยุ่งวุ่นวายในชีวิตอีกต่อ




    จองกุกจึงทำได้แค่เดินจากไปอย่างเงียบๆ



















    วันสุดท้าย



    เสียงกึกก้องไปทั่วบริเวณ สิ่งมีชีวิตชายหญิงต่างมีความสุขกับวันที่รอคอยมานานแสนนาน และเป็นวันที่ดอกไม้ขายดีมากที่สุด เพราะวันนี้เป็นวันที่เหล่านักศึกษาปี4เรียนจบสักที..หลังจากที่เรียนมาในที่สุดก็ได้หลุดพ้นจากเรื่องเหล่านี้ได้ และได้เข้าสู่โลกของวัยทำงานกันตามความฝันที่วาดเอาไว้


     ทุกคนต่างมีความสุข




    ฉันเองก็เหมือนกัน...




    ตั้งแต่เกิดมาก็รู้ตัวว่าต้องเรียนมาตลอด20กว่าปี ได้เจอโลกภายนอกและผู้คนมากมาย ได้เพื่อนใหม่และมีเพื่อนสนิท ได้เห็นแง่มุมต่างๆในสังคม และได้รับบทเรียนอันแสนยิ่งใหญ่ที่ได้เจอมา...ร่วมทั้ง ความรู้สึกรักครั้งแรกที่ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด เจ็บปวดมาโดยตลอด และ พยายามพาตัวเองให้หลุดพ้นออกมาจากโลกอันแสนโหดร้ายนั่นและรอความสุขที่สักวันจะมาถึง


    อย่างเฉกเช่นวันนี้



    วันที่ฉันและเพื่อนๆเรียนจบไปพร้อมๆกัน ครอบครัวต่างแสดงความยินดีพร้อมกับขอขวัญชิ้นใหญ่ แต่ก็ไม่มีของขวัญชิ้นไหนสำคัญไปกว่า..ลูกของฉันอีกแล้ว


    "ดูสิ เด็กน้อยคนไหนอยากไปหาหม่ามี๊~"    อึนพาในวัย5เดือน ที่ยังพูดไม่ได้และเดินเองไม่ได้ต้องพึ่งอาศัยให้คนอื่นอุ้ม แขนแกร่งที่คอยปกป้องเด็กน้อยเอาไว้ตลอดทาง พร้อมเดินเข้ามาใกล้ร่างเล็กพลางยื้นเด็กน้อยบนวงแขนให้ผู้เป็นแม่อุ้ม



    มือเล็กวางช่อดอกไม้ลง ก่อนจะเอื้อมออกไปอุ้มลูกน้อยเข้ามากอดไว้กับตัว..เมื่ออึนพาเห็นหน้าหม่ามี๊ก็ยิ้มออกอย่างน่ารัก ด้วยความดีใจ เพราะทั้งวันไม่ได้เจอหม่ามี๊เพราะหม่ามี๊ต้องรอทำพิธีเรียนจบตลอดทั้งวัน จนถึงตอนนี้เวลาใกล้พบค่ำ ก็ได้ให้หม่ามี๊อุ้มเสียที


    "เป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย?"


    "เหนื่อยมากเลยค่ะ!!"    ฉันตอบออกไปตามความจริง ก่อนจะฉีกยิ้มให้พี่จีมินอย่างเต็มปาก 


    แน่นอนว่าไม่มีใครที่ไหนไกลได้ดูแลอึนพาตลอดทั้งวันเหมือนพี่จีมินคนนี้ ทุกคนยอมหยุดงานเพื่อมาแสดงความยินดีที่มีต่อฉัน หลังจากที่งานจบแล้ว เราก็วางแผนไปฉลองมื้อค่ำต่อทั้งครอบครัว



    และของมันแน่อยู่แล้ว แม่ฉันก็มาด้วย ! ครอบครัวฉันและครอบครัวของพี่จีมิน






    เมื่องานจบ ฉันก็กลับมาบ้านพร้อมกับลูก อาบน้ำเปลี่ยนชุด ก่อนที่ครอบครัวของฉันจะออกเดินทางไปที่โรงแรมประจำของเรา..เพราะช่วงค่ำคืนของวันนี้คงมีเรื่องพิเศษมากน่าดู


    ใช้เวลาไม่นาน ตัวรถตู้สีดำคันใหญ่ก็เลี้ยวเข้ามาในลานจอดรถส่วนตัวที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ สายตาของฉันเหลือบไปเห็นรถอีกคันที่จอดรออยู่...



    สงสัยคงมาแล้วสินะ...




    "ถึงแล้วๆ"    


    ร่างบางหันไปมองตามเสียงพลางอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินลงไปจากรถ แขนเรียวอุ้มลูกไว้ตลอดเวลา ถึงแม้จะมีการ์ดมาคุมเยอะแค่ไหน สุดท้ายคนเป็นแม่ก็หวงลูกมากจึงไม่กล้าปล่อยไว้ในรถเข็น แต่วันนี้ต้องยกเว้นไว้วันนึงเพราะฉันคงอุ้มลูกทั้งคืนไม่ไหวหรอก


    "หึ แม่ว่าเอาหลานไปนอนในรถเข็นเด็กเถอะ^^"


    "ค่ะ..แต่(ชื่อคุณ)ขอเป็นคนเข็นเองนะ!"


    "หื้ม ยัยเด็กคนนี้ จะหวงลูกเกินไปแล้ว"


     "แม่ง่ะ-^-"    ฉันปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าหวงลูกมากแค่ไหน ลูกคนแรกก็ต้องดูแลให้ดีๆอยู่แล้วจริงมั้ย ?



     แม่ส่ายหน้าเอือมใส่ฉัน ก่อนที่จะเดินเข้าไปควงแขนกับคุณพ่อ การกระทำของท่านทั้งสองทำฉันอิจฉาอยู่ไม่น้อย เห้อ! อยากมีโมเม้นแบบนั้นบ้างอ่ะ...แต่คงไม่มีวันนั้นหรอก เพราะฉันไม่อยากมีผู้ชายคนไหนเข้ามาอยู่ในชีวิตฉันอีกแล้ว ไม่อยากรักใครอีก





    มื้ออาหารสุดหรู บนดาดฟ้าในตอนกลางคืนที่มีแสงไฟตามตึกดูแล้วตะการตาอยู่ไม่น้อย ดาดฟ้าที่พร้อมไปด้วยความปลอดภัยและวิวที่สวยงามจนไม่สามารถละสายตาออกไปได้ พร้อมกับบริกรที่คอยให้บริการอยู่ไม่ขาดสาย...น้ำสีแดงอมม่วงที่ขึ้นชื่อว่าไวน์ชั้นดีถูกรินลงแก้วแต่ละใบของทุกคนที่นั่งรับประทานอาหารกันอยู่


    ผู้ใหญ่ก็คุยกันไป แต่ฉันไม่สนใจ เอาแต่ปอนอาหารเด็กเล็กใส่ปากลูกไม่หยุด เสียงหัวเราะคิกคักจากเด็กน้อยสามารถเรียกความสนใจทุกคนได้อยู่ไม่น้อย..เพราะพวกคุณปู่คุณย่าตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลาที่ได้เห็นหลานหัวเราะด้วยความสุข



    "อึนพาน่ารักเหมือน(ชื่อคุณ)ตอนเด็กๆเลย แต่ทำไมหน้าไม่ค่อยเหมือนจีมินเลยล่ะ?"    ความสงสัยของแม่ ทำให้คนบนโต๊ะหยุดชะงักด้วยความตกใจอย่างนิ่งๆ..เรื่องนี้มีแม่คนเดียวที่ยังไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของพี่จีมินจริงๆ แต่เป็นลูกของน้องชายพี่จีมินต่างหาก


    แล้วพ่อก็เลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับแม่..เพราะถ้าแม่รู้ ท่านคงไม่ยอมแน่ๆ




    "อะ..เอ่อ อึนพาพึ่ง5เดือนเอง รอให้โตอีกหน่อยน่ะ^^"    เสียงของพ่อรีบแก้ปัญหาทันทีเมื่อบรรยากาศมันชักจะแปลกๆ แม่เหลือบไปมองพ่ออย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะพูดขึ้น...



    "แต่ฉันคิดว่าเหมือนผู้ชายคนนั้นมากกว่า..."


    " !!! "



    สายตาของทุกคนจับจ้องไปตามนิ้วที่แม่ชี้ ฉันและพี่จีมินหันหลังไปมองอย่างสงสัย ก่อนจะเบิกต่กว้างด้วยความตกใจ..

    แววตาคู่สวยเริ่มสั่นระริก ความรู้สึกกลางอกมันดังกึกก้องราวกับว่ามีคนมาตีกลองอยู่กลางอก..เสียงฝีเท้าหนักๆเริ่มเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มันทำให้ฉันอยากจะหนี หนีไปจากตรงนี้



    "อ้าว แล้วเก้าอี้ผมล่ะ?"    ริมฝีปากบางๆแสระยิ้มขึ้น เสียงทุ่มพูดอย่างใจเย็นพลางกวาดมองคนอื่นๆก่อนที่จะหยุดมาที่หญิงสาว..ร่างเล็กรีบหลบสายตาพร้อมเบือนหน้าหนีไปอีกทาง



    ไม่จริงน่ะ อุส่าห์หายไปเกือบปี แล้วทำไมจู่ๆตอนนี้ถึงได้โผล่มาล่ะ ?



    ฉันแอบกลัวอยู่ไม่น้อยก่อนจะตัดสินใจหันไปมองพี่จีมิน แต่ทว่าแววตาของพี่จีมินมันส่อแววพิรุธแปลกๆ เหมือนกับว่าเขากำลังปิดบังอะไรสักอย่าง...หรือว่าพี่จีมินจะ...เป็นตัวต้นเหตุ





    ที่ทำให้จองกุกมาที่นี่ ?













     หลายวันก่อน...




    จังหวัดควังจู พื้นที่ทิวทัศน์ที่สวยงามในพื้นที่รอบนอกของเมืองเป็นแหล่งกำเนิดของคาซา ซึ่งเป็นรูปแบบกวีดั้งเดิมของเกาหลี โดยเมืองมีชื่อเสียงเรื่องความอุดมสมบูรณ์และมีอาหารเกาหลีหลายอย่าง ห่างออกมาจากตัวเมืองก็มีหมู่บ้านจัดสรรเล็กๆที่ตั้งอยู่ เพียงบ้านแต่ละหลังราคาไม่ใช่น้อยๆ น้อยคนนักที่จะมีกำลังซื้อได้หากไม่รวยจริง...ตัวรถคันหรูวิ่งไปตามท้องถนนในต่างจังหวัดก่อนที่จะเลี้ยวเข้าซอยหมู่บ้านไปตามที่อยู่ ไม่นานนักจีมินก็ได้มาถึงบ้านที่น้องชายตนอาศัยอยู่เพียงลำพัง


    จองกุกหนีมาอยู่ไกลขนาดนี้เลยหรอ ?


    ชายหนุ่มขมวดคิ้วพลางเลื่อนกระจกลง พร้อมโผล่หัวออกไปมองบ้านหลังใหญ่..จอน จองกุก..คนนี้ดูถูกไม่ได้จริงๆ ไม่ต้องขอตังค์ใครก็มีเงินใช้ตลอดทั้งปี



    "เอาล่ะ..."     เสียงทุ่มพึมพัม พลางตัดสินใจเปิดประตูเดินลงจากรถ มือหนาจัดเสื้อสูทให้เรียบร้อย ก่อนที่ขายาวๆจะก้าวออกไปที่รั้วบ้าน จีมินยืนสอดส่องอยู่นานก่อนที่จะเห็นเงาดำๆกำลังเดินวนอยู่ในบ้าน..นั่นจองกุกเขายังอยู่ในบ้าน !





    ออดดดด !





    นิ้วเรียวกอดปุ่มเสาหน้าบ้านก่อนจะมีเสียงออดดังขึ้นภายในบ้าน เจ้าบ้านหยุดละงักก่อนจะรีบเดินออกมาเปิดประตู เมื่อเปิดประตูอย่างเร่งรีบชายหนุ่มทั้งสองก็หยุดนิ่งพร้อมสายตาคมทั้งคู่ประสานเข้าหากัน..จองกุกแอบเหลือบสายตาหนีไปอีกทางก่อนจะหันมาสบตาจีมินต่อ ส่วนจีมินเองก็กำลังรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับน้องชาย



    นี่มันก็นานแล้วที่สองพี่น้องไม่ได้เจอกัน และด้วยเหตุผลอะไรที่ทำให้จองกุกเกลียดจีมินเข้าไส้ ซึ่งนั่นจีมินรู้ตัวดี แต่ยังไงจองกุกก็เป็นน้องชายของเขา..ไม่รู้ว่าในชีวิตนี้จองกุกต้องเจอกับอะไรบ้าง รู้เพียงว่าชีวิตของเขามีแต่ความมืดจองกุกไม่เคยมองหาทางสว่างออกเลยตั้งแต่ที่แม่จากไปจากโลกใบนี้...นับตั้งแต่วันนั้นจองกุกก็ไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัวอีกเลย แม้มันจะสายเกินไป

    แต่ตอนนี้จีมินรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป..เขาอยากทำให้น้องชายมีความสุขบ้าง และค่อยๆปรับอารมณ์ไปทีละน้อยๆเพื่อให้เขามองเห็นทางสว่างที่แท้จริง ทุกวันนี้ที่จีมินเห็นหน้าหนูน้อยอึนพาก็อดสงสารที่ไม่เคยเจอหน้าพ่อแท้ๆของตนเลย แล้วหนูน้อยอึนพาก็หน้าตาคล้ายจองกุกมาก ซึ่งมันทำให้จีมินฝันร้ายทุกๆวันราวกับว่าตนเป็นคนพรากลูกออกจากอกคนเป็นพ่อ




    และด้วยเหตุผลนี้ จึงทำให้จีมินสืบตามหาจองกุกจนเจอ..เขาอยากจะเคลียร์ทุกๆอย่าง แม้กระทั่งเรื่องหัวใจ








    ภายในตัวบ้าน ห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนอึดอัด..ต่างคนต่างนั่งมองหน้ากันด้วยความประหม่า เสียงกระแอมของจีมินดังขึ้นไป1รอบพร้อมตัดสินใจเปิดประเด็นขึ้น


    "ทำไมมาอยู่ที่นี่?" มันอาจเป็นประเด็นที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่จะทำไงได้ล่ะไม่รู้ว่าจีมินจะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนดี


    "หึ..อยากอยู่คนเดียว" ฝั่งน้องชายตอบเสียงนิ่งพร้อมกอดอกพร้อมสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรนัก


    "ทำไม..."


    "ก็อยากอยู่คนเดียว! จะตามมาทำไม!!"    จองกุกตวาดขึ้นเสียงดังด้วยความไม่พอใจ พออยู่ก็ไล่! พอหนีก็ตาม จะอะไรกับชีวิตเขานักหนา..คนพวกนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่!



    "..."


    "อยู่ไปก็ไล่!! หนีออกมาอยู่คนเดียวแล้วจำเป็นต้องตามมามั้ย! จะมาเยาะเย้ยอะไรอีก!"


    "จองกุก..เอ็งกำลังกลัวใช่มั้ย"


    "..."


    "เอ็งกลัวและหนีปัญหา แล้วไม่คิดจะแก้ไขมันให้ตรงจุด.."


    "ออกไป"


    "พอเถอะจองกุกเลิกหนีได้แล้ว กลับไปเผชิญหน้ากับความจริงเถอะ กลับไปทำความเข้าใจกับทุกๆอย่างซะ.."


    "ออกไป!"


    "มึงรัก(ชื่อคุณ)ใช่มั้ย!!"


    "บอกให้ออกไปไง!!"




    ตุบ!!




    สิ้นเสียงที่ปะทะกันด้วยความอารมณ์เดือด มือใหญ่ๆของจองกุกก็ทุบลงโต๊ะเสียงดังก่อนจะผละตัวออกจากเก้าอี้แล้วคิดจะเดินหนีไป...


    ทั้งสับสนและไม่เข้าใจกับเป้าหมายที่จีมินมาที่นี่!!




    "จองกุกหยุด!!"



    "อะไรนักหนาวะ!! มึงต้องการอะไรจากกู!!!" คำพูดเริ่มเปลี่ยนไป ตอนนี้ชายหนุ่มทั้งสองแทบจะฆ่ากันตาย เพราะความใจร้อนของต่างฝ่ายแบบนี้ไงถึงได้ผิดกันอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยพูดคุยกันดีๆเลยสักครั้ง


    แต่คราวนี้จีมินคงต้องเป็นคนยอม..ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อระงับอารมณ์ของตน จองกุกหยุดเดินแล้วหันไปตวัดสายตาใส่พี่ชายด้วยความไม่พอใจโคตรๆ ตอนนี้โคตรอารมณ์เสียเลยว่ะ!




    "มึงฟังกูก่อน...."


    "..." จองกุกได้แต่ยืนเม้มปากเงียบ


    "ตลอดเวลาที่ผ่านมากูรัก(ชื่อคุณ)มาโดยตลอด แต่เธอไม่เคยรักกูเลย..ที่อยู่กันไปก็เพราะอยากให้ผู้ใหญ่เขาพอใจ เขาอยากให้รับผิดชอบลูกสาวเขา คนที่รับผิดชอบแทนที่จะเป็นมึง แต่ทำไมกูต้องเป็นคนรับผิดชอบแทนมึงหมดทุกอย่าง..ตอนแรกกูก็ดีใจที่มึงยอมถอย กูคิดว่า(ชื่อคุณ)จะรักกูเข้าสักวัน แต่ไม่เลย..ไม่เลยสักครั้ง!! แม้ว่าเธอจะบอกว่าเกลียดมึง แต่มึงรู้มั้ยวันที่(ชื่อคุณ)คลอดลูก เธอก็นอนละเมอเรียกชื่อมึงตลอดจองกุก!...แล้วที่มึงหนีมาแบบนี้มึงคิดดีแล้วหรอวะ พวกมึงสองคนรักกัน แล้วจะหันหลังให้กันทำไม! กูเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องทำทุกอย่างแทนมึงแล้วจองกุก!..ในเมื่อ(ชื่อคุณ)ไม่เคยรักกูก็ไม่อยากทำแบบนั้นเพราะกูสงสารลูก กูคิดว่ากูกับเธอเป็นพี่น้องกันนั่นแหละดีที่สุด แล้วกูจะถอยก็ต่อเมื่อคนเหี้xๆอย่างมึงจะกลับไปแก้ไขทุกอย่างซะ! กลับไปพิสูจณ์ตัวเอง!"


    ความในใจที่ปกปิดมาโดยตลอด ในที่สุดก็ได้่ปลดปล่อยมันเสียที..เรื่องทั้งหมดจีมินไม่ได้โกหก เขาพูดความจริงทุกอย่างและทำใจได้แล้ว เพราะเวลาที่ทำมาเพราะแค่อยากดูแล(ชื่อคุณ) แล้วเข้าข้างตัวเองมาโดยตลอดว่าสักวันเธอจะรัก แต่ในเมื่อวันนั้นมันบ่งบอกชัดเจนอยู่แล้วว่า(ชื่อคุณ)ไม่เคยรักจีมินในแบบคู่รัก แต่เธอรักจีมินเพียงแค่คิดว่าเป็นพี่ชายคนนึง..เรื่องนั้นจีมินเตรียมใจไว้แล้วล่ะ ทำดีแค่ไหน จองกุกก็ชนะ มันถูกแล้วที่เลือกที่จะถอย เพื่อทำให้คนที่รักมีความสุข





    หัดเข้าใจน้องชายตัวเองบ้างจีมิน ว่าจองกุกขาดความอบอุ่นทั้งแต่เด็ก..ทำให้จองกุกมีความสุขสักครั้งในชีวิตจะเป็นไรไป : )





    "...ทำไม..(ชื่อคุณ)เกลียดกู จะรักกูได้ยังไง"


    "มึงยังทำให้ตัวเองดีที่สุดไม่พอจองกุก..เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา เวลาจะเยียวยาทุกอย่าง แล้วเรื่องงานหมั้นกูจะช่วยมึง เพราะมึงเป็นน้องชายกูไงจองกุก...มีความสุขสักครั้งเถอะ"


    "หึ!..หัวมึงคงกระแทกพื้น"


    "ต่อยกับกูมั้ยล่ะ :)"


    "ฮึ..ไม่ล่ะ กูไม่อยากตีพี่ชายตัวเอง:)"




    เรื่องพวกนี้มันน่าขำชะมัด เมื่อกี้ยังจะฆ่ากันตาย แต่จู่ๆก็เผยรอยยิ้มบางๆอันน่าสมเพชของแต่ละคนออกมา...มันไม่ใช่เรื่องยากถ้าพี่น้องจะทำความเข้าใจกัน แม้มันจะรุนแรงมากแค่ไหนแต่ก็ต้องเห็นใจซึ่งกันและกัน อธิบายด้วยเหตุผล เพียงเท่านี้เรื่องบาดหมางทั้งหมดก็ลบหายไป แล้วมาเริ่มสร้างเรื่องราวใหม่ๆด้วยกันจะดีกว่า


    แต่สำหรับจีมินและจองกุกแล้ว คงต้องปรับตัวด้วยกันไปอีกนาน


    แม้ว่าจะบอกว่าไม่เป็นไร..แต่ก็เจ็บไม่น้อยมากเหมือนกัน...




    ต่อจากนี้ไปก็คงปต้องล่อยไปตามเวรตามกรรมของจองกุกแล้วล่ะ










    ปัจจุบัน




    ฉันนั่งมองพี่จีมินอย่างจับผิด พอรู้ตัวอีกทีข้างๆตัวฉันก็รู้สึกมีบางอย่างเคลื่อนที่อยู่ทางด้านซ้ายเก้าอี้ของฉัน ฉันจึงรีบตัดสินใจหันไปมองก่อนจะปะทะเข้ากับจองกุกเต็มๆ


    ทะ..ทำไมต้องมานั่งข้างๆฉันด้วยล่ะ !?



    "พี่จีมิน..."


    "อะ..เอ่อ! ลืมไปเลย ทำไมมาช้าจังวะจองกุก^^" พี่จีมินเลือกที่จะหลบสายตาฉันก่อนที่จะมองผ่านไปคุยกับจองกุกอย่างหน้าตาเฉย..ฉันได้แต่ขมวดคิ้งสงสัยกับพวกเขา อะไรกันสองคนนี้ ทำไมถึงได้....


    คุยกันล่ะ ?



    "จองกุกน้องชายผมเองครับ"



    ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวให้แม่ฉันรู้จักก็ได้นะคะพี่จีมิน!!



    "หรอจ้ะ ทำไมไม่เห็นบอกกันเลยว่าจีมินมีน้องชาย...แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆก็อยู่พร้อมกันแล้ว มาทานข้าวกันเถอะ^^"




    กลัวจะกินไม่ลงน่ะสิ..เหอะ !




    ฉันชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนที่บริกรจะเริ่มเสริฟอาหารตามลำดับ..ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างไม่คิดอะไรมาก แตกต่างจากฉันที่เอาแต่นั่งหั่นสเต็กใส่ปาก ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว ก็ไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรที่ฉันต้องพูดหนิ!



    "อึก! 0.0"


    "^^"




    ฉันทำตาโตก่อนจะเหลือบมองจองกุก เขาใช้เท้าเขี่ยขาฉัน ยุกยิกไปมาจนน่ารำคาญ อยากจะอ้าปากด่าก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียหน้าเปล่าๆ...โอ้ย ! อยากออกไปจากที่นี่!!



    "(ชื่อคุณ)...(ชื่อคุณ)!!"


    "คะ..ค่ะ!!"


    "เป็นไรลูก ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลย?"


    "อึก..(ชะ..ชื่อคุณ)ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ!"




    ว่าจบ ฉันลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินหนีไปเข้าห้องน้ำ..เมื่อมาถึงห้องน้ำฉันก็เปิดก๊อกน้ำมันทุกจุดแล้วกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียง ปลดปล่อย ปลดปล่อยความรู้สึก อยากจะบ้าตาย! ฉันจะฆ่าใครก่อน พี่จีมินหรือจองกุกดี!!





    "ฮึ..ทำไมๆๆๆ!" กำปั้นเล็กทุบหัวตัวเองแรงๆแล้วร้องออกมาเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า..ชายหนุ่มที่ยืนมองก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยเพราะต้องมาเห็นสภาพของคนตัวเล็กทำอยู่ตอนนี้..จีมินยกยิ้มแหยๆพร้อมตัดสินใจเดินเข้าไปตบบไหล่เล็กแล้วจับให้หมุนตัวมาประเชิญหน้าต่อกัน



    พอเห็นหน้าชายหนุ่ม ร่างเล็กก็บึ้งหน้าทันที..นี่ไงตัวการมาแล้ว มีเรื่องอะไรต้องอธิบายมั้ย ?



    "ต้องบอกความจริงกับฉันมั้ยคะ?" ฉันเอ่ยถามเสียงนิ่งพลางยืนกอดอกมองพี่จีมินอย่างคาดโทษ


    "ไม่มีความจริงอะไรต้องปิดบังหรอกนะ...(ชื่อคุณ) พี่ว่าเราไม่ควรแต่งงานกัน"


    "คะ?"


    "ก็เราไม่ได้รักพี่หนิ เราจะแต่งงานกันไปทำไม..ทำไมไม่แต่งกับพ่ออึนพาล่ะ?"


    "เหอะ!! แล้วมันเรื่องอะไรที่ฉันต้องแต่งงานกับเขา! ถึงจะมีลูกด้วยกันก็ไม่ได้หมายความว่าต้องแต่งงานกัน..และอีกอย่าง..ฉันไม่อยากกลับไปเจ็บแบบนั้นอีกแล้วพี่จีมิน พี่เข้าใจฉันใช่มั้ย"


    "เห้อ! ก็นะ..เธอคงไม่อยากกลับไปเจอเหตุการณ์แย่ๆพวกนั้น แต่(ชื่อคุณ) ทำไมเราไม่ลองให้โอกาสจองกุกมันแก้ตัวใหม่ล่ะ พี่อยากให้จองกุกมันปรับตัวใหม่นะถ้าเราให้โอกาสมัน"


    "พี่จีมิน..พี่ว่าสิ่งที่จองกุกทำมา ฉันควรให้อภัยเขาหรอ ทั้งๆที่โอกาสฉันมีให้เขามากพอแต่เขาไม่เคยคว้ามันไว้เลยสักครั้ง แต่กลับยิ่งทำตัวแย่กว่าเดิม..คนไร้ความรับผิดชอบแบบนั้นก็ไม่ควรได้รับมัน!" สิ้นสุดบทสนทนา ร่างเล็กก็เดินผ่านชายหนุ่มไปอย่างไม่พอใจและไม่อยากจะพูดต่อ




    "(ชื่อคุณ)...!"



    "ถ้าพี่โดนจองกุกตบสักครั้ง พี่จะเข้าใจ"








    วันเรียนจบควรเป็นวันที่มีความสุข แต่ทำไมมันถึงได้ดูเสียบรรยากาศมากขนาดนี้..ขอให้มันผ่านไปเร็วๆสักที!






    ฉันทนรอให้เวลาผ่านไป แล้วก็ผ่านไปหลายวัน เรียนจบมาใหม่ๆแบบนี้ก็ควรหางานทำ..แต่ทว่าคุณพ่อยังไม่อยากให้ฉันทำงาน เพราะท่านอยากให้ฉันเลี้ยงลูกอยู่บ้านเสียก่อน พร้อมเมื่อไหร่ค่อยเริ่มทำ...และหลังจากวันนั้นฉันก็หลีกเลี่ยงจองกุกมาโดยตลอด ดูเหมือนเขาเดี๋ยวโผล่มาเดี๋ยวหายไป ทำฉันหลอนอยู่ไม่น้อย(?) จนฉันต้องวานให้การ์ดคอยเฝ้าประตูหน้าบ้านอยู่เกือบทั้งวัน เพราะจองกุกชอบแอบด้อมๆมองๆอยู่แถวๆรั้วบ้าน แล้วความผิดทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะพี่จีมินคนเดียว!!




    ที่ยอมเปิดทางให้จองกุกซะเฉยเลย!!




    "ไม่! ไม่ไป ไม่ต้องมาง้อ!"    
เสียงเล็กๆพูดด้วยความหงุดหงิด เป็นครั้งที่5แล้วมั้งที่สายจากพี่จีมินโทรมาง้อเรื่องที่ทำให้จองกุกโผล่มา เอาขนมเอาที่เที่ยวเอาของมาล้อก็ไม่เป็นผลเพราะทุกวันนี้มีครบหมดแล้ว จะหาอะไรๆมาง้อก็ไม่หายจนกว่าพี่จีมินจะยอมออกมารับผิดชอบกับจองกุกซะ แค่ขอเอาเขาออกไปฉันก็พอใจมากแล้ว!


    "แค่นี้นะคะ! ฉันต้องไปดูลูกแล้ว!" ฉันทิ้งท้ายพร้อมมีเสียงงอแงจากปลายสาย ก่อนที่จะตัดสายทิ้ง ฉันโยนสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นเตียงแล้วเดินเข้าไปดูลูกในคอกกั้นเด็ก ชนิดคอกกันกระแทกที่ราคาแพงเพื่อความปลอดภัยสำหรับลูกน้อย



    "ว่าไง~ ตื่นแล้วหรอหื้ม?" หนูน้อยอึนพานอนเอามือคว้าอากาศไปมา พร้อมยกยิ้มอย่างน่ารักเมื่อฉันเกินเข้ามาเล่นด้วย

    ตอนนี้อึนพาก็5เดือนเศษ ตัวก็ไม่ได้เล็กเพราะภูมิพื้นฐานแล้วฉันก็ไม่ได้ผอมแห้งเหมือนสาวเกาหลีที่มีน้ำหนักน้อย บวกกับน้ำหนักตัวฉันแล้วก็พ่อของเขา จึงทำให้ลูกมีเนื้อมีนวลและเป็นวัยที่กำลังหลงกันเลยทีเดียว...



    "อื้อ...หม่า~"

    "อยากพูดหรอ ไหนเรียกชื่อหม่ามี๊หน่อย^^" ฉันพูดหยอกล้อ เล่นกับลูก ก่อนที่จะนั่งลงแล้วช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มด้วยความอ่อนโยน


    เดี๋ยวนี้เด็กๆจะเริ่มแสดงอารมณ์ออกมามากขึ้น ตอบสนองได้ดีมากขึ้น และเริ่มที่จะทำความเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด โดยที่จะเริ่มจากการจ้องและพยายามอ่านริมฝีปากของฉัน ถ้าฉันพูดอยู่แล้วเห็นลูกจ้องนานๆ แสดงว่าหนูน้อยกำลังเรียนรู้อยู่ในสิ่งที่ฉันทำ...และจะพยายามทำความเข้าใจกับเสียงรอบข้าง เช่น เสียงนกร้อง เสียงหมาเห่า เสียงเพลง เป็นการตอบสนองที่ดีมาก



    "มา..มา...คิก><"


    "หม่ามี๊ต่างหากเด็กอ้วน~"



    ทักษะด้านการสื่อสารของลูกน้อยก็มีการพัฒนาขึ้นมาก ไม่แน่นะฉันอาจจะได้ยินลูกเรียก พ่อ แม่ ก็ได้ แต่อาจจะไม่ชัดเท่าไหร่ สิ่งหนึ่งที่พ่อแม่ควรทำเมื่อลูกเริ่มพูด คือการพยายามป้อนคำศัพท์ใหม่ๆ ให้แก่ทารก โดยอาจพูดแค่ 2 – 3 คำ ซ้ำๆ เช่น กิน นม นอน แล้วลูกก็จะเริ่มพูดเก่ง

    แต่สิ่งที่ฉันทำกับลูกคือการสอนศัพท์โดยการร้องเพลง ได้ทั้งการพัฒนาและได้ความสนุกไปพร้อมๆกันอีกด้วย...


    "วันนี้หม่ามี๊จะพาหนูออกไปเที่ยว อยากไปมั้ยหื้ม~"


    "หงึ..แหะ><" หนูน้อยอึนพายิ้มดีใจยกใหญ่ ก่อนที่จะดิ้นไปมาราวกับว่าอยากจะกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กโต แต่ตอนนี้ทำได้แค่นอนแล้วก็คลาน ถ้าเดินไปคงวิ่งทั้งวันแน่


    "ป่ะ! เราไปอาบน้ำก่อนดีกว่า~" ว่าจบฉันก็อุ้มลูกแล้วพาเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที..เช้าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านโดยเฉพาะพ่อกับแม่ที่ยังอยู่ด้วยกันและวันนี้พวกท่านหยุดแล้วออกทริปไปเดทกันสองต่อสอง หวานกันแต่เช้าแล้วทิ้งลูกให้เลี้ยงลูก(?)อยู่บ้าน


    และแน่นอนฉันไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆหรอกนะ ฮึ! เพราะวันนี้จะพาลูกไปเที่ยว~











    
    เวลาต่อมา หลังจากอาบน้ำแต่งตัว ทาแป้งให้ตัวหอมแล้วเดินออกมาจากตัวบ้าน..วันนี้ฉันแอบแต่งหน้าอ่อนๆเพราะปกติแล้วไม่ค่อยแต่งหน้าตั้งแต่มีลูก กลัวว่าลูกจะโดนสารพิษ แต่วันนี้ยกเว้นเพราะต้องสวยสักหน่อยอิอิ><



    "ว่าไงคร้า~"

    "มานานแล้วหรอ?"

    "พึ่งถึงเอง..ว่าไงค่ะหลานตัวน้อยของน้า~" มือเรียวของฮานิกระตุกแขนเสื้อหลานอย่างเอ็นดู..วันนี้ฉันกับฮานิจะพายัยหนูออกเที่ยว เสียดายที่นางแดฮวีมาไม่ได้เพราะติดภารกิจกับผัว

    "จับลูกฉันเนี่ย ล้างมือยังจ้ะ?"

    "ล้างแล้วย่ะ! ชิ!ไปเถอะคุณแม่อย่าขี้บ่น!"

    "หึๆไปเถอะ"








    ใช้เวลาทั้งวันที่พาลูกน้อยออกเจอโลกกว้าง ทั้งเที่ยวสวนสนุก เดินห้าง จนพระอาทิตย์ตกดิน..แล้วตอนนี้เราก็มาหยุดพักที่ร้านคาเฟ่เล็กๆร้านประจำแถวย่านดัง


    "เอ่อ กินเสร็จแกจะกลับป่ะ?" ฮานิพลางพูดตัดขนมเค้กเข้าปาก ที่ถามแบบนี้สงสัยหล่อนคงเหนื่อยมากแล้วล่ะ..แต่ฉันยังไม่อยากกลับเลยอ่ะ


    "อืม..วันนี้ฉันว่าฉันจะไม่กลับบ้าน"

    "อ้าว?"

    "ไปส่งฉันที่บ้านพักหน่อยนะ^^"

    "อ้อ ได้ๆ"


    ฮานิพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นเราก็ทานเสร็จและเริ่มเดินทางไปที่บ้านพักของฉัน...หลังจากที่ฮานิกลับไปฉันก็เตรียมหันหลังแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านพักทันที

    คืนนี้ฉันอยากพักอยู่กับลูกอย่างเงียบๆ พ่อแม่ท่านไม่กลับบ้านคืนนี้เพราะท่านจะต่อยาวกันไป..เหอะพ่อนะพ่อ หนีลูกไปเที่ยวยาวเลยนะ





    "หลับยาวเลยนะยัยอ้วนเอ้ย^^" มาถึงบ้านพักได้ไม่กี่ชั่งโมง อึนพาก็นอนหลับยาวอยู่ในเปล ส่วนฉันก็นั่งอ่านหนังสือตามปกติแล้วเฝ้าอยู่ดูลูกอยู่ไม่ห่าง




    แต่ในระหว่างนั้น...มองผ่านหน้าต่างไปอีกเพื่อนข้างบ้าน จู่ๆก็มีเสียงเพลงกระหึ่มดังเล็ดรอดออกมา ทำให้ร่างบางที่กำลังนั่งอ่านนั่งสืออยู่นั้นเป็นอันต้องคิ้วขมวดขึ้นมาทันที


    "ใครเปิดเพลงเสียงดังขนาดนี้เนี่ย!?" มือเล็กทิ้งหนังสือในมือลงก่อนที่จะตัดสินใจรีบเดินออกไปนอกบ้านด้วยความโมโห..อุส่าห์คิดว่าจะมาอยู่แบบเงียบๆ แต่ทำไมถึงได้มีเสียงรบกวนแบบนี้! ฉันต้องการความเงียบ!!




    แล้วตอนนี้ลูกฉันกำลังหลับอยู่โว้ย!!!






    ปังๆ!




    เสียงประตูถูกทุบขึ้นรัว ร่างเล็กกัดฟันโกรธอยากจะฆ่าคนในบ้านให้ตาย..ทำไมคนพวกนี้ไม่มีมารยาทเอาซะเลย เกรงใจกันบ้างมั้ยไอ้คนข้างบ้าน!!




    "เปิดประตู!!!!!"





    แอด!..





    ทุบประตูยังไม่ทันสาแก่ใจพอ ในที่สุดคนในบ้านก็เปิดประตูออกพร้อมปรากฏร่างเจ้าบ้านที่กำลังดูสนุกไปกับเพลงพร้อมถือแก้วเหล้าใบใหญ่ในมือ..



    "ทะ..ทำไมนายถึงมาอยู่ข้างบ้านฉัน จองกุก!!"




    พระเจ้าช่วยฆ่าฉันที...แมร่ง..ทำไมต้องกลั้นแกล้งฉันขนาดนี้T^T




















To be continued





    #TALK



      นางกุก แกมาไง ตั้งใจหรือบังเอิญ...ฮั่นแน่~ ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเพราะไรท์ทำตัวเหลวแหลกจนลืมแต่งเนาะ ขอโทษ~



เม้น  ดราม่ายังไม่หมด อย่าพึ่งเผลอใจไป หึๆ
ยังไม่จบน้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,567 ความคิดเห็น

  1. #881 Janjamy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:31
    รอออออค่าาาา
    #881
    0
  2. #880 PJMBN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 17:59

    อยากให้มาต่อเร็วๆ ค้างมากๆชอบมากเลย

    #880
    0
  3. #879 ยุนวา คิม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 04:01

    อยากให้มาต่อทุกวัน ติดมากแงงงง

    #879
    0
  4. #878 jjk97 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 21:26
    อยากอ่านต่อออ
    #878
    0
  5. #877 Lisagirl3 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 18:29

    นางเอกยอมๆไปเถอะ

    #877
    0
  6. #876 Kansuda0021 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 16:44

    รีบมาต่อนะไรท์

    #876
    0
  7. #875 P.Ployplayagain (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 12:04
    อยู่ข้างบ้านกันเฉย55//มาต่อไวๆนะไรท์^^
    #875
    0
  8. #874 VEENnJK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 09:36

    55555 ไม่รู้จะสงสารหรือขำนางเอกดีเมื่อไหร่จะหนีนายจกุกพ้นซักที(⌒o⌒) /สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ไรท์น่ารักง่ะ มาอัพทีเดียวเลยยยย~♥~( ̄3 ̄)

    #874
    0
  9. #873 Mudrug (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 07:57

    นางเอกนี่ไม่พ้นอ่ะ555

    #873
    0
  10. #872 M I N I - j (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 06:53
    เอ้าาา อยู่ข้างบ้านกันซะงั้นน
    #872
    0
  11. #871 _fxxoz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 04:46

    555ตลกเหมือนตามไปหลอกหลอนทุกที่อะ

    #871
    0
  12. #870 JR_TTY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 02:57

    เอาละเมิงเจอกันแล้วจะหาทางง้อเมียลูกยังไงละทีนี้

    #870
    0
  13. #868 Callalilly25 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 02:09
    กรรมเอ้ยยย555 จองกุกคนคึก
    #868
    0
  14. #867 Churalak_Buay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 01:52

    คือ...หยักจะบอกว่าสู้ๆค่ะแฮร่//พี่กุกมันนาสงสัย

    #867
    0
  15. #866 fxngg (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 01:17

    จองกุกหายๆโผล่ๆนะเทอมีประตูวิเศษของโดเรม่อนใช่มะพูดดด!!! น่าสงสารจองกุกอะ555เมียใจแข็งมากดีแล้วเคยทำกับเขาไว้เยอะนิ กรรมตามทัน

    #866
    0
  16. #865 JJK901 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 01:07
    มาล้อฉันได้แล้วโว้ยยยยย มัวแต่มาๆหายๆอยู่ได้คุณขา อึนพาต้องการพ่ออออ
    #865
    0
  17. #864 Icekiki25 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:59

    ง้อออออเลย อยากอ่านโมเม้นสองคนนี้ กุกเมาแน่เลย มาต่ออีกนะ

    #864
    0
  18. #863 Faiijaiizx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:51

    พี่พัคคือแบบ น้องจะร้องไห้ ฮืออออ รักพี่พัคๆ
    #863
    0
  19. #862 yolada2002 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:50

    ฮืออ พี่จีมินน่าสงสาร (เมนฉ้านน) อ่านเเล้วน้ำตาจิไหลT_T ปวดใจสุดๆ
    #862
    0
  20. #860 grspe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:46

    ไรท์คะ. มาต่อแล้วอร๊ายยย

    รูปสุดท้ายตายมากกกก ตายแบบไม่ฟื้นเลยค่ะ

    มาต่อๆ

    #860
    0
  21. #859 JK_nest9704 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:39

    เป็นนางเอกที่ใจแข็งที่สุดตั้งแต่เคยอ่านนิยายมาแล้วชอบค่ะ เนื้อเรื่องมันดีมากรีทอยากได้เล่มค่ะงื้อออ

    #859
    0
  22. #857 Army_iceice (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:27

    มาอัพแล้ววววว
    #857
    0
  23. #856 jk_bell (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:20
    จองกุกคัมแบ็ค
    #856
    0
  24. #855 jk_bell (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:20
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #855
    0
  25. #854 jk_bell (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:20
    ไรท์์จ๋า​ หวังว่าไรท์จะไม่ลืมหลีดดน้าาาาา
    #854
    0