{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 17 : MOON : Chapter 14 ::100%::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    15 ก.พ. 62


















Chapter 14

























สับสน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
นายเป็นกันอะไรแน่ 
ป า ร์ ค  
จี มิ น


















    อยากกระโดดถีบปากคน...




    แต่ก็ทำไม่ได้เพราะตัวเรานั้นคนละขนาด-_-





    "เห้อ!...."    ในที่สุด ชีวิตก็เปลี่ยน..กลายเป็นแม่บ้านให้อีตาจีมินโดยสิ้นเชิง ทำไมๆๆๆ! โดน..ยังไมพอยังต้องมาเป็นทาสรับใช้ให้เค้าอีก ไม่ยุติธรรม!!


    แง๊! ทำไม่มีคนมาเลย รุ่นพี่เจโฮปก็ได้ ใครก็ได้ จองกุกก็ได้(มึงเพ้อ) ใครก็ได้ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที! อยากกลับบ้าน!!!!




    "จิกๆ! พ่อแม่เป็นไก่รึไง!-_-"    ปากเบ้บ่นๆพลางยืนล้างจานให้เจ้าของห้องที่ตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้-_- หึ่ย! จานแค่2-3ใบยังไม่มีปัญญาล้าง หล่อเสียป่าวแต่ไร้น้ำยา!!



    น้ำยาไหน....ชั่งเถอะ



    "กลับมาเมื่อไหร่ แม่จะเอาจานฟาดหน้าเลยคอยดู!"    จนล้างเสร็จคุณก็ยังไม่เลิกที่จะบ่นเป็นแม่ ก็แหงล่ะ โดนใช้งานตั้งแต่เช้ายันเที่ยงจนถึงยามนี้ก็ยังออกไปไหนไม่ได้เพราะเราไม่รู้ว่าจีมินจะโผล่หน้าออกมาตอนไหน..ฉันก็กลัวตายเหมือนกันนะ ขืนทำเค้าโกรธมีหวังโดนบีบคอแน่ๆ




    ร่างบอบบางใต้เสื้อเชิ้ตตัวเดียวเดินต๋อยๆไปทั่วครัว มือเล็กพลางไม่หยุดจับนู้นนี้มาเช็ดทำความสะอาดด้วยความอึดอัดใจ แจกันเอย หลังตู้เย็นเอย ซอกมุมต่างๆที่เต็มไปด้วยฝุ่นยังกะมีฝุ่นPM.25ลอยเข้ามาอาศัยอยู่ในครัว(?)



    คนเราน้อ..นานแค่ไหนก็ไม่เคยเปลี่ยน ยังคงซกมกเหมือนเดิม-_-





    "อี๋! เก็บไว้กี่ปีแล้วเนี่ย!?"



    ใบหน้าสวยๆต้องถึงกับอี๋ทันทีเมื่อเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ออกมา ตอนแรกกะว่าจะหาอะไรทานรองท้อง..แต่ตอนนี้ไม่ล่ะ กินไม่ลง...ก็ดูสิ!!! อะไรบ้างเนี่ยหมกอยู่ในตู้เยอะแยะขนาดนี้ แล้วอีขนมปังที่มีคราบเขียวๆนี่ไม่ใช่ชาเขียวนะ แต่มันเป็นรา! รา! รา! รานะเว้ย!!!!



    โอ้ย! พระแม่เจ้า...




    "เห็ดจะขึ้นมั้ยวะ.."    ไม่ว่าป่าว คุณก็จัดการขนของเน่าในตู้เย็นทุกอย่างทิ้งลงถุงดำไปให้หมด รวมกระทั่งขวดเหล้าเบียร์ทีมันดื่มไม่ได้ ทิ้งไป ทิ้งลงไปให้หมด อย่าให้เหลือซาก 






    เกลี้ยง...ตู้เย็นโคตรสะอาด ไม่เหลือแม้แต่น้ำเปล่า ขอบใจยะ-_-






    "นี่หมอนั่นไม่เคยเปิดตู้เย็นดูเลยรึยังไง?"    แปลก อยู่คอนโดก็น่าจะเข้าครัวบ้างสิ หาของกินบ้างสิ ให้ตายเถอะ หรือว่าเค้าไม่เคยกลับห้องเลยรึยังไง แล้วผ้าเนี่ยเคยซักมั้ย? แล้วห้องเนี่ยเคยกวดมั้ย? แล้วส้วมเคยขัดมั้ย?



    เอ๊ะ! เค้าอาจจะมีแม่บ้านมาทำให้ก็ได้หนิ..โง่อีกแล้วกู-_-




    "ชั่งเถอะ เอาขยะลงไปทิ้งดีกว่า..."

















    ปึก!...




    เจ้าตัวอยู่ไหน เยส~เค้าอยู่นี้-_-




    @ร้านเหล้า




    ร้านเหล้ากึ่งบาร์สุดชิค ที่เหมาะเป็นอย่างยิ่งสำหรับใช้เป็นจุดนัดพบปะเพื่อนฝูง ตั้งอยู่ใจกลางเมืองย่านคังนัม เป็นสถานที่ผ่อนคลายและสามารถสนุกสนานได้ในเวลาเดียวกัน มีอาหารครบครันเครื่องดื่มครบสูตรตามที่ลูกค้าสายดื่มต้องการ แต่ทว่าวันนี้เค้าไม่ได้มาเพื่อดื่มหรืออย่างไร แต่เค้ามาเพื่อปั่นหัวคนอื่นเพื่อเล่นสนุก




    จอน จองกุก




    ชายหนุ่มนักศึกษาหน้าตาดีถูกจับจ้องจากคนในร้านเพียงหนึ่งเดียวอย่างไม่วางตา...สายตาคมของร่างสูงจ้องมองแผ่นหลังหนาๆของจองกุกพร้อมยิ้มมุมปากนึกอยากเล่นสนุก เจอหน้ามันทีไรก็หมั่นไส้ ไม่ถูกชะตาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก



    วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาๆสำหรับนักศึกษาทั่วๆไป มีเรียน มีงานกิจกรรม แต่ผมไม่ยอมปล่อยให้ยัยเด็กออกมาเรียนหรอก เพราะยังไงซะเธอก็คือสมบัติของปาร์คจีมิน เพราะฉะนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ได้รับอิสระและการปลดปล่อยไปง่ายๆแน่




    สมบัติก็คือสมบัติ..มีเจ้าของได้แค่คนเดียว...ดังนั้น เรามากำจัดเจ้าของคนใหม่กันดีกว่า อยากได้คืนจะแย่หึ!:)






    "วู้วววววว!...จอน จองกุก~"    ในที่สุด เสียงทุ่มๆของปาร์คจีมินก็ดังขึ้นจนคนในร้านต้องหันมามองเป็นตาเดียวกัน แล้วไงใครแคร์ มองก็มองดิวะ



    จองกุกถึงกับสะดุ้งโหยงพลางหันซ้ายหันขวามองหาต้นเสียง..เค้าทำหน้าสงสัยสักพักก่อนที่จะหันหลังกลับมามอง ปรากฏว่า เจอปาร์คจีมินนั่งยิ้มพร้อมมองมาทางเค้าด้วยท่าทางกวนๆ 




    หึ! เจอกันจนได้สินะ...










    "(ชื่อคุณ)อยู่ไหน!!"



    ทันทีที่สบตากัน จองกุกก็พุ่งเข้ามากระชากตัวจีมินลุกขึ้นพร้อมตวาดเสียงลั่นไปทั่วร้าน..ตอนนี้เค้าเดือดและโกรธมากที่ต้องมาเจอปาร์คจีมินที่นี่ มีทั้งผลเสียและผลดีไปตามๆกัน ไม่ชอบขี้หน้ามันแต่ก็ต้องเค้นให้ได้ว่า(ชื่อคุณ)อยู่ไหน และที่แน่ๆตัวต้นเหตุไม่ใช่คนอื่นไกล นอกซะจากจีมิน




    อยากรู้ว่ามันต้องการอะไร เลิกลากันไปนานแล้วแต่ทำไมยังละลาน(ชื่อคุณ)ไม่เลิก พาเธอหายตัวไปไม่เว้นแต่ละวัน พอกลับบ้านมาก็ไม่ยอมบอก ไอ้พี่ฮยองวอนก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะพี่เค้าออกงานตลอดเวลาจนลืมเวลาที่ต้องกลับบ้าน และจนถึงตอนนี้พี่เค้าก็ยังไม่รู้เรื่องว่า(ชื่อคุณ)ยังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อวาน.....






    แค่เธอว่าหายไปไหนมา..จีมินทำอะไร ก็แค่นี้ มันยากตรงไหน จองกุกจะได้จัดการไปซะก็สิ้นเรื่อง





    "กูถามมึงไง!!!..."    ดั่งน้ำเดือดใจกลางอก จองกุกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ใจนึงก็หวงคนตัวเล็กไม่น้อยที่จู่ๆก็หายไปตลอดทั้งวัน ติดต่อก็ไม่ได้ มิหนำซ้ำไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ..เธอคงไม่หายไปถ้าไม่เป็นเพราะจีมิน




    "หึ! ใจเย็นๆก่อนสิ...ยัยนั่นไม่เป็นอะไรหรอก:)"


    "กูไม่เชื่อ มึงบอกมาเดี๋ยวนี้ว่า(ชื่อคุณ)อยู่ที่ไหน!?"



    "กูไม่บอก..แล้วจะไม่ยอมคืนยัยนั่นให้มึงด้วย:)"    การเอาคืนครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าหมดสนุกก็คงเขี่ยทิ้งอย่างถาวร แต่ตอนนี้ยังไม่เบื่อก็คงเล่นสนุกต่อไป ตราบใดที่ยัยนั่นยังหลงเหลือความรู้สึกดีๆที่มีต่อจีมินอยู่มันยิ่งสนุกหากถ้าทำให้คุณเดินหลงเข้ามาในเขาวงกตที่เค้าสร้างไว้อีกครั้ง..และครั้งนี้ก็จะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะดูๆแล้วก็เริ่มเบื่อขึ้นมานิดๆหึ:)




    "ทำไมวะ...มึงไม่ได้รักเธอแล้ว ต้องการอะไรอีก..หรือว่ามึง!---"



    "ก็ยัยนั่น'รัก'กู:)"



    "มึงว่าไงนะ!?"    หน้าไม่อาย พูดออกมาได้ยังไงวะ!



    "หึ! เลิกโง่สักทีเถอะ มึงไม่เคยคิดเลยรึไงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมายัยนั่นเคยคิดอะไรกับมึงเกินมากกว่า'เพื่อน'รึเปล่า ยัยนั่นเคยแสดงความรู้สึกหวั่นไหวว่ารักมึงมั้ย ถ้าไม่ใช่แค่ในสถานะเพื่อน"


    ก็จริงอย่างที่จีมินพูด..ตลอดเวลาที่ผ่านมาจองกุกรู้ตัวดีว่าคุณไม่เคยรักเค้าเลยนอกจากสถานะเพื่อนเท่านั้น ถึงจะอายุห่างกันก็เถอะ แต่ยังไงซะคุณก็คิดกับจองกุกแค่เพื่อน ไม่เคยคิดเกินเป็นอย่างอื่นเลยด้วยซ้ำ....และจองกุกก็คอยหลอกตัวเองมาตลอดว่าสักวันคุณจะต้องเห็นค่าในสิ่งที่เค้าทำกับคุณ แต่ไม่เลยสักนิด สิ่งที่จองกุกทำมามันยังน้อยไป น้อยเกินไปในสถาน'แฟน'ที่ยังหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า  บางครั้งมันก็เหนื่อยนะที่พูดกรอกหูตัวเองว่า 'เธอรักผม'   หึ!น่าขำสิ้นดี..หลอกตัวเองพอรึยังจองกุก แกเหนื่อยแล้วใช่มั้ย....ใช่




    "...."    ร่างของจองกุกนิ่งสงัด นัยต์ตาคมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง คำพูดของจีมิน กำลังเล่นงานจองกุกอย่างหนัก



    "อ๋อ!...แล้วอีกอย่าง ที่มึงกำลังกล่าวหาว่ากูจับยัยนั่นไปอ่ะนะ มึงอ่ะโง่ ไม่รู้หรอว่ายัยนั่นวิ่งมาหากูเอง ตึกคณะที่เรียนห่างกันไกลขนาดนั้นก็ยังดั้นด้นมาหากูจนได้ แถมยังเสนอตัวขอไปอยู่กับกูที่ห้องด้วยว่ะ:)"



    "...โกหกหน้าด้านๆ"



    "อ่า~ กะแล้วเชียว:)"    ใบหน้ายิ้มร้ายกำลังสื่อถึงสิ่งที่กำลังจะทำ...กะว่าแล้วเชียว คนอย่างจองกุกมันคงไม่เชื่อใครง่ายๆถ้าไม่ได้เห็นเองกับตา



    มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงนักศึกษาของตนพร้อมล้วงหยิบเทคโนโลยีอันคุ้นเคยสำหรับใครหลายๆคนมาโชว์ต่อหน้าจองกุก...จองกุกแอบขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อยพร้อมมองไปที่จีมิน



    จีมินก้มหน้าก้มตาพลางกดอะไรสักอย่างจนเสร็จสับ...ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า



    "คลิปกูกับยัยนั่นพึ่งเอากันสดๆร้อนๆเมื่อคืน:)"



    " !!! "

















::20%::













    ตุบ!....




    ร่างบางทิ้งตัวลงนอนลงด้วยความเหนื่อยล้า การทำงานบ้านมันก็เหนื่อยเหมือนกันเนาะ ไม่รู้ว่าคุณทำไปทำไม ก็แค่อยากทำอ่ะ เห็นแล้วมันรกหูรกตาเลยเก็บกวาดแม่มซะเลยหึ!...ถ้าหมอนั่นกลับมาแล้วเห็นห้องสะอาดคงอารมณ์ดีน่าดู ใช่สิ ต้องหาโอกาสชิงโทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์ที่เค้ายึดไปเอาคืนมาซะ!  ไม่งั้นฉันไม่มีเงินค่ารถกลับบ้านแน่ๆT^T




    โครกกก~



    "อ่า...อิท้องบ้า-_-"   แกชั่งร้องได้ถูกเวล่ำเวลาซะจริงๆ ให้ตายสิ มาหิวอะไรตอนนี้เนี่ย เงินก็ไม่มี ของในตู้เย็นก็เก็บทิ้งหมดแระ




    "โอ้ย!! หิวข้าววววว!!"





    คงต้องรอสินะ....






    ใช่ รอ-_-



















    ย้อนไปเมื่อคืน ในระหว่างที่คุณโดนจีมินทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบจนหมดแรงที่จะลุกขึ้นมาฮึดสู้กับเค้าอยู่บนเตียง ในคืนนั้นร่างเล็กอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งจะร้องด่าก็ไม่ได้ และนั่นถือเป็นโอกาสดีที่ทำให้จีมินฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า 'จะเป็นไรไปถ้าถ่ายคลิปยัยนี่ไว้ มันคงสนุกมากแน่ๆว่ามั้ย:)'





    "คลิปที่กูกับยัยนั่นพึ่งเอากันสดๆร้อนๆเมื่อคืน:)"




    " !!! "




   ร่างสูงยกยิ้มร้ายพลางโชว์คลิปพร้อมเสียงที่เล็ดรอดออกมาเล็กน้อยให้จองกุกดูอย่างจะๆ  จีมินรู้ตัวดีว่าถ้าดูคลิปนี้จบเป็นอันต้องมีเรื่องแน่ๆ ไม่ก็สักคนที่ต้องมีรอยแผลบนใบหน้าบางแหละน่ะ



    ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลมั้ย แต่ก็ต้องลอง มีวิธีนี้วิธีเดียวที่จะสามารถกำจัดจองกุกออกไปพ้นๆทางได้ โดยเฉพาะยิ่งไปแล้วไปลับยิ่งดีเนาะว่ามั้ย...




    "เลิกโง่แล้วแหกตาดูสิว่ายัยนั่นมีความสุขมากขนาดไหน...พอสักทีเถอะน่า กูรู้ว่ามึงกำลังหลอกตัวเองหึ:)"



    ความรู้สึกของอีกคนเหมือนกำลังโดนเหยียบย่ำเล่นโดยฝีมือของไอ้คนไร้หัวใจอย่างปาร์คจีมิน  สิ่งที่มองอยู่ตอนนี้มันคืออะไร สนุกมากมั้ย สะใจมากมั้ย มันคือความจริงหรือไม่ จองกุกไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เค้าไม่อยากทำมันอีกต่อไปแล้ว เหนื่อยมามากพอแล้ว...













    คราวนี้ฉันคงต้องปล่อยเธอไปเผชิญกับความจริงแล้วสินะ(ชื่อคุณ)...ปกป้องไปมันก็ไร้ประโยชน์ สู้ให้ออกไปเจอกับความจริงคงไม่ตายหรอกใช่มั้ย



    ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของจีมินหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งดูออกว่าสายตาของจองกุกตอนนี้เริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากอมชมพูค่อยๆเม้มตรงแน่นราวกับว่าต้องการหนีออกไปจากที่นี่ให้ไปพ้นๆ...ในที่สุดเค้าก็ยอมความจริงได้เสียทีนะว่าคนตัวเล็กของเค้าไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจหันมารักจองกุกจริงๆจังๆสักที ทำดีแทบตายยังไงซะก็สู้คนเลวๆอย่างปาร์คจีมินไม่ได้   คนอย่างมันมีอะไรนักหนาทำไมเธอถึงไอ้อาลัยอาวอนกันมันไม่เลิก






    "พอใจมึงรึยัง..."




    "หื้ม?"




    "อยากได้คืนก็เอาไป...จะเอาไปทำอะไรก็เชิญ ไม่จำเป็นต้องลงทุนถึงขั้นถ่ายคลิปมายืนยันก็ได้ว่ามึงอยากได้เธอคืน"



    คำพูดจองจองกุกแทบจะทำให้จีมินยิ้มออกมาอย่างได้ชัยนะ เอาจริงๆนะก็ไม่ได้คิดจริงจังถึงขั้นนั้น..สุดท้าย ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้จองกุกมันจะโง่ได้ขนาดนี้ ยอมง่ายๆแบบนี้สิจีมินชอบ ไม่ต้องลงทุนอะไรมากนักก็ได้อย่างที่ใจหวัง




    "หึ! ตัดสินใจได้เยี่ยม...พูดแล้วห้ามคืนคำเพราะต่อจากนี้ไปยัยนั่นจะเป็นจะตายยังไงมึงห้ามเข้ามายุ่ง  อ่า!และอีกเรื่องนึงฝากบอกไอ้ฮยองวอนด้วยนะว่า (ชื่อคุณ)จะไม่กลับไปอยู่บ้านหลังนั้นอีกแล้วเพราะเค้าจะกลับมาอยู่กับ'ผัว'กันสองคน:)"






    "อืม..."

























    แอด!...





    ประตูอันแสนคุ้นเคยถูกเปิดออกพร้อมปรากฏร่างสูงในชุดนักศึกษาที่พึ่งกลับมาจากเรียนเหนื่อยๆของวันนี้ อันที่จริงวันนี้จีมินมีเรียนแค่ภาคเช้าแต่กลับช้าเพราะมัวแต่ทำธุระจนลืมเวลาว่าตอนนี้ใกล้จะหกโมงเย็นเข้าเสียแล้ว....หลังจากปั่นหัวจองกุกสำเร็จก็มุ่งหน้าไปเคลียร์งานต่อกับเจโฮปเพื่อนซี้จนเสร็จสับถึงได้กลับห้อง





    ภายในห้องนั่งเล่นเงียบสนิทไร้เสียงตอบรับใดๆ ตอนนี้ในห้องของจีมินไม่ได้มีใครจากคุณหนิ แล้วทำไมมันเงียบผิดปกติ...











    รึว่าจะหนีไปแล้ว







    ไม่ใช่-_-




    สายตาคมพลันเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆนอนขดตัวอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง คุณเผลอหลับไปจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตื่นเพราะเกิดความเหนื่อยล้าจากการทำงานบ้านมาตลอดทั้งวัน แถมข้าวก็ยังไม่ได้กิน...แบบนี้ลืมตาไม่ขึ้นหรอก-_-




    "เกะกะ....นอนไม่เป็นที่"    กลับมาต้องให้บ่น อะไรนักหนา










    ชายหนุ่มพรึมพรำเบาๆพร้อมวางถุงพลาสติกที่หิ้วพะลุงพะลังเข้ามาในห้อง ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายหันมาช้อนตัวคุณขึ้นท่าเจ้าสาวแทน..จีมินอุ้มคุณเข้ามาในห้องนอนของเค้า  ร่างสูงโน้มตัวลงวางร่างน่องแน่งของคุณลงบนเตียงช้าๆ ความจริงแล้วจีมินอยากจะจับคุณโยนซะด้วยซ้ำ แต่คงทำไม่ได้เพราะเดี๋ยวตื่นขึ้นมาจะเดือดร้อนกันไปหมด-_-



    "ยัยตัวขี้เกียจ..."    เสียงทุ่มไม่วายจะบ่นให้คุณซ้ำอีกรอบ จีมินนั่งลงข้างๆเตียงพร้อมกวาดสายตามองคุณไปทั่วร่างกายพบว่าตามเนื้อหนังคุณเต็มไปด้วยผื่นแดงๆเป็นจ้ำๆตามจุดนั้นจุดนี้ของร่างกายที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อน..เมื่อเห็นเช่นนั้นจีมินเลยรีบลุกขึ้นพรวดก่อนที่จะถกเสื้อบนตัวคุณขึ้นปรากฏว่าตามบริเวณหน้าท้องและไหล่มีผื่นสีแดงขึ้นอยู่เป็นวงกว้างใหญ่พอสมควร




    "เชี่ยเอ๊ย!..."    พอจับพลิกดูอีกด้าน ตามแผ่นหลังของคุณก็มีเช่นกันแต่ไม่ใหญ่มากเหมือนกับข้างหน้า 





    "เฮ้ย!...ยัยบ้านี่! ตื่นดิวะ!"    จีมินจับตัวคุณเขย่าแรงๆเท่าที่ทำได้เพื่อปลุกคนตัวเล็กให้หลุดจากโลกแห่งนิทราที่หลงเข้าไปเป็นเวลานาน...ตากลมปรือมองภาพมัวๆตรงหน้าด้วยความงัวเงียพร้อมเอามือปัดป่ายไล่สิ่งกวนใจให้ไปพ้นๆ แต่ทว่าไล่ไปได้ไม่นานมือเล็กๆก็โดนจับหมับไว้แน่นกลางอากาศโดยฝีมือของจีมินเข้าเสียแล้ว




    "อ๊ะ!...ปะ..ปล่อย>^<"    ร่างเล็กดิ้นนิดหน่อยก่อนจะหยุดการกระทำลงเองด้วยความอัตโนมัติ  มันเป็นความคิดที่แย่มากถ้านอนยังไม่อิ่มห้ามขยับร่างกายเด็ดขาด เดี๋ยวมันจะเหนื่อยเสียเปล่าๆ



    "วันนี้เธอไปทำอะไรมา!?"





    "หะ..ห๊า?"    อะไร ฉันทำอะไร ไม่ได้หนีสักหน่อย!



    "ฉันถาม ตอบ!!"    ยิ่งเห็นยัยเด็กตรงหน้าเงียบและทำหน้าเอ๋อๆใส่แบบนี้แล้วมันหงุดหงิดชะมัด ดูสิ ไปทำอะไรมาทำไมตามเนื้อตามตัวถึงได้แดงเถือกขนาดนี้ มันน่ากลัวนะเว้ย!-_-




    จะมาตายตอนนี้ไม่ได้!





    "ฉะ..ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!"



     "แน่ใจ?"



    "อะ..อื้ม!"    แน่ใจสิยะ จะโกหกไปทำไม เดี๋ยวก็โดนตบหรอก-_-



    "แล้วทำไมผื่นถึงขึ้นเยอะขนาดนี้! บอกมาว่าเธอทำอะไร อย่าโกหกฉัน!"




    โอ้ย อย่าตะคอก มันน่ารำคาญT^T




    "ผื่นหรอ?"    ร่างเล็กถึงกับขมวดคิ้วสงสัย ที่จีมินพูดมันหมายความว่ายังไง ผื่นอะไรอ่ะ ทำไมเราไม่เห็นรู้เรื่อง....





    มิดังนั้น เพื่อปัดความสงสัยคุณเลยรีบก้มมองร่างกายของตนทันที...




    "อ่ะ! นี่มัน-[]-"    แย่แล้ว อาการแพ้ฝุ่นกำเริบ




    โรคประจำตัวที่ใครหลายๆคนเป็นบ่อยนักก็คืออาการแพ้ฝุ่น คุณเองก็เป็นเช่นกัน แต่ไม่ถึงกับร้ายแรงอะไรขนาดนั้น มากสุดก็แค่คัน พอทายาเดี๋ยวก็หาย





    "ตกใจล่ะสิ...ดูซะว่าตอนนี้บนตัวเธอมีอะไร?"



    "ก็แค่แพ้อ่ะ..."    คุณพูดพร้อมลูบไล้ตามตัวไปมา อยู่ๆก็รู้สึกคันขึ้นมาเฉยเลย บ้าจริงจะมาเป็นอะไรตอนนี้!-_-



    "แพ้อะไรวะ ให้อยู่ห้องเฉยๆจะไปแพ้อะไรมาห้ะ?"




    "กะ..ก็ฉันแพ้ฝุ่น...คือว่าฉันทำความสะอาดห้องนายอ่ะ-_-"    ถ้าจะรอให้แม่บ้านเข้ามาทำก็คงรอค่อนข้างนานพอสมควร สู้ทำเองซะได้จบๆจะไม่ดีกว่าหรอ เห็นแล้วมันหงุดหงิดคันไม้คันมือ!



    "เสร่อทำไม่เข้าเรื่อง!....กล่องยาอยู่ในครัว เดินไปหยิบเอาเอง!"



    "ห้ะ?"



    "หูหนวกรึไง!..."




    "อ่า! รู้แล้วหน่า!-_-"



















    ต่อมา...กว่าคุณจะนั่งทายาเสร็จก็ปาไปเป็นชั่วโมง ส่วนไอ้คนที่พึ่งกลับมาก็นั่งดูทีวีอย่างสะบายใจเฉิบ ทำอย่างกะเราเป็นคนใช้ พอได้ใจหน่อยก็ใช้ให้ไปทำนู้นนี้จนไม่รู้ว่าตอนนี้จะเหลืออะไรให้เค้าจิกหัวใช้อีกแล้ว  



    ร่างบางเดินออกมาจากครัวเป็นครั้งที่สามเพื่อทำการเรียกร้องความเป็นจากจีมิน วันนี้เค้าทำคุณเจ็บแสบมาก คนอะไรใจร้ายเป็นบ้า ข้าวก็ไม่ให้กิน แถมยังโดนใช้งานยิ่งกว่าทาส!











    "นี่! ฉันทำงานเสร็จหมดแล้ว...ให้ฉันกินได้รึยัง?"    เสียงเล็กเอ็นโวยวายเสียงเบาพร้อมชะโงกมองข้าวกล่องที่วางไว้บนโต๊ะกระจกของห้องนั่งเล่น...ใช่แล้ว ถ้าเย็นนี้ทำงานไม่เสร็จก็อดกินข้าว โดยมีหมาบ้ามันนั่งเฝ้าอาหารไม่ยอมหนีไปไหน-^-





    "ไปน้ำก่อน..."    ร่างหนาเหล่ตามองสภาพคุณที่เต็มไปด้วยยาสีขาวทารอบตัวจนน่าเกลียด จะบอกว่าตลกก็ใช่ ทำอย่างกะไปเดินตกถังครีมมาหมาดๆ และที่แน่ๆเค้าไม่ยอมให้คุณมานั่งกินข้าวในสภาพน่าเกลียดๆแบบนี้หรอก เห็นแล้วมันดูไม่ได้




    "ได้ ฉันจะไปอาบ...แต่นายต้องตกลงก่อนว่าจะให้ฉันกินหลังจากอาบน้ำเสร็จ"    ถ้าโดนจีมินหลอกอีกคุณคงเป็นบ้าไม่วันนี้ก็อีก5นาทีข้างหน้า คนโมโหหิวอ่ะมันน่ากลัวนะ




    "เอ่อๆ!"    จีมินตอบปัดๆพลางควักมือไล่ เมื่อเห็นอย่างนั้นคุณเลยเผลอยิ้มออกมาน้อยๆก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในห้องนอนทันที









    ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเบาๆพร้อมหันไปมองร่างเล็กที่วิ่งเข้าไปในห้องด้วยท่าทางดี๊ด๊า  


     "อยากกินมากขนาดนั้นรึไง หึ"    เมื่อกี้ยังทำหน้าบูดไปหยกๆแต่พอได้ยินจะให้กินก็ยิ้มจนแก้มปริ สงสัยคงลืมตัวว่าตอนนี้อยู่กับใคร...เธอคงยิ้มได้ไม่นานหรอก(ชื่อคุณ)





    ตอนนี้มันยังน้อยไปสำหรับเด็กน้อยอย่างเธอ นี่มันพึ่งเริ่ม สนุกได้ยังไม่สุดก็อย่าหยุดที่จะเล่น:)





















    21:00 น.





    เวลาผ่านไป จนถึงกลางดึกของวัน...คุณนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงเป็นเวลานานเท่าที่จำได้อ่ะนะ ไม่รู้ทำไมถึงนอนไม่หลับกระสับกระส่ายแปลกๆ ในหัวสมองไม่หยุดคิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ไม่เลิก พอรู้ตัวอีกทีก็คิดได้ว่าตัวเองอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก อยากออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ยามค่ำคืนให้หายเคลียดสักหน่อย 




    อ่อ..ลืมไปว่าออกไปไม่ได้ เพราะหมาบ้ามันยังไม่หลับ-_-





    โดนกัดมาเดี๋ยวจะยุ่ง...











    "เห้อ~"   ส่วนผื่นบนตัวก็ยังไม่หายคัน รู้สึก..รำคาญตัวเองโว้ย!!!!





    "นี่...."    คุณเกิดความใจกล้าเรียกสะกิดคนข้างๆที่นอนเล่นโทรศัพท์อย่างไม่สนใจโลกภายนอก





    จีมินละสายจากหน้าจอโทรศัพท์พร้อมหันมามองคุณด้วยสายตาขวางๆอย่างขัดใจ....






    "อะไร..." 





    มองแบบนั้นฆ่ากูเถอะ-_-





    "คะ..คือว่า ฉันนอนไม่หลับ"

    "แล้ว?"


    "ก็ไม่รู้ ฉันนอนไม่หลับ-^-"


    "ต้องการอะไร?"

    "แบบว่า..อยากออกไปเดินอ่ะแหะๆ^_^"

    "ไม่....."









    อ้าก!!!




































    @14 กุมภาพันธ์ 2019


    กุมภาพันธ์ เป็นเดือนที่อบอวลไปด้วยความสุขของการแสดงความรัก ความห่วงใยถึงคนที่เราปรารถนาดีและอยากให้เค้ามีความสุข เป็นที่รับรู้กันทั่วโลกว่าวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็น "วันแห่งความรัก" หรือ Valentine's Day


    เมื่อวันแห่งความรักหรือวันวาเลนไทน์เวียนวนมาอีกครั้ง หันไปทางไหนก็มีแต่คนรักกัน แต่ถึงอย่างนั้นวันวาเลนไทม์ก็ควรเป็นวันดีๆ ที่มีแต่เรื่องดีๆ ของคู่รักอีกหลายๆคู่












    แต่ไม่ใช่ฉันก็แล้วกัน...




    อ่า! เป็นอีกวันที่น่าเบื่อ โดนทอดทิ้งอย่างไม่รู้ตัว คนรอบข้างหนีหายกันไปหมด หลงเหลือแต่สิ่งเลวร้ายที่ยังคอยวนเวียนอยู่รอบตัวไม่รู้จักไปอยู่ที่ชอบๆในที่ที่ของมันสักที-_-




    นึกแล้วก็อยากจะปล่อยโฮออกมาดังๆ เพราะเสียใจ น้อยใจ ท้อแท้กับชีวิตที่จู่ๆก็ตกลงมาอยู่ในที่น่าระกำลำบากขนาดนี้...



    ก็นะ กลั้นน้ำตาได้ไม่นานหรอก









    "ฮึก! ไม่จริงใช่มั้ย...."




    จดหมายจองกุกบอกเลิกฉัน...ตามมาด้วยข้อความที่อ่านแล้วเจ็บจี๊ดไปถึงก้านสมอง  'เราเลิกกันเถอะ ฉันไม่อยากฝืนความรู้สึกเธออีกต่อไปแล้ว ขอให้โชคดีกับรักครั้งเก่านะ(ชื่อคุณ) แล้วไม่ต้องกลัว ขาดฉันไปสักคนเธอคงไม่ตายหรอก ลาก่อน...จองกุก...'




    ไม่ตายพ่อแกสิ...




    มึงปล่อยให้กูอยู่แบบนี้ไม่ได้! ไอ้ปาร์คจีมินมันจะฆ่ากูเข้าสักวันมึงไม่รู้รึไงห้ะ!!




    "แง๊!! ไอ้จองกุก ไอ้บ้า!...นายมันใจร้าย นายปล่อยฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะฮึก! ได้โปรดกลับมาช่วยฉันออกไปจากขุมนรกนี่ทีฮือๆ!"    ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นกับฉัน ฉันทำอะไรผิด ทำไมทุกคนถึงได้ทิ้งฉันไปกันหมด ทั้งพ่อแม่ที่ตายจาก แล้วลุงกับป้าอีกล่ะ พวกท่านไม่เคยต้องการฉันเลยสักนิด ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้เหมือนกับตายทั้งเป็น....ฮึก! คงไม่เหลือใครจริงๆแล้วสินะตัวเรา








    ขอโทษนะพี่ฮยองวอน ฉันคงไม่หน้าด้านกลับไปพึ่งพาอาศัยพี่อีกแน่นอน..ฉันพร้อมแล้วที่จะทนอยู่บนโลกใบนี้อย่างโดดเดี่ยว




    ฉันพร้อมแล้ว....









    แต่เอ๊ะ!...







    "ฮึก! ไม่สิ ไม่เห็นต้องสนเลย...ปกติเราก็อยู่คนเดียวหนิ ก็แค่เพื่อนไม่อยากคบ คนรักเขี่ยทิ้ง คนรู้จักไม่สน แล้วเหลืออะไรอีกล่ะ ฮึก! ก็มันไม่เหลืออะไรแล้วฮือ~"   ถ้าไม่เป็นเพราะจดหมายของจองกุกที่วางไว้บนโต๊ะ คุณคงไม่ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจคนเดียวในห้องน้ำอยู่แบบนี้


    มันน่าน้อยใจชะมัด ทำไมถึงได้ทำกันแบบนี้...ใจร้ายที่สุดเลย!









    "ฮะ..ฮึก!"   เสียงสะอื้นครั้งสุดท้าย มือเล็กๆยกขึ้นปัดเช็ดคราบน้ำตาออกจนหมด แต่ก็ยังคงเหลือรอยหลักฐานเหตุจากการร้องไห้อยู่หมาดๆ ตากลมบวมเกิดอาการแดงคราบน้ำตาแห้งๆเปอะเปื้อนเต็มแก้มไปซะหมด 




    ฉันคงดูน่าเกลียดมากสินะ...










    ตึกๆ




    บรรยากาศงานวันวาเลนไทน์ยังครึกครื้นไม่เลิก เช้าวันนี้ทางมหาลัยได้จัดงานวันแห่งความรักขึ้นของแต่ละคณะ มีละครบ้างเอ่ย ขายดอกไม้ป๊อปอัพน่ารักๆบ้างล่ะ และยิ่งแปลกไปกว่านั้น มีงานรับจ้างสารภาพรักหรือจัดหาคู่ด้วยเว้ย...ฮึ! เห็นแล้วมันเจ็บใจ!!!!!









    ร่างบางเดินก้มหน้าพยายามหลีกเลี่ยงบรรยากาศอันแสนน่าอิจฉาพวกนี้ คุณไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมองเลยสักนิด เห็นคู่รักคนอื่นๆทีไรก็อดร้องไม่ได้ทุกที...ทำไงได้ก็คนมันอิจฉาหนิ ถ้าเป็นไปได้ป่านนี้คุณคงได้เดินควงจองกุกอย่างมีความสุข คงไม่ได้มาเดินเป็นหมาหง๋อยอยู่แบบนี้หรอกเหอะ!







    ปึก!







    "โอ้ย!! เดินไม่ดูทางรึไงยะ!"



    "ขะ..ขอโทษค่ะ..."   แค่เดินอยู่เฉยๆก็ทำคนอื่นเค้าเดือดร้อน เมื่อฉุกคิดได้คนตัวเล็กก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที







    "อะไรของยัยนั่น ขอโทษแล้วก็วิ่งหนีไปซะงั้น!"

    "ไม่เอาหน่าตัวเอง อย่าไปว่าเด็กมันเลย:)"

    "จะว่าไปหน้าตาคุ้นๆเหมือนแฟนเก่าจีมินเลยอ่ะ"

    "เค้าเลิกกันไปแล้วก็อย่าถือสาเลยหน่า...."


    "เหอะ! เลิกกันซะน่ะดีแล้ว ฉันล่ะไม่ชอบยัยนั่นเลยสักนิดหึ!!"

    "เด็กมันออกจะน่ารัก จะไปเกลียดเค้าทำไม?"


    "นี่!! ตกลงแกเป็นแฟนฉันมั้ยห้ะ!! ไปชมมันทำไม สวยตายแหละชิล์!!"


















    "ก็ฉันมาแล้วนี่ไง จะอะไรนักหนา!"




    "น่ารำคาญ! เธอมาช้าไม่สิทธิ์มาโวยวาย!"




    "จีมิน!..."    ให้ตายเถอะ หมอนี่มันน่าโมโหชะมัด จะเรื่องมากอะไรนักหนา ฉันก็มาแล้วนี่ไงยังจะเรื่องมากอีก!



    ตึกมันก็ไม่ได้ว่าใกล้ถึงขั้นเดินมาแปปเดียวเดี๋ยวก็ถึงสักหน่อย ให้เวลาเดินมาแค่นี้มันจะตายรึยังไงห้ะ ถามจริง เป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้เมื่อไหร่กัน!




    "เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงใส่ฉันงั้นหรอยัยเด็กกระโปก..."    ไม่ได้แค่นั่งบ่น ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะเดินเข้าประชิดคนตัวเล็ก


    ปึก!..








    "โอ้ย! เจ็บนะ!-^-"    นิ้วเรียวๆของจีมินดีดหน้าผากคุณเข้าให้..ร่างเล็กร้องเสียงหลงทันทีเมื่อถูกกระทำเช่นนั้น คุณทำหน้างอพลางถอยหลังออกห่างจีมิน




    แต่ทว่า....




    "อึก! ปล่อยนะ!...." 







    แขนยาวทั้งสองข้างรวบเอวบางเข้ามากอดแนบชิดกับลำตัวหนาๆของคนตรงหน้า....ระยะห่างของคุณและจีมินห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ อีกนิดเดียวจมูกเค้าก็จะโดนแก้มคุณเสียแล้ว



    ไม่นะ ฉันรับไม่ได้ ขืนมีคนเดินผ่านมาต้องแย่แน่ๆ







    "ปะ...ปล่อย>^<"   เสียงใสเริ่มร่อยหรอลงเรื่อยๆ พลางพยายามผลักดันร่างออกจากพันธนาของจีมิน  แต่มีหรือคุณเคยสู้เค้าได้น่ะ แค่ขนาดตัวก็ต่างกันราวยักษ์กับคนแคระ ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์หัดสำนึกบ้างสิอีบ้า!




    "กลัวหรอ...ตัวสั่นเชียว:)"


    "ฮะ..ฮึก...ไม่สักหน่อย"   คนตัวน้อยส่ายหน้าเพื่อปัดไล่น้ำตาเจ้ากรรมที่มันกำลังจะไหลออกมา  ไม่รู้สิทำไมจู่ๆถึงอยากร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ เกลียดตัวเองชะมัด








    อ่อนแอที่สุด...





    "หยุด...."    น้ำเสียงทุ่มๆเอ่ยสั่งด้วยท่าทางเรียบเฉย ลมหายใจอุ่นๆจรดลงพวงแก้มใสอย่างสม่ำเสมอไม่มีท่าทีจะผละออกเลยสักนิด....รำคาญแล้วทำไมไม่ปล่อยฉันสักที เริ่มอึดอัดแล้วนะT^T






    "ฮึก!....."   ไม่ได้ ฉันมันไม่ได้




    "ฉันบอกให้หยุด...."



    "ฮึก....ฮึก!!"




    "(ชื่อคุณ)! ฉันสั่งให้เงียบ!!!!"




    "ฮือ! ฉันหยุดมันไม่ได้ ไม่รู้ทำไมฮือๆ!"



    "โธ่เว้ย!!..."

    
















::100%::
 








     #TALK

    ตัดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเจ้าค่ะ^_^
.
.
.
.
.
ยังมีต่อ....




คอมเม้น+กำลังใจ
(เจอกันวันศุกร์หน้าจ้า)
พอก่อนนะ เหนื่อยแหะๆ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #412 HoBaByIce (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 03:51

    นางเอกทำร้ายจองกุกมากเกินไปแล้วนะ!
    #412
    0
  2. #401 Aanu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:11

    กรี้สสสสสสสส สสสส


    #401
    0
  3. #400 Paoniiiiii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:10

    ไรท์มาต่อ กำลังสนุกเลยยยยยยยยย//ไม่นะจองกุก//

    #400
    0
  4. #397 nut40938 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:35
    รอเลยนะคะ
    #397
    0
  5. #396 Jiji_** (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:30

    จีม เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย+!!!!

    #396
    0
  6. #395 M I N I - j (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:57
    หื้มมม ก่อนที่จะตัดไป จีมทำอะไรรรร
    #395
    0
  7. #394 dorktmt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:07
    อยากถีบพระเอกลงส้วมโว้ยยยยย
    #394
    0
  8. #393 BT_7UJ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:08

    ทำไมเธอมันร้ายยยจีมมม

    #393
    0
  9. #392 waratruedee14 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:03
    แอดเอาจีมคนเดิมกลับมาไม่ได้หรอ😭
    #392
    0
  10. #391 molobee_kk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:09
    อิจีมมมมม แกทำกุกเข้าใจผิดดด
    #391
    0
  11. #390 M I N I - j (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:49
    จีมมันร้ายยยย
    #390
    0
  12. #389 nan13101995 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:43
    ใจร้ายยยย
    #389
    0
  13. #388 MOJIMIND (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:37

    โอ้วม่ายก็อชชชชช
    #388
    0