{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 27 : MOON : Chapter 24 :: THE END ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    24 พ.ย. 62

B
E
R
L
I
N





Chapter 24















    คุณพร้อมรึยังที่รักของผม : )









    งานเลี้ยงใหญ่ในโรงแรมสุดหรูที่จัดขึ้นสำหรับแขกพิเศษที่ต่างได้มาพักผ่อนอยู่ที่นี่ บรรยากาศในงานสุดเรียบหรู เต็มไปด้วยแขกมากหน้าหลายตาที่ต่างปรากฏตัวเข้ามาในงานเลี้ยงแห่งนี้


    ต่างจากอีกคู่ . . . 




    ที่หวานซะ จนคนอื่นๆมองจนมดขึ้นตาหมดแล้ว...ตอนนี้ทั้งสองเดินเข้ามาในงาน ทุกสายตาจับจ้องเพราะไม่คิดว่าคนอย่าง ปาร์ค จีมิน จะมาปรากฏตัวในงานนี้อีกด้วย..แถมยังมากับแฟนสาวที่เจ้าตัวเป็นคนประกาศสื่อออกไปจนทั่วบ้านทั่วเมือง


    "คนมองเยอะอะ..."    คนตัวเล็กพูดพร้อมทำหน้างอ ก่อนจะเดินเข้าไปซุกแขนชายหนุ่ม..

    "อะไร..กลัวหรอที่คนมองอะ?"   เสียงทุ่มพูดเบาๆก่อนจะใช้มือดึงคนตัวบางเข้ามากอดแนบลำตัว..เอวเล็กๆถูกจับเอาไว้หลวมๆแต่เต็มไปด้วยความหวงแหนจากชายหนุ่ม


    แม้ว่าคนอื่นจะมองก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว..แต่ที่น่ากลัวไปกว่านั้นก็คือสายจากผู้ชายพวกนั้น ที่มองมาที่คนรักของจีมินอย่างไม่ทันระวังตัว !



    ร่างสูงแยกเขี้ยวน่ายักษ์ใส่ผู้ชายทุกที่มองมาที่(ชื่อคุณ) ก่อนที่จะรีบพาคนตัวเล็กไปนั่งโต๊ะในที่ไม่ค่อยมีจับตามองมากสักเท่าไหร่


    "เห้อ...ไม่ชอบเลย-^-"

    "เอาหน่า ครั้งเดียวเอง..ถ้าเราไม่ชอบพี่จะไม่พามาออกงานอีก ถ้าเราไม่เต็มใจ^^"

    "ก็แหงอยู่แล้วค่ะ..ถ้าไม่ติดว่ามีของกินฟรีนะ ฉันไม่มาหรอก><"    รอยยิ้มซนๆจากคนตัวเล็กประดับขึ้นบนใบหน้า และจีมินก็อดใจไม่ได้กับความนุ่มนิ่มของเด็กสาว จึงฉวยโอกาสพุ่งตัวเข้าไปฉกแก้มกลมหอมเข้าไปฟอดใหญ่ๆ


    "อ๊ะ!
 พี่จีมินอ่ะ!"   

    "หึๆ เลิกทำหน้างอได้แล้ว รออยู่นี่นะ เดี๋ยวพี่ไปเอาของกินมาให้"

    "ค่ะ เร็วๆนะหิว><"

    "ครับๆ"


    ร่างเล็กยิ้มหวานให้แฟนหนุ่ม ก่อนที่จีมินจะลุกเดินออกไปจากโต๊ะเพื่อไปยังโซนอาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก...ตอนนี้เหลือคุณแค่คนเดียว พลางนั่งรอจนกว่าจีมินจะกลับมา สายตาหวานๆซุกซนมองไปรอบๆงานที่แสนจะหรูหรา ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะได้มีส่วนร่วมในงานแบบนี้และไม่ค่อยอยากคิดจะมาด้วยเพราะคนก็เยอะแถมยังโดนมองแบบไม่วางตาอีก..ไม่รู้ว่าจะมองทำไม แปลกมากหรอที่คุณมากับจีมินน่ะ ก็คนเค้าเป็นแฟนกันหนิ !








    "โดนทิ้งให้อยู่คนเดียวหรอยะ?"



    ระหว่างที่นั่งรอ อยู่ๆเสียงแหลมของผู้หญิงก็พูดขึ้นจากด้านหลัง คุณขมวดคิ้วก่อนจะค่อยๆหันหน้าไปมอง..ร่างเล็กกระตุกคิ้วเล็กน้อยเมื่อจู่ๆผู้หญิงที่ชื่อว่ามิรินก็มาโผล่อยู่ที่นี่ ยัยผู้หญิงที่อ้างตัวว่าจะให้จีมินรับผิดชอบและรับหล่อนไปเป็นเมียอีกคน



    หรือเรียกง่ายๆว่า 'ผู้หญิงหน้าด้าน'





    "พูดอะไรของเธอ..."   แน่นอนว่าการที่ได้เจอกันไม่ค่อยเป็นมิตรนัก..คุณลุกออกจากเก้าอี้พร้อมเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับมิริน แม่สาวปากแดงที่พกความหน้าด้านมาเต็มร้อย


    "ก็...โดนทิ้งให้รออยู่คนเดียว ไม่เหงาหรอหื้ม?"

    "เรื่องของฉัน เธอจะมาก่อกวนอะไรอีก!"

    "หึ รู้ตัวดีหนิ :)"   ริมฝีปากของมิรินแสระยิ้มขึ้น พลางเดินกอดอกเข้ามาเดินรอบตัวคุณอย่างไม่น่าไว้ใจ


    มันคงไม่เป็นเรื่องดีแน่ถ้ามิรินโผล่มาแบบนี้ แถมยังฉวยโอกาสช่วงที่คุณอยู่เพียงลำพังอีก...มิริน หล่อนกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่



    "เหอะ! อย่ามายุ่งกับพี่จีมินเลยนะ เธอก็รู้ตัวหนิว่าเค้ามีแฟน..อ่ะ! เค้ามีเมียแล้ว : )"     ร่างเล็กแสระยิ้มร้ายไม่ต่างกัน คนอย่างมิรินจะมีจิตสำนึกหรือไม่ก็คอยดูกัน หล่อนจะยังหน้าด้านอยู่อีกมั้ยถ้ายังรู้ตัวว่าฝ่ายชายไม่เอาหล่อน แถมเค้ายังมีเมียแล้วด้วย...หล่อนยังจะกล้าอีกหรอ ?


    "เมีย...ฉันไม่ใช่เธอ^^"

    "มิริน!!"

    "อ่ะๆ อย่าพึ่งโมโห เพราะเธอ...จะได้เห็นหน้าฉันเป็นครั้งสุดท้าย"

    "หมายความว่าไง...."



    สิ้นเสียงจากมิริน หล่อนก็ยกมือขึ้นโบกไปหนึ่งทีก่อนที่จะปรากฏตัวชายร่างใหญ่ถึงสองคนเดินเข้ามาล้อมตัวคุณไว้ทั้งสองทาง...



    "เธอคิดจะทำอะไร..เป็นบ้าไปแล้วหรอ!?"


    "บ้าหรอ ไม่ใช่สักหน่อย...เค้าแค่เรียกว่า แสวงหาต่างหากล่ะ(ชื่อคุณ)^^"



    "อ่ะ!! คิดจะทำอะไรของเธอ!!"   ไม่ใช่เพียงแค่มิรินพูด ชายร่างใหญ่ทั้งสองก็เอามือหยาบๆของพวกมันตรึงแขนร่างเล็กทั้งสองข้างไว้แน่น...ที่นี่เป็นที่ค่อนข้างไม่มีผู้คนเดินผ่านไปมา แถมตอนนี้จีมินก็ไม่อยู่ เค้ากำลังทำอะไรอยู่ รีบๆกลับมาได้มั้ย สถานการณ์ตอนนี้มันชักจะเริ่มไม่ดีแล้วนะ !


    "ปล่อย !!"


    "หึ! เธอรู้มั้ย?...ฉันน่ะวางแผนไว้แล้วว่าต้องจับเค้าให้ได้ คนหล่อรวยอย่างปาร์จีมิน สาวๆคนไหนก็อยากได้ทั้งนั้น...แต่ในเมื่อวันนั้นฉันได้ยินข่าวว่าหนุ่มธุระกิจไฟแรงกำลังคบหาดูใจกับสาวรุ่นน้องที่ครองรักกันมานาน2ปี..แล้วนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันอยากจะกำจัดเธอแล้วเอาเค้ามาเป็นของฉันซะ!!"


    "เธอมันยัยหน้าด้าน!!"


    "หุบปาก!!"





    เพรี๊ยะ !!





    "อ๊ะ...!"     ร่างของคุณถูกรั้งเอาไว้ขณะที่โดนฝ่ายตรงข้ามตบเข้าบนใบหน้าอย่างจัง..ความรู้สึกเจ็บแปลบๆบนฝ่ามือของมิรินมอบลงใบหน้าขาวของคุณจนเกิดรอยแดงและมุมปากที่แตกจนเลือดซิบ..แต่มันก็ไม่เจ็บเท่าการที่มีผู้หญิงหน้าด้านคิดจะมาแย่งผัวชาวบ้านแบบนี้ แถมยังเล่นวิธิสกปรกๆ 


    "ฉันขี้เกียจพูดกับเธอแล้วล่ะ....โชคดีนะจ๊ะ อดีตเมีย^^"



    "อึก! ปล่อยฉันนะไอ้พวกบ้า!!"



    "โชคดี^^"












    ร่างเล็กโดนปิดปากจับร่างจนไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้ แถมตอนนี้ฟ้าก็มืดพอสมควรมันยากนักที่จะมีคนเดินผ่านมาเห็น....




    ใช้เวลาไม่นานนัก ชายร่างใหญ่ทั้งสองก็จับตัวคุณออกมานอกโรงแรม ก่อนจะกระชากร่างเล็กๆให้เดินไปตามหาดทรายที่มีทะเลสีดำกำลังร้องคำรามในยามค่ำคืนที่แสนจะน่ากลัว..เชือกเส้นใหญ่ถูกล้วงออกมาจากกระเป๋าก่อนจะนำมามัดรอบตัวหญิงสาวอย่างไม่ปราณี ผ้าฝืนหนาปิดริมฝีปากสวยไร้เสียงร้องความช่วยเหลือ...มัดเชือกปิดปากจนแน่น...ก่อนที่จะ....



    "โชคร้ายเหนื่อยสาวน้อย...แต่นี่เป็นคำสั่ง"


    "อื้อ!!!!!"


    ว่าจบ มือใหญ่ก็เอื้อมมาผลักร่างอันเบาบางจนต้องตกลงไปในทะเลอันไร้ซึ่งแสงไฟและหาดทรายไว้รองรับร่างกาย...ร่างกายบอบบางตกลงไปในน้ำทะเลลึกพร้อมคลื่นทะเลที่ถูกลมพัดเป็นลูกใหญ่ๆจนตกอยู่ในสถานการณ์ที่จมแหล่ไม่จมแหล่ และที่แย่ไปกว่านั้นอุณหภูมิของน้ำติดลบจนน่ากลัว เย็นยะเยือกแทบจะทำให้ร่างกายกลายเป็นน้ำแข็ง...น้ำมันเย็นและหนาวจน...




    ใกล้จะตายอยู่แล้ว . . . . 





    ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ !













    "เรียบร้อยแล้วครับ..."


    "หึ! ดีมาก...เดี๋ยวส่วนที่เหลือฉันจะจัดหารเอง :)"


    "ครับ..."



    ชายร่างใหญ่โค้งลานายหญิงก่อนที่จะเดินจากไป...ใบหน้าอันแฝงไปด้วยแผนร้ายของมิรินยกยิ้มขึ้นมุมปากจนน่ากลัว สายตาคมของหล่อนมองไปที่ร่างของจีมินที่พึ่งเดินกลับมา แต่ทว่าต้องแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆแฟนตัวเล็กของตนก็หายไป...เมื่อเห็นเช่นนั้นมิรินจึงตัดสินใจรีบเดินเข้าไปหาจีมินทันที




    ตอนนี้(ชื่อคุณ)ไปแล้ว...เหลือแค่เราสองคนแล้วนะ






    "หายไปไหนนะ?"


    "มองหาใครอยู่หรอคะ จีมิน^^"    น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของมิรินดังขึ้นข้างหูของชายหนุ่ม จีมินสะดุ้งตัวด้วยความตกใจก่อนที่จะถอยห่างออกไปอย่างอัตโนมัติ


    "มิริน..."


    "ใช่ค่ะ ตามที่พูดไว้ มิรินมาหาจีมินแล้วนะคะ^^"    มิรินทำเป็นใสซื่อพร้อมแอบเนียนใช้แขนคล้องแขนของจีมินเอาไว้แน่น..พอเห็นอย่างนั้นแล้วจีมินก็รู้สึกขยะแขยงก่อนจะสะบัดแขนออกจากมือของมิริน



    "เหอะ! ตอนนี้ฉันไม่มีเรื่องอะไรที่จะคุยกับเธอ..จะไปไหนก็ไป"    ร่างสูงเอ่ยปากไล่ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อตามหาคนตัวเล็ก แต่ทว่าจีมินต้องชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองหน้ามิรินอย่างงุนงง


    "ยัยนั่นจะหายไปไหน คุณก็หามันไม่เจอหรอก"    เพราะคำพูดของมินทำให้จีมินหยุดเดิน ก่อนจะกลับมาเผชิญหน้ากับหล่อนอีกครั้ง


    "เธอรู้ใช่มั้ยว่า(ชื่อคุณ)อยู่ไหน!" จีมินตวาดขึ้นก่อนจะมองไปที่แม่ตัวดีที่โผล่มา แถมตอนนี้คุณก็หายไปไหนก็ไม่รู้ และที่แน่ๆมิรินต้องเป็นต้นเหตุแน่ๆ..เพราะยัยนี่ไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด..


    "หึ! ทำไมคุณต้องสนด้วย..ไม่ต้องถามหาหรอกนะคะ เรามาคุยเรื่องของเราดีกว่า^^" มิรินพูดเสียงหวานพร้อมคิดจะเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม..จีมินยืนนิ่งก่อนจะก้มมองร่างของมิรินค่อยๆเดินเข้ามาเบียดชิดแนบลำตัวของตน..มือเรียวเอื้อมขึ้นมาลูบไล้ตามใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว


    มิรินเธอแน่มาก . . . .



    "มิริน..."


    "ค่ะจีมิน^^"


    "(ชื่อคุณ)อยู่ไหน!!?"


    และนั่นมันไม่ใช่การอ่อยอย่างที่มิรินคิด



    ร่างใหญ่ๆของจีมินพุ่งตัวเข้าไปหามิรินก่อนที่มือใหญ่ของเค้าจะจับไปที่ต้นคอของมิรินพร้อมบีบมันจนร่างกายอหล่อนสั่นคลอนด้วยความตกใจ...มิรินมองไปที่ดวงตาคมของชายหนุ่ม นัยต์ตาที่แสดงออกมาด้วยความโกรธอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน..ไม่เคยมีใครเห็นจีมินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟมากขนาดนี้เพราะในรอบ2ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เค้าโกรธจนไม่สามารถมีใครหยุดตัวตนของเค้าได้



    และใครหน้าไหนที่ทำให้(ชื่อคุณ)เจ็บ...มันต้องเจ็บมากกว่าสองเท่า !




    "คะ..แค่ก! จีมิน!"

    "(ชื่อคุณ) อยู่  ไหน!"

    "อึก! ไม่---!"

    "เมียกูอยู่ไหน!!!?"


    "อั่ก!.."     แรงบีบจากจีมิน ทำให้มิรินไม่สามารถเปล่งเสียงพูดออกมาได้ ดังนั้นเค้าจึงคลายมือลงเล็กน้อยแต่ก็ยังบีบคอมิรินไว้อยู่เช่นนั้น


    "พูด!!"


    "อึก..อ่า! มันคงตายอยู่ในทะเลไปแล้วมั้ง หึ!!"


    "มิริน เธอไม่ตายดีแน่...!!"





    ผลัก !!




    ร่างของมิรินถูกผลักจนเซถอนหลังออกไปไกล ชายหนุ่มทิ้งคำพูดไว้ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากงาน....





    ทะเล...ทะเลคำที่ออกมาจากปากมิริน มันทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวด้วยความกลัว บนหาดทรายซึ่งไร้แสงไฟและผู้คน จีมินต้องช่วยตัวเองท่ามกลางความมืดเพื่อมองหาตัว(ชื่อคุณ) ที่อาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง

    ขายาวๆก้าวต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่ลดละ ดวงตากวาดมองไปเรื่อยๆ..มองหายังไงก็ไม่เจอ ตอนนี้ลมทะเลก็แรงขึ้นเรื่อยๆอันตรายมากจนอดเป็นห่วงไม่ได้แล้วตอนนี้....แต่ยังไงซะจีมินก็ไม่มีทางเลือกนอกจากออกตามหาต่อไป และในขณะที่ตามหาหางตาของชายหนุ่มก็ไปสะดุดกับบางอย่างที่กำลังถูกคลื่นทะเลซัดก่อนที่แสงจันทร์จะสาดส่องลงมาบนผิวน้ำ ปรากฏให้เห็นร่างเล็กๆกำลังลอยคออยู่ในทะเลและกำลังถูกพัดออกไปไกลเรื่อยๆ





    "(ชื่อคุณ)!!!"







    ตู้มมมมม !







     "(ชะ..ชื่อคุณ)!"


    ร่างหนาตะเกียดตะกายไปตามคลื่นลูกเล็กที่ซัดไปมาจนไม่สามารถเดาทิศทางของมันได้..จีมินพยายามเรียกส่งเสียงแต่ทำยังไงคุณก็ไม่ได้ยินมันเพราะทุกอย่างตอนนี้มันดับมืดไปเสียหมด..เวลาที่ถูกปล่อยไว้แบบนี้มันนานเกินไป หมดแรงที่จะยื้อมันไว้เกินกำลัง..ในที่สุดร่างของคุณก็จมลงมหาสมุทรดำดิ่งลึกลงไป สติที่ดับวูบลงราวกับว่าตัวเองตายไปแล้ว






    พรึบ.....!










    "อึก..(ชื่อคุณ)! ได้ยินพี่มั้ย(ชื่อคุณ)!!"   


    เสียงทุ่มร้องเรียกสติคนตัวเล็กระหว่างที่ร่างของคุณถูกอุ้มขึ้นมาจากน้ำแล้วจีมินเองคลานขึ้นฝั่งไปอย่างทุลักทุเล..ร่างน่องแน่งเปียกน้ำนอนราบลงกับพื้นทราย มือหนาตบหน้าหญิงสาวเบาๆเพื่อเรียกสติ แต่เรียกยังไงก็ไม่มีท่าทีว่าคุณจะตื่นเลยแม้แต่น้อย..ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงอันตรายแน่ๆ



    "อึก!!"     แผ่นหลังบางถูกประคองตัวขึ้นแนบชิดกับแผงอกของจีมิน ก่อนที่เจ้าตัวจะโน้มตัวลงประทับริมฝีของทั้งสองเข้าหากันแล้วพยายามช่วยชีวิตของแฟนสาวที่ตอนนี้มีน้ำเต็มปอด...ตอนนี้หัวใจของจีมินภาวนาขอให้(ชื่อคุณ)ลืมตาขึ้นมามองเค้าอีกครั้ง ได้โปรดอย่าพึ่งทิ้งกันไปอีกเลยนะ




    "อึก...คะ..แค่ก!..แค่ก!"     น้ำทะเลพุ่งออกมาจากปากก่อนที่คุณจะลืมตาขึ้น..ภาพแรกที่เห็น คือใบหน้าอันน่ารักของปาร์คจีมินที่ทำให้คุณรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก


    "พะ..พี่จีมิน...---"


    "(ชื่อคุณ)!"












    ห้องพักฟื้นสีขาวสะอาด แสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องเข้ามาภายในตัวห้อง ที่ร่างของคุณกำลังนอนหลับหลังจากที่เมื่อคืนสลบไปจนน่าใจหาย...


     จีมินเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับชุดตัวใหม่ที่พึ่งเปลี่ยนได้ไม่นาน..ร่างสูงเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเตียงของแฟนสาวก่อนที่มืออันแสนอบอุ่นจะกุมมือเล็กเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานๆที่ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น พอได้รักษาตัวและรับน้ำเกลือเข้าไปในร่างกายของคุณก็พักฟื้นดีขึ้นได้เร็วกว่าที่คิด....


    "เช้าแล้วนะครับ"


    "อื้อออออ~"     เสียงเล็กๆครางอื้ออึงในลำคอพร้อมลืมตาขึ้นมอง..ใบหน้าของจีมินก็ปรากฏขึ้นให้เห็นเป็นคนแรกอีกตามเคย


    "พี่จีมิน?"

    "ครับ พี่เอง...เป็นยังไงบ้าง"

    "กะ..ก็ดีค่ะ...ฉันหิวน้ำจัง"

    ชายหนุ่มพยักหน้าตอบก่อนจะลุกเดินออกไปรินน้ำใส่แก้วแล้วนำมาให้คุณดื่ม...ร่างเล็กขยับตัวขึ้นนั่งพิงหมอนใบใหญ่ก่อนจะเอนกายพักผ่อนลงด้วยความโล่งใจ


    นึกว่าเมื่อคืนจะตายไปซะแล้ว น้ำในทะเลหนาวและน่ากลัวมาก หากพระเจ้าไม่เห็นใจช่วยนำทางให้มาพบเจอ ป่านนี้คุณคงตายไปแล้วล่ะ


    "รอให้หมอมาตรวจอีกรอบ คงกลับบ้านได้แล้วล่ะ"

    "พี่จีมิน..ขอบคุณนะคะ"

    "หื้ม?"

    "กะ..ก็ถ้าไม่มีพี่ป่านนี้ฉันคงตายไปแล้ว ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตฉัน^^"     คนตัวเล็กยกยิ้มบางๆอย่างจริงใจ ก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมลงมาลูบหัวร่างเล็กด้วยความอ่อนโยน

    "หึ เราเป็นใคร..."

    " ? "

    "เราเป็นเมียพี่นะ พี่ต้องปกป้องเราสิ^^"

    "อิอิ คนบ้า><"



    ด้วยความยินดีที่บอกว่าเป็นเมีย เพราะความพยายามของคุณนั้นมันคุ้มค่าสำหรับเวลาที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงของจิตใจและความคิด ความรู้สึก..ตอนนี้ความรู้สึกคงมั่นคงแบบนี้ไปอีกนาน









     เวลาต่อมา ในที่สุดคุณก็ได้ออกจากโรงพยาบาลและร่างกายก็แข็งแรงดี ตอนนี้ทั้งสองกำลังออกเดินทางเพื่อกลับโซล ตลอดทางคุณเอาแต่นอนพักจนมาถึงตัวเมืองหลวง..รถคันหรูเลี้ยวเข้าไปในบริษัท ตึกใหญ่ใจกลางเมือง ก่อนจะนำรถเข้าไปจอดในที่จอดรถส่วนตัว เมื่อเสียงเบรครถดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งตื่นก่อนจะมองไปที่ชายหนุ่มด้วยความงุนงง

     "ถึงบ้านแล้วหรอคะ?"

     "ยังเลยครับ พี่ขอแวะเข้าไปเคลียร์งานแปปเดียวนะครับ"    ว่าจบ ชายหนุ่มก็เปิดประตูรถลงออกไป ก่อนที่ร่างเล็กจะรีบดิ่งลงไปจากรถแล้ววิ่งตามชายหนุ่มไป

    "ปะ..ไปด้วย!"

    "หื้ม.."



    ร่างสูงหยุดเดินพร้อมหันไปมองคนตัวเล็ก..แขนยาวๆของจีมินยืดออกไปเกี่ยวเอวเล็กก่อนที่ร่างบางๆจะเข้าไปซบอกของชายหนุ่ม


     "จะตามมาทำไม?"

     "จะไปด้วย...นะคะ"    คนตัวเล็กมุ้ยปากอ้อนงอแง สามารถเรียกรอยยิ้มจากชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี


     "ก็ได้ครับ"

    "คิกๆ ขอบคุณค่ะ><"



    เจอลูกไม้อ้อนแบบนี้ เป็นใคร ใครก็ต้องใจอ่อนอยู่แล้ว

























    หลังจากนั้น คุณและจีมินก็เดินเข้ามาในบริษัทก่อนจะมีสายตาของพนักงานจับจ้องมาที่คู่รักเป็นตาเดียวกัน เสียงต้อนรับและเสียงสวัสดีน้อยใหญ่ดังขึ้นรอบตัว แต่คุณก็ชินแล้วล่ะเพราะพนักงานที่นี่เปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน

    ร่างเล็กก็ยังคงถูกโอบกอดไว้อย่างหวงแหน ใกล้ชิดจนปลายจมูกของหญิงสาวได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน..กลิ่นน้ำหอมจากตัวของจีมินมีเสน่ห์มากๆเลยล่ะ


    "อ่ะ..จีมิน มาพอดีเลย"    ระหว่างที่ทั้งสองใกล้จะเดินถึงห้อง แล้วจู่ๆจินก็ปรากฏตัวขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาจีมินอย่างเร่งรีบ

    "มีอะไรฮยอง?"

    "เอ่อ....เรื่องที่สั่งให้ทำเมื่อคืน เรียบร้อยแล้วนะ"    ชายหนุ่มพูดพลางเหลือบมามองคุณก่อนจะหลบสายตาแล้วหันไปสนใจจีมินต่อ

    "อืม..เร็วทันใจดี ดีๆจะได้หมดตัววุ่นวายสักที"

    "ตัววุ่นวาย?"

    "เออะ! ก็พวกคู่แข็งธุระกิจน่ะ อย่าไปสนใจเลยนะ"    เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กสงสัย จีมินจึงรีบหาข้อแก้ตัว เพราะกลัวว่า(ชื่อคุณ)จะรู้เรื่องที่เค้าสั่งให้คนไปจัดการยัยมิรินให้เสร็จตั้งแต่เมื่อคืน ถ้าคุณรู้ล่ะก็ได้มีเรื่องแน่ๆ ฉะนั้นการกำจัดคนพวกเค้าจึงขอทำอย่างเงียบๆและปล่อยผ่านมันไป และเป็นผลดีที่คุณไม่ค่อยอยากจะย้อนอดีตมากนักเพราะนึกย้อนแล้วมันก็ปวดหัวไปซะเปล่าๆ


    พอพูดจบ คุณก็โดนลากตัวไปพักผ่อนที่ห้องทำงานของจีมิน ก่อนที่ชายหนุ่มจะขอตัวออกไปเคลียร์งานกับลูกค้าให้เสร็จทุกอย่าง และจะได้หมดภาระเสียที...เวลาต่อมา หญิงสาวยังคงนั่งเล่นเกมรออยู่ที่โต๊ะทำงานใหญ่ของแฟนหนุ่ม ก่อนที่จะมีคนมาเคาะประตูและขออนุญาตเข้ามาในห้องทำงาน



    "..."    ดวงตาหวานๆเหลือบไปมองที่ร่างของพนักงานสาวที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน หล่อนขมวดคิ้วแล้วเดินเข้ามายืนค้ำโต๊ะต่อหน้าต่อตาคุณ


    หล่อนเป็นใครกัน ?


    "คุณจีมินอยู่ไหน?"

    "หื้มมมม"   คุณขมวดคิ้วก่อนจะวางสมาร์ทโฟนเครื่องบางลงบนโต๊ะและมองไปที่พนักงานที่ไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย


    อ่อ..รู้แล้วว่าทำไมไม่เคยเห็นหน้า หึ!หล่อนคงเป็นพนักงานใหม่สินะ


    "ถามหาทำไมหรอ?"    คุณทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วตามน้ำแม่พนักงานใหม่นั่นต่อ...



     หึ ดูซิว่าหล่อนจะมาไม้ไหน..คงเป็นพวกผู้หญิงที่คิดจะจับจีมินอีกล่ะสิ เห้อ !!



    "ก็ฉันอยากเจอเค้า..แล้วเธอล่ะเป็นใคร?"

    "หึ! พึ่งจบใหม่แท้ๆแต่ไร้มารยาท..."     คุณยันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกอดอกมองไปที่เด็กจบใหม่อย่างน่าสมเพช ไม่รู้ทำไมบริษัทนี้ถึงได้มีเด็กๆสาวๆมาสมัครทำงานที่นี่เยอะแยะ ก็คงเป็นเพราะจีมินอีกล่ะสิ ที่ทำให้ผู้หญิงพวกนี้คิดอยากจะทำงานที่นี่แล้วจับผัวคนอื่นโดยที่ไม่แหกตาดูซะเลยว่าเค้ามีเมียแล้วเว้ย !!


    มันน่าโมโห !!!!


    "เอ๊ะนี่เธอ---!"



    "ที่รักครับ รอนานมั้ย~"     

    หญิงสาวยกยิ้มมุมปากอย่างได้ชัยชนะทันที จีมินปรากฏตัวขึ้นอย่างอารมณ์ดีโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังจะมีเรื่อง..เมื่อเห็นจีมินเดินเข้ามาในห้อง คุณจึงรีบเดินเข้าไปกอดจีมินจากด้านข้างพร้อมทำเสียงออดอ้อนอย่างเยาะเย้ยยัยผู้หญิงไร้อย่างอายคนนั้น

    "สามีขาาาา ไปนานจังคิดถึงนะรู้ป่ะ~"

    "อ่า หิวล่ะสิถึงได้อ้อนแบบนี้^^"

    "คิกคิก พี่จีมินก็รู้ใจกันไปอีก><"     ขณะที่คุณกำลังเอาใจจีมิน จู่ๆสายตาคมๆของเค้าก็เหลือบไปมองพนักกงานสาวที่ตอนนี้กำลังยืนทำหน้าซีดเป็นไก่ต้ม


    "แล้วเธอ...."

    "เอ่อ..คือ..."

    "พี่จีมินค่ะ! ผู้หญิงคนนั้นเค้ามาหาเรื่องฉันค่ะ!"    ร่างเล็กชี้ไปที่พนักงานสาวก่อนที่หล่อนจะรู้ตัวแล้วส่ายหน้าโบกมือปฏิเสธอย่างร้อนรน

    "มะ..ไม่ใช่นะคะ คือว่าฉัน---!"

    "เธอคงเป็นพนักงานใหม่สินะ กล้าดียังไงมาหาเรื่องเมียฉัน..."     สายตาที่อบอุ่น อยู่ๆก็เปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงเย็นยะเยือกถูกเปล่งออกมาอย่างน่ากลัว จนทำให้พนักงานหน้าใหม่ต้องขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

    "ฉะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษ---"

    "ฉันไล่เธอออกไป.."


    "หึ^^"     ให้มันรู้ซะบ้างว่า ปาร์ค จีมิน เป็นของใคร



    เค้าเป็นของฉันย่ะ !!









    หลายวันต่อมา...



    ณ บ้านหลังหนึ่งที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นในลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามา..ลมปลิวแรงจนทำให้ต้นไหวติง ใบไม้พัดกระจัดกระจายไปทั่ว แต่ก็ไม่วายร่างเล็กที่แทบจะลอยไปกับลมขณะที่ตัวเองกำลังต่อต้านแล้วพยายามเก็บผ้าที่ตากเอาไว้อย่างทุลักทุเล


    "อ้ากกก! ไม่นะกางเกงในพี่จีมิน!!"   เสียงแหลมๆกรีดร้องขึ้นเพราะคว้าผ้าไม่ทัน



    ไม่นะ กางเกงในสีแดงของพี่จีมินลอยไปกับลมซะแล้ว -..-



    บ๊ายบายกันเลยทีนี้...






    ปึก !!


    ประตูกระจกเลื่อนข้างบ้านถูกปิดลงแล้วกลบเสียงลมจากด้านนอกอย่างอื้ออึง ร่างบางถือตระกร้าเดินเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่ใบไม้เกาะเต็มหัวไปหมด ใกล้จะถึงน่าหนาวแล้วลมมันก็จะแรงเป็นแบบนี้เป็นปกติ..แต่กางเกงในน่ะสิ ต้องซื้อมาคืนแล้วมั้งเนี่ย


    "เห้อ..เมื่อไหร่จะกลับบ้านนะ-^-"     ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว แต่สองหนุ่มนั่นยังไม่กลับจากทำงานเลย ทั้งจินและจีมินกลับบ้านช้าแบบนี้อย่าให้รู้นะว่าแอบไปเที่ยวกันน่ะ!!

    หลังจากที่เดินเอาผ้าไปเก็บคุณก็แอบส่องไปที่บ้านของจิน และปรากฏว่าเค้ายังไม่กลับสินะ เพราะบ้านหลังนั้นยังไม่ได้เปิดไฟเลยหนิ ?


    "ทำไมกลับช้าจัง..."     ร่างเล็กนอนดูทีวีหลังจากที่ทำมื้อเย็นเสร็จและกำลังนอนรอทานข้าวกับจีมินพร้อมหน้าพร้อมตากัน

    ระหว่างที่รอ...มือเล็กก็ยกขึ้นลูบท้องตัวเองอย่างเบามือ ไม่ใช่เพราะหิวข้าวหรอกนะ แต่ว่าตอนนี้...


    "ทำไมป๊าหนูยังไม่กลับบ้าน..."


    ก็เพราะว่าตอนนี้ตัวคุณเองกำลังตั้งท้องได้หนึ่งสัปดาห์แล้วน่ะสิ..จีมินก็รู้ดีว่าคุณกำลังท้อง แต่ทำไมทำตัวเหลวไหลกลับบ้านช้าแบบนี้ ไม่คิดจะเป็นห่วงเมียเลยรึยังไงกัน !!




    เอี๊ยดดดดด !




    "อ๊ะ!..."     นั่นมันเสียงจอดรถของจีมินหนิ เค้ากลับมาแล้ว !


     คนตัวเล็กกระเด้งตัวขึ้นด้วยความดีใจพร้อมมองไปที่ประตูบานสีขาวที่กำลังเปิดออก ก่อนจะเห็นร่างของจีมินในชุดทำงานเดินเข้ามาในบ้านอย่างเหน็ดเหนื่อย

    "กลับบ้านช้าจังเลยนะคะ"    เสียงหวานพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปช่วยจีมินถือของ

    "ซื้ออะไรมาเยอะแยะ?"     คุณขมวดคิ้วพร้อมยกของในมือขึ้นดู แต่ทว่าจีมินกลับแย่งของในมือคุณไปถือแทนเสียเอง

    "ของใช้นิดหน่อยนะ^^"

    "เดี๋ยวช่วยถือ~"

    "ไม่ได้ เรากำลังท้องอยู่นะ พี่ไม่ให้ยกของหนักๆหรอก"

    "มันไม่ได้หนักสักหน่อย-^-"    ร่างเล็กทำหน้ามุ้ยเพราะถูกสั่งห้ามไม่ให้ยกของ..ของแค่สองสามถุงมันหนักตรงไหนกัน !

    "เราไปนั่งรอพี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำแปปเดียว เราจะได้กินข้าวพร้อมกัน^^"

    "ค่ะๆ รีบลงมานะ"

    "ครับๆ"





    เวลาผ่านไปสักพัก จีมินก็เดินลงมาพร้อมชุดนอนสีอ่อน คุณมองไปที่จีมินเข้ามานั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าแล้วมองมือค่ำด้วยแววตาที่เป็นประกาย...

    "ซุปสาหร่ายกับเนื้ออย่าง~"

    "งั้นเรามาทานกันเถอะอย่ามัวแต่ชื่นชมเลยนะคะ"

    

    


    19 :  30 น.


    เวลาต่อมาหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ตอนนี้คุณและจีมินกำลังชาวยกันล้างถ้วยอยู่ในครัว...


    "อ่ะ! จริงสิ...(ชื่อคุณ)พี่ลืมเลย เราช่วยขึ้นไปหยิบของให้พี่หน่อยได้มั้ย"    ในมือของจีมินมีฟองเต็มไปหมด เค้าคงไม่สามารถเดินขึ้นไปหยิบของได้เพราะยังล้างถ้วยไม่เสร็จ ส่วนคุณเองที่ยืนเช็ดจานอยู่ก้พยักหน้าตกลงอย่างว่าง่าย

    "ได้ค่ะ แล้วของที่ว่าคือ??"

    "อ่อ มันเป็นกล่องสีขาวๆน่ะ พี่วางไว้บนเตียง"

    "อื้ม...ได้ค่ะ รอแปปนะคะ^^"


    จากนั้นคนตัวเล็กก็เดินออกไปอย่างไม่เอะใจอะไร จีมินยกยิ้มมุมปากแล้วรอให้แฟนสาวกลับมา....ใช้เวลาไม่นานัก คุณก็เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกล่องสีขาวในมือ จีมินรีบล้างฟองออกจากมือก่อนจะหันไปมองคุณแล้วยกยิ้มบางๆให้จนคุณต้องตงิดใจ


    "นี่มันอะไรหรอคะ?"    ยื้นกล่องให้จีมิน

    "เปิดดูสิ^^"

    "หื้ม?"

    "เปิดเร็วๆ!"

    "อ่า ค่ะๆ!"     คุณทำหน้างงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินถือกล่องมาที่โต๊ะรับประทานอาหาร ส่วนจีมินเองได้แต่ยืนมองอยู่ด้านหลัง ร่างเล็กงุนงงอยู่กับการเกะกล่องสีขาวที่ถูกริบบิ้นสีชมพูดมัดรอบเอาไว้..มือเรียวเกะไปเกะมาจนในที่สุดฝากล่องก็ถูกเปิดออก

    คุณหยุดชะงักอย่างไม่ทันตั้งตัวพร้อมล้วงสิ่งของบางอย่างในกล่องขึ้นมาถือไว้ในมือ มือเล็กสั่นระริกอย่างทำตัวไม่ถูก ร่างกายบางกำลังเต้นหัวใจเร็วแรงด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรู้สึกถึงอ้อมแขนจากด้านหลังเอื้อมมากอดเอวเอาไว้ด้วยความรัก ริมฝีปากจากชายหนุ่มพรมจูบลงหนักๆที่แก้มของแฟนสาวก่อนจะผลักออกพร้อมมองไปที่มือของคนตัวเล็ก


    ที่ตอนนี้กำลังถือรองเท้าเด็กและแหวนไว้อยู่ในมือ



    "แต่งงานกับพี่นะครับ..."

    "พี่จีมิน..ทำไมมาขอช้าแบบนี้ล่ะคนบ้าเอ้ย!"    (ชื่อคุณ)ฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนที่จะหันตัวกลับหลังแล้วยืดตัวขึ้นไปกอดคอจีมินไว้แน่นด้วยความดีใจ


    มันเป็นเวลานานมากแค่ไหน ที่คุณรอให้เค้ามาขอ รอจนตัวเองตั้งท้องและในวันนี้ความฝันก็เป็นจริง...




    เราจะได้อยู่ด้วยพร้อมมีพยานในความรักของเราสองคน












    เวลาผ่านไป 




    2สัปดาห์ต่อมา . . . 




    หลังจากประกาศแต่งงานกันไปไม่ถึงเดือน ทุกคนก็เตรียมพร้อมกับงานที่กำลังจะมาถึง จีมินจัดงานนี้ขึ้นมาอย่างเร่งด่วนก่อนที่คุณยังไม่ท้องป่องจนไม่สามารถใส่ชุดแต่งงานสวยๆได้ และในอีกไม่กี่วันงานก็จะถูกจัดขึ้น ตอนนี้คุณเลยถูกดูแลอย่างดีเป็นพิเศษ จนสวยขึ้นมากยิ่งกว่าเมื่อก่อน ผิวกายที่ดูเปล่งปลั่งขึ้น ดวงตาดูสดใส สุขภาพดีทั้งภายนอกและภายใน...งานนี้จีมินจัดหนักมากจริงๆ



    ตอนนี้ร่างเล็กกำลังนอนพักผ่อนอยู่ในโรงแรมหรูเพื่อรอเตรียมตัวในวันงานที่กำลังจะถึง...ร่างบางลืมตาขึ้นเมื่อมีคนมาสะกิดไหล่เบาๆ คุณเงยหน้าขึ้นมองปรากฏว่าคือจินนั้นเอง


    "พี่จิน?"    คนตัวเล็กส่งเสียงงัวเงียก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่ง

    "ขอโทษที่รบกวนนะ...แต่ว่ามีคนส่งเจ้านี่มาให้เธอ"    ชายหนุ่มเผยยิ้มอ่อนพลางยื้นจดหมายซองสีน้ำตาลอ่อนมาให้คุณ..คุณรับมันมาอย่างว่าง่ายก่อนจะเปิดอ่านมัน ตอนแรกนึกว่าเป็นจดหมายจากฝ่ายจัดงาน แต่มันไม่ใช่


    มันคือจดหมายจากจองกุก...ผู้ชายที่ทำให้คุณรู้สึกผิดและอยากจะขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเราก็ไม่ได้เจอกันนานมาก ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าตัวจะเป็นยังไงบ้าง..แต่ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ไม่ได้ทำให้คุณร้องไห้ฟูมฟายเพราะเนื้อหาจดหมายที่เค้าส่งมา เค้าส่งมาเพื่อแสดงความยินดีและไม่ต้องห่วง ยังไงซะคุณก็คือคนสำคัญของเค้าเสมอแม้ว่าตอนนี้เราจะอยู่กันคนละทวีปแต่ไม่ต้องห่วงต่างฝ่ายต่างสบายดี อย่าคิดมากไปเลยนะที่รัก


    "ได้ยินมาว่าเค้าอยู่ที่ต่างประเทศกับเพื่อน"

    "มิหน่าล่ะถึงมางานแต่งไม่ได้ อยู่กับคนพิเศษนี่เอง^^"

    "คนพิเศษ..แต่เค้าอยู่กับเพื่อนที่ชื่อแทฮยองนี่แหละ เธอคิดเหมือนกับพี่มั้ย(ชื่อคุณ)"      จินเหล่ตามองเล่ห์มาที่คุณ ก็ทำคุณอดขำไม่ได้

    "หึๆแทฮยองงั้นหรอ...พี่เคยเจอสายเหลืองมั้ยล่ะ><"

    "กับจีมินหรอ?"

    "พี่จิน!! เล่นตูดพี่จีมินแล้วหรอ!?"

    "เด็กบ้า! ขืนเล่นตูดมันมีหวังโดนฆ่าหั่นศพแน่ๆ อย่าพูดเรื่องนี้อีกนะเดี๋ยวจะฝันร้าย เชอะ!"

    "ฉันนี่แหละจะฆ่าพี่อีกคน!-^-"


    ได้โปรดอย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย จะแต่งงานกันแล้วนะ T^T
























    "พระ​ผู้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​แต่​เดิม​นั้นทรง​สร้าง​ให้​เป็น​ชาย​และ​หญิง และ​ตรัส​ว่า‘เพราะ​เหตุ‍นี้ ผู้‍ชาย​จะ​ละ​บิดา​มารดา​ไป​ผูก​พัน​อยู่​กับ​ภรรยา และ​เขา​ทั้ง‍สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว‍กัน’ด้วย‍เหตุ‍นี้​เขา​ทั้ง‍สอง​จึง​ไม่​เป็น​สอง​ต่อ‍ไป แต่​เป็น​เนื้อ​อัน​เดียว‍กันเพราะ‍ฉะนั้น​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ทรง​ผูก‍พัน​กัน​แล้ว อย่า​ให้​มนุษย์​ทำ​ให้​พราก​จาก​กัน​เลย"





    คำปฏิญาณงานแต่งงานหมายถึงคำพูดที่คุณหมายถึงคำสัญญาที่สำคัญที่สุดของคุณ คำสัตย์สาบานอาจเป็นแบบดั้งเดิมหรือเป็นส่วนตัว คำสาบานแบบดั้งเดิมเป็นคำสัตย์สาบานที่ใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีก คำสาบานถูกส่งลงมาจากหลายชั่วอายุคน


    พิธีการสุดท้าย โดยเริ่มจากเจ้าสาวจุดเทียนซ้ายและเจ้าบ่าวจุดเทียนขวา ทั้งคู่ต้องมาจุดเทียนตรงกลางพร้อมกัน เพื่อแสดงถึงการรวมเป็นครอบครัวเดียวกัน หลังจากนั้นบาทหลวงหรือผู้ประกอบพิธีกรรมจะอธิษฐานขอพรสำหรับครอบครัวใหม่ และประกาศการแต่งงานระหว่างคู่บ่าวสาวอย่างเป็นทางการ ถือเป็นการสิ้นสุดพิธีแต่งงานโดยสมบูรณ์



    ซึ่งหลังจากนั้น คู่บ่าวสาวก็จะจูงมือกันเดินออกจากโบสถ์ พร้อมการโปรยดอกไม้จากแขกที่มาร่วมงาน ต่อจากนั้น คือ การโยนช่อดอกไม้ของเจ้าสาวที่หน้าโบสถ์ ซึ่งจะมีเพื่อนเจ้าสาว รวมทั้งบรรดาสาวโสดมารอรับ เพื่อที่จะได้ช่อดอกไม้ ซึ่งถ้าคนใดได้ช่อดอกไม้มักมีความเชื่อว่าจะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป......






    "รู้สึกดีจัง...."     คู่บ่าวสาวเดินจูงมือกันไว้แน่นพร้อมชื่นชมสวนดอกไม้สีสดงดงามตรงหน้า

    "อื้ม...รู้สึกดีมากๆ"


    การได้เห็นเจ้าบ่าว เจ้าสาวในงานแต่ง ทำให้แขกที่ไปในงาน ต่างเต็มไปด้วยความสุขกันถ้วนหน้า กลิ่นอายบรรยากาศของงานแต่งนี้...

    บรรยากาศแห่งความสุขยังสามารถเกิดขึ้นได้จาก การเพิ่มเติมความอ่อนไหวหรือสัมผัสทางอารมณ์เล็กน้อยในงานแต่งงาน อย่างการมีเพื่อน ๆ มาเล่นดนตรีแบบไลฟ์สดให้ หรือการเสิร์ฟแขกด้วยสูตรลับขนมหวานที่มีเฉพาะครอบครัวเพื่อสื่อถึงความผูกพันอันยาวนานซึ่งจะช่วยเติมเต็มบรรยากาศแห่งความสุขได้




    "วันนี้พี่มีความสุขมาก ขอบคุณนะครับ^^"

    "ฉันเองก็ขอบคุณเหมือนกัน..ขอบคุณที่พยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อฉัน..รักนะคะพ่อไบโพล่าของฉัน><"

    "หึ ยัยตัวแสบ^~^"


    จากนั้น ชายหนุ่มก็มอบจูบอันแสนหวานให้แก่ร่างเล็ก พร้อมทั้งสองมอบความรักและกลายเป็นเนื้อหนึ่งเดียวกัน ครอบครัวเดียวกัน หัวใจดวงเดียวกัน . . . .


    ความรักที่บ้าเกินคนทั่วไปจะพบเจอ ความเจ็บปวดและความสุข รสชาติของชีวิตที่ต่อสู้มาได้จนถึงทุกวันนี้



    มันชั่งวิเศษเสียจริง : )




























    4 ปีต่อมา . . . 



    วันคริสมาสต์อีฟของปีได้เดินทางเข้ามาถึง และก็กลายเป็นวันครบรอบแต่งงานของทั้งสอง..หิมะแรกโปรยลงสู่ผิวโลก สีขาวนวลสวยงามและเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บที่ยากจะจับต้อง

     สองคู่รัก คุณและจีมินนอนกอดกันกลมเกียวภายใต้ผ้าห่มฝืนหนา...ร่างหนามอบความอบอุ่นให้แก่ภรรยาตัวน้อยที่ขณะกำลังหลับปุ๋ยด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความน่ารัก ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังหลับฝันหวาน แต่จีมินก็ตื่นมาในเช้าที่เต็มไปด้วยหิมะแล้วล่ะสิ..



    จีมินไม่อยากกวนใจคุณเพราะต้องการพักผ่อนหลังจากเมื่อคืนทั้งสองได้ฉลองวันครบรอบการแต่งงานกันมาได้4ปีเต็ม..ร่างสูงสะบัดความง่วงออกไปจากหัวก่อนจะตัดสินใจค่อยๆขยับลงจากเตียง แต่เท้าหนาต้องหยุดชะงักขณะที่กำลังจะหย่อนเท้าลงพื้น ดวงตาคมมองไปที่สองสิ่งที่กำลังยืนมองตาแบ๋วอยู่ที่ปลายเตียง



    "ทะไมป๊าปี๊มะไจ๋เจื้อป้า.."

    "ป๊าปี๊ฉี่แตกหยอ?"

    ตอนนี้จีมินเริ่มใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายก่อนจะถอยตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วมองไปที่สองแฝดที่ยืนมองอยู่ตรงหน้า...เด็กน้อยแฝดชาย จีซองและจียุน ตัวแสบที่(ชื่อคุณ)เป็นคนคลอดเองกับมือ


    แต่เรื่องนั้นมันไม่สำคัญ..ตอนนี้ลูกเห็นเค้าโป๊หมดแล้ว! เรื่องเมื่อคืนที่ไม่สามารถบอกลูกได้เพราะมันเป็นกิจกรรมของผู้ใหญ่ เมื่อคืนเลยต้องกล่อมลูกให้นอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วจีมินก็จัดหนักกันเลยทีเดียว

    "เอ่อ ป๊าแค่..."

    "แย้วมะมี๊ของจีซองล่ะ~" เด็กน้อยในวัย4ขวบพรวดพราดขึ้นมาบนเตียงแล้วมุดตัวเข้าไปกอดตัวมามี๊และเสียงดังจนทำให้มามี๊ตื่นขึ้นมา

    "อื้อ...จะ..จีซอง? จียุน?"

    "มะมี๊ ปะปี๊ทะไมมะไจ๋เจื้อป้าอ่าาาา" จียุนที่พูดไม่ชัดก็งอแงขึ้นแล้วมุดไปอีกฝั่งที่มีจีมินนั่งอยู่



    และแล้ว..



    "อั่ก! จียุนอย่า..." จีมินรีบหุบขาทันทีเมื่อถูกจียุนลวนลามจากช่วงล่าง

    "ปะปี๊จีมิงนั่นมันอะไยหยอฮะ?"

    "ขะ..ขอจีซองดูจ้วยยย!"

    "มะ..ไม่ได้นะเด็กๆ อย่าไปแกล้งปะปี๊จีมินสิลูก^^"    
คุณรีบรวบสองแสบเอาไว้แล้วรีบบอกให้จีมินรีบหนีเข้าไปในห้องน้ำ ไม่งั้นโดนสองแสบนี้เล่นหนอนน้อยแน่ๆ







    หลังจากนั้น เช้าวันแรกของหิมะก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นจากเตาผิงและกลิ่นอาหารเช้าแสนอร่อยโดยฝีมือของภรรยาตัวน้อย อาหารจานแรกถูกเสริฟลง ทั้งซุปและข้าวสวยร้อนๆ อาหารจานโปรดของแต่ละคนที่เห็นแล้วหิวไปตามๆกัน


    "กินเสร็จแล้วปะปี๊จะพาหนูสองคนไปเที่ยวดีมั้ยครับ?" น้ำเสียงอ่อนโยนจากคุณพ่อทำให้เด็กน้อยทั้งสองยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

    "เย้~ ปะเที่ยวๆๆๆ!"

    "แต่จียุนต้องกินข้าวให้หมดนะครับ^^"

    "ฮะ~"

    "จีซองด้วย^^"

    "ยับซาบ!"




    ภาพของสองแฝด พ่อลูกที่คอยดูแลกันความรักที่มอบให้แก่กัน มันชั่งเป็นภาพที่คุณมองเมื่อไหร่ก็มีความสุขและอดยิ้มไม่ได้ทุกที...นี่แหละครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ที่เต็มไปด้วยความรัก..ขอบคุณนะคะ ปาร์ค จีมิน ที่ทำให้ความฝันนี้อยู่ด้วยกันอย่างยาวนาน







    หิมะที่ไม่คาดคิดแรกธันวาคม...วันหยุดใช้เวลาร่วมกัน...ในฤดูหนาวที่ดีสำหรับทุกสิ่ง...ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยกันและกัน...ความทรงจำทั้งหมดที่คุณอบอุ่นเป็นสองเท่า





    วันนี้มีหิมะขาวทั้งวัน..ฉันหวังว่าคุณจะไม่หยุด..กรุณาคลุมฉันเบา ๆ..โลกทั้งใบ..คือคุณเพียงคนเดียว













    THE END 



ขอบคุณที่รอวันนี้
วันที่เรามีความสุขด้วยกัน 





' ปาร์ค จีมิน '
: )











MOON

&

SUN
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #734 JulaixengChuesay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2564 / 23:28
    ชอบเลื่องนี้มากกกกกเลยค่ะ มันสนุกแบบเพลินไปเลย จะรอเลื่องต่อไปนะค่ะ ไรท์ แต่งได้ต่อเนื่องมาก และ ขอบคุณที่เขียนเลื่องนี้ขื้นมาน่ะค่ะ ได้สี่งดีๆในเลื่องนี้เยอะเลยละ💖💖
    #734
    0
  2. #731 NutchayaPraset (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 15:13

    ตายอย่างสงบบบบบ

    #731
    0
  3. #727 ผู้ชายคนนี้ของฉัน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 22:32

    กุกวีก็มา นี้เเหลำ เหมาะสมที่สุดเเล้ว

    #727
    0
  4. #722 Toon_120444 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 18:32

    แงง.....ชอบอ่ะ ไรท์แต่งได้หลายอารมณ์มัก....
    #722
    0
  5. #714 Yoamari Manami (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 17:55

    รักเรื่องนี้เลยยน??’•

    #714
    0
  6. #713 JKzxno (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 04:58

    น่ารักมากเลย ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องสนุกๆมาให้อ่าน
    #713
    0
  7. #712 JJK901 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 01:06
    ค่ดน่ารักเลย งื้ออออออ จบแล้ว ขอบคุณที่แต่งให้อ่านจนจบ ฉันชอบทุกเรื่องที่ไรท์แต่งเลย จะติดตามผลงานไปอีกเรื่อบๆเลย We love you
    #712
    0
  8. #711 VEENnJK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:16

    งิ้ออออ จบแล้ววว น่ารักมากๆเลยค่ะ ไรท์แต่งสนุกที่สุดเยยย ตอนนี้รอของนกุกนะคะ ชอบนิยายทุกเรื่องของไรท์เลย จะรอติดตามเรื่องต่อๆไปของไรท์นะคะ~♥~

    #711
    0
  9. #710 nan13101995 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:08
    ขอบคุณมากๆค่ะที่แต่งดีแบบนี้อบอุ่นมากๆค่ะไรท์ทำดีมากเลยน้า
    #710
    0
  10. #709 Callalilly25 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:59
    งื้อออ อบอุ่นมากกก
    #709
    0
  11. #708 M I N I - j (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:58
    จบแล้ววว ชอบมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคสนุกๆ ให้อ่านนะคะ
    #708
    0
  12. #707 «※Prime※» (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    รักไรท์นะคะ ดีจัยมากเลยมาต่อจบแล้ววว
    #707
    0
  13. #706 jimin_xxpark95 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    ยัยเด็กกกไม่น่าเห็นอะไรแบบนี้เลยนะรู้เปล่า😆
    #706
    0