{JIMIN X YOU} MOON (Sex) //White & black//

ตอนที่ 15 : MOON : Chapter 13 ::100%:: [ NC+ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 350 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

B
E
R
L
I
N























Chapter 13































        ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้พรงไพรอันแสนสวยงามและบรรยากาศบริสุทธิ์ที่ไม่เคยหาได้ในเมือง  เป็นเช้าอีกวันที่คุณต้องมาผจญภัยนอกบ้านโดยที่ไม่ได้นอนพักผ่อนเลยสักนิด..บอกเลยว่าความเอาแต่ใจของผู้ชายคนนั้นมันชั่งขัดใจต่อคุณเหลือเกิน  คนบ้าอะไรใส่เสื้อเขียวเข้าป่าเตรียมตัวมาซะดิบดีขนาดนี้...แน่นอน จีมินพาออกมาตั้งแคมป์ยังไงล่ะ...






    ชนิดแบบค้างคืนด้วยนะจะบอกให้-_-











    "โอ้ย!!...ปวดขาาาาาาา!!!"    เสียงเล็กร้องลั่นป่าพร้อมทิ้งตัวลงนั่งบนโขดหินใกล้ๆลำธาร  เมื่อจีมินและมารุคุงเห็นเช่นนั้นคงรู้นะว่าตอนนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว ทั้งเดินบุกป่าฝ่าดงสารพัด รวมๆแล้วเกือบชั่วโมงกว่าๆที่เดินเข้ามาในป่า




    "ลุก..."    ชายหนุ่มใกล้ตัวออกคำสั่งกรอกหูบอกให้คุณลุกขึ้นจากโขดหิน




    "ลุก?..ลุกทำไม"   คุณเงยหน้าทวนคำถามกับคนตรงหน้าเพื่อความแน่ใจ..เค้าคงไม่ได้พูดเล่นหรอกใช้มั้ย ที่บอกให้ลุกอ่ะ









    ไม่เอา ไม่ลุก เหนื่อย!!!









    "ลุกขึ้น ไม่ให้พัก..."















    นั่นไง กูว่าแล้วมั้ยล่ะ-__-














    "ใจร้ายว่ะ...ฉันก็เหนื่อยเป็นนะไอ้บ้า"




    "อีกนิดเดียวก็จะถึงจุดตั้งแคมป์แล้ว...อย่ามาทำเป็นสำออย"   จีมินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางไล่สายตามองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า  ตามร่างกายของคุณเต็มไปด้วยรอยข่วนและรอยบาด สาเหตุเกิดเพราะจากการเดินลุยเข้ามาค่อนข้างลำบากเลยทำให้กิ่งไม้นานาชนิดขูดเข้ากับผิวสวยๆของคุณจนเกิดรอยแดง...




    "ไม่...."    ว่าจบ คนตัวใหญ่ก็เดินแบกเป้นำหน้าออกไปอย่างหน้าตาเฉย




     ร่างบางทำปากคว่ำเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปอุ้มมารุคุงขึ้นแนบตัว เพราะตอนนี้ไม่ได้มีแค่คุณเหนื่อยคนเดียวหรอกนะ..เด็กน้อยคนนี้ก็เหนื่อยไม่ต่างจากคุณเหมือนกัน 












    คุณเดินตามหลังร่างสูงมาเรื่อยๆ สักแปปก็ถึงจุดตั้งแคมป์ที่จีมินเพ้งจองเอาไว้หาพื้นที่เหมาะๆแก่การกางเตนท์...เมื่อมาถึงจุดบริเวณลานกว้าง คุณก็โดนจีมินใช้ให้เดินเข้าไปหาฟืนในป่า ส่วนตัวจีมินเองก็ทำหน้าที่ของตนก็คือกางเตนท์และเตรียมอุปกรณ์สำหรับพักแรมคืนนี้




    ร่างหนานั่งใจจดใจจ่อกับการกางเตนท์อย่างเอาจริงเอาจัง โดยมีเด็กน้อยอย่างมารุคุงนั่งมองตากลมอยู่ห่างๆ..ใจจริงตามประสาเด็กอยากจะเดินเข้าไปช่วยแต่ก็ไม่กล้าเพราะผู้ชายตัวใหญ่คนนั้นน่ากลัวมากๆ และเสียงดังไม่ยอมให้เด็กอย่างมารุคุงเข้าใกล้แม้แต่เซนเดียว









    "มองไร..."    เสียงทุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมเบนสายตามองมารุคุงด้วยอารมณ์นิ่งเฉย..ตั้งแต่นั่งกางเตนท์แล้ว รู้สึกว่าเหมือนมีคนมอง ที่ไหนได้ไอ้เด็กจอมยุ่งยากนี่เอง




    "ป..ป่าวฮะ"    เด็กตัวน้อยพูดน้ำเสียงติดขัดและประหม่าเล็กน้อย




    "งั้นหรอ....."





    " •~• "






    "อยากกลับบ้านมั้ย...."    จู่ๆจีมินก็พูดประโยคช์ที่ไม่น่าจะได้ยินออกมาจากปากของเค้าโดยตรง..นานได้เกือบ2-3วันแล้วที่จีมินไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน  การที่พาคนๆหนึ่งมาอยู่ด้วยนั้นไม่ยักกะรู้ว่าจะมีอีกหนึ่งติดมา โดยเฉพาะเด็ก5ขวบแบบนี้  ป่านนี้พ่อแม่คงเป็นห่วงแย่...







     ร่างสูงเอ่ยถามออกไปแบบไม่คิดอะไรมาก ใจจริงก็รู้ดีว่ามารุคุคงต้องตอบว่า 'อยากกลับบ้าน' แน่ๆ...จีมินเลยตัดสินใจทิ้งลวดเหล็กขนาดเล็กในมือ ก่อนที่จะเดินไปค้นกระเป๋าเป้ที่เค้าแบกเข้ามาในป่า





    มือหนาล้วงหาสมาร์ทโฟนเครื่องบางสวยของหญิงสาวที่ตนยึดติดไว้กับตัวตั้งแต่วันแรกที่มาเมืองนี้  เมื่อเจอสมาร์ทโฟนของคุณ ไม่รอช้า นิ้วยาวก็กดจิ้มปลดล็อคหน้าจอตัวเครื่องเปิดขึ้นเผยให้เห็นวอลเปเปอร์จอหลักที่ปรากฏแสดงให้เห็นว่ามีสายเรียกเข้าโทรศัพท์ของคุณรวมๆแล้วเกือบพันกว่าสายสาย...













    Misscall : JUNGKOOK 458 สาย




    Misscall : ASIZAKI 288 สาย




    Misscall : HYUNGWON 346 สาย












    "แกต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆไอ้จองกุกหึ!..."    ไม่นึกว่าคนอย่างจองกุกจะรักเพื่อนตัวเองได้ขนาดนี้..ไม่สิ แฟนต่างหาก อดีตก็แค่เพื่อนแล้วกลายมาเป็นแฟน ถ้าสักวันพวกมันสองคนเลิกกัน จะมองหน้ากันคิดมั้ยว่ะ:)






    ตุบ!





    เสียงท้อนไม้กระทบลงพื้นหญ้าสีเขียวเสียงดังจนทำให้จีมินเลิกสนใจโทรศัพท์แล้วหันหน้ามามองคุณที่กำลังทำหน้ายู่ไม่พอใจกับการถูกใช้แรงงานนี่เลยสักนิด







    เหนื่อยก็เหนื่อยกว่าจะหาฟืนได้แต่ละท้อนมันก็ใช้เวลานานมากพอสมควร มิหนำซ้ำไอ้ฟืนท้อนๆหนึ่งก็ไม่ใช่เบาๆนะ หนักโคตร!!









    เซ็งโว้ยยยยย!!








    "หามาแล้ว เอาแค่นี้แหละ!"    ร่างบางพูดใส่คนตรงหน้าด้วยอารมณ์เหนื่อยๆ




    "อืม แค่นี้ก็พอละ...เธอไปพักเถอะ"    จีมินพูดพร้อมเชิดหน้าไปทางต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆเพื่อบ่งบอกว่าให้คุณไปนั่งพักในจุดที่เป็นสายตาพอที่เค้าจะมองเห็นคุณได้ชัดๆ




    "อือ..มีอะไรให้ช่วยก็เรียกนะ ฉันไปล่ะ!"    ว่าเสร็จร่างเล็กก็สาวเท้าออกไปทันที  












    คุณเดินมาถึงจุดต้นไม้ใหญ่ ก่อนที่จะทิ้งร่างบางๆลงนั่งด้วยความเหนื่อยล้า...จมูกเล็กๆสูดเอาอากาศอันแสนสดชื่นของป่าไม้เข้าจนสุดปอดพร้อมมันออกมาอย่างเต็มที่  การที่ทำแบบนี้เพราะคุณรู้สึกโล่งอกและรู้สึกตัวเบาขึ้นมาทันทีหลายต่อหลายเท่า ความเคลียดบวกกับอาการเหนื่อยก็หายไปอย่างปริทิ้งโดยไม่ต้องให้สิ่งต่างๆรอบตัวมารบกวนให้ปวดหัวอีก




    การที่จีมินพาออกมาเดินป่าแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอกเพราะนานๆทีกว่าคุณจะได้เจอธรรมชาติแบบนี้คงยากอ่ะ เพราะทั้งติดเรียน ทำงาน อ่านหนังสือสอบ ทัศนศึกษาทีก็รอวนไปเกือบปีๆ-_-




    "พี่สาวฮะ..."    เสียงเด็กน้อยอันคุ้นเคยแทรกเข้าโซนประสาทของคุณมาผ่านๆ ทำให้ร่างบางหันมาสนใจเจ้าเด็กน้อยที่ทำหน้างออยู่ตรงหน้า...อยากได้อะไรอีกล่ะเนี่ย แบบนี้มีงานงอแงแน่นอน-_-




    "ว่าไงครับ:)"    ใบหน้าหวานยกยิ้มบางๆ ก่อนที่จะอุ้มมารุคุงขึ้นมานั่งบนตัก





    "ผม...ผมอยาก...ผมอยากเล่นอ่ะ" 




    "อยาก...อยากเล่นอะไรครับ?"






    คุณก้มหน้าถามมารุว่าตอนนี้เด็กน้อยอยากได้อะไร แล้วอยากเล่นกับใคร...ให้ตายเถอะ อย่าทำหน้าเบ้ร้องไห้นะลูก ฉันไม่อยากเห็นใครร้องไห้อีก แล้วยิ่งอยู่กับจีมินซะด้วยสิ เค้าจะฆ่าพวกเราสองคนมั้ย-_-





    "ผมอยากเล่นบอล..."




    บอล แล้วฉันจะหาบอลที่ไหนมาให้เด็กเล่นล่ะเนี่ย!!




    "เอ่อ ขอโทษนะครับ...พี่ไม่มีบอลให้หนูเล่นหรอก  เราไปหาทำอย่างอื่นกันนะครับๆ?"




    "....อือ...ก็ได้ฮะ >.,< "




    "ดีมากคนเก่ง ไม่งอแงนะครับ:)" 













    "เราไปจับปลากันดีมั้ย...."


























    ซ่าาาาา~





    เป็นกิจกรรมอีกแบบที่จีมินเตรียมไว้ตั้งแต่อยู่บ้าน..เพราะบริเวณลำธารมีปลาน้อยปลาใหญ่อยู่ชุกชุมพอสมควร โดยเฉพาะปลาแซลมอนเยอะจนตาลายกันเลยล่ะ  เพราะเขตลุ่มน้ำใหญ่ในป่าไหลมาประจบกันอยู่ที่ลำธารเลยทำให้ปลาหลายชนิดมารวมกันเป็นจำนวนมาก มิหนำซ้ำแถวนี้ก็ไม่มีใครรู้จักมากนักถ้าไม่ใช่คนในพื้นที่จริงๆ




    เผ๊ะ!....เสียงน้ำกระเด็นพร้อมปลาแซลมอนตัวโตดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่บนโขดหิน โดยฝีมือของร่างสูง สำหรับจีมินแล้วการจับปลาเป็นเรื่องง่ายๆสำหรับเค้า ส่วนคุณน่ะหรอ จับยังไม่ได้สักตัว เอาแต่วิ่งๆไล่จับจนตัวเปียกไปหมด โชคดีที่วันนี้ใส่เสื้อสีทึบขาสั้นมาเลยไม่ทำให้คิดมากว่าจะสวยหรือไม่สวย>.<





    "วิ่งไล่แบบนั้นจะจับได้สักตัวมั้ย...."    เสียงทุ่มพลางเอ่ยออกมาอย่างเอือมละอากับความโง่ของคนตัวเล็ก...ใครใช้ให้วิ่งไล่จับปลาแบบนั้นล่ะ ถ้าวิ่งตามแบบนี้พวกปลาก็ตกใจว่ายหนีไปหมดน่ะสิ แถมยังเสี่ยงต่อการสะดุดล้มไม่ก็เผลอไปเหยียบเศษหินคมๆ อาจจะบาดเจ็บเอาได้






    "ก็มันว่ายหนีฉันอ่ะ!..จะให้ทำไง ฉันจับปลาไม่เป็น"    พูดไปเค้าจะเชื่อมั้ยว่ะ  เอ่อต้องเชื่อสิก็เราจับปลาไม่เป็นหนิ!!





    เคยแต่ไล่จับผู้ชาย แหะ! ล้อเล่น ;p




    "ไม่ต้องจับ ไปนั่งอยู่เฉยๆ เดี๋ยวฉันจับเอง!"    ให้ตายสิ ยัยเด็กนี่ทำอะไรเป็นสักอย่างมั้ย นอกจากนอนอ้าขอให้ผมเอาเนี่ย-_-




    "อื้อ!...ก็ได้-^-"    ร่างบางยู่ปาก ก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งบนโขดหิน...เชอะๆ! ดูเหมือนฉันเป็นภาระเค้าเลยอ่ะ ดูสิสีหน้าจริงจังยิ่งกว่าเดินเข้าห้องสอบซะอีกเห้อ~




  






    "ฮึ้บ!...ผมจับได้แล้วววว~"    จีมินหันไปตามเสียงของเด็กน้อยที่กำลังยืนชูปลาตัวเล็กๆอยู่ในมือด้วยความดีใจ









     หึ...เด็กโง่ ปลาตัวแค่นั้นมันกินได้ซะที่ไหน นั่นมันปลาทองธรรมชาติต่างหากล่ะ










    "ผมจับปลาน้อยได้ มันตัวสีส้มด้วย>.,<"    




    คุณที่นั่งมองอยู่ห่างๆ กำลังจะอ้าปากห้ามไม่ให้มารุคุงเข้าใกล้จีมิน...แต่ก็ไม่ทันแล้วล่ะ  งานนี้มีน้ำตาแน่-_-




    " 0.0 "    สิ่งที่คิดกับความเป็นจริง มันชั่งต่างกันซะเหลือเกิน ตอนแรกคุณนึกว่ามารุจะโดนตบหัวไม่ก็โดนด่า...แต่ที่ไหนได้ ร่างสูงกลับนั่งยองๆลงตรงหน้าเด็กน้อยพร้อมเอามือลูบหัวด้วยความอ่อนโยน ใบหน้าลอบยิ้มน้อยๆทำให้มารุคุงสามารถยิ้มออกมาได้อย่างเต็มปาก..จีมินไม่ด่ามารุคุง ภาพสุดแสนจะหายากในชาตินี้เลยล่ะ...





    พักหลังๆเนี่ย เค้าไม่มีท่าทีจะโหดร้ายเลยสักนิด และยังใจเย็นอีกด้วย...มันเป็นเพราะธรรมชาติรึเปล่าที่ทำให้จีมินดูเป็นคนละคนได้ขนาดนี้ เห้อ! นึกแล้วคิดถึงพี่จีมินคนเดิมจัง...พระเจ้าจะมีปฏิหาริย์มั้ยถ้าทำให้ คนสองคนกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง...มีทั้งร้ายและดีในคน คนเดียวกัน ไม่ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายนึงต้องทนเจ็บปวดทรมารอีกต่อไป






















    "ค่ะ...ไม่ต้องห่วงนะคะ อีกไม่กี่วันฉันจะกลับแล้ว...ค่ะไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ"    หญิงสาวรีบกดวางสมาร์ทโฟนลงด้วยความดีใจ ดีนะที่คุณน้าของมารุคุงไม่ว่าอะไร แผนการโกหกครั้งนี้สำเสร็จ แค่โทรไปบอกว่าตอนนี้คุณอยู่บ้านเพื่อน เขตนอกเมือง รถเสีย กลับยังไม่ได้ และอีกไม่กี่วันก็จะได้กลับแล้วไม่ต้องห่วง แค่นี้แหละเสร็จโจรเลยค่ะ...เห้อ! โล่งอกไปที แบบนี้ค่อยไม่ให้มีเรื่องหนักใจหน่อย> <




    "จองกุก..ใช่ๆ!"





    หมับ!




    "หมดเวลา!!..."




    "ย๊าท์!..ฉันยังใช้ไม่เสร็จเลยนะ!!"    บ้าจริง ให้เวลาคุยแค่3นาทีมันจะไปมีประโยชน์อะไรได้ล่ะ ยังไม่ทันจะโทรไปบอกจองกุกเลยว่าสบายดีไม่ต้องห่วง...แต่อีตาจีมินดันดึงโทรศัพท์ออกจากมือแล้วมาบอกว่าหมดเวลาแบบนี้..ทำไม!!! ฉันอยากคุยกับจองกุก!!..




    "หมดเวลาก็คือหมดเวลา...เลิกทำหน้าบูดเป็นตูดลิง แล้วออกมากินข้าว!"    ว่าจบ คนตัวโตก็คลานออกจากเต็นท์ไป ปล่อยให้คุณนั่งคุมอารมณ์ฟึดฟัดอยู่นานพอสมควร





    บอกกันดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงเลยคนบ้า!!











    เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืนของวัน หลังจากกินข้าวเสร็จทุกคนก็ต่างพากันแยกนอน โดยคุณกับมารุนอนด้วยกันส่วนจีมินทำเก๊กอาสานอนนอกเต็นท์...หื้ม สุภาพบุรุษจริง-_-





    อากาศข้างนอกหนาวก็หนาว ผ้านวมก็ไม่ใช่ว่าจะอุ่นซะทีเดียว...คุณเลยลุกขึ้นมากลางดึงพลางคลานออกจากเต็นท์พร้อมผ้านวมผืนหนาในมือ ร่างเล็กแอบย่องเท้าเบาๆเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าตื่น




    พรึบ...มือเล็กบางห่มผ้าให้ร่างหนาอย่างเบามือ...คุณนั่งไล่มองสำรวจใบหน้าของคนตัวใหญ่เงียบๆ เวลาหลับเค้าดูเป็นคนละคนอีกแล้ว ไม่เหมือนตอนตื่นเลย ทั้งทำหน้าบึ้งขมวดคิ้วตลอดเวลา






    "หึ:)"    แต่ดูตอนนี้สิ เหมือนลูกเจี๊ยบเลยอ่ะ...แก้มยุ้ยๆปากจู๋ๆ 
น่ารักชะมัด>.<






    "เหอะ...นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! ไม่ได้ๆฉันรักจองกุก!..ฉันรักจองกุก!!!"





















































    ก๊อกๆ






    "มาแล้วๆ ให้ตายเถอะ จะมาอะไรแต่เช้าเนี่ย!?"    คนจะหลับจะนอน บ้าจริงอย่าให้รู้นะว่าใครมารบกวนตอนเช้าๆแบบนี้..แม่จะเอาหมอนฟาดหน้าเลยคอยดู!





    แอด!....





    "(ชื่อคุณ)!!!..." 




    "จองกุก!!!..."

















    เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก...ในที่สุดคุณก็ได้รับอิสระสักที มารุคุงก็ได้กลับบ้าน แล้วหลังจากโดนจับไปได้2-3วัน จีมินก็ไม่มายุ่งกับคุณอีกเลย เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้อ่ะ ฉันไม่สนเค้าแล้ว-_-







    ภายในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ณ บ้านของฮยองวอน..ตอนนี้คุณกับจองกุกนั่งคุยกันตามประสาคู่รัก..ตอนแรกที่เจอกัน จองกุกแทบจะกระโดดขี่คอคุณเลยด้วยซ้ำ เค้าคงดีใจมากสินะที่ได้เจอคุณในบ้านแบบนี้ ทั้งๆที่ไม่ได้ติดต่อกันเลยสักวัน





    ประโยคแรกที่เค้าเอ่ยถามคุณก็คือจีมินทำอะไรคุณรึเปล่า...ถ้าบอกไปมีหวังนายนั่นได้ตายแน่ๆ ไม่เอาอ่ะคุณเลยปฏิเสธจองกุกไปว่าจีมินไม่ได้ทำร้ายหรือทำอะไรคุณทั้งนั้น ก็แค่พาไปทำธุนะนอกเมืองเลยถือโอกาสพักผ่อนไปในตัว...แต่ที่แน่ๆจองกุกเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเชื่อได้ร้อยเปอร์เซ็นมั้ย เพียงแค่เค้ารู้ว่าคุณปลอดภัยจองกุกก็สบายใจแล้วล่ะ : )




















    1 เดือนต่อมา...











     @มหาลัย









     เป็นเวลาเลิกเรียนคลาสช่วงบ่ายอีกวันอันแสนบ่าเบื่อของคุณตามเคย วันนี้กะว่าจะชวนจองกุกไปกินเค้กที่คาเฟ่ใกล้ๆมหาลัย แต่ดันโชคไม่เข้าข้างเพราะแฟนหนุ่มต้องทำรายงานกับเพื่อนๆของเค้าในกลุ่มจนไม่แน่ใจว่าจะเสร็จตอนไหน...จองกุกเลยส่งไลน์มาสั่งกำชับให้คุณกลับบ้านไปก่อน อย่าเถลไถลออกนอกบ้านตอนกลางคือนเด็ดขาด...อย่าทำตัวให้เป็นห่วง...







    สั่งเป็นพ่อเลยค่ะ-_-











      "เห้อ!...ยังไม่อยากกลับบ้านอ่ะ....แอบไปเที่ยวดีกว่า จองกุกคงไม่รู้หรอกเนาะ!!"




















      ...เมียงดง...








     ณ ใจกลางกรุงโซล ย่านช้อปปิ้งเมียงดงเป็นย่านช้อปปิ้งที่ฮิตและคึกคักที่สุดของกรุงโซล ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้มากกว่า 1 ล้านคนต่อวัน อีกทั้งยังสามารถเดินทางได้สะดวก นับว่าเป็นศูนย์กลางของการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมเลยทีเดียว ภายในตลาดเมียงดงเต็มไปด้วยร้านค้า และร้านอาหารนับไม่ถ้วน เยอะแยะผู้คนชุกชุมยิ่งกว่ามดแตกรัง..เห้อคนเยอะง่ะ-*-








     "ป้าค่ะ ขอต๊อกโบกีที่นึงค่ะ~"    เป้าหมายแรกที่มาเมียงดงก็คือหาของกินยังไงล่ะ แล้วค่อยไปเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าต่อ เพราะเมื่อวานเงินเดือนออก..ถือว่ารวยวันนึงฮ่าๆ...





     "ได้แล้วจ๊ะ^_^"    คุณป้าคนขายยิ้มหวานพร้อมยื้นถ้วยพลาสติกหนาๆกันความร้อนบรรจุไปด้วยแป้งต๊อกชุ่มไปด้วยน้ำซอสเผ็ดๆ ดูแล้วน้ำลายแตกกันเลยทีเดียว






    "ขอบคุณค่ะ~"    ร่างบางก็ดีใจไม่ต่างกันที่ได้กินของอร่อยๆก่อนออกเดินผจญภัยในเมียงดง  เมื่อคุณจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกไปทันที...











    "ฟู่ว~ ร้อนๆ~"    อาหารป้าแกสดจริงๆ กินแทบไม่ได้ ร้อนจนจะลวกปากแล้วเนี่ย!!





    "ไปหาที่นั่งกินดีๆก่อนดีกว่า..."    ถ้ายืนอยู่แบบนี้นานๆมีหวังได้เอาความเด๋อซุ่มซ่ามไปใช้กับคนแถวนี้แน่ๆ







     ไม่ดีๆ ไม่อยากให้คนแถวนี้ต้องเปื้อนน้ำซอสกลับบ้าน-_-











     ร่างเล็กตัดสินใจหลีกหนีความวุ่นวายมาแอบนั่งกินที่เงียบๆก็คือสวนสาธารณะหรือเรียกง่ายๆว่าสนามเด็กเล่น ที่ไร้เด็กน้อยไม่มีแม้แต่สักคนเดียว...ดี! จะได้มีสมาธิในการกิน! 





     "อ่า...เริ่มหิวหนักแล้วอ่ะ.."     ไหนๆก็ไหนแล้ว ขอนั่งกินต๊อกให้อิ่มก่อนค่อยเดินออกไปซื้อใหมก็ได้เนาะ..ไม่เป็นไร ช่วงนี้คนมันกำลังอารมณ์ดี...






     "โอ๊ะ!...นั่นมัน 'แฟนเก่า' พี่จีมินหนิคะ : ) "











     ขอเปลี่ยน...กูกำลังอารมณ์เสีย...


















::50%::



























    เปลี่ยนอารมณ์ทันมั้ยถ้าต้องมาเจอคนพวกนี้..ให้ตายเถอะ ชาตินี้จะได้ใช้ชีวิตอย่าสงบสุขเหมือนคนทั่วๆไปไม่ได้เลยรึไงห้ะ..อะไรนักหนา! เมื่อไหร่คนพวกนี้จะไปให้พ้นๆหน้าสักที!! อี(ชื่อคุณ)ชักจะเหนื่อยแล้วนะ!!





    "..."    ร่างเล็กทำทีเป็นเงียบใส่ พลางหายใจฟึดฟัดพรัอมตักต๊อกโบกีเข้าปาก..อยากจะกินๆแล้วรีบหนีคนพวกนี้ให้พ้นๆเลย ได้หนีออกไปนอกอวกาศยิ่งดี!












     ตลอด1เดือนที่ผ่านมามันไม่มีความหมายใช่มั้ย..ฉันพยายามจะไม่คิดถึงเค้า พยายามจะลบคนที่ชื่อว่า ปารืค จีมิน ออกไปจากหัวสมองให้หมด..แต่ทำไม ทำไมเราสองคนต้องกลับมาเจอกันอีกด้วยนะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ทีกับจองกุกทำไมเราสองคนไม่เคยมีเวลาว่างให้กันเลย อย่างน้อยก็ขอให้แค่เค้าพามาเดินควงแขนเหมือนคู่รักอื่นๆไม่ได้หรอ










    เหมือนคู่รักคนอื่นๆ..แต่ไม่ใช่กับ สองคนนี้ - ^ -




    ปาร์ค จีมิน กับ แกงกระหรี่ชามใหม่












    หึ...ยัยมินจีคงโดนเขี่ยทิ้งแล้วสินะ สมน้ำหน้าฮ่าๆ! มึงกับกู เจ๊าๆกันโดนเททั้งคู่  ฉันไม่เสียเปรียบแล้วโว้ย~
















    "หวัดดีจ๊ะ! คุณของเก่า...มาทำอะไรที่นี่คนเดียวหรอ?"    น้องแกงกระหรี่เอ่ยถามเสียงหวานตาม(ไร้)มารยาท ก่อนที่นางจะทำตัวดุ๊กดิ๊กให้ดูน่ารักต่อหน้าผู้ชายที่กำลังควงอยู่



    แบบนี้เค้าเรียก สตอเบอรี่..นางผลไม้เมืองหนาว



    "สวัสดีค่ะ คุณเฉ่าเหมย  "    เมื่อนางยิ้มมาคุณก็ยิ้มกลับ แต่ทว่ารอยยิ้มนี้มันชั่งเชอร์รี่สิ้นดี ไม่มีความจริงใจเลยสักน้อย แล้วไง ใครขอให้ทักล่ะ ว่ามั้ย :)




    เฉ่าเหมย สาวแลกเปลี่ยนจากจีน หน้าตาก็งั้นๆ เรียนนิเทศ อายุเท่ากับคุณ แต่นางหน้าแก่กว่า เพราะอะไรน่ะหรอ ก็ลองสำรวจใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางสิ โบกแป้งหนาจนพร้อมเอาลงกระทะได้แล้วมั่งเหอะๆ-_-




    แถมชื่อนางก็เข้ากับนิสัยตัวเองมากๆเลยล่ะ...เฉ่าเหมย...ที่แปลว่า สตอเบอรี่ยังไงล่ะ>.<




    "...แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่หรอ ไม่มีเรียนรึไง?" 




    "ก็ มีแต่นี่มันเวลาเลิกเรียนของฉัน เธอยุ่งอะไรด้วย"    คุณตอบเฉ่าเหมยไปด้วยน้ำเสียงปกติ แต่สายตาดันพลันไปมองจีมินจนได้สิน้า..ดูเค้าสิ ทำเป็นนิ่งไม่แม้แต่จะทักกันเลยหรอ?



    เอ่อ!! ใครสน ไม่ทักก็ไม่ทัก!!



    "หึ..หรอ งั้นเชิญเธอกินของข้างทางไปคนเดียวเถอะ..ไปค่ะพี่จีมิน เราไปหาของแพงๆอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า~"    เฉ่าเหมยพูดจบ นางก็เดินควงแขนจีมินเดินออกไป แต่ว่ายังไม่ทันจะเดินก้าวที่สอง พวกเค้าสองคนก็ต้องหยุดชะงักเพราะคำส่งท้ายของคุณ...




    "เชิญเลย...ฉันก็กะจะไปหาแกงกระหรี่ ร้านดังแถวนี้กินสักหน่อย :)"   ร่างบางเหยียดยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะเดินออกไปด้วยความสบายใจเฉิบ..โว้ย! ไม่เคยด่าใครทางอ้อมแล้วสะใจได้เท่านี้มาก่อนฮ่าๆ!



























    Jimin Part




    "เชิญเลย...ฉันก็กะจะไปหาแกงกระหรี่ ร้านดังแถวนี้กินสักหน่อย :)"   




    ประโยคส่งท้ายของยัยตัวเล็กนั่นทำผมลอบยิ้มออกมาน้อยๆ หึ ไม่เคยคิดเลยว่ายัยเด็กนั่นจะแอบด่าได้แรงขนาดนี้...




    "พี่จีมินค่ะ!...."    เสียงแหลมๆของเฉ่าเหมยวิ่งจี๊ดเข้าโสนประสาทของผม ทำให้สมองของตัวเองเลิกคิดถึงเรื่อง(ชื่อคุณ)ก่อนที่จะหันไปสนใจเฉ่าเหมยที่ยืนอยู่ข้างๆ









    "พี่เหม่ออะไรอยู่ เหมยพูดด้วยตั้งนานไม่เห็นสนใจเหมยเลยอ่า"


    "....พี่ว่าเหมยกลับไปก่อนเถอะ  พอดีพี่ต้องไปทำธุระต่อน่ะ"


    "ธุระอะไรคะ? ให้เหมยไปด้วยได้มั้ย?"


    " ไม่ได้ "










    ผมพูดคำขาด ไม่ได้ล้อเล่นหรือแต่อย่างใด..ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ถ้าขืนเธอยังเซ้าซี้ไม่เลิกล่ะก็..คุณคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเฉ่าเหมย




    ผู้หญิงแบบนี้ผมไม่เสียดายหรอก...ที่จะฆ่า

















    หลังจากที่ไล่เฉ่าเหมยกลับไปจนสำเร็จ ผมก็แอบสะกดรอยตาม(ชื่อคุณ)ไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จักเหนื่อย...การที่ผมแอบตามเธอไปแบบนี้ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าตามเธอไปทำไม เพียงแค่รู้สึกว่าจิตใต้สำนึกมันเรียกร้องให้ร่างกายของผมเดินตามเธอไป




    จู่ๆก็เกิดความรู้สึกลางสังหรณ์แปลกๆขึ้นมาเสียดื้อๆ




    "คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก..."





    ผมก็พูดปลอบใจตัวเองไปอย่างงั้นแหละ จริงๆก็อยากจะรู้ว่ายัยเด็กนั่นจะเดินไปไหนต่อ...เห็นเดินแวะร้านนั้นร้านนี้แต่พอเดินออกมาก็ไม่ได้ของติดไม้ติดมือออกมาเลยสักชิ้น และผมไม่ได้สงสัยเลยว่าทำไมเด็กนั่นไม่ได้ซื้ออะไรเลย เพราะเธอมีเงินซะที่ไหน นอกจากจะซื้อของกินเล่นไปวันๆ ข้าวของแพงๆคงไม่มีปัญญาซื้อหรอก













    ผมลอบถอนหายใจเป็นครั้งที่สามเพราะเกิดอาการเริ่มเหนื่อยกับการเดินตามเธอมานานเกือบชั่วโมง...และที่แน่ๆผมแน่ใจว่าร้านนี้คงเป็นร้านสุดท้าย เพราะ(ชื่อคุณ)เดินครบหมดแล้ว เหลือแค่ร้านนี้ร้านเดียวเท่านั้น




    กริ้ง~




    เสียงกระดิ้งครั้งสุดท้าย...พร้อมปรากฏให้เห็นร่างเล็กพรางเดินคอตกออกไปจากร้านด้วยอาการพอที่จะเดาออกได้ว่าเธอเจอของที่ถูกใจแต่ไม่มีตังค์ซื้อ..หึ ผมเข้าใจความรู้สึกนี้ดีนะที่เวลาคนเราต้องการอะไรแต่ติดอยู่ที่ปัญหาเดียวก็คือ ไม่มีเงิน




    มันน่าน้อยใจชีวิตจริงๆ:)



















    "จะเดินไปอีกไกลมั้ยว่ะ..."    เวลาตอนนี้เดินหน้าต่อไปเกือบจะสองทุ่ม (ชื่อคุณ)ก็ยังคงก้าวขาเรียวๆของเธอเดินต่อไปอย่างไม่มีจุดหมาย ให้ตายเถอะ!! ยัยเด็กนี่ไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องเลยรึยังไง ถ้าเกิดโดนดักปล้นกลางทางผมไม่ไปช่วยหรอกนะ เสียเวลา










    "อ๊ะ!! ปล่อยฉันนะ!!!...."









    ผมขอถอนคำพูด...






















    "เฮ้ย! ปล่อยนะเว้ย!!..." 





    พบชายฉกรรจ์ถึงสามคนด้วยกัน พวกมันทั้งสามตัวประกบหน้าประกบหลัง(ชื่อคุณ)เอาไว้ ภายในมือของหนึ่งในนั้นมีมีดพกขนาดเล็กแต่แหลมและคมมากจนสามารถแทงทะลุไส้ได้เลยล่ะ...




   
เป็นไงล่ะ พูดยังไม่ทันขาดคำ เกิดเรื่องจนได้...




    "อะไรว่ะ..ไอ้หน้าอ่อน ยุ่งหรอมึงอยากมีปัญหา?" ชายร่างใหญ่อ้วนท้วมพูดขึ้นพลางเอาลิ้นดุนแก้มตามประสาความกวนฝาเท้าของหน้ามัน




    หน้าตาก็น่าเกียจพออยู่แล้ว..และมาทำเรื่องเชี่ยๆแบบนี้ น่าสมเพชว่ะ




    "ก็ไม่อยากมี..แต่ว่าพวกมึงจะทำอะไร 'เด็ก' กู"




    จะว่าเด็กก็ไม่ใช่ จะเรียกเมียก็ไม่เชิง:)




    "อย่าแส่หาเรื่องน่ะไอ้หน้าอ่อน กูว่ามึงรีบหนีไปก่อนที่จะโดนพวกกูรุมยำหน้ามึงดีกว่านะ:)"




    "มาสิ...ใครกลัวว่ะ"




     "ได้ เดี๋ยวกูจัดให้!!"
























    แขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้นเหนือเบาะรถราคาแพง ก่อนที่จะใช้ศอกผลักประตูรถจนปิดสนิท..ผมย่างกายเข้ามาบริเวณชั้นล็อบบี้พลางกวาดสายตามองหาลิฟท์ที่ไม่มีคนหรือลิฟท์ว่างๆ ช่วงเวลาค่ำๆแบบนี้ผู้คนทำงานออฟฟิตหรือเลิกงานหลัง2ทุ่มต่างพากันกลับมาพักผ่อนที่คอนโดเยอะแยะจนไม่รู้ว่าผมจะเดินเข้าลิฟท์ช่องไหนดี?





    ตอนนี้แขนเริ่มล้า อยากจะโยนยัยเด็กนี่ลงพื้นเต็มทน...ช่วยจนเจ็บตัวได้แผลได้เลือดยังไม่พอ ต้องมาลำบากพากลับมาที่คอนโดอีก




    แต่คอนโดที่ว่า เป็นคอนโดผมนะ..ผมไม่ยอมพายัยนี่กลับบ้านหรอก และไม่ต้องถามเหตุผล..ผมไม่บอก:)..




    รู้แต่ว่าตอนนี้เธอหลับไปแล้ว คำขอบคุณสักคำก็ไม่มีแถมยังโดนทำหน้าบึ้งใส่อีก คนเค้าอุส่าห์ช่วยไว้แท้ๆแต่กลับทำท่าไม่พอใจและคิดจะวิ่งหนีผมให้ได้..แล้วคนอย่างผมจะปล่อยให้เธอหนีงั้นหรอ หึ!อย่าหวัง เพราะคืนนี้เธอต้องเล่นกับฉันทั้งคืนสาวน้อย:)





    END JIMIN PART



































    แอด~




    ประตูบานเดิมและความทรงจำเก่าๆปรากฏขึ้นภายในห้องชั่วคราว คอนโดห้องพักสถานที่ ที่คุณและผู้ชายคนนี้เคยอาศัยอยู่ร่วมกัน ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆแต่ทว่าสามารถทำให้คุณยังคงลืมเหตุการณ์ต่างๆพวกนี้ไม่ลง เหตุการณ์ทั้งดีและร้าย รอยยิ้ม คราบน้ำตา เสียงทะเลาะโวกเวกโวยวาย เสียงหวานออดอ้อนทั้งจริงใจและเสแสร้ง หรือไม่ก็ เสียงหัวเราะ


    แต่ทว่ามันอาจจะไม่ควรก็ได้ถ้าจะให้นึกถึงความทรงจำดีๆในห้องพักห้องนี้..เพราะมันเลวร้ายเกินไป เราไม่ควรอยู่ที่นี่ และไม่ควรนึกถึงมัน




















    ชายหนุ่มโน้มตัวลงวางร่างเล็กนอนหลังบนเตียงอย่างช้าๆ หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาวุ่นๆมามากพอสมควร เลยทำให้จีมินรู้ว่าคุณคงเหนื่อยและหมดแรงเพราะทั้งเดินตลาดและต้องมาเจอไอ้พวกโรคจิตดักกลางทางอีก...เอาเถอะช่วยแล้วก็จบผมคงไม่คิดขอค่าตอบแทนจากยัยเด็กนี่หรอกนะ:)




    "เห้อ!...หึ่ม!!-_-" ร่างสูงส่งเสียงภายในลำคออย่างไม่พอใจนัก..ไม่พอใจที่ไอ้บ้าน่าเกียจพวกนี้เอาหมัดสกปรกๆอัดใส่หน้าหล่อๆของจีมินจนเป็นแผลน่ะสิ ให้ตายเถอะนึกแล้วมันน่าโมโห!

    หมดหล่อชั่วขณะ...(?)





    "ไปอาบน้ำรอก่อนดีกว่า..." ว่าจบ ร่างสูงก็ปล่อยให้คุณนอนหลับเพียงลำพัง ส่วนตัวจีมินเองก็ต้องการชำระร่างกาย ล้างคราบดิบคราบเลือดออกจากตัวให้หมด












    ไม่อยากจะนึกภาพไอ้เลวทั้งสามตัวนั่นว่าจะเป็นยังไงหึ:)


    กว่าจะล้มได้ทีละคนก็เสียแรงไปเยอะพอสมควร...

















      
::65%::









    ซ่าาาาาาาา!




    สายน้ำอุ่นๆไหลกระทบผิวขาวเนียนของชายหนุ่มอย่างต่อเนื้อง กล้ามเป็นมัดๆหน้าท้องลอนสวยได้รูปที่สาวๆคนไหนเห็นต้องกรี้ดสลบจนตายกันไปข้างนึง...ความเซ็กซี่และน่าหลงใหลถูกส่งผ่านไปกับสายน้ำจนสะอาดหมดจด แค่อาบน้ำทำไมต้องทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่ด้วยว่ะ-_-











   
 ผ่านไปพักสักจีมินก็จัดการแต่งตัวสวมเสื้อผ้าราคาแพงเพื่อออกล่าคืนนี้..วันนี้จีมินได้นัดเพื่อนชายของเค้าไว้ที่เดิมเวลาเดิม และถือเป็นโอกาสที่เค้าน่าจะได้เจอวอนโฮที่ผับประจำนั้นด้วย



    ดี เจอกันสิดี จะได้เคลียร์เรื่องที่สะสางยังไม่เสร็จกันสักทีสิ่งที่คั่งค้างหมักหมมอยู่ให้จบไปซะเร็วๆ










    ผับแถวย่านดังแห่งหนึ่ง...ตัวรถสปอร์ตคันหรูเข้าจอดเทียบท่าจุดรับรถVIPที่จะมีพนักงานเก็บรถคอยให้บริการอยู่ตลอดเวลา




    เมื่อเวลาเป็นเงินเป็นทองเด็กเก็บรถก็ทำหน้าที่วิ่งเข้ามารับกุญแจจากมือของลูกค้าอย่างเร็วไว ถ้าทำงานดีก็ได้ทริปไปนั่นแหละสิ่งตอบที่พวกเค้าได้ เงินแค่นี้คงไม่ทำให้ปาร์คจีมินถึงกับขนหน้าแข้งร่วงหรอกเนาะ...


    แต่อิจะร่วงไม่ใช่ขนหน้าแข้ง แต่เป็นขนคิ้วมากกว่า ขมวดจนจะผูกกันเป็นโบว์ได้แล้วเนี่ยโว้ย!!...อิเด็กบ้า จะตามมาทำไมว่ะ!!






    ให้ย้อนกลับไป2ชั่วโมง..ก่อนที่จีมินจะออกจากห้อง ความวุ่นวายจึงบังเกิดขึ้นในเมื่อคุณไม่ยอมอยู่ห้องคนเดียวเอะอะโวยวายจะไปด้วยอะไรๆก็ไม่ยอมจนกระทั่งจีมินหมดความอดทนเค้าเลยยอมลากคุณออกมาด้วย

    หึๆไอ้ที่โวยวายไม่ได้หมายความว่าอยากมาด้วยหรอกนะ..แค่จะหาหนทางหนีกลับบ้านต่างหากฮ่าๆ!




















































































    ตัดมาภายในตัวผับ ตลอดเส้นทางเดินเข้ามาจีมินก็เอาแต่จับมือเล็กๆของคุณไว้ตลอดเวลาไม่คิดจะยอมปล่อยเลยแม้แต่นิดเดียว...บ้าจริง!ถ้าเค้ายังขืนจับอยู่แบบนี้นานๆล่ะก็มีหวังฉันไม่ได้หนีกลับบ้านแน่ๆโอ้ยยยยย!!!





    อยากกลับบ้าน อยากกลับไปบ้าน!..ป่านนี้จองกุกคงโทรตามหาให้วุ่นหรือไม่ก็เดือดร้อนพี่ฮยองวอนอีกคนตามเคย


    เห้อ! นี่ฉันดูเป็นตัวปัญหามากไปรึเปล่า..เกลียดตัวเองจัง-_-







    ปึก!!




    "อ๊ะ!..ขะ..ขอโทษค่ะ" เผลอคิดฟุ้งซ่านจนเซไปชนกับแขกในร้านเข้าให้ อ่าเจ็บชะมัด คนอะไรตัวใหญ่ชิบ ชนทีร่างแทบกระเด็น




    "เดินไม่ดูทางหรอว่ะ..." เสียงดุดันพลางพูดกระแทกใส่หน้าหญิงสาวเข้าอย่างจัง สายตาคมพลันมองสำรวจใบหน้าเด็กสาวที่เอาแต่ก้มหน้าหลบความผิดไม่คิดจะยอมเงยหน้าขึ้นมาพูดเลยสักคำ



    มือแกร่งขาวซีดฉวยโอกาสบีบแก้มนิ่มของคุณเบาๆพลางยกเงยขึ้นสบตากับเค้า...





    อะ..ไอ้บ้า! กล้าดียังไงมาจับหน้าฉัน ไอ้หลอดไฟ!!





    "อือ...ปล่อย!" ร่างเล็กหลับตาปี๋ในขณะที่พยายามแกะมือใหญ่ๆของคนแปลกหน้าออกจากแก้ม

    ไม่เอานะแบบนี้ ฉันยังไม่อยากโดนลากไปข่มขืนเหมือนในซีรีย์ที่ดูเมื่อวันก่อน ไม่เอา!!



    แล้วนายจีมินหายไปไหนฟร่ะ!!..ใจร้าย ทิ้งคนสวยให้หลงในดงเสือได้ลงคอ!!!





    "หน้าตาน่ารัก..สนใจไปต่อกับพี่บนห้องมั้ยคนสวย:)" คนแปลกหน้าตัวขาวเอ่ยข้อเสนอพร้อมยิ้มมุมปาก..นี่เค้าคงคิดว่าเธอเป็นเด็กขายบริการที่ทำท่าเดินชนแล้วอ่อยเค้าสินะ


    ได้คนสวย ถ้าเธอต้องการแบบนี้ ฉันก็จะจัดให้...จะเอาให้เดินไม่ได่เลยคอยดูหึ!




    "มะ..ไม่! ปล่อยฉันนะ!!"




    หื้ม..มีเล่นตัว ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกหึๆ




    "หึ ธีมนักศึกษาซะด้วย..แบบนี้สิเฮียชอบ:)"




    แม่นักศึกษาสาวโพลงเบิกตากว้างและพยายามดิ้นสุดชีวิต..เวรกรรมแท้ๆ ทำไมเกิดมาคนเรามันต้องสวย สวยจนผู้ชายอยากข่มขืน!! แล้วไอ้ชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยที่พึ่งผ่านศึกกับพวกโรคจิตข้างซอยมาก็ชั่งเปิดทางอ่อยให้เค้าซะไม่มี


    ฮือ..(ชื่อคุณ)คนนี้ท้อแท้กับชีวิตแล้วนะ..อยากเกิดมาขี้เหร่โว้ย(?)






    "บอกให้ปล่อย!..ช่วยด้วยไอ้บ้านี่มันจะปล้ำฉัน!!" โอ้ยอิบ้า คิดอะไรอยู่ ในผับในบาร์แบบนี้ใครจะเข้ามาช่วยมึงว่ะ-_-




    อยากตบปากตัวเอง..!!





    "ขอความช่วยเหลือ เรียกค่าตัวสินะ...ได้เฮียจะเพิ่มให้ แต่ว่าขอน้ำละแบงค์นะมันท้าทายดี"


    น้ำละแบงค์!?..ข้อเสนอไอ้เฮียมันไม่คุ้มโว้ย!!



    เดี๋ยวอย่าพึ่งเคลิ้มสิยัยบ้า-_-





    "โอ้ย! นี่ฉันไม่ได้ขายตัวนะปล่อยๆ!" ร่างเล็กดิ้นไปมาเกือบจะหมดแรง แล้วต้องหยุดการกระทำทั้งหมดเมื่อถูกอุ้มพาดบ่าอย่างไม่ทันตั้งตัว...คนแปลกหน้าไม่สนใจเสียงโวยวายของคุณเลยแม้แต่น้อยเอาแต่ทำหน้ามึนไม่รู้สึกรู้สาพลางเดินไม่ยอมหยุดแวะข้างทางเลยสักนิด


    นี่กะจะมุ่งหน้าอย่างเดียวเลยใช่มั้ย..ไม่รอดแล้วเราฮือ!






























































    ตึกๆ!




    ตุบ!




    "โอ้ว...."





    "โอ้ย! เจ็บนะ!...."




    "น้อง(ชื่อคุณ)?"




    หื้อ..ใครเรียก 0.0





    "ระ..รุ่นพี่?" โอ้ยอะไรมันจะบังเอิญได้ขนาดนี้ อีตาโรคจิตนี่มันพาฉันมาถึงจุดๆนี้ได้ยัง..ผู้หญิงเต็มเลยT^T




    พึ่งรู้นะเนี่ยว่ารุ่นพี่เจโฮปกามมากกว่าที่คิดอ่ะ ดูสิซ้ายคนขวาคนอึ๋มๆทั้งนั้น พอเทียบกับเราแล้ว สู้เราไม่ได้ฮ่าๆ! ยัยพวกอึ๋มๆนั่นอ่ะของปลอมทั้งนั้น-_-





    "เฮีย ไปเอามาจากไหนเนี่ย?" เจโฮปทำตาโตพร้อมเงยหน้าถามผู้เป็นเฮียที่ถือว่าอายุมากกว่า..เค้าแปลกใจมากที่จู่ๆ'เฮียยุนกิ'ก็อุ้มรุ่นน้องที่มหาลัยกลับมาที่โต๊ะ และยิ่งน่าตกใจไปกว่านั้นก็คือยุนกิไม่ได้เอาใครที่ไหนมานอกซะจากเป็นคุณ อดีตแฟนเก่าของจีมิน เพื่อนเลิฟของเจโฮปนั่นเอง




    แต่ยุนกิไม่รู้หรอกว่าคุณเคยเป็นแฟนกับจีมิน..ที่แน่ๆเค้าคิดว่าคุณเป็นพวกเดียวกันกับสาวอกอึ๋มพวกนั้นเสียอีก


    "เจอข้างทาง เลยเก็บมาก..." โห นั่นปาก-_-




    "นี่!!...." ไอ้คนโรคจิตทำหน้าตามึนซึนใส่พลางหยิบแก้วบรรจุน้ำวิสกี้สีเหลืองทองขึ้นกระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว..เหอะๆกินเก่งจังพ่อคุณ ขอให้เป็นโรคตับตายไปเลย!!





    "ไอ้บ้านี่มันฉุดฉันมา...!!" คุณมองค้อนใส่เค้าอีกครั้งก่อนที่จะหันมาขอความช่วยเหลือจากเจโฮป


    ฉันไม่เหลือใครแล้วนะนอกจากรุ่นพี่หื่นกามคนนี้..ส่วนนายจีมินหายไปไหนก็ไม่รู้เว้ย!!


    "ฉุด?"




    "อืมๆ!"




    "ฮ่าๆ เฮียแม่งก็ฉุดถูกคนว่ะ!" อิรุ่นพี่หื่นกามมันขำแรงพร้อมกระโดดข้ามโต๊ะเพื่อไปนั่งลงข้างๆไอ้โรคจิตตัวขาวที่ขึ้นชื่อว่าเฮีย


    ไอ้พวกบ้า-_-


    "หึ อะไรของมึง?" ยุนกิขมวดคิ้วอย่างสงสัยพร้อมวางแก้วเบียร์ลง




    "เฮียอ่ะ ไปฉุดน้องเค้ามาทำไม.."




    "ทำไมว่ะ..ก็กูอยากได้ของกู หรือมึงมีปัญหา?" ยุนกิยกคิ้วกวนTใส่เจโฮปพลางพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร


    คนอะไรด้านชะมัด! -_-


    "เปล่าเฮีย! แต่เด็กที่เฮียฉุดมาอ่ะแฟนเก่าไอ้จีมิน แล้วตอนนี้มันกำลังตามหา(ชื่อคุณ)อยู่ด้วย ไอ้จีมินมันบอกว่าทำเธอหล่นหายในระหว่างที่เดินเข้ามาในผับอ่ะ"


    หล่นหายเลยหรอ?...




    "งั้นหรอ...ฮึก็แค่แฟนเก่า" หันหน้ามองคุณที่นั่งฟังอยู่บนโซฟาเงียบๆ




    "..." ใช่สิ! ก็แค่แฟนเก่าเค้าจะสนทำไม




    "กูจะเอา..."




    "โธ่! เฮียแม่ม ไปอดอยากปากแห้งมาจากไหนว่ะ...เอ่อๆจะเอาก็เอา ไอ้จีมินมันคงไม่ห้ามหรอก"


    อ้าก! ที่พูดมาไม่ได้ช่วยอะไรเลย!! ยิ่งยุให้อีตาหลอดไฟนั่นทำกับเรามากกว่าเดิมซะอีก!-_-



    "ฉะ..ฉันจะกลับแล้ว ถ้าเจอจีมินฝากบอกเค้าด้วยว่าไม่ต้องตามหาฉันแล้วนะคะ ขอตัว!!"

























    เป็นเวลานานพอสมควรที่จีมินเดินตามหาคุณ เพราะความวุ่นวายของผับแท้ๆเลยทำให้เค้าเผลอปล่อยมือคุณ..เมื่อรู้สึกตัวอีกทีเค้าก็รู้แล้วว่าเด็กบื้อที่พามาด้วยนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย


     ก่อนหน้านี้ร่างสูงตัดสินใจเดินมุ่งไปที่โต๊ะVIPก่อนที่จะออกตามหาคุณอีกครั้ง..ตามหาแล้วตามหาเล่าแต่ก็ไม่เจอ กังวลว่าคุณจะโดนพวกขี้เมาฉุดไปเสียก่อนที่เค้าจะเจอตัวคุณ





     แต่ทว่าความคิดบ้าๆพวกนั้นก็ต้องหายไปเพราะในที่สุดก็เจอตัวสักที..ใจนึงก็ดีใจที่เจอตัวแล้ว ส่วนอีกใจนึงก็รู้สึกหวั่นๆหวิวๆ ใจหายแปลกๆที่จู่ๆคนรู้จักใกล้ตัวของจีมินถึงได้อยู่กับคุณ ทำไมต้องแตะเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้น...


     แล้วทำไมเฮียยุนกิต้องจับตัวยัยนั่นด้วย!!!










     ใบหน้าคมเริ่มบึ้งตึง คิ้วเข้มจรดแทบจะติดกันเป็นปม ร่างสูงยืนหน้าเคลียดไม่สบอารมณ์สักพักก่อนตัดสินใจรีบวิ่งเข้าไปคว้าร่างบางไว้ทันก่อนที่คุณจะเดินหนีไป








     หมับ!!...







     "โอ้ย!!" คนร่างเล็กสะดุ้งโหย้งพลางหลุดปากร้องออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าแขนเรียวของร่างบางพลางฉุดกระชากจนทำให้คุณเซถอยหลัง






     "เจอตัวจนได้นะยัยเด็กบ้า!..."



     เมื่อรู้ตัวอีกทีจีมินก็โผล่หน้าเข้ามาใกล้คุณเพียงแค่ไม่กี่เซน...ดวงตาคมหรี่มองจับผิดเด็กสาวตรงหน้าอย่างเหลืออด


     ทำไมถึงชอบสร้างปัญหาอยู่เรื่อยเลยนะ...



     "เอ่อ..." ทำไงดีเนี่ย อุส่าต์คิดว่ารอดแล้วเชียว บ้าเอ๊ย!! โดนจับจนได้-_-




     "หายไปไหนมา..อ่อรึว่าคิดจะหนีฉันหื้ม!?"



     ป่าวนะ..แค่บังเอิญฉวยโอกาสจะหนีน่ะT^T...แต่สุดท้ายก็คงไม่ได้หนี ไม่ได้กลับบ้าน




     ถ้าจองกุกโทรมาตอนนี้ก็คงจะดี จะได้มีคนมารับ..แต่แปลกทำไมเค้าไม่โทรหรือไลน์มาสักที น่าสงสัย











     หลังจากโดนจับได้ จีมินก็ไม่คิดจะลุกไปไหนเลยสักที่ แถมยังนั่งคุมอย่างกะเป็นนักโทษ เห้อ!!




     "นี่..พอเถอะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว" เสียงเล็กอ้อนวอนอย่างเอาแต่ใจ มือบางพลางจับไหล่กว้างของชายหนุ่มเขย่าไปมา เพราะนี่มันก็ดึกมากแล้วนะ กินเหล้าเยอะซะขนาดนี้จะกลับบ้านยังไง ใครจะขับรถยะ!!


     "น้อง(ชื่อคุณ)อย่าไปกวนมันเลยนะ ปล่อยๆให้มันดื่มไปเถอะ...ทำตัวอย่างกะเมีย:)" เจโฮปพูดพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเบนสายตามองคุณที่กำลังหน้าบูดเพราะอยากกลับเต็มทน





     ใครไม่รู้...แต่ไอ้เจโฮปคนนี้รู้...นิสัยของไอ้จีมินมันค่อนข้างปากไม่ตรงกับใจ ปากบอกว่าเกลียดแต่จริงๆชอบ ปากบอกว่าชอบแต่จริงๆเกลียด น้อยคนนักที่จะได้เห็นความดีและความจริงใจจากผู้ชายคนนี้ ถ้าจีมินไม่นับว่าคนคนนั้นสำคัญมากจริงๆ...

     และยิ่งเวลาเมาล่ะก็ยิ่งน่าตื่นเต้นกับสิ่งที่คนไร้สติอย่างปาร์ค จีมินจะหลุดพูดออกมา และเป็นความจริงอีกซะด้วย เหตุการณ์แบบนี้เจโฮปเจอมานับไม่ถ้วน...เพราะหลังจากที่เค้าได้รู้ว่าจีมินไล่และเลิกกับ(ชื่อคุณ)ออกไปจากชีวิต ตัวเค้าก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดๆ





     ทีละนิด..ทีละนิด..จนในที่สุดเจโฮปก็ได้รู้ว่าเพื่อนชายของตนยัง รั ก และ ใ ค ร่ ห่ ว ง ใครบางคนอยู่เสมอ








      "(ชื่อคุณ)....."



      "คะ?"

      เสียงเพลงในผับตั้งกระทึ่มแทบไม่ได้ยินเสียงพูดคุยกันแต่ทว่าคุณแม้ไม่สนใจเสียงเพลงเลยด้วยซ้ำ พลางเอาแต่คิดว่าจะกลับบ้านยังไง หรือจะปล่อยจีมินไว้ที่นี่แล้วรีบหนีไปเลยดีนะ....


      เหอะ แล้วฉันจำเป็นต้องห่วงหมอนี่ด้วยรึไง!






      "คะ...เรียกฉันทำไมหรอ?" ทว่ากลับได้ยินเสียงเรียกของเจโฮปได้ซะนี่ คิดว่าจะไม่สนใจกันแล้วเสียอีก พึ่งรู้นะว่าการมานั่งดื่มคนเดียวแบบนี้มันเหงาแปลกๆแฮะ ถึงคุณจะไม่ได้ดื่มก็เถอะแต่แค่รู้สึกได้เท่านั้นเองเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณเอาแต่ทำงานไม่เคยคิดจะมานั่งผ่อนคลายแบบนี้เลยสักครั้ง


       เดี๋ยวนะ..ไอ้มาดื่มแล้วนั่งฟังเพลงเสียงดังจนแก้วหูแทบแตกเนี่ย เรียกว่าผ่อนคลาย-_-




      ผิดประเด็นมาก...




      "พี่ขอถามอะไรอย่างนึงสิ.."




      "ว่ามาสิคะ..." รีบถามก่อนที่ฉันจะหลับเถอะ ง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย!!




      "เธอ...ยัง 'รัก' ไอ้จีมินอยู่รึเปล่า?"





        "..."





      เธอยังรักไอ้จีมินอยู่รึเปล่า..เธอยังรักมันอยู่รึเปล่า

      ทะ..ทำไมจู่ๆถึงได้ ถามกันออกมาโต้งๆแบบนี้ สงสัยอะไรมากไปรึเปล่าถึงได้พูดอย่างนั้นออกมาน่ะ





     "ว่าไง..คำตอบง่ายๆ เธอก็น่าจะรู้ใจตัวเองแล้วหนิว่ารักใคร..จองกุก หรือ จีมิน"


       "รุ่นพี่..."


       "จองกุก หรือ จีมิน"





       "พะ..พอเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้...." ขอบตาร้อนผ่าวพลางปนคราบน้ำตาพออาจที่จะปิดบังจากคนรอบข้างไม่ให้เห็น ฝามือเล็กๆรีบยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาทิ้งให้หมดก่อนที่จะเผลอเหลือบมองคนเมาด้านข้างที่จู่ๆก็นั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา สายตาของเค้าเหม่อลอยและรอคอย'คำตอบ'จากคนตัวเล็ก



       ใช่..ผมไม่ได้เมาหนักขาดสติถึงขั้นฟังไม่รู้เรื่องว่าไอ้เจโฮปมันกำลังหลอกล่อให้(ชื่อคุณ)พูดความจริงออกมา..ความจริงที่บังคับและปั่นป่วนความรู้สึกที่เธอกำลังสับสน









       ร่างสูงนั่งใจจดใจจ่อเพื่อรอคำตอบจากหญิงสาวข้างๆ นานพอสมควรที่คุณเอาแต่นั่งเงียบทั้งอึดอัดและกดดัน..ทำไมคนพวกนี้ถึงได้ต้อนเราจนมุมขนาดนี้





      สายตาของเจโฮป...





       สายตาของเฮียยุนกิ...





        และ







         สายตาจาก..จีมิน








       อึก!





        "เธอไม่อยากพูดก็ไม่เป็น...ใช่มั้ยไอ้โฮป" ชายร่างขาวเอ่ยเสียงเรียบพลางเบนสายตามองคนรุ่นน้องอย่างจับผิด




        "อะ..เอ่อ...ใช่ๆไม่อยากรู้แล้ว^_^" เจโฮปได้แต่ยิ้มแห้งๆพร้อมยกมือขึ้นเกาหัว..ตอนนี้เค้ารู้ดีว่าคุณคงไม่อยากบอกหรอกเนาะ เฮียยุนกิเองก็เหมือนกันคงไม่อยากบังคับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ




        จิ๊! เฮียอ่ะ...ไม่หนุกเลยวุ๊!!





       "..."




       "อ่ะๆอย่าซีเรียสสิน้องสาว~ อ่ะ!!"




      "อะ..อะไรคะ!?"


      จู่ๆร่างสูงตรงหน้าก็ยื้นแก้วใสทรงสูงพร้อมบรรจุน้ำสีอำพันเหลืองทองมาวางไว้ตรงหน้าคุณ..คนตัวเล็กเบิกตากว้างอึ้งนิดๆที่จู่ๆเจโฮปก็ยื้นแก้วไวท์ใส่วิสกี้เกือบครึ่งแก้วมาให้




       อะไรวะ! ต้องการอะไรจากฉันอีก!-_-





      "ดื่มสิ..."






      "ห้ะ!?"










      ปึก!





       ประตูรถปิดลงด้วยความเร่งรีบ..ร่างบางๆถูกโยนเข้าไปในรถอย่างไม่ปราณีความอ่อนโยนเลยสักนิด ตอนนี้จีมินได้แบกร่างของคุณออกมาจากตัวผับเป็นที่เรียบร้อย เพราะไอ้เจโฮปแท้ๆคุณถึงได้เมาหนักขนาดนี้ แค่วิสกี้แก้วเดียว ไปหมดแล้วสตงสติ!-_-



       คนที่ควรจะเมาน่าเป็นผมมากกว่านะว่ามั้ย..แล้วทำไมคนที่รับผิดชอบต้องเป็นผมว่ะ!


       คนผิดคือไอ้โฮปนู้น!!-_-





        จะวางยาเด็กทั้งทีแต่กลับกลายกูเป็นผู้รับผิดแทน...







      "อยู่นิ่งๆสิวะ!!" จีมินพยายามรัดเข็มขัดนิรภัยให้ แต่คุณก็เอาแต่ดิ้นๆ จนสร้างเรื่องอันน่าปวดหัวให้ร่างสูงมากไม่น้อย

       คนอะไรตัวเล็กแต่แรงเยอะชะมัด!!





        ไม่นานนักตัวรถก็ถูกขับเคลื่อนออกไปจนลับสายตา...ถนนยามค่ำคืนเงียบสะงัด ไฟริมทางเปิดตลอดทำให้เมืองกรุงไม่ค่อยน่ากลัวมากสักเท่าไหร่ แต่ทว่ายิ่งอบอุ่นไปซะงั้น เป็นเพราะเพลงที่เปิดฟังรึเปล่า..หรือเป็นเพราะคนข้างๆที่นอนหลับฝันหวานอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืนรึเปล่านะ


       เพราะอะไรกัน ทำไมผมถึงรู้สึกอุ่นใจขนาดนี้....













         ตัวเค้ายอมรับเลยว่ารู้สึกขาดสิ่งสำคัญไปจากชีวิตชั่วขณะ ทั้งๆที่ชอบเที่ยวควงหญิงไม่ซ้ำหน้าเพื่อแก้เหงาไปวันๆ ผู้หญิงพวกนี้ไม่ต้องการความรักแต่พวกเธอต้องการแค่'เงิน' เงินเท่านั้นที่สามารถอยู่ด้วยกันได้...จนเค้าเองคิดว่าความรักมันก็แค่เรื่องโกหก ความรักเสแสร้ง ความรักจอมปลอม ความรักที่แท้จริงจากผู้หญิงพวกนั้นก็คือเงิน! ไม่ใช่ต้องการมอบความรักจริงๆจังๆให้ตัวเค้าเองหรอกเหอะ!!



         ในเมื่อคนพวกนั้นหลอกมา ผมก็ต้องหลอกกับสิ...ใครไม่พอใจก็ ฆ่ า ทิ้งแม่งซะเลยหึ!!






      เอี๊ยด!!...










       @ร้านมินิมาร์ท




      "ทั้งหมด15,000วอนค่ะ"





        ดึกแค่ไหนก็ต้องซื้อ...คิดดูสิ เป็นเพราะใครถึงทำให้คนอย่างจีมินต้องลำบากขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่ยัยเด็กนั่น




       ร่างสูงจัดการจ่ายเงินก่อนจะเดินหิ้วถุงพลาสติกออกมาจากร้านมินิมาร์ทด้วยความใจเย็น...ไม่เป็นไรตอนนี้ดึกมากแล้ว รถไม่เยอะหรอก กลับคอนโดช้ากว่ากำหนดคงไม่ตาย


      กลับมาที่รถอีกครั้ง หลังจากซื้อของไว้ตุนในตู้เย็นเพียงเล็กน้อย คิดว่านะ กลับห้องไปของกินคงหมดตู้แล้วแน่ๆเพราะเท่าที่จำได้ก็มีแค่น้ำเปล่ากับเบียร์สัก2-3กระป๋อง












      ใช้เวลานานพอสมควร ในที่สุดสิ่งมีชีวิตทั้งสองก็ถึงห้องพักอย่างที่หวัง..ความหวังอยากจะนอนเร็วๆนี่คงมีแค่จีมินสินะที่คิดเพียงคนเดียว เพราะยัยเด็กดื้อบนเตียงหลับเป็นตาย จะแบกจะอุ้มผ่านห้องมาหลายชั้นแต่ไม่มีท่าทีจะตื่นเลยแม้แต่น้อย


       คนอะไรเมาแล้วบ้า หลับแล้วนิ่ง...ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นนะคงทำเรื่องอย่างว่า..แต่ไม่ใช่เธอคนนี้ คุณไม่ได้หมกมุ่นเรื่องบนเตียงมากเหมือนจีมินสักหน่อย:)





      "อือ...ไอ้บ้า...นายมันบ้าจีมิน...ฉันกะ---"



      ริมฝีปากบางสีชมพูหวานถูกครอบครองโดยคนตัวใหญ่ที่ฉกฉวยจุมพิตไปภายในเสี้ยววินาที...จีมินโน้มตัวลงปิดปากคุณไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอได้ยินประโยค 'คำ คำนั้น' ออกมาจากปากคนไร้สติอย่างคุณ เค้าไม่อยากได้ยิน..ทำไมนะจีมิน ทำนายถึงรับไม่ได้ที่เด็กคนนี้กำลังจะพูด...






       แค่ครั้งเดียว..ขอนะ อย่าพูดมันออกมาเลย













_________________

CUT NC+

_________________




         เ ก ลี ย ด















       เมื่อคืน...โดนจนได้สินะ


       ให้ตายเถอะ...














       แอด!...











         "อะไร..." หญิงสาวนอนจ้องตัวต้นเหตุอย่างเขม็งสายตา เสียงทุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบพร้อมมองหญิงสาวกลับไปอย่างไม่เข้าใจ


          อะไรของยัยนี่ จะมาโวยวายอะไรอีกล่ะ-_-










          รึว่าผมทำอะไรผิดอีก?





         ไม่นะ...คิดว่า:)





          ร่างเปลือยบางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ไม่ยอมวางสายตาจากการจ้องจีมินเลยสักเสี้ยววินาที


          เอาสิ! ยังไงวันนี้ฉันต้องกลับบ้านให้ได้ เพราะเมื่อคืนนายได้ฉันแล้ว งั้นก็ต้องปล่อยฉัน กลับ! บ้าน!!!!!








        "เห้อ! อยากได้ไรว่ามา?" เจ้าตัวใหญ่ยกคิ้วถามพร้อมเดินเข้ามานั่งลงข้างๆคุณ ทั้งๆที่เค้าพึ่งอาบน้ำเสร็จ ตัวก็ยังไม่เช็ด ผมก็ยังเปียก...นี่ไม่กลัวเห็ดงอกบนเตียงเลยใช่มั้ยถึงกล้านั่งอ่ะ!-_-




         "นี่เห็นฉันเป็นผู้หญิงขายตัวรึไง!!" ทำอย่างกะเราเป็นพวกชะนีหากินตอนกลางคืนไม่มีผิด จิตใจนายทำด้วยอะไรจีมิน หมกมุ่นแค่เรื่องเดียวรึไงยะเหอะ!!




            "ใครบอก...เธอกำลังคิดว่าฉันหมายถึงอะไรล่ะ:)"








          แล้วกูจะรู้มั้ย-_-!!




          "อะไรล่ะ! ที่นายหมายถึง!" คนตัวเล็กพูดพลางถลึงตาใส่คนข้างๆ หึ่ย! หมั่นไส้!! คนอะไรลีลาชะมัด!!



          "ก็....."




         ยิ่งทำเป็นลีลา จีมินยิ่งขยับเข้าใกล้ร่างของคุณมาเรื่อยๆ ร่างเล็กหดตัวเข้าใต้ผ้าห่มพลางกระชับผ้านวมผืนใหญ่ไว้เพื่อปกปิดร่างกายอันไร้เสื้อผ้าไว้ด้วยความเขินอายนิดๆ..ถึงจะได้กันแล้วอะนะ แต่คนมันก็อายเป็นนะเว้ย!!




        "มะ..มีอะไรก็รีบๆพูดมาสิ! ฉันอยากกลับบ้าน!!"





           "อะไรกัน~ จะกลับไปทำไม...ก็นี่บ้านของเรายังไงล่ะจ๊ะ 'เมีย'..:)"









         ไอ้จีมินไอ้บ้า!....







       - / / / / -


















         แค่นี้มันยังน้อยไป : )











::100%::





#TALK
กว่าจะมาอัพก็นานไปเป็นเดือน มาต่อก็สั้น ด่าตัวเองแปปฮือๆ มาแล้วๆรีทอย่าพึ่งทิ้งไรท์กันนะคะเพราะเรื่องนี้ยังไม่จบ เรื่องราวยังไม่หมดรออาทิตย์หน้าเด้อ






คอมเม้น
กำลังใจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 350 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

737 ความคิดเห็น

  1. #717 Toon_120444 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 12:24

    งืออ....แล้วจองกุกล่ะ...
    #717
    0
  2. #688 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:11
    สนุกมากๆๆเลยนะคะ
    #688
    0
  3. #687 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:11
    อ่านไปเขิลไปอ่าาา
    #687
    0
  4. #686 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:11
    ผีเข้าผีออกจริงๆ
    #686
    0
  5. #685 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 13:11
    อร่ายยยยเขิล
    #685
    0
  6. #387 molobee_kk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:57
    มาแล้วๆๆๆ
    #387
    0
  7. #386 mutitabuphala (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:28

    สู้ๆค่ะไรท์ เค้าเป็นกำลังใจให้นะค่ะ

    #386
    0
  8. #385 M I N I - j (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:19
    ดีใจที่ไรท์มาอัพพพพ จะรอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ ค่าาา
    #385
    0
  9. #382 HoBaByIce (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:18

    อัปเถอะนะคะ คิดถึงแล้ว
    #382
    0
  10. #380 Yoamari Manami (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 04:53

    รออยู่นะไรท์รีบๆมาน้า

    #380
    0
  11. #378 Jiminnn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:05

    รีบมาอัพน้าาาา

    #378
    0
  12. #375 แฟนคุณพัค (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 23:24

    รออยู่นะคะไรท์คนดี ค้างงงงง ไรท์ฉู้ๆ

    #375
    0
  13. #374 rocker (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 18:48

    คั่ง ค้าง ซะเหลือเกิน???? มาต่อเร็วๆนะค้าจารออ

    #374
    0
  14. #372 linble2001 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:33

    รอค่าาาา จีมจะคิดค่าแรง ร้ายนักน่ะ
    #372
    0
  15. #371 BT_7UJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:21

    ต่อ 100% ไวๆนะคะไรท

    #371
    0
  16. #370 0910892170 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:22

    มาต่อเร็วๆนะคะ จีมเริ่มใจดีแล้ววววว
    #370
    0
  17. #369 Newyear38 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:14

    สนุกอ่ะ
    #369
    0
  18. #357 1471200280193 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:37

    รออยู่เด้อ

    #357
    0
  19. #356 juvialoockser (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 20:18

    รออออออออออออ

    #356
    0
  20. #354 rocker (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 00:32

    หายไปนานเลยย ชะนี มันเป็น ใคร?? มาค่อเร็วๆนะคะจุ้ปป

    #354
    0
  21. #353 ShiL_Sun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:09

    คิดถึงงงงงงงงงงงงง
    #353
    0
  22. #352 BT_7UJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:47

    รอค้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #352
    0
  23. #351 Sky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:12

    เราจะบ้าตายจีมิน~มีเมียอีกละ

    #351
    0
  24. #350 jeranan091059 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 05:38
    ไรท์ได้โปรดอัพเร็วๆหน่อยคร้าา

    คนรอใจจะขาดแล้ว😂😂😍
    #350
    0
  25. #349 molobee_kk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:53
    จีมคิดอะไรอยู่นะ
    #349
    0